MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 146 ลูกแกะนักสู้
“ฉันว่าเราทำไม่ได้หรอก อีวี่” ร็อกซี่พูด “เราเสียค่าประสบการณ์ไปเยอะมากจากการมาที่นี่ครั้งก่อน ยังไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ แล้วเราจะลองใหม่อีกครั้งเหรอ? ค่าความแข็งแกร่งของฉันยังไม่ถึง 25 เลย!”
ร็อกซีรู้สึกไม่สบายใจเมื่อมองไปยังกลุ่มอื่นๆ ในป่ามายา ทุกกลุ่มมีสมาชิกสิบหรือสิบห้าคน และค่า АТР หลักของพวกเขาน่าจะอยู่ที่ประมาณสี่สิบ
ในทางกลับกัน พวกเขาพยายามเล่นด่าน Illusiоn Fоrеst ด้วยผู้เล่นเพียงห้าคน และสี่คนในนั้นมี АТР ต่ำ ทั้งหมดเป็นเพราะบทลงโทษที่พวกเขาได้รับ
“ฉันจ้างคนมาช่วยเราแล้ว เขาแข็งแรงดี” อีวี่กล่าว เธอไม่สามารถให้คำรับรองอะไรได้ เพราะตัวเธอเองก็ยังไม่แน่ใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน
“เราเลื่อนไปก่อนจนกว่าเราจะได้ АТР ชุดเดิมคืนมาได้ไหม?” แร็กนาร์ถาม แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยอยากบุกเข้าไปในป่าด้วยสมาชิกแค่ห้าคน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาให้คำมั่นว่าจะให้เอวี่ได้เลือกของก่อนเป็นคนแรกเพื่อแลกกับข้อมูลเกี่ยวกับป่ามายา เขาคงไม่มาด้วย
เขาไม่ใช่คนหลอกลวง และเขาจะรักษาสัญญา พวกเขารู้วิธีเข้าไปในป่ามายาอยู่แล้ว และยังได้ข้อมูลเกี่ยวกับบอสลับมาด้วยเพราะอีวี่ ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องรักษาสัญญาบ้างแล้ว
อันที่จริงแล้ว พวกเขาทั้งสามคน คือ ร็อกซี ร็อกซ์ และแร็กนาร์ สามารถทิ้งอีวี่ไว้แล้วไปลองเข้าป่ากับกลุ่มอื่นได้ เพราะพวกเขารู้ข้อมูลอยู่แล้ว แต่พวกเขาไม่ใช่คนเลว
“ฉันขอโทษ นี่เป็นเวลาเดียวที่เขาว่าง” อีวี่พูดเพียงเท่านี้ พร้อมกับมองไปยังคนอื่นๆ ด้วยสีหน้าขอโทษ แต่สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย “ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันขอไม่สมเหตุสมผล และฉันจะเข้าใจถ้าพวกคุณถอนตัว ฉันแค่อยากให้พวกคุณทุกคนไปกับฉัน เพราะเราสัญญากันไว้ว่าจะลองเข้าไปในถ้ำด้วยกันอีกครั้ง”
“ใช่ แต่ไม่ใช่เช้าขนาดนี้” ร็อกซีกลั้นหัวเราะและลูบหัวอีวี่ “ถึงฉันไม่อยากทำ แต่ฉันก็ปล่อยเธอไว้คนเดียวไม่ได้หรอก”
ร็อกซ์พยักหน้าอย่างแรง “ใช่เลย! ถ้าคุณคิดจะเข้าไปในถ้ำนั้นจริงๆ ฉันจะไปกับคุณจนสุดขอบโลกเลย”
ร็อกซีทุบกำปั้นลงบนหัวของร็อกซ์ “หยุดจีบกันต่อหน้าพี่สาวได้แล้ว ฉันขนลุกและอยากจะอาเจียน”
“นอกเรื่องนิดหน่อยนะ” แร็กนาร์พูดแทรกขึ้นมา ทำให้ทุกคนหันมามองเขา “ทำไมกลุ่มของเราถึงชื่อว่า ฝูงแกะนักสู้?”
ร็อกซีและร็อกซ์มองหน้ากันก่อนจะยิ้มกว้าง
“รู้ไหม…ก็เพราะว่าผิวเราสีเข้ม แต่ผมเราสีขาวน่ะสิ” ร็อกซีพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง
“เหมือนเรือซัฟฟอล์กเหรอ?” อีวี่ถาม
“ใช่แล้ว” ร็อกซีหัวเราะดังขึ้นอีก “น่ารักไหมล่ะ? ฉันเท่ไหมล่ะที่ตั้งชื่อได้แบบนี้? ฉันว่าฉันอาจจะตั้งกิลด์ชื่อแบบนั้นบ้างนะ”
“อย่าเลยครับ” ร็อกซ์เอามือปิดหน้าและส่ายหัว “ผมบอกแล้วว่ามันน่าอาย คนอื่นจะหัวเราะเยาะเรา!”
ขณะที่กลุ่มของอีวี่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาก็ถูกรบกวนด้วยเสียงที่คุ้นเคย
“อีวี่!”
เอวีและคนอื่นๆ มองไปยังคนที่เรียก และอารมณ์ของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นไมเคิล
“ฉันรู้ว่าฉันจะต้องเจอคุณที่นี่อีก!” ไมเคิลดีใจมาก เขาจึงแยกตัวจากกลุ่มและตรงไปหาอีวี่ทันที
ร็อกซ์ไขว้แขนและเงยหน้าขึ้นมองไมเคิลอย่างไม่เต็มใจตรงสันจมูก “อย่าบอกนะว่านายรออีวี่อยู่ในนี้ตลอดเวลา?”
ไมเคิลเหลือบมองร็อกซ์ครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แล้วไงล่ะ?”
ร็อกซ์ไอออกมาเบาๆ ระหว่างกำมือ “ระวังคนโรคจิต!”
ไมเคิลไม่สนใจเขาและเดินกลับไปหาอีวี่ “นายจะลองเล่น Illusiоn Fоrеst อีกครั้งเหรอ? จังหวะดีเลย นายเข้าร่วมกับพวกเราได้ พวกเรามีสิบคน และเรามี…ผู้เชี่ยวชาญอยู่ด้วย”
อีวี่และคนอื่นๆ หันความสนใจไปทางที่ไมเคิลชี้ พวกเขาเห็นทีมเดิมของไมเคิล กิลเบิร์ตเป็นคนเดียวที่โบกมือและยิ้มให้พวกเขา ในขณะที่เอมเมอรัลด์และไลก้าจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาที่ดุดัน ส่วนคนอื่นๆ เป็นคนแปลกหน้าและกำลังคุยกันเอง
“ถ้าอยากเข้าร่วมก็เข้าร่วมได้นะ” ไมเคิลกล่าวกับร็อกซี ร็อกซ์ และแร็กนาร์
“ไม่เอาหรอก ขอบคุณ คุณจะไล่เราออกไปก็ต่อเมื่อมันสะดวกสำหรับคุณเท่านั้นแหละ” ร็อกซ์พูดอย่างดูถูก “เหมือนกับที่คุณเคยทำมาก่อน ทิ้งเราไปหมดเมื่อสถานการณ์ไม่เป็นไปตามที่คุณต้องการ”
ไมเคิลยังกล้าหัวเราะอีกด้วย เขาไม่ได้แสดงท่าทีสำนึกผิดเลยสักนิด “ใครๆ ก็คงทำแบบที่ผมทำในสถานการณ์แบบนั้น ใช่ไหม ร็อกซี” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
ร็อกซีตกตะลึงเมื่อไมเคิลยิ้มให้เธอ เธอเสียสติไปชั่วขณะเพราะรอยยิ้มอันเจิดจรัสของไมเคิล
“ขวา”
ร็อกซ์ตบแขนน้องสาวของเขาเบาๆ
“ฉัน…ฉันหมายถึง…เราจะคิดดูก่อน”
“ไม่ต้องคิดมาก!” ร็อกซ์คำราม “หมอนั่นเป็นคนทรยศ มันเคยทรยศเรามาแล้วครั้งหนึ่ง และมันก็จะทำอีก”
ไมเคิลเพียงแค่ยิ้ม ไม่สะทกสะท้านต่อการระเบิดอารมณ์ของร็อกซ์
“ไม่เป็นไรถ้าเธอไม่อยากไป แล้วเธอละ? ไม่ต้องห่วง ฉันแค่ถอนตัวออกมาเพราะคิดว่าเธอไปแล้ว มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ถ้าเธออยากไป เราไปด้วยกันแค่สองคนก็ได้”
อีวี่รู้สึกไม่สบายใจกับวิธีการของไมเคิล มีผู้ชายประเภทที่ดื้อรั้นมาก ๆ ที่คิดว่าแค่หน้าตาดี ผู้หญิงทุกคนก็จะมองว่าเขาน่ารัก แม้ว่าการกระทำของเขาจะน่ารำคาญอย่างยิ่งก็ตาม
ไมเคิลเป็นผู้ชายประเภทที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยปฏิเสธเขามาก่อน ดังนั้นอัตตาของเขาจึงสูงส่งมากจนมองไม่เห็นอะไรนอกเหนือจากนั้น จนถึงขั้นไม่ใส่ใจความรู้สึกของผู้อื่น
“ขอโทษค่ะ ฉันจะอยู่กับกลุ่มของฉันเอง” อีวี่กล่าว พร้อมกับหวังว่าไมเคิลจะปล่อยเธอไปเสียทีหลังจากที่เธอทำท่าเย็นชาใส่เขา
แต่เธอประเมินความดื้อรั้นและความอดทนของไมเคิลต่ำไป
“เอวี่ เธอควรไปเข้าร่วมกลุ่มของฉันแน่นอน ฉันจ้างผู้เล่นระดับผู้เชี่ยวชาญที่มี АТР สูงกว่า +40 แล้ว แถม…มีคนในกลุ่มของเราที่รู้วิธีติดต่อกับบอสด้วย”
“. . .”
ทุกคนต่างตกตะลึงกับสิ่งที่ไมเคิลพูด
“คุณกำลังโกหก” ร็อกซ์ไม่เชื่อคำพูดของไมเคิลสักคำ
ไมเคิลยักไหล่ “แล้วแต่เธอ” จากนั้นเขาก็ขยิบตาให้เอวี “อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะให้ของหายากกับเธอหลังจากที่เราเคลียร์ป่านี้เสร็จแล้ว แลกกับการที่ฉันจะกินข้าวเย็นนั้น ตกลงไหม?”
เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะแล้วกล่าวคำอำลา ก่อนจะกลับไปหากลุ่มของเขา
ร็อกซ์โมโหสุดขีด “ไอ้หมอนั่นมันหน้าด้านจริงๆ”
ร็อกซีถอนหายใจด้วยสีหน้าราวกับอยู่ในความฝัน “ใช่…”
ร็อกซ์ตบแขนน้องสาวอีกครั้ง “หยุดจ้องมองเขาแบบนั้นได้แล้ว ยิ่งทำให้เขาเหลิงเข้าไปใหญ่”
ร็อกซีบ่นพึมพำกับตัวเองพลางลูบแขน “ถ้าหล่อสักครึ่งหนึ่งของไมเคิลก็พอแล้ว คงจะทำให้พี่สาวภูมิใจได้บ้าง”
“หุบปาก!”
“ถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง งั้นมันก็เป็นการแข่งขันเพื่อชิงความเป็นใหญ่ของบอสที่ซ่อนอยู่” แร็กนาร์กล่าวด้วยความกังวลเล็กน้อย กลุ่มของไมเคิลมีสมาชิกอย่างน้อยสิบคน และบางคนก็มีพลังโจมตีสูงมาก พวกเขาไม่มีทางสู้กับพวกนั้นได้เลยหากจะท้าชิงตำแหน่งบอสใหญ่
ร็อกซ์จ้องมองน้องสาวของเขาตรงๆ “พี่สาว เธอแน่ใจนะว่าเธอไม่ได้ปล่อยข้อมูลให้เขารู้เพื่อดึงดูดความสนใจเขา?”
ร็อกซีตบหัวพี่ชาย “ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น! แล้วนายคิดว่าน้องสาวนายเป็นคนแบบไหนล่ะ? อยากเรียกร้องความสนใจจากหนุ่มหล่องั้นเหรอ?”
ร็อกซ์ลูบหัวและพึมพำว่า “บางครั้งฉันก็สงสัยเหมือนกัน”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ในขณะที่พี่น้องกำลังทะเลาะกัน เรนก็เดินทางมาถึงป่ามายาในที่สุด
YOU MAY ALSO LIKE
