MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 147 การเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิด
147 การเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิด
เรนไม่ต้องค้นหานานนัก เพราะเขาเจออีวี่ท่ามกลางฝูงชนแล้ว เด็กสาวคนนี้เป็นที่ดึงดูดความสนใจอย่างมาก เขายังสังเกตเห็นสายตาหลายคู่แอบมองเธออยู่เป็นระยะ ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจด้วยเหตุผลบางอย่าง
เรนเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น แต่เขาก็หยุดเมื่อเห็นออร์คอยู่ข้างๆ อีวี่
แร็กนาร์?
ทำไมแร็กนาร์ถึงอยู่ใกล้กับอีวี่?
อย่าบอกนะว่า…เรนคิด…เขาเป็นหนึ่งในพวกออร์คในกลุ่มของเธอ?!
เรนหลับตาแน่นและสูดหายใจเข้าลึกๆ
ใจเย็นๆ ก่อน แร็กนาร์คงจำเขาไม่ได้หรอกถ้าฟังแค่เสียงอย่างเดียว
…ฉันหวังอย่างนั้น
เรนเดินเข้าไปหาอีวี่ และเมื่ออีวี่เห็นเขา ใบหน้าเรียบเฉยของเธอก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม และบรรยากาศรอบข้างก็สดใสขึ้นทันที
คนที่คอยแอบมองเธออยู่ตลอดต่างก็หลงใหล และแน่นอนว่าไมเคิลก็สังเกตเห็นเช่นกัน แต่แทนที่จะมีสีหน้าเคลิบเคลิ้มเมื่อเห็นรอยยิ้มของอีวี่เป็นครั้งแรก เขากลับรู้สึกดูถูกผู้เล่นใหม่ที่ชื่อเรน
เขาเป็นใครกันที่สามารถทำให้รอยยิ้มที่ยากจะเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของอีวี่ได้เพียงแค่การปรากฏตัวของเขา?
ท่ามกลางความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในอากาศ เรนเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เขามุ่งความสนใจไปที่แร็กนาร์ พยายามเพ่งมองเพื่อดูว่ามีร่องรอยของการจำเขาได้บนใบหน้าของแร็กนาร์หรือไม่
เรนจึงได้หายใจเอาอากาศที่กลั้นไว้เข้าไป เมื่อเห็นสีหน้าเฉยเมยของแร็กนาร์ไม่เปลี่ยนแปลง แม้แต่คิ้วที่ขมวดขึ้นเมื่อเห็นชื่อที่อยู่บนศีรษะของเขาก็ไม่ได้ขยับเลย
“ทุกคน นี่คือเรนค่ะ” อีวี่แนะนำคนอื่นๆ
ทุกคนต่างทักทาย ยกเว้นเรน ที่ยังคงเงียบและพยักหน้าตอบเท่านั้น เขากลัวว่าแร็กนาร์จะจำเสียงของเขาได้ แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถปิดปากเงียบไปตลอดกาลได้
“คุณเป็นนักล่าเหมือนฉันหรือเปล่า?” ร็อกซ์ถามพลางมองปี่ที่อยู่บนไหล่ของเรน
“เรนเป็นจอมเวท” อีวี่กล่าว
“คุณได้สัตว์เลี้ยงมาได้อย่างไร?”
“นั่นเป็นความลับ” เรนกล่าวพลางพยายามทำเสียงให้ทุ้มขึ้น
“คุณโอเคไหม?” อีวี่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “เสียงคุณฟังดูแปลกๆ”
เรนบ่นพึมพำกับตัวเอง อย่าเปิดโปงฉันเลยนะ เรนคร่ำครวญกับตัวเอง
“ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย” เรนจ้องมองแร็กนาร์ตลอดเวลาเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา แต่ดูเหมือนเขาจะกังวลไปเปล่าๆ เมื่อแร็กนาร์กระพริบตาและมองไปอีกทาง ไม่สนใจบทสนทนาที่กำลังคุยกันอยู่เลย
“แม้แต่ตอนเล่นเกมเธอยังรู้สึกไม่สบายได้เหรอ?” ร็อกซ์กระซิบถามน้องสาวของเขา
“ฉันไม่รู้ อาจจะใช่ ที่นี่เป็นของจริงร้อยเปอร์เซ็นต์เลย” ร็อกซีกระซิบตอบกลับ
เรนเปลี่ยนเรื่องเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจับตามอง “ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว เราไปต่อกันได้เลยไหม? ผมมีธุระต้องทำต่อหลังจากนี้ และผมอยากจะทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด”
ร็อกซ์ไขว้แขนและขมวดคิ้ว นี่คือผู้ชายที่อีวี่บอกว่าจะมาช่วยพวกเขาถางป่าใช่ไหม? เขาควรจะแข็งแรง แต่ร็อกซ์กลับลังเลใจ
“คุณพูดราวกับว่าการไปที่นั่นเป็นเรื่องง่าย ๆ อย่าประมาทมันเด็ดขาด นั่นแหละคือสาเหตุที่เราพ่ายแพ้”
“พวกเจ้าพ่ายแพ้เพราะไม่รู้ความลับของป่าและขาดข้อมูลจากหัวหน้า” เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่ตอนนี้พวกเจ้ารู้แล้ว ป่าแห่งนี้จึงไม่น่าจะเป็นปัญหาสำหรับพวกเจ้าอีกต่อไป”
“แต่ปัญหาคือ АТР ของเราต่ำมาก” ร็อกซีพูดแทรกขึ้นมา “ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนผู้เล่นของเราก็น้อยเกินไปเช่นกัน”
“ถ้าคุณไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองและมีข้อสงสัย ก็ยินดีต้อนรับให้อยู่ที่นี่นะ ไปกันเถอะ อีวี่” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
เรนเดินเข้าไปในทางเข้าป่า ขณะที่อีวี่ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอเหลือบมองระหว่างเรนกับคนอื่นๆ ก่อนจะวิ่งไปหาเรน ซึ่งอยู่ห่างจากทางเข้าป่าเพียงหนึ่งเมตรเท่านั้น
แร็กนาร์ทำตามโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“ฉันไม่ชอบหมอนั่น” ร็อกซ์บ่น
“เหมือนกันเลย” ร็อกซีกล่าวเสริม
“คุณไม่ชอบผู้ชายหน้าตาไม่ดี”
“แน่นอนว่าไม่ใช่” ร็อกซีแก้ตัว “แล้วใครจะไปบอกว่าเขาไม่หล่อตอนอยู่ใต้ฮู้ดล่ะ? สัตว์เลี้ยงของเขาก็น่ารักน่าเอ็นดู ฉันว่าเขาต้องหล่อแน่ๆ”
ร็อกซ์กลอกตา ก่อนจะเดินตามอีวี่และคนอื่นๆ ไป
ร็อกซีเหลือบมองกลุ่มของไมเคิลเพียงเสี้ยววินาที พวกเขาดูเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี
ส่วนพวกเขานั้น…
จู่ๆ ร็อกซีก็รู้สึกอยากถอนตัว แต่ก็สายเกินไปแล้ว
ฉันว่านี่คงเป็นการลงโทษประหารชีวิตอีกครั้งสำหรับฉันสินะ ร็อกซีคร่ำครวญและเตรียมใจรับความพ่ายแพ้อีกครั้ง
ในที่สุด พวกเขาก็ถูกพาไปยังอีกส่วนหนึ่งของป่า และคราวนี้ ไม่มีแสงระยิบระยับหรือวินดิโกอีกแล้ว สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกเขาคือดินโคลนและแอ่งน้ำกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป ขณะที่ต้นไม้แห้งตายเกลื่อนกลาดอยู่รอบๆ มีหมอกบางๆ ลอยอยู่ในอากาศ แต่ก็ไม่น่าเป็นห่วงเพราะมันไม่ได้บดบังทัศนวิสัยของพวกเขา
“นี่ไม่ใช่ทางที่เราเข้ามาครั้งที่แล้ว” ร็อกซีมองหาสายน้ำ แต่ก็หาได้ยากเพราะพื้นเต็มไปด้วยโคลนและแอ่งน้ำกระจัดกระจาย
“ใช่ เรารู้แล้ว” ขอบคุณที่พูดเรื่องที่เห็นได้ชัดอยู่แล้ว ร็อกซ์เยาะเย้ย
“เราควรแยกกันไปค้นหากันดีไหม?” ร็อกซีเสนอ
“ฉันว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีนะ” แร็กนาร์กล่าว “เราอาจจะหลงทางและพลัดพรากจากกันโดยไม่รู้ตัวก็ได้” เพราะป่านั้นมีชีวิตอยู่จริง ๆ
อีวี่เห็นด้วยกับสิ่งที่แร็กนาร์พูด
จากนั้นทุกคนก็หันไปมองเรนเพื่อขอความคิดเห็น
เรนเงียบตลอดเวลาตั้งแต่พวกเขาเข้าไปในพื้นที่ชุ่มน้ำ เขากำลังคิดที่จะใช้ [Infеrnо] โจมตีบอส เพราะเขาไม่สามารถใช้ [Мultiаttасk] ได้เนื่องจากกลัวว่าแร็กนาร์จะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
หรือเขาอาจปล่อยให้แร็กนาร์ตายไปเพื่อไม่ให้เป็นอุปสรรค และเขาจะได้ทำอะไรก็ได้หลังจากที่แร็กนาร์หายไปจากสายตา
ตัวเลือกสุดท้ายดูน่าสนใจกว่ามาก
เรนอยากทำให้เรื่องนี้จบไปโดยเร็วที่สุด เพื่อที่เขาจะได้กลับไปทำงานเหมืองต่อ
“เรน?”
เสียงนุ่มนวลของอีวี่ดึงเรนออกจากภวังค์ความคิด
“อะไรเหรอ?” เรนตอบอย่างเหม่อลอย
คนอื่นๆ ต่างสูดหายใจเข้าลึกๆ เพราะดูเหมือนว่า…เรนจะไม่สนใจเลย
พวกเขาจะปลอดภัยจริงๆเหรอ?
ร็อกซ์กล่าวว่า “เราขอความเห็นของคุณเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญอยู่ เราถูกส่งมายังสถานที่ใหม่ และดูเหมือนว่าจะหาลำธารเล็กๆ นั้นไม่เจอ”
เหรินกำลังจะอ้าปากตอบ แต่ในขณะนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
YOU MAY ALSO LIKE
