MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 216 สถานการณ์ลำบากของซายะ

เมื่อมองตัวเองในกระจก ซายะแทบจำตัวเองไม่ได้เลยเมื่อไม่มีเครื่องสำอาง ผิวของเธอซีดเซียวราวกับผี เหงื่อเย็นๆ ซึมอยู่บนหน้าผากและโหนกแก้มที่ตอบลง ดวงตาที่เคยสดใสกลับหมองลงราวกับกำลังยึดติดกับชีวิตสุดท้าย

เธอดูเหนื่อยล้า ป่วยไข้

ซายะสูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะลากตัวเองไป การอยู่ในทีมแบล็คไลออน การแข่งขัน การฝึกฝนอย่างหนัก และการติดตามไมค์ไปทุกที่นั้นเหนื่อยเหลือเกิน

พวกเขาไม่ได้ไปเดทกันอีกแล้ว ไม่ได้ไปกินข้าวที่ร้านอาหารหรูๆ ไม่ได้ไปช้อปปิ้ง ไม่ได้ไปดูหนัง ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันอีกต่อไป สิ่งที่ไมค์คิดถึงมีแต่เกมและแบล็กไลออน ซึ่งทำให้เธอหงุดหงิด

เธอไม่มีความสุขอีกต่อไปแล้ว และทุกอย่างกำลังส่งผลกระทบต่อสุขภาพจิตและร่างกายของเธอ การอยู่กับไมค์ทำให้เธอโกรธและเหนื่อยล้า

เธอต้องการเวลาอยู่คนเดียว

เธอต้องการอยู่ห่างจากเขาสักหน่อย อาจจะเป็นการพักผ่อนให้ใจเย็นลงก็ได้?

ถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอต้องคิดทบทวนความสัมพันธ์กับเขาใหม่อีกครั้ง

บางทีเธออาจจะคุยเรื่องนี้กับไมค์ทีหลัง หลังจากทานอาหารกลางวันกับเรนและลีโอเนลเสร็จแล้ว

เมื่อนึกถึงเร็น อาการซึมเศร้าของซายะก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เรนโด่งดังชั่วข้ามคืนจากการเอาชนะสิงโตดำ และที่สำคัญคือเอาชนะสการ์ได้ด้วย ส่วนไมค์ก็ไม่ได้นอนมาตั้งแต่นั้น และเพราะเขาโทรมาเล่าปัญหาให้เธอฟัง และหึงหวงมากจนพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับเรนทั้งคืน ทำให้เธอไม่ได้นอนเลยสักนิด

เพิ่งมาตอนนี้เองที่ซายะเริ่มสังเกตเห็นทัศนคติด้านลบของไมค์ ตอนที่เธอกำลังคิดทบทวนความสัมพันธ์ของพวกเขาอีกครั้ง เขาเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเอง ขี้หึง หยิ่งยโส และโกรธง่าย นอกจากนี้เขายังเป็นนักรักระดับธรรมดาที่ชอบโอ้อวดเรื่องการเลี้ยงดูของตัวเองและบอกว่ารู้จักกับสการ์เป็นการส่วนตัว

ซายะไม่ยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด

เธอเหนื่อยกับการดูแลเขาแล้ว

แล้วความต้องการของเธอละ?

ซายะสูดหายใจลึกๆ อย่างสงบสติอารมณ์และเตรียมผิวหน้าสำหรับการแต่งหน้า เธอเลื่อนดูโทรศัพท์ขณะรอให้เซรั่มและครีมซึมเข้าสู่ผิว และโดยไม่ทันคิด เธอก็อ่านเว็บบอร์ดเกี่ยวกับเรน

ข้อความส่วนใหญ่แสดงความชื่นชมเขา และผู้หญิงหลายคนชอบเขาเพราะรูปลักษณ์และความสามารถในการต่อสู้กับสการ์

ซายะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้เรนโด่งดังขึ้นมาอย่างกะทันหันในชั่วข้ามคืน และพวกเขายังรู้มาอีกว่าเรนและลีโอเนลพักอยู่ที่ไดมอนด์พาเลซด้วย

เมื่อเทียบกับเร็นในอดีต…เร็นในตอนนี้มีทุกอย่าง ทั้งหน้าตา เงินทอง และชื่อเสียง ส่วนซายะก็จมอยู่กับความเสียใจ

เรนใจดีกับเธอมาก และเธอต้องยอมรับว่าเขาทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อเอาใจเธอในอดีต แต่เธอก็ยังเลือกไมค์ เพราะสิ่งเดียวที่เรนให้เธอไม่ได้คือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ นั่นก็คือวิถีชีวิต

เรนจะทำการบ้านและโครงงานทั้งหมดให้เธอ ไม่ว่าเธอจะขออะไร เขาก็จะทำให้ เขาจะซื้อขนมหวานที่เธอชอบมาให้แม้กระทั่งในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่อยู่ไกลหลายกิโลเมตร เมื่อเธอป่วย เขาก็จะช่วยจดบันทึกให้เธอ และแม้กระทั่งไปเยี่ยมเธอพร้อมผลไม้และดอกไม้

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นสำคัญ แต่กระเป๋าเงินของไมค์สำคัญกว่า

แต่ตอนนี้… ดวงตาที่หมองคล้ำของซายะกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง เรนสามารถมอบทั้งความรักและเงินทองให้เธอได้ เขาคือคนที่สมบูรณ์แบบแล้วในตอนนี้

บางทีเธออาจจะสามารถฟื้นฟูความสัมพันธ์ที่เคยมีในอดีตของพวกเขาได้?

ซายะรู้สึกตื่นเต้นกับโอกาสนี้ และเธอจึงแต่งหน้าอย่างพิถีพิถันเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองจะดูดีที่สุด

เมื่อรู้สึกพอใจแล้ว เธอก็ลงไปข้างล่างและกำลังจะออกไป แต่ก็หยุดไว้ตรงหน้าแม่เสียก่อน

“ซายะ…”

ซายะหลับตาแน่นและไม่หันกลับไปมองเสียงเรียกของแม่

“คุณกับไมค์กำลังคบกันอยู่เหรอ?”

“. . . ใช่.”

“ดีแล้ว ช่วงนี้ลูกเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องเล่นเกม” แม่ของเธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แม่เริ่มเป็นห่วงลูกสองคนแล้วนะ ลูกแน่ใจเหรอว่าลูกทำหน้าที่แฟนของเขาได้ดีแล้ว?”

สมองของซายะปวดตุบๆ เพราะความคิดที่ถาโถมเข้ามา ทำไมเธอถึงต้องเป็นฝ่ายปรับตัวและพยายามอย่างหนักเสมอในความสัมพันธ์? ทำไมเธอถึงเป็นฝ่ายผิดเสมอ ทั้งๆ ที่เธอขอแค่ความรัก?

“ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี” เธอกล่าว พยายามควบคุมอารมณ์โกรธในน้ำเสียง

“ต้องแน่ใจนะ ไมค์เป็นคนที่ใช่เลย เรามีเงิน แต่ไม่มากพอที่จะเรียกว่ารวยล้นฟ้า ลองดูพ่อกับฉันสิ ฉันไม่สามารถมีไลฟ์สไตล์อย่างที่ต้องการได้เพราะรายได้ของพ่อมีจำกัด ตอนนี้ฉันรู้สึกผิดหวังทุกวัน…”

ซายะสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะพูดแทรกแม่ว่า “แม่ค่ะ”

เธอหันหน้าไปหาแม่และควบคุมคำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากปากไม่ได้ “ตอนนี้เรนก็รวยแล้วด้วย รู้ข่าวหรือยังคะ?”

“เรน? หมายถึงผู้ชายที่อาศัยอยู่ในสลัมคนนั้นเหรอ? เธอยังเป็นเพื่อนกับเขาอยู่หรือเปล่า?”

“. . .”

“ซายา…” แม่ของเธอเดินเข้ามาใกล้และชี้นิ้วไปที่เธอ “อย่าได้คิดเลิกกับไมค์เพื่อไปคบกับไอ้คนชั้นต่ำในสลัมนั่นเด็ดขาด!”

“เขาไม่ใช่ชาวนาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเจ้าของห้องชุดในไดมอนด์พาเลซแล้ว”

แม่ของเธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะฝืนหัวเราะ “เรื่องใหญ่ตรงไหน! ตอนนี้เขาก็เป็นผู้ชายมีเงินแล้ว แล้วไงล่ะ? มันคงอยู่ไม่นานหรอก”

แม่ของเธอเอื้อมมือไปจับไหล่ของเธอและบีบแน่นจนเริ่มเจ็บ

“เงินนั้นคงอยู่ไม่นานหรอก ซายา เงินที่เขามีนั้นเป็นแค่เงินสำรองของครอบครัวไมค์เท่านั้น ครอบครัวไมค์ร่ำรวยมาตั้งแต่รุ่นก่อน เขาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เธอคิดว่าเขาจะรักษาวิถีชีวิตแบบที่เธอต้องการได้นานแค่ไหนกัน?”

“. . .” ซายะไม่อาจโต้ตอบได้ เพราะสิ่งที่แม่พูดนั้นเป็นความจริง เงินของเรนนั้นเหมือนก้อนกรวดเมื่อเทียบกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวไมค์ และในไม่ช้า มันก็จะกลายเป็นเงินของไมค์และเธอด้วยเช่นกัน หากเธอยังคงดื้อรั้นต่อไป

แต่…หัวใจของเธอโหยหาเรนเหลือเกิน แต่สมองกลับลังเลใจ ความรักเป็นเพียงสิ่งชั่วคราว เหมือนกับพ่อแม่ของเธอ ความรักไม่ยั่งยืนเมื่อพ่อของเธอไม่สามารถมอบชีวิตที่แม่ต้องการได้ และตอนนี้ เธอก็ใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของชายที่มีรายได้ปานกลาง

พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายก็จริง แต่สิ่งที่แม่ของเธอต้องการคือการใช้เงินหลายล้านทุกสัปดาห์ และธุรกิจของพ่อของเธอไม่สามารถรองรับการใช้จ่ายในระดับนั้นได้

ซายะกลัวว่าตัวเองจะตกอยู่ในกับดักเดียวกับแม่ คือรู้สึกหงุดหงิดและโกรธอยู่ตลอดเวลา

อย่างน้อยกับไมค์…ถึงแม้เธอจะไม่ได้ความรักอย่างที่ต้องการ แต่เธอก็มีความสุขกับสิ่งที่เธอมีอยู่

“หนูต้องไปแล้วค่ะ” ซายะพูดโดยไม่รอคำตอบจากแม่ เธอออกจากบ้านไปที่รถซึ่งคนขับรออยู่

ระหว่างทางไปไดมอนด์พาเลซ ซายะคิดถึงความสัมพันธ์ของเธอกับไมค์ ก่อนหน้านี้เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเลิกกับเขาและไปคบกับเรน

แต่ตอนนี้…

เพราะแม่ของเธอ ทำให้เธอลังเลใจ

จนกระทั่งซายะมาถึงภายในไดมอนด์พาเลซ จิตใจของเธอก็ยังสับสนวุ่นวาย เธอถึงกับลืมโทรหาไมค์ว่าเธอมาถึงที่นี่แล้ว

เธอเดินเข้าไปในร้านอาหาร และโดยไม่ทันคิดอะไร สายตาของเธอก็เหลือบไปมองชายคนนั้น ซึ่งเป็นเพียงหัวข้อที่วนเวียนอยู่ในหัวของเธอตลอดเวลา

เรน…

ผมดำของเขาถูกตัดสั้นด้านหลัง ขณะที่ผมหน้าม้ายาวเกือบถึงตา เขาใส่เสื้อคอวีแขนยาวไว้ด้านในเสื้อกั๊กผ้าฝ้าย คู่กับกางเกงสีดำ แขนขายาวของเขาเหยียดตรงแต่ไม่แข็งทื่อ และเขายืนตัวตรง

เขานั่งอย่างสบายๆ พลางหัวเราะกับลีโอเนล ซายะอาจจะเห็นอะไรแปลกๆ แต่รอบตัวเขามีประกายระยิบระยับ ราวกับว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่แห่งนี้ เขาเข้ากับบรรยากาศภายในที่หรูหราได้อย่างลงตัว ราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

และเมื่อเขามองเธอ ดวงตาของเขากลับว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง

เรนไม่ได้เป็นแบบนี้มาก่อน แน่นอนว่าเขาเป็นคนหน้าตาดีในสมัยเรียนมัธยม แต่เขาไม่มีความมั่นใจและรูปร่างแบบตอนนี้ เขากำลังเติบโตขึ้น…อย่างสวยงาม จู่ๆ เขาก็กลายเป็นคนที่เธอเอื้อมไม่ถึงอีกต่อไปแล้ว

เกิดอะไรขึ้น ในเมื่อพวกเขาไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่สัปดาห์?

“ซายา!” ลีโอเนลโบกมือให้เธอและพาเธอไปที่โต๊ะของพวกเขา

ซายะสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งก่อนจะจัดผมให้เข้าที่ข้างหูแล้วยิ้มอย่างสดใสที่สุด

“สวัสดีทุกคน”

ซายะนั่งตรงข้ามเร็นและสังเกตเห็นว่าเร็นเงียบและจริงจังขึ้นทันทีที่เธอปรากฏตัว เธอรู้สึกเจ็บปวดที่เร็นดูเหมือนจะระแวงเธออยู่ตลอดเวลา

“สบายดีไหม? สบายดีหรือเปล่า?” ลีโอเนลพยายามคลายความเงียบที่น่าอึดอัดและยื่นขนมปังให้ซายา “เอาไปกินก่อน แล้วเลือกอะไรก็ได้ในเมนู ฉันขู่”

ซายะยิ้มอย่างเขินอายและพูดติดตลกว่า “ดูเหมือนพวกคุณสองคนจะเจอคู่ชกที่ถูกใจมากเลยนะคะ ยินดีด้วยค่ะ ฉันได้ดูการชกของพวกคุณแล้ว พวกคุณสุดยอดมากค่ะ”

จากนั้นเธอก็จ้องมองเรนและส่งยิ้มมีลักยิ้มที่เธอรู้ว่าเรนชอบ “พวกคุณทั้งสองคนเลย”

“ขอบคุณครับ” เรนกล่าวโดยไม่พูดคุยต่อ

ในตอนนี้ ซายะรู้สึกอับอายและแย่ยิ่งกว่าคนแปลกหน้าเสียอีก เธอไม่รู้ว่าทำไมเร็นถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เธอไม่สามารถตำหนิเขาได้เพราะเธอเข้าข้างไมค์เสมอ แต่ทำไมการเปลี่ยนแปลงถึงได้รวดเร็วและรุนแรงขนาดนี้?

เธอไม่ได้เตรียมตัวมาเลย

“ไมค์จะมาไหม?” เรนถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความไม่พอใจเล็กน้อย

พอได้ยินเช่นนั้น ซายะก็อุทานออกมา เธอลืมโทรหาไมค์!

ซายะกำลังจะโทรหาแฟนหนุ่มของเธอ แต่แล้วชายคนนั้นก็มาถึงพร้อมกับสการ์

ซายะรู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริงเมื่อเห็นสการ์ปรากฏตัว เพราะเธอคิดว่านี่จะเป็นการนัดทานอาหารกลางวันระหว่างเพื่อนฝูง

ลีโอเนลมองเธอด้วยความผิดหวัง ในขณะที่เรนเพียงแค่ยิ้มเยาะ สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความเฉยเมยราวกับว่าเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าเรื่องนี้จะต้องเกิดขึ้น

แต่เธอก็ไม่ได้ทำอย่างนั้น และเธอก็อธิบายตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำเมื่อไมค์มานั่งข้างๆ เธอแล้วเอาแขนมาโอบไหล่เธอ

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนถูกกักขัง