MMORPG: เกิดใหม่เป็นนักแปรธาตุ - 23 เพื่อนสนิทสุดแปลก

คราวนี้ลีโอเนลโทรมาผ่านระบบส่งข้อความของเกม ซึ่งมีการรวมหมายเลขโทรศัพท์จริงไว้ด้วย ทำให้เพื่อนและญาติของคุณสามารถโทรหาคุณได้ขณะที่ทั้งคู่กำลังเล่นเกมอยู่

หัวใจของเรนเต้นแรงอีกครั้ง และเขารับสายด้วยความคิดที่สับสนวุ่นวาย

“เรน! เธออยู่ไหน? ฉันเข้าเกมแล้ว เธอมาถึงหรือยัง?”

เรนกระแอมแล้วพูดว่า “ใช่ ผมอยู่ที่หมู่บ้านยูคลิด”

“หืม? มีหมู่บ้านอื่นอีกเหรอ? ผมอยู่ที่หมู่บ้านไอรอนโตนะ ที่นี่อยู่ที่ไหนเนี่ย?” ลีโอเนลถามพลางเกาหัว

เรนถอนหายใจ ใช่แล้ว ลีโอเนลไม่เปลี่ยนไปเลย ไม่แม้แต่นิดเดียว “มี มีหมู่บ้านมือใหม่หลายร้อยแห่ง และหมู่บ้านที่คุณอยู่ก็อยู่ห่างจากฉันหลายไมล์”

“โอ้ ไม่นะ! นั่นหมายความว่าเราเล่นด้วยกันไม่ได้เหรอ?”

“รออยู่ตรงนั้นก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปหาเธอโดยใช้คริสตัลเทเลพอร์ต”

“คริสตัลเทเลพอร์ต? มันคืออะไร?”

เรนถอนหายใจและส่ายหัว ก็เป็นฝีมือของลีโอเนลนั่นแหละ เขาไม่ได้อ่านคู่มือแม้แต่ย่อหน้าเดียว เขาเป็นคนประเภทที่ชอบผจญภัยในที่ที่ไม่คุ้นเคยโดยไม่เตรียมตัว และสนุกกับความตื่นเต้นจากสิ่งที่ไม่คาดคิด

ถึงแม้ฉันจะไม่ชอบเรื่องเซอร์ไพรส์ก็ตาม

“เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังทันทีที่ไปถึง อย่าเพิ่งออกจากหมู่บ้านและรอฉันอยู่นะ”

“เอาล่ะ รีบหน่อย คนอื่นเริ่มได้แต้มไปก่อนแล้ว เราตามหลังไปเยอะมากแล้ว!”

เรนวางสายแล้วรีบไปยังทางเข้าหมู่บ้านยูคลิด ระหว่างทาง เขาเห็นซิลเวียเดินเข้ามาในหมู่บ้าน และเขาก็หลบสายตาโดยไม่รู้ตัว แม้ว่าซิลเวียจะจำเขาไม่ได้ก็ตาม

หญิงคนนั้นไม่แม้แต่จะเหลียวมองเขา เธอรีบเดินผ่านเขาไปและตรงไปยังหญิงผมสีชมพูที่มัดผมเป็นมวยคู่ซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าสวยของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอดูสับสนจากการที่ศีรษะของเธอส่ายไปมาซ้ายขวา ขณะที่ดวงตาสีฟ้าของเธอสั่นไหวราวกับกำลังจะร้องไห้

และจากเครื่องแต่งกายของเธอ ทั้งเสื้อคลุมสีขาวและไม้เท้า ก็บ่งบอกได้ว่าเธอคือจอมเวทขาว

“พาเมล่า!”

เรนได้ยินซิลเวียพูดก่อนที่เขาจะออกจากหมู่บ้าน

พาเมล่า เรนคิด เขาจำได้ว่าเธอเป็นใคร เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของซิลเวีย ไม่ว่าจะในเกมหรือในชีวิตจริง ทั้งสองมักจะอยู่ด้วยกันเสมอ

เรนสลัดความคิดเรื่องผู้หญิงเหล่านั้นทิ้งไป เขาจะไปเอาเงินหนึ่งร้อยดอลลาร์คืนจากซิลเวียหลังจากเปิดบัญชีกับนิวอีราในวันพรุ่งนี้

เรนวางฝ่ามือลงบนเสาคริสตัลที่เรืองแสงอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านยูคลิด แสงอบอุ่นโอบล้อมฝ่ามือของเขา และเกมจะบันทึกตำแหน่งของเขาโดยอัตโนมัติ เพื่อที่ว่าหากเขาตายอย่างไม่คาดคิด เขาจะกลับมาเกิดใหม่ที่หมู่บ้านยูคลิด

ระบบเกมแสดงรายชื่อหมู่บ้านสำหรับผู้เล่นใหม่ และเรนกด [หมู่บ้านไอรอนโต] ก่อนที่จะถูกแสงสีขาวจ้ากลืนกินไป

เมื่อเขาได้สติ เขาก็อยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านไอรอนโต หมู่บ้านสำหรับผู้เล่นใหม่ทุกแห่งมี NPC และเควสต์เหมือนกันหมด ดังนั้นเรนจึงไม่สนใจ NPC ที่นี่ และเดินตรงไปหาลีโอเนลด้วยก้าวที่สั่นเทา

ระหว่างทาง เรนคิดถึงคลาสของลีโอเนล คลาสผู้พิทักษ์เผ่าคนแคระ เผ่าเดียวที่เป็นคลาสแทงค์ และเนื่องจากคนแคระตัวเล็กและมีร่างกายกำยำ จึงมีคนเลือกเผ่านี้ไม่มากนัก ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครอยากเป็นแทงค์ คลาสที่มีความรับผิดชอบสูงในแนวหน้า มักถูกตำหนิในกลุ่ม แต่ไม่ได้รับชื่อเสียงใดๆ เลย ρꪖꪕᦔꪖꪕꪫꪣꫀ​ꪶ​

ด้วยเหตุนี้ นักรบเผ่าคนแคระจึงหายากและเป็นที่ต้องการของกิลด์ต่างๆ โดยเฉพาะกิลด์ที่มีฝีมือ มากกว่าคลาสโจมตีเสียอีก แต่เนื่องจากลีโอเนลเล่นเพื่อความสนุกเท่านั้น เขาจึงถูกคนอื่นๆ ทิ้งไว้ข้างหลัง และไม่มีกิลด์ไหนอยากรับเขาเข้ากิลด์ เพราะตัวเขาเองไม่รู้ถึงฝีมือของตัวเองและไม่รู้ว่าหน้าที่หลักของแทงค์คืออะไร

ลีโอเนลแค่อยากตัวเตี้ย เขาเลยเลือกเผ่าคนแคระผู้พิทักษ์โดยไม่คิดอะไรมาก

เรนส่ายหัวเล็กน้อยและหัวเราะเบาๆ

ไม่เป็นไรหรอก เขาจะคอย ‘ชี้นำ’ ลีโอเนลด้วยตัวเอง เพื่อให้เขากลายเป็นแทงค์ที่เก่งที่สุดในโลกของอาร์คาเดีย

เรนจินตนาการถึงสถานการณ์ต่างๆ มากมายเกี่ยวกับการพบกันระหว่างเขากับลีโอเนลหลังจากไม่ได้เจอกันมาสิบปี แต่เรนไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งแรกที่เขารู้สึกเมื่อได้เห็นหน้าเพื่อนสนิทของเขาคือ…ความหวาดกลัว

ความตื่นเต้นและความสุขที่เขารู้สึกนั้นหายไปหมดสิ้นเมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ของลีโอเนล ลีโอเนลมีรูปร่างเตี้ยและกำยำแบบคนแคระ แต่หน้าตาดีของเขากลับไม่เข้ากับเผ่าคนแคระเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีเคราหนาบนใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูเหมือนถูกแปะไว้บนริมฝีปากและกรามอย่างไม่เข้ากันเลย

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองเขาพลางกลั้นหัวเราะ แต่ลีโอเนลกลับไม่สนใจอะไรเลย เขายืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีฟ้าเป็นประกาย ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

เรนกำลังจะหันหลังกลับเมื่อลีโอเนลเห็นเขาเข้า

“เรน! เรน! เรน!” ลีโอเนลโบกมือและเขย่งปลายเท้า

เมื่อลีโอเนลได้ยินเสียง ทุกคนก็หันไปมองเรนทันที ส่วนเรนก็ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นด้วยความหวังว่าทุกคนจะไม่เห็นสีหน้าของเขา

“โอ้โห! ทำไมถึงมาช้าจัง?” ลีโอเนลพูดพลางยิ้มกว้าง แล้วหมุนตัวไปมาซ้ายขวา “ดูสิ! ฉันตัวเตี้ยลงเยอะเลย! ตอนนี้ทุกคนต้องก้มมองฉัน ส่วนฉันก็ไม่ต้องระวังอะไรแล้วถ้าเหยียบอะไรเข้า!”

สีหน้าของเหรินแสดงความไม่พอใจ และเขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “ลีโอ…ทำไมถึงเพิ่มหนวดเคราเข้าไปล่ะ?”

“เอ๊ะ? นี่เหรอ?” ลีโอเนลลูบเคราหนาและยาวของเขา ยืดอก ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ในฐานะคนแคระ คุณต้องมีเครา มันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์นี้! คุณไม่รู้เหรอ? และฉันคิดว่าคุณรู้ทุกอย่างเสียอีก!”

“. . .”

จากนั้นเขาก็ขยิบตาและโพสท่าต่อหน้าเรน “มันดูดีกับฉันไหม?”

“…” เรนอยากจะฟาดหัวเขา แต่ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างฝืนๆ

นี่เป็นการปรากฏตัวในอดีตของลีโอเนลเช่นกัน แต่เรนไม่ได้สนใจในตอนนั้น

เรนคิดว่าบางสิ่งบางอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปในช่วงเวลานี้เนื่องจากเขาได้สร้างแรงกระเพื่อมจากเหตุการณ์ต่างๆ และคิดจริงๆ ว่าลีโอเนลจะไม่เลือกไว้หนวดเคราในไทม์ไลน์นี้ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องผิดหวัง

จริงๆ แล้วลีโอเนลเป็นคนหน้าตาดี แต่เพราะรสนิยมแปลกๆ และ…ความคิดที่ประหลาดกว่านั้น ทำให้สาวๆ ต่างพากันตีตัวออกห่างจากเขา

“ซายะและไมค์บอกว่าพวกเขาจะเข้าร่วมการแข่งขันพรุ่งนี้ และพวกเขาอยากให้เราไปส่งพวกเขาที่ห้องเล่นเกมด้วย”

หัวใจของเรนเต้นแรงจนแทบทะลอกออกมา

“คุณได้รับข้อความจากพวกเขาเรื่องนัดพบกันที่ไฮแลนด์มอลล์แล้วหรือยัง?”

เรนส่ายหัว “ผมไม่ได้เช็คโทรศัพท์ครับ”

ลีโอเนลเอามือเท้าสะเอว “พรุ่งนี้ฉันจะบินไปโซน A แล้วพวกเขาก็บอกว่านัดเจอกันทานอาหารกลางวัน จากนั้นเราค่อยเข้าไปเล่นเกมด้วยกันหลังจากที่ซื้อห้องเล่นเกมของพวกเขาเสร็จแล้ว!”

“. . .” เรนไม่ได้พูดอะไร ถ้าเขาพูดออกไป เขาก็จะแค่ไม่เห็นด้วยกับการนัดพบกับซายะ และไมค์กับลีโอเนลก็จะไม่หยุดถามว่าทำไม

ในไทม์ไลน์นี้ พวกเขาทั้งสี่คนยังคงสนิทสนมกันอยู่

ลีโอเนลไม่ได้คิดมากเรื่องความเงียบของเรน เพราะจริงๆ แล้วเรนก็เป็นคนเงียบๆ อยู่แล้ว

“เรน ไปกันเถอะ! ไปทำภารกิจด้วยกันเถอะ” ลีโอเนลคว้ามือเรนแล้วดึงเขาไปหา NPC ทุกตัวที่เขาเจอ

นี่เป็นเหตุผลที่เรนไม่ได้ทำเควสต์ปกติ/ภารกิจทั่วไปในหมู่บ้านยูคลิด เขาอยากทำเควสต์กับลีโอเนลเพื่อไม่ให้ลีโอเนลสงสัยว่าเขาเข้ามาในเกมก่อนลีโอเนลมาก

สุดท้ายแล้ว เรนก็ยังคงกลายเป็นเด็กรับใช้ให้กับเหล่า NPC ร่วมกับลีโอเนลอยู่ดี