Mom in the 70's ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ของเจ้าหัวผักกาดน้อยในยุค70 - ตอนที่ 52 : คลอดแล้ว

ร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาก ตอนนี้ซีอินท้องได้เจ็ด
เดือนแล้ว ท้องของเธอใหญ่โตมาก จึงยิ่งมั่นใจว่าจะต้องเป็น
แฝดแน่นอน และในช่วงนี้เธอเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้มาก
นัก อีกทั้งเซียวฉิงเฟิ่งเองก็ไม่ยินดีให้ภรรยาทำงานอะไรทั้งนั้น
เธอจึงได้แต่อยู่บ้านกับทำงานบ้านเล่น ๆ น้อย ๆ ไป
วันนี้จึงมีโอกาสหยิบเอาเครื่องพิมพ์ดีดแบบโบราณและ
กระดาษที่เธอมีอยู่ในมิติออกมาใช้งาน พร้อมหนังสือต่าง ๆ มี
ทั้งนิยายและหนังสือวิชาการเป็นภาษาต่างประเทศออกมา
ด้วย
“ภรรยาคุณทำอะไรครับ” เมื่อเดินเข้าห้องนอนมาเห็น
ภรรยากำลังยืนหยิบจับของมากมายบนโต๊ะก็รีบเอ่ยถามทันที
“ฉันอยากจัดโต๊ะทำงานเสียหน่อยน่ะค่ะ”
“ผมทำให้เองครับ” ร่างสูงโปร่งรีบเข้ามาแย่งงานของ
ภรรยาทำทันที เห็นมีพิมพ์ดีดตัวใหญ่วางอยู่ เขารู้จัก
เครื่องพิมพ์ดีดเพราะที่กองอำนวยการที่ค่ายทหารก็มีไว้ให้
เจ้าหน้าที่ใช้งานเช่นกัน แต่หาซื้อยากมากส่วนใหญ่จะมีอยู่ใน
หน่วยงานของรัฐหรือไม่ก็องค์กรใหญ่ ๆ เท่านั้น
“ขอบคุณนะคะ จุ๊บ” ซีอินกล่าวขอบคุณพร้อมจุ๊บเบา
ๆ ที่ปลายคางบึกบึนเป็นการให้รางวัลไปด้วย จนคนที่ได้รับ
รางวัลยิ้มกริ่มอย่างถูกใจมากเลยทีเดียว
เมื่อสามีจัดของให้เธอเรียบร้อยจนเข้าที่หมดแล้ว ซีอินก็
นั่งลงแล้วเริ่มรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ดีดเพื่อพิมพ์นิยายไปตามที่
คิดได้ เธอคิดว่าจะเริ่มต้นจากการเขียนนิยายดูก่อน ส่วนงาน
แปลภาษานั้นคิดว่าต้องติดต่อพูดคุยกับทางสำนักพิมพ์ท้องถิ่น
ของเมืองมณฑลดูก่อน ว่ามีหนังสือที่ต้องการให้แปลหรือไม่
ยุคนี้หากจะแปลหนังสือต่างประเทศอาจจะมีขั้นตอนมากมาย
กว่าที่คิด เธอต้องลองศึกษาข้อมูลพวกนี้ดูเสียก่อน
เสียงพิมพ์ดีดดังต๊อกแต๊ก ๆ ขึ้นเป็นระยะ ๆ เพราะ
ไม่ได้ทำงานมานานทำให้สมองของเธอเหมือนอัดแน่นและเต็ม
ไปด้วยจินตนาการ ดังนั้นเธอจึงเขียนรวดเดียวได้นิยายมา
หลายสิบตอนเลยทีเดียว ก่อนจะหันหน้าออกจากเครื่อง
พิมพ์ดีดแล้วมองไปด้านข้างตัวเอง เพราะเธอรับรู้ได้จากทาง
หางตามาสักพักแล้วว่ามีอะไรขยับยุกยิกไปมาอยู่ด้านข้าง พอ
หันไปมองก็เห็นเป็นเจ้าหัวผักกาดน้อยตูตูที่กำลังนั่งแกว่งขา
กินขนมคุกกี้รสช็อกโกแลตพร้อมนมจืดในแก้ว ข้าง ๆ กันนั้นมี
ไคไคที่กำลังเปิดสมุดภาพนิทานภาษาอังกฤษดูอยู่ปากน้อยก็
เคี้ยวขนมไปด้วยเหมือนกัน
ตูตูที่กำลังเคี้ยวขนมตุ่ย ๆ เมื่อรู้ว่าแม่ทำงานเสร็จแล้ว
และกำลังหันมามองพวกเขาอยู่ ก็ส่งยิ้มหวานจนตาหยีให้แม่
ทั้งยังเคี้ยวขนมไม่หยุด
“อร่อยไหม” ซีอินเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้จริง ๆ เมื่อเห็น
ท่าทางที่ลูกชายกินนั้นดูจะอร่อยและถูกใจมากเลยทีเดียว ดีที่
ตูตูพลังเหลือล้นเลยชอบคึกไปวิ่งเล่นออกกำลังกายบ่อย ๆ ไม่
งั้นจากการกินแบบนี้อาจจะตัวกลมจนกลายเป็นลูกหมูกลิ้งได้
เลย
“ฮิ ฮิ ฮิ อร่อยมากเลยครับแม่” ตูตูตอบเสียงสดใส
“แล้วเข้ามากันตั้งแต่เมื่อไหร่ หื้มตูตู ไคไค”
“มานานแล้วครับ แต่พ่อบอกว่าแม่ทำงานอยู่ไม่ให้เสียง
ดังครับ” ไคไคตอบพร้อมไถลก้นลงจากเก้าอี้เดินมาหาแม่ที่นั่ง
อยู่บนเก้าอี้ทำงาน
“ฟอดดด หอมน้อง” จมูกน้อย ๆ ของไคไคกดไปหอมที่
พุงแม่ที่ตอนนี้มีน้องอยู่ข้างใน
“น้องชาย น้องสาว” แล้วพูดขึ้นอีกพร้อมส่งมือน้อย
ของตนเองมาลูบท้องของแม่ไปมา
“หืมน้องชายกับน้องสาวหรือจ๊ะไคไค”
“ครับ ไคไคอยากมีน้องชายน้องสาวสองคนเลย”
ซีอินเมื่อได้ฟังไคไคแล้วยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อตูตูก็ส่ง
เสียงขึ้นพร้อมรีบไถลก้นลงมาหอมพุงแม่บ้างเหมือนกัน
“ตูตูหอมน้องด้วย ขอหอมด้วยครับฟอดด อยากให้น้อง
ออกมาเร็ว ๆ ตูตูอยากเล่นด้วยแล้ว”
“จ้า ๆ อีกไม่กี่เดือนเอง รอก่อนน้าา~พี่ใหญ่ตูตู พี่รอง
ไคไค”
“คิ คิ ครับ/ฮิ ฮิ ครับ” เจ้าหัวผักกาดน้อยเอามือปิด
ปากพากันหัวเราะชอบใจที่แม่เรียกพวกเขาว่าพี่ใหญ่พี่รอง
สองเดือนต่อมาตอนกลางดึกซีอินเริ่มเจ็บท้องก่อนจะ
รู้สึกว่ามีน้ำไหลออกมาตามขา จึงรีบสะกิดบอกสามีที่นอนอยู่
ด้านข้าง
“สะ สามีคะ ฉิงเฟิ่ง อึก” เสียงเรียกตะกุกตะกักปลุก
เซียวฉิงเฟิ่งให้รู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว
“ครับ ภรรยาคุณเป็นอะไรครับ หรือว่าเป็นตะคริว”
เพราะตอนกลางคืนซีอินมักเป็นตะคริวบ่อย ๆ เขาจึงนวดให้
ภรรยาอยู่เป็นประจำ
“จะ จะคลอดแล้วค่ะ”
“จะ จะคลอดแล้วภรรยาคุณหายใจเข้าลึก ๆ ยาว ๆ
ครับ รอผมเตรียมของก่อนครู่เดียวนะครับ” ร่างสูงกระโดดลง
จากเตียงนอนรีบเปิดไฟให้สว่างก่อน แล้ววิ่งออกไปเรียกอี้เหวิ
นให้ออกมาช่วยเปิดประตูรั่วบ้าน ส่วนเขารีบไปหยิบของใช่
จำเป็นและเอกสารของภรรยาที่เตรียมใส่ในตะกร้าไว้แล้ว
ก่อนเข้ามาอุ้มร่างภรรยาไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่งคงและแข็งแรง
เดินตรงไปที่รถยนต์ทันที ตูตู ไคไค และเชาเชาตื่นขึ้นมาแล้ว
รีบวิ่งออกมาดูที่หน้าบ้านทันที
“น้องจะออกมาหาแล้วใช่ไหมไคไค” ตูตูที่เกาะประตู
บ้านมองดูพ่อที่อุ้มแม่ไปขึ้นรถเอ่ยถามน้องชายขึ้นมา
“ใช่แล้ว น้องจะออกมาแล้ว”
“ตูตูตื่นเต้นมากเลยย” มือน้อยยกขึ้นมาทาบอกไว้ด้วย
“ไคไคเหมือนกัน”
“อี้เหวินดูแลน้อง ๆ ดี ๆ อาสามจะพาอาสะใภ้ไป
โรงพยาบาลก่อน”
“ได้ครับอาสาม”อี้เหวินรับคำพร้อมวิ่งตามขณะช่วยขน
ตะกร้าของขึ้นรถอย่างว่องไว
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลได้แล้วซีอินก็ถูกพาเข้าห้องคลอด
และใช้เวลาในการทำคลอดหลายชั่วโมงจนถึงเจ็ดโมงเช้า ใน
ระหว่างที่เซียวฉิงเฟิ่งรออยู่หน้าห้องคลอด คุณแม่เซียวก็
เดินทางมาโรงพยาบาลทั้งยังมีตูตูไคไคที่ตามมาด้วย ส่วนอี้เห
วินและอี้เชาเข้าไปช่วยงานที่ร้านค้าก่อน
“เจ้าสามแม่มาแล้ว สะใภ้สามเป็นไงบ้างคลอดหรือยัง”
“แม่…ยังครับนี้ก็เข้าไปหลายชั่วโมงแล้วครับ”
“พ่อครับ”
“ตูตู ไคไคมานั่งนี่เร็ว” เซียวฉิงเฟิ่งกวักมือเรียกลูก ๆ
ให้เดินเข้ามาหาก่อนจะจับเด็ก ๆ นั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างเขา
ขณะคุยกันอยู่หมอก็เดินออกมาพร้อมเอ่ยบอกว่าซีอิน
คลอดเรียบร้อยแล้ว ปลอดภัยดีทั้งแม่และลูกและเป็นเด็กฝา
แฝดชายหญิงอีกด้วย
“ฝาแฝดชายหญิง!!! ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ
หมอ” เสียงขอบคุณสั่น ๆ อย่างไม่อาจห้ามความดีใจที่เอ่อล้น
ออกมาได้ เขาทั้งตื่นเต้นและดีใจมากจริง ๆ
“เป็นเรื่องดีจริง ๆ เลยนะ บ้านเราปีนี้มีแต่เรื่องมงคล
จริง ๆ เลย” คุณแม่เซียวเองก็ดีใจมาก
“ได้น้องชายแล้วก็น้องสาวเลยนะ” ตากลมโตเบิกกว้าง
พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นมาก
“อื้ม ดีมากเลย” ไคไคเองก็ยิ้มอย่างดีใจเหมือนกัน
เพราะจะได้เป็นพี่ชายบ้างแล้ว
ซีอินพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลไม่กี่วันก็ได้กลับมาพักที่
บ้าน ฝาแฝดที่คลอดออกมาคนพี่เป็นลูกชายได้ชื่อว่าเซียวฉิง
ซุน ส่วนคนเล็กเป็นลูกสาวได้ชื่อว่า เซียวฉิงซาน
“ซุนซุน ซานซานของพี่ใหญ่ ฮิ ฮิ ตูตูเป็นพี่ใหญ่”
“อืม ไคไคก็เป็นพี่รอง”
เจ้าหัวผักกาดน้อยที่ได้เป็นพี่แล้วเห่อน้องชายน้องสาว
มากเดินวนเวียนดูน้องอยู่ตลอดทั้งวัน
ซีอินมีน้ำนมเยอะเพียงพอให้ลูก ๆ ได้กินจนอิ่มเพราะ
เธอบำรุงตัวเองอย่างเต็มที่มาตลอด ข้าวของสำหรับดูแลเด็ก
ทารกถูกเอาออกมาจากมิติเตรียมพร้อมหมด ทั้งที่นอนเด็ก ทั้ง
เปลนอน
ตอนแรกคุณแม่เซียวจะมาช่วยเลี้ยงแต่เพราะที่ร้าน
ซาลาเปาของพี่ใหญ่เซียวยังไม่มีลูกจ้าง ทั้งพี่สะใภ้ใหญ่ก็ยัง
ต้องดูแลลูก ๆ ด้วย โชคดีที่เจ้าหนูน้อยซุนซุนและซานซาน
เลี้ยงง่ายมาก เธอและฉิงเฟิ่งจึงสามารถดูแลกันเองได้
เวลาผ่านไปจนตอนนี้ทารกฝาแฝดน้องชายหญิงอายุได้
หกเดือนแล้ว กำลังซนส่งเสียงอ้อแอ้คุยเล่นกับพี่ชายตูตูและ
พี่ชายไคไคทั้งวันเชียว ยังมีอี้เชาที่เข้ามาเล่นด้วยเสมอ แม้คุย
ไม่เก่งแต่ก็ยังยิ้มเล่นกับน้องแฝดอยู่ตลอด
“ตอนนี้ฉันกลายเป็นคุณแม่ลูกสี่แล้วนะคะเนี่ย”
“หึ หึ ผมก็เป็นคุณพ่อลูกสี่เหมือนกันครับ คุณเหนื่อย
ไหมครับ”
“ก็มีเหนื่อยบ้างค่ะ แต่ก็มีความสุขดีมากเลย”
“ผมก็มีความสุขมากเหมือนกันครับ รอให้ซุนซุนกับ
ซานซานอายุได้สักหนึ่งขวบก่อน แล้วผมจะเดินทางไปดูของ
ทางใต้ให้นะครับ ถึงตอนนั้นผมก็จะได้ไม่ต้องห่วงคุณกับลูก ๆ
มากนัก”
“ได้ค่ะ ถึงตอนนั้นลูก ๆ ก็น่าจะหย่านมได้แล้วด้วย
ดูแลไม่ยากหรอกค่ะ” ซีอินเห็นด้วยกับสามี ต่อไปคิดว่าเธอคง
ต้องขยับขยาย อาจจะย้ายไปอยู่ที่เจิ้งโจวเพื่อทำการค้าที่นั่น
เพราะเธอยังมีร้านค้างและบ้านที่ซื้อไว้ที่นั่นอยู่หลายหลัง อีก
ทั้งที่นั่นเป็นเมืองใหญ่ยังมีโรงเรียนดี ๆ อยู่หลายที่ด้วย แต่
เรื่องนี้คงต้องรออีกสักระยะก่อน…