My Vampire System - (ระบบแวมไพร์พลิกชะตา) - บทที่ 2 ภารกิจประจำวัน

บทที่ 2: สายตาใหม่ กับระบบปริศนา

บทที่ 2: สายตาใหม่ กับระบบปริศนา

เปลือกตาของควินน์ค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ การมองเห็นเริ่มกลับมาอย่างเชื่องช้า

ศีรษะของเขาปวดตุบ ร่างกายก็ปวดเมื่อยราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา ขณะที่เขายันตัวลุกขึ้นจากพื้น มือหนึ่งก็ยกขึ้นคลำศีรษะเพื่อเช็กว่ามีบาดแผลหรือไม่

“ทำไมมันถึงปวดขนาดนี้…?”

หลังแน่ใจว่ากะโหลกของตัวเองยังอยู่ครบ ควินน์ก็ก้มลงเก็บแว่นที่ตกอยู่บนพื้น แม้จะเหลือเลนส์แค่ข้างเดียว เขาก็ใส่มันด้วยความเคยชิน

แต่ทันทีที่แว่นอยู่บนใบหน้า เขาก็ต้องขมวดคิ้ว

ภาพตรงหน้าพร่ามัวราวกับมีหมอกบัง เขาถอดแว่นออก—และโลกก็กลับมาชัดเจนราวกับเลนส์ความละเอียดสูง

“อะไรเนี่ย… สายตาชัด? เป็นไปได้ยังไง!?”

ควินน์รีบเดินไปหยิบดินสอบนโต๊ะ วาดตัวอักษร “A” ลงบนผนัง แล้วถอยหลังทีละก้าว… จนหลังชนผนังห้องฝั่งตรงข้าม

แต่ตัวอักษรตรงหน้าก็ยังคงชัดเจนราวกับเขายืนห่างแค่เมตรเดียว

เขาใช้ชีวิตมาตลอด 16 ปีด้วยสายตาที่แย่ชนิดที่ต้องพึ่งแว่นเสมอ แล้วอยู่ๆ การมองเห็นของเขาก็สมบูรณ์แบบราวปาฏิหาริย์

เหตุการณ์ก่อนหมดสติเริ่มย้อนกลับมาในหัว… และมีเพียงสิ่งเดียวที่เขานึกถึงได้

หนังสือเล่มนั้น

หนังสือเล่มนั้น

ควินน์หันซ้ายหันขวา ก่อนที่สีหน้าเขาจะเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก

“หนังสือ! หายไปไหนแล้ววะ!?”

เขาค้นทุกซอกมุมในห้อง—ใต้เตียง ใต้โต๊ะ ในลิ้นชัก และแม้แต่ในตู้เย็น แต่ก็ไม่มีวี่แววของหนังสือเลย

“อย่าบอกนะ… มันเหมือนถุงเท้าฉันอีกแล้ว? หายไปดื้อๆ น่ะ?”

แต่ทันทีที่พูดจบ เขาก็ส่ายหัวอย่างหงุดหงิด

“ไม่ใช่ถุงเท้าเว้ย นี่มันหนังสือเวทมนตร์ปริศนา!”

ควินน์พยายามรวบรวมสติ นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนสลบ

เขาจำได้ว่าหนังสือลอยขึ้น แสงจ้ากระจายไปทั่วห้อง… แล้วเสียงนั้น

“มันเหมือน… ข้อความระบบ?”

สิ้นคำถามในใจ—หน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที ราวกับตอบรับความคิด

<ผู้ใช้: ควินน์ ทาเลน> <เผ่าพันธุ์: มนุษย์> <เลเวล: 1> <ค่าประสบการณ์: 0 / 100> <พลังชีวิต (HP): 10 / 10> <ความแข็งแกร่ง: 10> <ความว่องไว: 10> <ความอึด: 10>

“เฮ้ นี่มันเหมือนหน้าสถานะในเกมเลยนี่!”

ที่ด้านบนสุดของหน้าจอมีแท็บอื่นๆ เรียงรายอยู่ และเพียงแค่เขาอ่านชื่อในใจ—หน้าจอก็เปลี่ยนไปโดยอัตโนมัติ

<สกิล> <แต้มสกิลที่ใช้ได้: 0> <สกิลถูกล็อก ???? > <สกิลถูกล็อก ???? > …

ทุกสกิลถูกล็อกทั้งหมด เป็นเพียงภาพเงาจางๆ

เขาสะบัดมือเปลี่ยนแท็บไปยัง <ร้านค้า>

<ร้านค้า> <ปลดล็อกเมื่อถึงเลเวล 10>

“โอเค งั้นฉันทำอะไรได้บ้างเนี่ย?”

แท็บสุดท้ายคือ <ภารกิจ> และในที่สุดเขาก็เจออะไรที่ใช้งานได้

<ภารกิจหลัก>

บรรลุเลเวล 10

<ภารกิจประจำวัน>

ดื่มน้ำให้ครบ 2 ลิตร รางวัล: ค่าประสบการณ์ 5

รางวัล: ค่าประสบการณ์ 5

ควินน์ทดลอง ‘คิด’ เพื่อปิดระบบดู และทันใดนั้น หน้าจอก็หายวับไป เพียงแค่คิดเปิด มันก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งทันที

“โอ้ แบบนี้ก็เรียกออกมาได้ตลอดเลยสินะ…”

เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว

หนังสือที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้อาจจะไม่ใช่หนังสือธรรมดา แต่มันคือ หนังสือความสามารถ

หนังสือแบบนี้มีราคาสูงลิบในตลาด ทั้งถูกกองทัพตามล่า และเป็นที่ต้องการขององค์กรระดับโลก

แต่ควินน์ไม่เคยได้ยินว่ามีเล่มไหนที่ “หายไป” หลังเปิด หรือมอบระบบที่เหมือนเกมแบบนี้ให้ผู้ใช้

โดยปกติ หนังสือความสามารถจะมีเพียงความสามารถเดียว และต้องฝึกฝนถึงจะใช้งานได้ ไม่ใช่แค่เปิดแล้วใช้ได้ทันทีแบบนี้

รอยยิ้มแรกในรอบหลายวันค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา

เขา—ควินน์ ทาเลน เด็กหนุ่มเลเวล 1 ผู้ไม่เคยมีพลังอะไรเลย—ตอนนี้มีบางอย่างแล้ว

ขั้นตอนต่อไปคือ… ทดสอบว่าเขามี ‘อะไร’ อยู่ในตัว

“ไฟ… ออกมา!”

ควินน์ยื่นฝ่ามือออกไป ขมวดคิ้วแน่น

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“น้ำ! น้ำ ออกมา!”

…ยังคงเงียบ

เขาลองสั่งทุกอย่างที่นึกได้ ตั้งแต่ไฟ น้ำ ดิน ลม ไปจนถึงการล่องหน ปาแสง ปลุกระเบิด แต่ทุกอย่างคือความว่างเปล่า

“ไอ้บ้าเอ๊ย…! นี่มันความสามารถบ้าอะไรกันวะ!”

เขาทรุดตัวลงบนเก้าอี้ คิดทบทวน

บางที… ถ้ามันเหมือนเกม ระบบนี้อาจต้องใช้ ‘เลเวล’ เพื่อปลดล็อก

“งั้นภารกิจประจำวันคือทางเดียวสินะ…”

ควินน์ลุกขึ้น เดินไปเปิดตู้เย็น แล้วหยิบขวดน้ำออกมาทีละขวด

เขากระดกน้ำลงคออย่างเร็วที่สุด

“ให้ตายเถอะ… สองลิตรนี่มันเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

หลังจากจบขวดที่แปด ในที่สุด ข้อความก็ปรากฏขึ้น

<ภารกิจประจำวันสำเร็จแล้ว!> ได้รับค่าประสบการณ์ 5 [EXP: 5 / 100]

ได้รับค่าประสบการณ์ 5

[EXP: 5 / 100]

“ดีล่ะ อย่างน้อยก็รู้ว่าระบบทำงานจริง…”

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ควินน์เดินไปเปิดประตู และชายร่างใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารก็ยืนอยู่ตรงหน้า เขาศีรษะล้าน หน้าดุ และมีเหรียญตราประดับทั่วอกเสื้อ

เหนือป้ายชื่อ เขียนไว้ชัดเจนว่า…

จ่ากริฟฟ์

จ่ากริฟฟ์

“ไอ้หนู! ได้เวลาออกจากห้องแล้ว รถรออยู่ข้างนอกตั้งแต่ห้านาทีก่อน!”

ควินน์ชะงัก ราวกับถูกฉุดกลับสู่โลกแห่งความจริง

เขาลืมไปสนิทว่าวันนี้คือวันสำคัญ

วันแรก… ของการไปยังโรงเรียนทหาร