ชายาเคียงหทัย - ตอนที่ 387-3 พ่อลูกเปิดอก องค์หญิงหรงหวำ

สภาพอากาศบนทุ่งหญ้าเป่ยหรงเลวร้าย ทุกปีจะมี หิมะปกคลุมทั่วเมืองประมาณสามถึงสี่เดือน ทั้งคนและ สัตว์ต่างหมดหนทางสัญจร จึงไม่แปลกที่ชาวเป่ยหรงจะ ปรารถนาในความอุดมสมบูรณ์ของผืนดินต้าฉู่เป็นพิเศษ

ณ ต าหนักอ๋อง เป่ยหรงอ๋องนั่งอยู่บนบัลลังก์อ๋องที่ มีหนังเสือปูรองอยู่ เขามองไปยังฝูงชนเบื้องล่างด้วย ความเดือดดาล ถ่านไฟลุกโชนให้ความอบอุ่นทั่วทั้งห้อง ทว่ายามนี้กลับยิ่งเพิ่มความร้อนอบอ้าวให้ทุกคนมาก ยิ่งขึ้น เป่ยหรงอ๋องปีนี้หกสิบชันษาแล้ว ยามหนุ่มๆ ก็เป็น ทหารองอาจห้าวหาญยอดเยี่ยมของทุ่งหญ้า หากแต่ตาม อายุที่มากขึ้น หรืออาจเป็นเพราะมีอิทธิพลหลายด้าน จากจงหยวนที่แพร่เข้ามาสู่เป่ยหรง หรืออาจจะเป็นนิสัย เสียที่หยั่งรากลึกในระยะยาวของมนุษย์ เป่ยหรงอ๋องผู้ ชราจึงได้ค่อยๆ กลายเป็นคนมักมากในกาม ฟังความข้าง

书呆子

เดียว ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เมื่อได้ยินข่าวที่เยียหลี่ว์เห ยี่ยพ่ายทัพเสียชีวิตก็เดือดดาลขึ้นมาอย่างมาก

รัชทายาทเป่ยหรงอย่างเยียหลี่ว์หงที่นั่งอยู่ด้านล่าง แอบคร่ าครวญอยู่ในใจ เขาไม่คิดเลยว่าการกระท า ของม่อซิวเหยาจะรวดเร็วเพียงนี้ โจมตีทหารของกองทัพ ใหญ่เป่ยหรงหลายแสนนายทั้งหมดจนสูญสิ้น เช่นนี้แล้ว สามปีที่เป่ยหรงท าเพื่อพิชิตต้าฉู่ ทุ่มเทชีวิตของทหาร เกือบสองล้านนายไป สิ่งที่ช่วงชิงกลับคืนมาได้กลับมี เพียงสมบัติเงินทองและภาพวาดโบราณที่ไร้ความหมาย อย่างสิ้นเชิงอย่างนั้นหรือ เพราะมีเหมืองทองมากมายอยู่ บนทุ่งหญ้านอกเขตแดนด้านเหนือของก าแพงเมืองจีน ชาวเป่ยหรงกลับมิได้ขาดแคลนเงินทอง ส่วนภาพวาด โบราณนั้น ชาวเป่ยหรงยิ่งดูชมไม่เป็น จึงยิ่งไม่ต้องพูด สมบัติล้ าค่าที่แท้จริงในฉู่จิงของต้าฉู่ ที่พวกเขาย่อมไม่ ได้มาด้วยเพราะบุกยึดเอามาไม่ได้เลย ส าหรับชาวเป่ย

书呆子

หรงแล้ว มูลค่าของสิ่งเหล่านี้ยังสู้ผ้าไหม ใบชา และ เสบียงมิได้เลยด้วยซ้ า

เยียหลี่ว์หงเลือกร่วมมือกับม่อซิวเหยา ก็เพียงเพื่อ ท าลายเยียหลี่ว์เหยี่ยผู้เป็นน้อง เขากลับไม่เคยคิดมาก่อน ว่าจะต้องเอากองทัพใหญ่หลายแสนนายที่เหลือส่งไปตาย ทั้งหมดด้วย ทว่ายามนี้…เขามองจดหมายในมือ พลัน รู้สึกในใจหนาวเหน็บขึ้นมาเป็นระลอก แต่เขากลับไม่อาจ พูดอันใดได้ และไม่อาจะโทษม่อซิวเหยาที่สู้รบเก่งกาจ เหลือแสน จนท าลายกองทัพใหญ่เป่ยหรงอย่างราบคาบ ได้เช่นกัน หากจะโทษก็ต้องโทษเยียหลี่ว์เหยี่ยที่ไร้ ประโยชน์เหลือเกิน!

“รัชทายาท!” เป่ยหรงอ๋องตะโกนเรียกขึ้นด้วยแรง มหาศาล

เยียหลี่ว์หงรีบเก็บอารมณ์ เดินเข้าไปเอ่ยรับค า เสียงขรึม “ลูกอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

书呆子

เป่ยหรงอ๋องเอ่ยว่า “ไปพาสตรีต้าฉู่ของเจ้าคนนั้น มาหาข้า!”

เยียหลี่ว์หงตะลึงงันไปเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง องค์หญิงหรงหวากับเขาอยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปีแล้ว มีลูก ด้วยกันมาหลายคน แม้จะเป็นชาวต้าฉู่ แต่เขาก็ยังรักนาง อยู่ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างองค์หญิง หรงหวากับพระชายาติ้งอ๋องก็ดีมาก แม้ครานี้เขาเองจะ ถูกม่อซิวเหยาคิดบัญชี แต่ความจริงแล้วตนกลับมิได้ท า อันใดเลย และเพื่อเลี่ยงความเสี่ยงที่จะถูกท่านพ่อรู้ความ จริงเข้า อีกทั้งม่อซิวเหยาก็ยังช่วยตนสังหารเยียหลี่ว์เห ยี่ย หากให้ท่านพ่อฆ่าองค์หญิงหรงหวา เกรงว่าคงยากที่ จะชี้แจงให้ติ้งอ๋องเข้าใจได้

“ท่านพ่อ นี่ไม่เกี่ยวอันใดกับหรงหวานะพ่ะย่ะค่ะ” เยียหลี่ว์เหยี่ยเอ่ยเสียงขรึม

书呆子

เป่ยหรงอ๋องแค่นเสียงเย็นชาเอ่ยว่า “ข้าไม่สนว่า จะเกี่ยวกับนางหรือไม่ ข้ารู้แค่ว่าม่อซิวเหยาฆ่าลูกชายข้า สังหารกองทัพใหญ่หลายแสนนายของข้า ข้าจะต้องใช้ สตรีต้าฉู่นางนั้นเป็นธงสังเวย ส่งทหารไปแก้แค้นให้เหยี่ย เอ๋อร์!” กล่าวจบ ก็ไม่สนใจเยียหลี่ว์หงที่ไม่เห็นด้วย โบก มือให้คนไปจับตัวองค์หญิงหรงหวามาทันที

เยียหลี่ว์หงขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ท่านพ่อ หรงหวาต้อง เป็นมารดาให้แก่บรรดาองค์ชาย หากฆ่านางไป พวกองค์ ชาย…”

เป่ยหรงอ๋องไม่แยแส โบกมือเอ่ยว่า “เด็กพวกนี้จะ ไปรู้ความอันใด ยกพวกเขาให้ชายาคนอื่นของเจ้าเลี้ยงก็ ได้แล้ว หากเลี้ยงไม่เชื่อง…ก็ฆ่าทิ้งเสีย เป่ยหรงข้าไม่ขาด องค์ชายน้อยเสียหน่อย” เป่ยหรงอ๋องมีสิทธิพูดเช่นนี้อยู่ จริงๆ จวบจนบัดนี้ทายาทของเขามีองค์ชายสิบสามคน องค์หญิงเจ็ดคน แค่หลานชายก็ปาไปสามสิบคนแล้ว

书呆子

ย่อมไม่ใยดีต่อเลือดเนื้อเชื้อไขที่ไม่บริสุทธิ์จากสตรีนาง หนึ่ง

เพียงไม่นาน องค์หญิงหรงหวาที่ถูกคนมัดไว้ก็ ปรากฏตัวอยู่หน้าห้อง คนที่จับนางไว้ผลักนางอย่างไร้ ความทะนุถนอม องค์หญิงหรงหวาจึงโซเซล้มลงในห้อง นางมองท่าทางจ้องพร้อมตะครุบดั่งพญาเสือของทุกคนที่ เต็มไปด้วยเจตนาร้าย แล้วหันไปมองสีหน้าเยียหลี่ว์หงที่ แฝงไว้ด้วยความล าบากใจ องค์หญิงหรงหวายิ้มบางๆ อย่างอดไม่ได้ นางในฐานะองค์หญิงที่แต่งงานเพื่อเชื่อม สัมพันธไมตรีย่อมกระจ่างแจ้งนานแล้ว ความเป็นตาย และรุ่งเรืองตกต่ าของนางล้วนเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ ของทั้งสองแคว้น ตั้งแต่เมื่อครั้งที่ซีหลิงใช้ทหารกับต้าฉู่ ชาวเป่ยหรงมิได้สังหารตนทั้งยังต้องพึ่งพาค าแนะน าของ คนที่ต าหนักติ้งอ๋องส่งมาเพื่อช่วยตน ยามนี้กองทัพเป่ย หรงกว่าแสนนายถูกทหารตระกูลม่อท าลายล้างจนสิ้น

书呆子

เป่ยหรงอ๋องหาคนมาระบายอารมณ์มิได้ คนที่เขานึกถึง คนแรกย่อมเป็นตัวนางเองอยู่แล้ว

“หรงหวาถวายค านับท่านอ๋อง ถวายค านับรัช ทายาท” องค์หญิงหรงหวาค้อมกายเล็กน้อย ค านับเป่ย หรงอ๋องด้วยวิธีของชาวเป่ยหรง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ เช่นนี้ แต่กิริยาของนางก็ยังมีเค้าความสูงส่งและสง่างาม อย่างสตรีเชื้อพระวงศ์ที่ได้รับการสอนสั่งมาอย่างดีอยู่ ด้วย ซึ่งแตกต่างกับความหยาบคายไร้มารยาทของสตรี เป่ยหรงอย่างสิ้นเชิง

เป่ยหรงอ๋องหัวเราะเสียงเย็นเอ่ยว่า “องค์หญิงต้าฉู่ เจ้าคงรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นแล้วกระมัง”

องค์หญิงหรงหวาเลิกคิ้ว ยิ้มบางเอ่ยว่า “หรงหวา ไม่ทราบเพคะ ขอท่านอ๋องโปรดชี้แนะ”

เป่ยหรงอ๋องสีหน้าดุร้ายขึ้นเล็กน้อย เพียงแต่ไม่รู้ว่า เขาเจ็บปวดใจต่อลูกชายอย่างเยียหลี่ว์เหยี่ย หรือกองทัพ

书呆子

ใหญ่เป่ยหรงหลายแสนนายเหล่านั้นกันแน่ “ไม่รู้ได้ อย่างไรกัน! องค์ชายเจ็ดของข้าโดนม่อซิวเหยาสังหารเจ้า ก็ไม่รู้รึ” ความจริงแล้วสถานะขององค์หญิงหรงหวาคือ เชื้อพระวงศ์สตรี ซ้ ายังต่างเชื้อชาติ ไม่รู้นั้นย่อมเป็นเรื่อง ธรรมดา เพียงแต่เป่ยหรงอ๋องจงใจหาเรื่องนางก็เท่านั้น

องค์หญิงหรงหวาหลุบตาลงไม่เอ่ยค าใด นางเข้าใจ แล้ว เป่ยหรงอ๋องเกิดความคิดที่จะฆ่าตนแล้ว ไม่ว่าจะพูด อะไรล้วนเปล่าประโยชน์ แม้ว่าจะแต่งงานมาอยู่ที่เป่ย หรงได้สิบกว่าปี แม้ว่าต้าฉู่จะเหลือเพียงซาก แต่นางกลับ ไม่กลัวที่จะร้องขอชีวิตและท าให้ศักดิ์ขององค์หญิงต้าฉู่ ต้องสูญเสีย

“ดูท่าแล้วเจ้าคงรู้ตัวว่าตัวเองสมควรตาย! ข้าจะ เหลือศพเจ้าส่งกลับไปต้าฉู่แน่นอน!” เป่ยหรงอ๋องยิ้ม เหี้ยม

书呆子

องค์หญิงหรงหวามองไปทางเยียหลี่ว์หงอย่างเรียบ เฉย เยียหลี่ว์หงมองนางด้วยความล าบากใจสุดท้ายก็มิได้ พูดอันใดออกมา พอเห็นดังนั้น องค์หญิงหรงหวาจึงเหลือ เพียงรอยยิ้มขื่นเท่านั้น หลายปีมานี้ แม้นางจะมีใจออก ห่าง แต่ก็จริงใจต่อเยียหลี่ว์หงจริงๆ และนางก็รู้ดีว่าในใจ เขาก็มีนางอยู่ เพียงแต่คงไม่เท่าต าแหน่งองค์รัชทายาท ของเขาเท่านั้นเอง เพราะอ านาจเป่ยหรงอ๋องของเขา ส าคัญที่สุด แต่พอเห็นเยียหลี่ว์หงกระทั่งค าพูดสักค าก็ไม่ ออกหน้าเอ่ยแทนนาง นางจึงผิดหวังขึ้นมาอย่างห้ามไม่ อยู่

องค์หญิงหรงหวาไม่พูดค าใดอีก เป่ยหรงอ๋องคิดว่า นางกลัว โทสะที่เดิมทีเดือดพล่านอยู่ในใจกลับหายไป มากโข เขาเอ่ยอย่างล าพองว่า “ลากออกไปตัดหัว!”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” องครักษ์เป่ยหรงสองนายเข้า มาจับตัวนางออกไปข้างนอก นางหลับตาลง หันหน้าไป

书呆子

มองเยียหลี่ว์หงแล้วเอ่ยว่า “ขอองค์รัชทายาทโปรดดูแล ลูกๆ ของข้าให้ดีด้วย”

ไม่รอให้เยียหลี่ว์หงรับปาก องค์หญิงหรงหวาก็ กวาดตามององครักษ์สองนายข้างกายแวบหนึ่ง เอ่ยอย่าง ทระนงว่า “ปล่อย ข้าเดินเองได้!!”

องค์หญิงหรงหวาเดินไปด้านนอกอย่างสงบนิ่ง ในขณะที่ก าลังจะก้าวออกจากห้องไป ด้านในก็มีเสียง บุรุษทุ่มต่ าคนหนึ่งดังขึ้น “ช้าก่อน!”