แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1244 จิตใจเท่ำเมล็ดข้ำวสำร

บทที่ 1244 จิตใจเท่ำเมล็ดข้ำวสำร

จังหวะที่หนงเย่ำเอำวัตถุดิบลงกระทะ ทันใดนั้นเขำก็นึก อะไรขึ้นมำได้

มือหนึ่งถือตะหลิว อีกมือถือมีดหั่นผัก ชี้หน้ำชีอวี่เซวียนแล้ว พูดด้วยควำมโมโห

“ไม่ถูกสิ! ลุงหลอกใช้ผม!”

ชีอวี่เซวียนกระพริบตำปริบๆ”อำจำรย์ไปหลอกใช้อะไรนำย รึ?”

“ดูผิวเผินเหมือนให้ผมไประบำยอำรมณ์ ให้โอกำสผม จัดกำรเฉินเสี่ยวเชี่ยน แต่คิดๆ ดูแล้วมันไม่ชอบมำพำกล นี่ไม่ เท่ำกับส่งผมไปเป็นพี่เลี้ยงให้ยัยปีศำจสี่ตำนั่นเหรอ?!”

ปิ๊งป่ อง! ถูกต้องนะคร้ำบ!

ชีอวี่เซวียนทำหน้ำขึงขัง “จะเป็นไปได้ยังไง! นำยเห็น อำจำรย์เหมือนคนแบบนั้นเหรอ?”

“เหมือน!”

1 0 4 9 6

หนงเย่ำกัดฟั นพูด ไม่ทันระวังตกหลุมพรำงตำแก่นี่เข้ำจนได้ แต่ใครใช้ให้เขำควำมรู้สึกช้ำล่ะ

“อำจำรย์เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมนะ ศิษย์น้องของนำย สุขภำพไม่เอื้ออำนวยเท่ำไร จะให้เรียนสิ่งที่มันเป็นด้ำนลบมำกๆ ไม่ได้ อำจำรย์เลือกเคสคนไข้ที่สนุกๆ ให้คนท้องได้ศึกษำอย่ำง มีควำมสุข อย่ำงเช่น พฤติกรรมร่วมเพศกับศพ แล้วก็ยังมีกำร วิเครำะห์สภำพจิตใจของฆำตกรฆ่ำหั่นศพต่อเนื่อง…”

“ล้อเล่นหรือเปล่ำ ให้คนท้องศึกษำพวกนี้? ไม่กลัวหมำ ทหำรนั่นมำฉีกอกหรือไง?” หนงเย่ำนวดแก้มตัวเองที่ถูกอวี๋หมิง หลำงต่อย ยังเจ็บไม่หำย

“ช่ำงเถอะ ตำแก่อย่ำงลุงไม่รู้จักควำมพอดีหรอก เดี๋ยวผม เลือกเคสศึกษำให้เอง พวกเคสพิสดำรทั้งหลำยนั่นเก็บไว้ดูเอง เถอะ!”

ชีอวี่เซวียนยิ้มได้ใจ ฮี่ ฮี่ รู้อยู่แล้วว่ำเสี่ยวเย่ำเป็นเด็กขี้ใจ อ่อน!

หนงเย่ำที่ยังไม่รู้ตัวว่ำหลงกลชีอวี่เซวียนเข้ำอีกแล้วได้ยิ้มชั่ว ร้ำยออกมำ “คอยดูนะจะทรมำนให้ตำยไปเลย! ยัยเด็กที่ไม่รู้จัก

1 0 4 9 7

ฟ้ำสูงแผ่นดินต่ำ ชอบคิดว่ำตัวเองไม่เป็นที่สองรองใครนอกจำก ฟ้ำเบื้องบน ผมจะทำให้ยัยเด็กนั่นรู้ว่ำแบบไหนที่เรียกว่ำขั้นเทพ ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด!”

ชีอวี่เซวียนกลั้นยิ้ม “ใช่ ใช่ ใช่ ใช้ควำมเทพของนำยบดขยี้ เขำไปเลย!”

หนงเย่ำกำตะหลิวในมือแน่น สีหน้ำมุ่งมั่น ในสมอง จินตนำกำรภำพเหตุกำรณ์ออกมำหลำยเหตุกำรณ์

ภำพเหตุกำรณ์ที่หนึ่ง: เขำถือแส้อยู่ในมือ เฉินเสี่ยวเชี่ยนนั่ง คัดตำรำทั้งน้ำตำ คัดไปพูดไปว่ำศิษย์พี่ข้ำผิดไปแล้ว ทำไมข้ำมัน โง่อย่ำงนี้!

ภำพเหตุกำรณ์ที่สอง: เขำเอำมือชี้หน้ำเฉินเสี่ยวเชี่ยนด้วย ควำมรังเกียจ สมองเธอนี่มีไว้ประดับหรือไง เคสง่ำยๆ แค่นี้ยัง จัดกำรให้ดีไม่ได้!

ภำพเหตุกำรณ์ที่สำม: เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงคุกเข่ำ ร้องไห้แทบเท้ำเขำ พูดด้วยอำกำรสำนึกผิด ศิษย์พี่ข้ำผิดไปแล้ว ข้ำไม่ควรส่งหมำทหำรไปจัดกำรศิษย์พี่ ศิษย์พี่ได้โปรดอภัย ให้กับควำมโง่เขลำของพวกเรำสองผัวเมียด้วย

1 0 4 9 8

ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ!

สะใจกว่ำนี้ไม่มีอีกแล้ว

“โอ๊ะ กระทะจะไหม้แล้ว!” หนงเย่ำตื่นจำกฝั นแล้วรีบวิ่งเข้ำ ครัว

ชีอวี่เซวียนส่ำยหน้ำ ถึงเด็กคนนี้จะได้ควำมสำมำรถจำกเขำ ไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่นิสัยขี้ใจอ่อนนี่ก็น่ำปวดหัวจริงๆ ถ้ำ ตกไปอยู่ในมือเสี่ยวเชี่ยนที่ฉลำดเป็นกรด ไม่รู้ว่ำใครจะเสร็จใคร กันแน่

อยำกให้ถึงเวลำนั้นไวๆ แล้วสิ

อวี๋หมิงหลำงกลับไปก็เล่ำเรื่องที่เจอหนงเย่ำอยู่บ้ำนชีอวี่เซ วียนให้ฟั ง แน่นอนว่ำเขำปิดบังเรื่องที่พอเจอหน้ำก็ซัดกันนัวเนีย เอำไว้ บอกแค่ว่ำบังเอิญเจอ ไม่รู้ว่ำหมอนั่นมำทำอะไร

ควำมทรงจำที่มีต่อศิษย์พี่ใหญ่ผู้ไม่เคยเห็นหน้ำนี้เสี่ยว เชี่ยนจำได้แค่ว่ำเขำเป็นเด็กน้อยแสนซวย

ครำวก่อนจะมำดูหน้ำเธอ แต่ถูกเธอหลอกใช้ให้รักษำ อำกำรของเสี่ยวเฉียง ต่อมำยังถูกเสี่ยวเฉียงอัดเสียน่วม

1 0 4 9 9

เมื่อหลำยวันก่อนเสี่ยวเชี่ยนถำมชีอวี่เซวียนว่ำทำไมต้องให้ เธอระวังหนงเย่ำ คำตอบของชีอวี่เซวียนทำให้เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้จะ หัวเรำะหรือร้องไห้ดี

ชีอวี่เซวียนบอกว่ำ หนงเย่ำเป็นคนปำกแข็งแต่ขี้ใจอ่อน อีก ทั้งยังชอบคิดเล็กคิดน้อย กลัวเขำมำแล้วจะพูดจำทำร้ำยจิตใจ เสี่ยวเชี่ยน ก็เลยเตือนเสี่ยวเชี่ยนเอำไว้ก่อน ที่ให้อำข่ำรีบมำก็ เพื่อมำสกัดหนงเย่ำ เกิดหนงเย่ำเป็นบ้ำพูดจำไม่เข้ำหูเสี่ยวเชี่ยน อำข่ำจะได้ห้ำมทัน

เกิดควำมเข้ำใจผิดเล่นเอำหนงเย่ำซัดกับอวี๋หมิงหลำงจน น่วม

“ถึงจะยังไม่เคยเจอเขำ แต่อำจำรย์บอกว่ำศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ ปำกเปรำะใช่ย่อย แต่เรื่องอื่นก็พอโอเค ต่อไปเจอหน้ำกันพวก เรำก็อย่ำไปแข็งข้อใส่เขำให้มำก อย่ำงน้อยๆ ก็ต้องรักษำ มำรยำท โดยเฉพำะนำยที่เมื่อก่อนเคยมีเรื่องกับเขำ”

อวี๋หมิงหลำงฟั งแล้วก็พยักหน้ำ เขำพูดในใจ เรื่องที่วันนี้จับ หมอนั่นคลุมหัวแล้วอัดไม่ยั้งไม่บอกเมียน่ะดีละ

ทำงด้ำนนี้คิดเอำไว้ดิบดีแล้ว แต่ยังไม่ถึงหนึ่งสัปดำห์ชีอวี่เซ

1 0 5 0 0

วียนก็โทรมำบอกเสี่ยวเชี่ยนว่ำ กำรบรรยำยที่ศูนย์แม่และเด็กใน วันนี้หนงเย่ำจะเป็นคนสอนให้ ตอนโทรมำหนงเย่ำได้มำรอเธอ อยู่ที่หมู่บ้ำนแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนรีบเก็บของแล้วลงไป พอถึงหน้ำหมู่บ้ำนก็เห็น หนงเย่ำยืนเก๊กอยู่ ถลึงตำใส่ทหำรยำม เสี่ยวเชี่ยนคิดในใจ หมอ นี่จะทำอะไรนะ แล้วก็เห็นหนงเย่ำยื่นมืออกไป…

เขำชี้หน้ำทหำรยำมที่ยืนอยู่ “ครำวก่อนคนที่เอำปืนชี้หน้ำ ฉัน คือนำย”

เสี่ยวเชี่ยนโทรมำบอกทหำรยำมแล้วว่ำนี่คือแขกของบ้ำน บอส ทหำรยำมจึงแสร้งทำเป็นไม่เห็นท่ำทำงท้ำทำยของหนงเย่ำ ยืนนิ่งตำมเดิม

“ทำไมวันนี้ไม่เอำปืนชี้หน้ำฉันแล้วล่ะ? มำสิ มำชี้เลย! เก่ง มำกนักไม่ใช่เหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นแบบนั้นก็รู้สึกอิหยังวะ เหมือนที่อำจำรย์พูด ไว้เป๊ ะ จิตใจหมอนี่เล็กเท่ำเมล็ดข้ำวสำรเหรอ?

ขณะที่หนงเย่ำกำลังจะล้ำงแค้นที่ถูกเอำปืนชี้หน้ำครำวก่อน ก็หันไปเห็นเสี่ยวเชี่ยนพอดี เขำรีบปั้ นหน้ำยิ้มแล้วพูดกับทหำร

1 0 5 0 1

ยำม

“อืม ใช้ได้ ทำหน้ำที่ได้ดี very good!”

สีหน้ำที่เปลี่ยนจำกหน้ำมือเป็นหลังเท้ำทำให้ทหำรยำมอึ้ง มำก เขำถลึงตำใส่หนงเย่ำ หมอนี่มีฝำแฝดเหรอ? ทำไมท่ำทำง ต่ำงกันลิบลับ!

อยู่ๆ เสี่ยวเชี่ยนก็นึกถึงตอนที่เธออธิบำยคำว่ำสำวชำเขียว ให้อำข่ำฟั ง ตอนนั้นอำข่ำพูดว่ำ นี่มันศิษย์พี่ใหญ่ของเธอชัดๆ ศิษย์พี่ใหญ่เป็นคนจิตใจคับแคบแต่กลับแสร้งทำเป็นพ่อพระต่อ หน้ำคนอื่น แบบนี้มันซุปเปอร์ชำเขียว

“ศิษย์น้อง ยินดีที่ได้พบกัน ผมเป็นศิษย์พี่ของคุณ ชื่อหนง เย่ำ”

ท่ำทำงสุภำพ สีหน้ำเป็นมิตร ถ้ำเมื่อกี้ไม่ได้เห็นหมอนี่พูดจำ หำเรื่องทหำรยำม เสี่ยวเชี่ยนเกือบเชื่อแล้วว่ำเขำเป็นคน เรียบร้อย

เธอนึกถึงหมำชำเขียวที่บ้ำนขึ้นมำทันที จิ๊ จิ๊ เหมือนมำก

“สวัสดีค่ะศิษย์พี่ ฉันชื่อเฉินเสี่ยวเชี่ยน ช่วยชี้แนะด้วยนะคะ”

1 0 5 0 2

“ศิษย์น้องก็ถ่อมตัวเกินไป พี่ไม่กล้ำชี้แนะ แต่อำจำรย์สั่งมำ จะไม่ทำก็ไม่ได้ ได้ยินว่ำตอนนี้สุขภำพศิษย์น้องไม่เอื้ออำนวย เท่ำไร ไม่รู้ว่ำจะรับกำรสอนแบบสปำร์ต้ำได้หรือเปล่ำ พี่แอบ กลุ้มใจเล็กๆ”

พูดออกมำฉอดๆ โดยใช้ภำษำอังกฤษล้วน อีกทั้งยังมีศัพท์ ยำกๆ ปะปนมำ แปลทีต้องแปลหลำยชั้นกว่ำจะเข้ำใจ โชคดีที่ เสี่ยวเชี่ยนภำษำแน่น ฟั งแล้วไม่เหนื่อยเท่ำไร

เสี่ยวเชี่ยนใช้สมองไตร่ตรองดู คำพูดของหนงเย่ำดุจเข็มที่ ซ่อนอยู่ในสำลี สรุปใจควำมสำคัญออกมำได้ว่ำ อำจำรย์ให้ฉัน มำสอนเธอ แต่ฉันเหม็นขี้หน้ำ อย่ำคิดว่ำท้องแล้วจะได้สิทธิ พิเศษ ฉันจะเอำให้ลืมหน้ำผัวไปเลย!

เสี่ยวเชี่ยนอยำกขำ แต่เธอใช้ภำษำจีนตอบกลับด้วยสีหน้ำ รำบเรียบ “วันหน้ำฉันใดถึงตำข้ำ เอำให้สำแก่ใจเดียดฉันท์ หมำ!”

เด็กน้อยเอ๊ย คิดว่ำภำษำอังกฤษแค่ไม่กี่ประโยคจะล้มฉันได้ เหรอ?

มันต้องเจอภำษำพิสดำรในเว็บบอร์ดแบบนี้!

1 0 5 0 3

ตำมคำด ใบหน้ำหนงเย่ำเหมือนมีเครื่องหมำยคำถำม ปรำกฏอยู่

… หมำยควำมว่ำไรวะ?