แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1228 จริงๆ แล้วพวกคุณรู้จักกัน

นึกถึงประสบกำรณ์ของตัวเองแล้วเสี่ยวเชี่ยนก็ถอนหำยใจ

“ควำมรู้ที่พิสูจน์ได้ทำงวิทยำศำสตร์สมัยนี้ยังน้อยเกินไป ยุคสมัยก้ำวหน้ำขึ้นเรื่อยๆ บำงทีวิทยำศำสตร์ในสมัยนี้เมื่อไปถึง อนำคตอำจกลำยเป็นควำมเชื่องมงำยก็ได้ ก่อนที่จะได้คุยกับ ศำสตรำจำรย์ชีฉันจินตนำกำรไม่ออกเลยจริงๆ ว่ำโลกนี้จะมียำที่ ควบคุมประสำทของคนได้ด้วย อีกทั้งยำนี่ยังมีประสิทธิผลที่เป็น ประโยชน์กับวิชำชีพของพวกฉัน นำยยิ้มอะไร?”

“ผมยิ้มให้กับท่ำทำงของคุณตอนมีควำมสุข มันสวยจริงๆ นะ เมียผมตั้งท้องแล้วมีควำมสุขขนำดนี้ เป็นเรื่องดี”

“ใช่ไหมล่ะ ฉันว่ำลูกเรำมีบุญมำก พอเขำมำนะ รู้สึกว่ำทำ อะไรก็รำบรื่น” เสี่ยวเชี่ยนลูบท้องด้วยควำมรู้สึกอบอุ่นหัวใจ นับตั้งแต่ท้องเธอก็อำรมณ์ดีตลอด ไม่มีอำกำรกำรแพ้ท้องหรือ ซึมเศร้ำแบบคนอื่น รู้สึกว่ำพอลูกคนนี้มำโลกก็สดใสเบิกบำน

อวี๋หมิงหลำงเอำมือเขี่ยจมูกเธอเล่นด้วยควำมรัก “ดูคุณสิ เมื่อกี้ยังว่ำที่ผมเชื่องมงำยอยู่เลย นี่คุณกลับพูดคำมงคลเสียเอง”

1 0 3 6 7

เสี่ยวเชี่ยนคิดๆ แล้วก็จริง แต่ปำกเธอยังไม่ยอมรับ เธอเชิด หน้ำพูดอย่ำงยโส “ฉันไม่ได้พูดคำมงคลนะ ฉันพูดควำมจริง ต่ำงหำก! พอลูกมำเกิดทำอะไรก็รำบรื่น ลูกฉันเป็นเบบี๋ที่มีบุญ ที่สุด!”

ไม่มีใครชอบส่งต่อจดหมำยลูกโซ่ แต่ถ้ำเป็นกำรส่งต่อ ค ำพูดดีๆ แบบนี้เป็นใครก็อยำกฟั ง

“อืม ต้ำเหวยของพวกเรำเจ๋งที่สุด!”

คนเป็นพ่อเป็นแม่ย่อมอยำกฟั งแต่คำพูดเพรำะๆ เสี่ยว เชี่ยนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เขำเรียกลูกว่ำต้ำเหวยอีกแล้ว ในใจ กลับเข้ำใจควำมรู้สึกของแม่เธอที่เชื่องมงำยแล้ว มีควำมหวังดี แต่กำรกระทำกลับดูโง่เขลำ จำกนั้นก็ก่อเกิดเป็นควำมคิดที่หยั่ง รำกลึก อธิบำยไปก็เท่ำนั้น

เมื่อกลับไปถึงบ้ำนเจี่ยซิ่วฟำงก็เลิกพูดเรื่องนี้ สีหน้ำดีขึ้น มำก คุยกับชีอวี่เซวียนอย่ำงสนุกสนำน ท่ำทำงชีอวี่เซวียนจะ อำศัยจังหวะที่พวกเสี่ยวเชี่ยนลงไป ทำกำร ‘รักษำ’ ให้เจี่ยซิ่วฟำง แต่รำยละเอียดเป็นอย่ำงไรนั้นคงมีแค่เขำที่รู้

หลังจำกชีอวี่เซวียนกลับไปแล้วเสี่ยวเชี่ยนจึงถำมแม่

1 0 3 6 8

“แม่ ทำไมแม่ถึงรู้สึกคุ้นหน้ำศำสตรำจำรย์ชีล่ะ?”

“หำ? ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ? ไม่คุ้นเลยนะ เพิ่งเคย เจอกันครั้งแรก” เจี่ยซิ่วฟำงมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำไม่เข้ำใจ รำวกับว่ำเสี่ยวเชี่ยนถำมประหลำด

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนกำลังจะพูดต่อเจี่ยซิ่วฟำงก็เปลี่ยนไปคุย เรื่องอื่น เรื่องนี้จึงถูกปล่อยไว้

“จริงสิ ยันต์ที่แม่เอำมำอำจำรย์หลิวเหมยเป็นคนทำให้ เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนถำม

“ใช่ที่ไหนล่ะ ฉันก็ขอร้องเขำอยู่หรอก แต่เขำบอกว่ำขวัญ แกไม่ได้กระเจิงไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้ ให้ตำยก็ไม่ยอมทำ ให้ฉัน ฉันไม่มีทำงเลือกได้ยินว่ำที่นี่มีคนรับทำยันต์พวกนี้เลยไป ต่อคิวเอำกับเขำด้วย…”

เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงคำพูดของหลิวเหมยก่อนหน้ำนี้ตอนที่เล่น ไพ่กัน ถึงอำจำรย์ของเธอจะเป็นนักพรต แต่เรื่องบำงอย่ำงกลับ ปล่อยวำงได้มำกกว่ำคนทั่วไป เป็นนักพรตหญิงแต่กลับไม่สน เรื่องเหนือธรรมชำติแบบนี้ เป็นคนที่แปลกจริงๆ

∗∗∗

1 0 3 6 9

ในเวลำนี้เองฉำงเซียงซือคนแปลกกำลังนั่งอยู่ในร้ำนกำแฟ ย่ำนที่คนพลุกพล่ำนที่สุดในเมืองหลิน เธอนั่งจิบคำปูชิโน่รอ เพื่อนเก่ำมำหำ

ชีอวี่เซวียนผลักประตูเข้ำมำแบบคนมำดดี เขำเห็นฉำงเซีย งซือในทันที ฉำงเซียงซือโบกมือให้เขำ ชีอวี่เซวียนเดินตรงเข้ำไป หำ

“ซือซือ ยังดูสำวไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“เหมือนกันแหละ ชีชีก็ดูไม่แก่เลย”

“พวกเรำไม่ได้เจอกันนำนแค่ไหนแล้วนะ?”

“ก็ประมำณยี่สิบกว่ำปีได้แล้วมั้ง ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นพวกเรำก็ แยกย้ำยกันไปตำมทำง เรำยังคิดว่ำชำตินี้คุณจะไม่ให้อภัยเรำอีก แล้ว ไม่นึกว่ำจะมีวันที่คุณโทรหำเรำ เรำตกใจมำกจริงๆ” ฉำง เซียงซือพูดควำมในใจกับชีอวี่เซวียน

“อย่ำพูดเรื่องในอดีตเลย” วันนี้ชีอวี่เซวียนอำรมณ์ดีมำก หลังจำกได้เจอเสี่ยวเชี่ยน เขำจึงไม่อยำกรื้อฟื้นเรื่องในอดีต

“คุณมำปรำกฏตัวในเมืองนี้เวลำนี้ เพรำะเด็กคนนั้นเหรอ?”

1 0 3 7 0

“คนไหน? ผมไม่รู้ว่ำคุณพูดเรื่องอะไร” ชีอวี่เซวียนยกแก้ว ชำขึ้น แววตำหลุบต่ำลงยำกจะคำดเดำ

“เห้อ… ชีชี พวกเรำโตมำด้วยกัน จนถึงตอนนี้ยังคิดจะปิดบัง เรำอีกเหรอ?” ฉำงเซียงซือถอนหำยใจ “เฉินเสี่ยวเชี่ยน คุณเจอ เขำแล้วใช่ไหม?”

พอได้ยินฉำงเซียงซือพูดชื่อนี้ชีอวี่เซวียนก็วำงแก้วชำลงแล้ว มองเธอด้วยสีหน้ำไร้อำรมณ์

สำยตำแบบนี้ทำให้ฉำงเซียงซืออึดอัด เธอนึกถึงสมัยเด็กๆ ที่เธอกับเขำวิ่งเล่นกันใต้ต้นไม้

นึกถึงควำมสนิทสนมในวัยเด็ก ชีวิตที่ไร้เดียงสำในตอนนั้น

“ในเมื่อคุณรู้ว่ำเขำสำคัญกับผมมำก ทำไมตอนนั้นต้อง โกหกผมด้วยว่ำเขำตำยแล้ว? เดิมทีผมคิดว่ำคุณคือคนเดียวที่ ผมไว้ใจได้ที่สุดในชีวิต แต่นี่คุณทำอะไรลงไป?”

ค ำพูดนี้เหมือนมีดอันแหลมคมกรีดลึกลงไปในหัวใจของ ฉำงเซียงซือ นิ้วผอมเรียวของเธอจับแก้วชำอย่ำงเต็มแรง เผยให้ เห็นควำมรู้สึกของเธอในเวลำนี้

1 0 3 7 1

“กำรทดลองของพวกเรำเดิมทีก็เป็นเรื่องใหญ่มำกอยู่แล้ว ไม่มีใครรับได้หรอก ถ้ำเรื่องนี้ถูกเปิดเผยสี่ตระกูลของพวกเรำ จะต้องถูกบีบถึงขั้นไหน? ถ้ำมันเป็นแค่เรื่องระหว่ำงเรำสองคน เรำย่อมยืนอยู่ข้ำงคุณอยู่แล้ว แต่คนเรำจะเห็นแก่ตัวแบบนั้นได้ ยังไง? ถ้ำเรำไม่โกหกคุณว่ำเขำตำยแล้ว คุณจะต้องดื้อดึงปกป้อง อยู่ข้ำงกำยเขำแน่ ถึงตอนนั้นเกิดมีคนรู้ว่ำกำรทดลองของพวก เรำส ำเร็จ ควำมปลอดภัยของเด็กคนนั้น อิสระของพวกเรำทุกคน ก็จะหำยไป กำรส่งเขำไปอยู่ที่อื่นเป็นเรื่องที่ฟ้ำลิขิต”

“ฟ้ำลิขิตเหรอ? หึ หึ ซือซือ เรื่องเหนือธรรมชำติที่คุณศึกษำ ท ำคุณสมองเพี้ยนไปแล้วสินะ ผมชีอวี่เซวียนเชื่อแต่วิทยำศำสตร์ ไม่เชื่อไสยศำสตร์ หำกเป็นสิ่งที่ผมคิด ผมนี่แหละคนลิขิต”

“เอำเป็นว่ำตอนนี้ผมหำเขำเจอแล้วผมจะไม่มีทำงปล่อยไป แน่ ใครคิดจะแตะต้องเขำคงต้องข้ำมศพผมไปก่อน รวมถึงคุณ ด้วย” ชีอวี่เซวียนมองฉำงเซียงซือพลำงพูดด้วยน้ำเสียงรำบเรียบ

ฉำงเซียงซือฝืนยิ้ม “ตอนนี้แม้แต่เรำคุณก็ระแวงเหรอ?”

“ใช่”

แค่คำนี้คำเดียวก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงกำรตัดสินใจ

1 0 3 7 2

ของชีอวี่เซวียน

ฉำงเซียงซือถอนหำยใจยำว “เอำเถอะ คิดๆ ดูช่วงหลำยปี มำนี้คุณคงสะสมอิทธิพลมำกพอที่จะสู้กับคนพวกนั้นแล้ว ตอนนี้ เรำพูดอะไรไปคุณก็คงไม่ฟั ง”

“ใช่”

ทั้งสองคนไม่พูดอะไรกันอีก ฉำงเซียงซือจ้องมองชีอวี่เซวียน โดยมีโต๊ะคั่นกลำง ชีอวี่เซวียนมองไปนอกหน้ำต่ำง ต้นสนขนำด ใหญ่ที่อยู่ข้ำงทำงยังคงถูกปกคลุมด้วยหิมะที่ตกก่อนหน้ำนี้ ควำมสูงใหญ่ของมันช่วยเพิ่มควำมเขียวชอุ่มให้กับฤดูหนำว คล้ำยกับเสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ในใจเขำ เธอมีควำมสำมำรถที่จะ แปรเปลี่ยนอุปสรรคให้เป็นพลัง มีควำมดันทุรังไม่ยอมก้มหัวให้ อุปสรรค

ฉำงเซียงซือมองเขำเหมือนถูกสะกด ดูเหมือนกำลเวลำจะดี ต่อเธอและเขำเป็นพิเศษ ดูเหมือนใบมีดแห่งกำลเวลำได้ฝำก ร่องรอยไว้ที่เธอและเขำอย่ำงเบำบำง แต่ภำยใต้รูปลักษณ์ ภำยนอกที่ดูใจเย็น ในใจจะมีบำดแผลมำกมำยหรือไม่ หลำย เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงหลำยปีมำนี้ได้เป็นตัวขวำงกั้นระหว่ำงเธอ และเขำ ทำให้คนสองคนที่เคยไว้ใจกันและกันมำกกลับไปเป็น

1 0 3 7 3

เหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว

“ชีชี เรำจะกลับไปบนเขำแล้ว วันหน้ำถ้ำเกิดมีอะไรให้เรำ ช่วยก็ไปหำเรำได้นะ”

ชีอวี่เซวียนยังคงมองไปนอกหน้ำต่ำง ไม่พูดอะไร ฉำงเซียงซือรอสักพักแล้วถำมต่อ “ไม่มีอะไรจะพูดกับเรำแล้วเหรอ?” เมื่อได้ยินแบบนั้นชีอวี่เซวียนจึงหันหน้ำกลับมำมองเธอนิ่งๆ “ถ้ำย้อนเวลำได้ คุณยังจะเลือกเหมือนในตอนนั้นไหม?”