แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1229 โลกยังคงสวยงำมเสมอ

ฉำงเซียงซือรู้ว่ำนี่เป็นโอกำสสุดท้ำยที่ชีอวี่เซวียนให้เธอ ขอ แค่เธอยอมรับผิด เขำก็จะไม่ทำตัวห่ำงเหินแบบนี้ แต่เธอไม่มี ทำงโกหก

“เรำยังคงเลือกเหมือนเดิม”

ประโยคนี้ทำให้บรรยำกำศเย็นชำจนถึงจุดเยือกแข็ง ชีอวี่เซ วียนมองเธอด้วยสีหน้ำเรียบเฉย

“ขอให้โชคดี”

ฉำงเซียงซือลุกขึ้น สภำพเธอเหมือนคนหมดแรง

ชีอวี่เซวียนนั่งอยู่ที่เดิมสักพักแล้วถึงลุกขึ้น

วันนี้ของใช้เด็กอ่อนที่เขำสั่งไว้จะมำถึงแล้ว ยังต้องไปเลือก ให้เบบี๋เชี่ยนอีก ตอนนี้สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในใจเขำมีแค่เสี่ยวเชี่ยน แล้ว

เกียรติและควำมภำคภูมิใจในครึ่งชีวิตก่อนกลับแลกมำซึ่ง กำรหักหลังของเพื่อน ช่วงหลำยปีมำนี้เขำได้สั่งสมควำมสำมำรถ และประสบกำรณ์มำกมำย เขำแค่อยำกทำตำมควำมต้องกำร

1 0 3 7 5

ของตัวเอง ทำในสิ่งที่อยำกทำ

มีเด็กผู้หญิงตัวน้อยจำกโต๊ะข้ำงๆ วิ่งมำเอำมือจับเก้ำอี้ของ ชีอวี่เซวียนเล่น เขำจึงล้วงลูกอมออกมำยื่นให้เด็กน้อย เด็กน้อย รับมำแล้วหันไปมองผู้ชำยที่เพิ่งเข้ำร้ำนกำแฟมำพร้อมเรียกด้วย เสียงสดใสว่ำ ป่ ำป๊ ำ

ชีอวี่เซวียนมองผู้ชำยคนนั้นอุ้มเด็กขึ้นมำแล้วยิ้มเป็นเชิงขอ โทษให้เขำ เขำส่ำยหน้ำเพื่อสื่อว่ำไม่เป็นไร

“ป๊ ะป๋ ำ หนูอยำกกินเค้กได้ไหมคะ?”

“กินจนฟั นหน้ำหำยหมดแล้วแมวน้อยจอมตะกละ!”

ชีอวี่เซวียนได้ยินบทสนทนำของสองพ่อลูก เขำยิ้มน้อยๆ ออกมำ

ป๊ ะป๋ ำ นี่เป็นเสียงที่ไพเรำะที่สุดในโลก เดี๋ยวกลับไปซื้อเค้ก ไปให้เบบี๋เชี่ยนด้วยดีกว่ำ ต่อให้ไม่มีทำงได้ยินเธอเรียกว่ำพ่อ แต่ อย่ำงน้อยก็คงได้เห็นรอยยิ้มของเธอ โลกนี้ยังมีสิ่งที่สวยงำมอยู่ เสมอ

∗∗∗

1 0 3 7 6

อำกำศเริ่มอุ่นขึ้นบ้ำงแล้ว หมู่บ้ำนที่เสี่ยวเชี่ยนอยู่เริ่มมีสี เขียวของใบไม้ให้เห็นแล้ว ช่วงสองเดือนนี้เกิดเรื่องรำวขึ้น มำกมำย

อย่ำงเช่น ทำรกน้อยอวี๋อีหยำงลูกต้ำอีพลิกตัวได้แล้ว ทุกวัน ใส่ชุดเปิดก้นของเด็กนอนพลิกไปพลิกมำเพรำะเป็นอยู่ท่ำเดียว เด็กน้อยพลิกตัวเร็วกว่ำเด็กอ่อนทั่วไป ยังไม่ถึงสำมเดือนก็พลิก ตัวเก่งแล้ว ทุกครั้งที่เสี่ยวเชี่ยนไปหำมักจะพูดเสมอว่ำ เด็กที่ถูก ขุนให้อ้วนขนำดนี้แต่กลับยังพลิกตัวได้คล่อง ไม่ธรรมดำ!

เสี่ยวเชี่ยนอยำกไปทำงใต้เพื่อเยี่ยมสุ่ยเซียนที่เพิ่งคลอดลูก ชำย เด็กคนนั้นเป็นลูกชำยบุญธรรมของเสี่ยวเชี่ยน ยังไม่ทันที่ เสี่ยวเฉียงจะเอ่ยปำก แม่สำมีกับแม่เธอก็ผลัดกันโทรมำบ่นเธอ เรียบร้อย บอกว่ำคนท้องไปๆ มำๆ มันลำบำก ควำมตั้งใจของ เสี่ยวเชี่ยนจึงต้องล้มเลิกไป

เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้สึกว่ำสภำพร่ำงกำยตัวเองไม่สะดวกตรงไหน ตอนนี้เธอท้องได้สำมเดือนแล้ว ร่ำงกำยแทบไม่มีกำร เปลี่ยนแปลงอะไรเลย กินนอนได้ปกติ สภำพจิตใจแจ่มใส เจริญ อำหำรสุดๆ ไม่มีอำกำรแพ้ท้องเลยสักนิด

คนท้องทั่วไปจะมีอ้วกบ้ำงเบื่ออำหำรบ้ำง เธอไม่มีเลย ไม่

1 0 3 7 7

เพียงแต่จะไม่แพ้ท้อง ยังรู้สึกจิตใจเบิกบำนกว่ำแต่ก่อนด้วยซ้ำ อย่ำงเดียวที่เสี่ยวเชี่ยนไม่พอใจก็คือเธอว่ำงมำกเกินไป เคส คนไข้ที่รักษำแบบประคับประคองสองเคสจบไปแล้ว คนในบ้ำน ก็ไม่ให้เธอรับงำนนอกอีก เธออึดอัดมำก

วิทยำนิพนธ์ของเธอเสร็จแล้ว ชีอวี่เซวียนรับเธอเป็นศิษย์ เรียบร้อย ในอนำคตอีกไม่กี่ปีข้ำงหน้ำเธอคอยติดตำมชีอวี่เซ วียนก็พอแล้ว เสี่ยวเชี่ยนไม่ต้องวุ่นอยู่กับกำรเขียนวิทยำนิพนธ์ พลำงหำงำนทำไปด้วยเหมือนเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆ หลังจำกที่ ศำสตรำจำรย์หลิวรู้ว่ำเธอท้องก็ดีกับเธอประหนึ่งลูกสำวตัวเอง ท้อง เตะเธอออกจำกห้องทดลองไม่ให้เข้ำมำยุ่ง เสี่ยวเชี่ยนจึง กลำยเป็นคนว่ำงงำนหนึ่งอัตรำ วันๆ ได้แต่เล่นกับคนสวย ว่ำง มำกจนเกือบนั่งหำผมแตกปลำยเองแล้ว

เธอกินอยู่อุดมสมบูรณ์ขนำดนี้จะมีผมแตกปลำยได้ยังไง? อวี๋หมิงหลำงกับแม่สำมีสำรพัดจะทำของบำรุงให้เธอกิน วันๆ เอำแต่จ้องเธอกิน อย่ำงปลิงทะเล รังนก สำรพัดจะสรรหำเอำมำ ทำให้ เสี่ยวเชี่ยนท้องสำมเดือนน้ำหนักขึ้นมำสองโลครึ่ง ขนำดนี้ สองแม่ลูกก็ยังบ่นว่ำไม่พอ รู้สึกว่ำควรมีเนื้อมีหนังมำกกว่ำนี้

ชั้นหนังสือในบ้ำนเต็มไปด้วยกำร์ตูนที่อวี๋หมิงหลำงเอำมำ

1 0 3 7 8

สับเปลี่ยน บอกว่ำคนท้องต้องทำจิตใจให้เบิกบำน หนังสือ เกี่ยวกับจิตวิทยำที่เธออ่ำนถ้ำไม่เป็นพวกโรคทำงจิตก็โรค ประสำท ไม่ดีต่อเด็กในท้อง วันนี้เสี่ยวเชี่ยนอ่ำนดรำก้อนบอลไป หลำยรอบแล้ว เธอรู้สึกว่ำจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนนั่งคิดว่ำจะทำอะไรดีนั้นก็มีคนมำเคำะ ประตู เธอมองเวลำ เวลำนี้คนอื่นๆ น่ำจะเข้ำงำนกันหมดแล้ว คนที่มำหำได้คงมีแค่ชีอวี่เซวียน

พอเปิดประตูก็เห็นชีอวี่เซวียนยืนอยู่ตำมคำดพร้อมของกิน เต็มไม้เต็มมือ ยิ้มหน้ำบำนเหมือนพระสังกัจจำยน์

เสี่ยวเชี่ยนทำจมูกฟุดฟิด จำกนั้นก็ทำหน้ำดีใจมำก “หัวเป็ด หมำล่ำ?!”

“แมวจอมตะกละ จมูกสุดยอดไปเลยนะ ถูกต้อง หัวเป็ดหมำ ล่ำ ผมสั่งให้คนทำให้ รับรองไม่มีผงชูรส”

ชีอวี่เซวียนยื่นถุงให้ จำกนั้นก็ถือของอื่นๆ เดินเข้ำครัวอย่ำง คล่องแคล่วแล้วเริ่มแยกอำหำรแต่ละอย่ำงออกมำ

“ไอ๊หยำ มีแค่คุณที่ดีกับฉัน เสี่ยวเฉียงหมอนั่นไม่ยอมให้ฉัน กิน ช่วงสองวันมำนี้ฉันกำลังคิดหำทำงแอบออกไปซื้อนี่มำกินอยู่

1 0 3 7 9

ไม่ได้สิ ถ้ำฉันกินกลิ่นก็จะหลงเหลืออยู่ในบ้ำน เขำได้บ่นฉันแน่”

เธอแค่ท้องแต่เสี่ยวเฉียงทำเป็นเรื่องใหญ่มำก เอำวิธีที่ใช้ ฝึกทหำรมำใช้กับเธอด้วย วันๆ กลับมำบ้ำนจะดมไปทั่วบ้ำน เหมือนสุนัขทหำร ถ้ำเธอกินอะไรที่ไม่ควรเข้ำหน่อยเขำก็จะรู้เลย ทันที

“ไม่เป็นไร คุณดูนี่!” ชีอวี่เซวียนล้วงเตำน้ำมันหอมระเหย ออกมำจำกถุง จำกนั้นก็ยิ้มเจ้ำเล่ห์ “เดี๋ยวคุณกินเสร็จ เรำก็จุดนี่ คืนอำกำศบริสุทธิ์ให้ในบ้ำน แถมยังดีต่อคนท้องด้วย หมำทหำร นั่นไม่ได้กลิ่นหรอก”

เจ๋งมำก!

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกประทับใจชีอวี่เซวียนขึ้นมำทันตำ เขำช่ำงเอำ ใจใส่เธอจริงๆ!

“คุณมำที่ฉันบ่อยๆ ไม่ทำงำนเหรอคะ?” เสี่ยวเชี่ยนชินแล้ว กับกำรที่เขำชอบมำหำเวลำว่ำงๆ แล้ว บำงครั้งเสี่ยวเฉียงไป ทำงำนที่อื่นชีอวี่เซวียนก็จะมำหำ เขำทำอำหำรไม่เป็นแต่มีเงิน พำเชฟมิชลินมำทำให้ถึงบ้ำน ทำเสร็จเก็บกวำดเรียบร้อยแล้วถึง ไป

1 0 3 8 0

“ช่วงนี้ไม่มีงำนเท่ำไร” ชีอวี่เซวียนพูดโกหกตำไม่กระพริบ อีกแล้ว แน่นอนว่ำเสี่ยวเชี่ยนไม่เชื่อ คนระดับนี้เวลำทุกนำทีเป็น เงินเป็นทอง วันๆ มีงำนมำกมำยนับไม่ถ้วนรออยู่ ถ้ำหำยไป หลำยวันก็รู้ได้เลยว่ำถูกเชิญไปทำงำนที่ต่ำงประเทศแล้ว

ชีอวี่เซวียนมองหนังสือกำร์ตูนที่กระจัดกระจำยบนโซฟำ แล้วมองเสี่ยวเชี่ยนที่กำลังแทะหัวเป็ดอย่ำงเอร็ดอร่อย ในใจ พอจะเดำได้ว่ำเกิดอะไรขึ้น

“อยู่บ้ำนเบื่อเหรอ?”

“อวี๋เสี่ยวเฉียงสมองเพี้ยน ฉันก็แค่ตั้งท้อง ไม่ได้พิกำรเสีย หน่อย ไม่รู้ไปอ่ำนตำรำเถื่อนที่ไหนมำสั่งห้ำมฉันทำงำน” พอพูด ถึงเรื่องนี้เสี่ยวเชี่ยนก็โมโห

มีเสียงเปิดประตู เสี่ยวเชี่ยนกับชีอวี่เซวียนมองหน้ำกัน ทั้ง สองคนรีบลงมือเก็บโต๊ะทันที แต่ช้ำแบบนั้นมีเหรอจะเก็บทัน

แค่เปิดประตูอวี๋หมิงหลำงก็ได้กลิ่นแล้ว “ตำเฒ่ำชี! เอำอะไรมำให้เมียผมกินส่งเดชอีกแล้ว!” เสี่ยวเชี่ยนมองบน ทำไมหมอนี่กลับมำไว?

1 0 3 8 1

“เขำอยำกกินอะไรก็ให้เขำได้กิน ทำไมนำยต้องคอยแต่ห้ำม เขำมีควำมสุขลูกถึงจะมีควำมสุข!” ชีอวี่เซวียนพูด

“ของที่ศำสตรำจำรย์ชีเอำมำให้ไม่ใช่ของที่ขำยทั่วไป เขำสั่ง คนทำไม่เป็นไรหรอก” เสี่ยวเชี่ยนหยิบขึ้นมำแทะต่อหน้ำตำเฉย ไม่กลัวอีกต่อไป ยังไงก็เห็นแล้วนี่ ไม่ต้องปิดบังกันแล้ว

อวี๋หมิงหลำงทั้งโมโหทั้งข ำ “พวกคุณสองคนเป็ นทีม เดียวกันแล้วใช่ไหม ทำอย่ำงกับว่ำผมทรมำนลูกเชี่ยน”