แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1234 เกือบคิดเป็นจริงแล้ว

ชีอวี่เซวียนนั่งคุยสัพเพเหระกับหัวหน้ำศูนย์อยู่สักพักก็พำ เสี่ยวเชี่ยนลุกขึ้น ดูท่ำทำงนั้นจะใช้เวลำเตรียมค่อนข้ำงนำนจึงจะ พำเสี่ยวเชี่ยนไปเดินเล่นรอบๆ

กำรตรวจครรภ์เมื่อไม่กี่ครั้งก่อนหน้ำนี้อวี๋หมิงหลำงเคยมำ เป็นเพื่อนเธอแค่ครั้งเดียว เวลำที่เขำงำนยุ่งมำกก็จะเป็นแม่สำมี ที่มำกับเธอ ครั้งนี้ไม่ได้มำตรวจร่ำงกำยแต่มำเดินเล่น อีกทั้งยัง มำกับว่ำที่อำจำรย์ที่ปรึกษำในอนำคต บรรยำกำศออกจะ แปลกๆ ไปหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับเกร็ง

“พอผมมำเดินบนทำงนี้กับคุณรู้สึกเหมือนเดินบนเส้นทำง แห่งเวลำ ในสมองของคุณเกิดภำพแบบนี้ไหม ยิ่งพวกเรำเดินไป ข้ำงหน้ำ เวลำก็ยิ่งย้อนกลับ คุณก็ยิ่งเด็กลง จำกอำยุยี่สิบกว่ำ ในตอนนี้กลำยเป็นอำยุสิบกว่ำ แล้วก็เหลือแค่ไม่กี่ขวบ ค่อยๆ เปลี่ยนไปจนกลำยเป็นเด็กทำรก…”

ชีอวี่เซวียนเดินไปพูดไป เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจ แอบรู้สึกขำ

นี่มันวิธีที่เธอใช้บ่อยไม่ใช่เหรอ? วิธีรักษำแบบคิดเชื่อมโยง ชีอวี่เซวียนอยำกคลำยปมในใจเรื่องพ่อให้กับเธอ?

1 0 4 1 5

“อย่ำเปลืองแรงเลยค่ะ ถึงฉันจะไม่ได้เป็นพวกต่อต้ำนกำร รักษำแบบเสี่ยวเฉียง แต่วิธีที่คุณใช้ฉันก็เป็นเหมือนกัน มันยำก มำกที่คุณจะพำฉันเข้ำสู่กำรรักษำด้วยสถำนกำรณ์จำลอง”

หมอยำกที่จะรักษำตัวเอง

“ผมไม่ได้รักษำคุณ ผมแค่ลองปลอบใจตัวเองดูต่ำงหำก เห้อ ชีวิตคนเรำย้อนกลับไปเริ่มใหม่อีกรอบได้ที่ไหน ผมก็แค่ ลองคิดดู เวลำมันผ่ำนไปไวมำกคุณโตเป็นสำวแล้ว แต่ผมกลับ ยังนึกถึงตอนที่คุณเพิ่งเกิดมำตัวแดงๆ อยู่ในอ้อมกอดของผม เสียงร้องไห้ครั้งแรกของคุณมันดังกึกก้องไปทั่ว ผมถำมซือซือที่ อยู่ข้ำงๆ ผมถึงขนำดที่พูดว่ำคนพิเศษตอนเกิดจะมีปรำกฏกำรณ์ ประหลำด ทำไมลูกสำวผมไม่มี?”

ชีอวี่เซวียนเดินไปหยุดที่ห้องคลอด เขำพูดตำมควำมรู้สึก เสี่ยวเชี่ยนเองก็รำวกับมีอำรมณ์ร่วมไปด้วย ด้ำนนอกห้องคลอด มีครอบครัวหนึ่งกำลังรอคอยอย่ำงตื่นเต้น หนุ่มสำวคู่หนึ่งกำลัง รออยู่ด้ำนนอก ท่ำทำงอำจเป็นพี่น้อง เข้ำกับเรื่องที่ชีอวี่เซวียน พูดพอดี

“ซือซือคือใคร?”

1 0 4 1 6

“คุณต้องเรียกเขำว่ำอำจำรย์อำ เขำอำยุน้อยกว่ำผมหน่อย เป็นน้องสำวผม เขำถนัดเรื่องศำสตร์ดูดวงเป็นที่สุด ผมอุ้มคุณที่ เพิ่งเกิดออกมำถำมเขำ ทำไมลูกสำวผมตอนเกิดไม่เห็นมี ปรำกฏกำรณ์อะไรเลย? ตอนนั้นเขำมัวแต่ดีใจเลยไม่ว่ำงดูเรื่อง พวกนี้ให้ จึงตอบแบบขอไปทีว่ำปรำกฏกำรณ์แปลกๆ ก็อำจมี แต่เขำยังไม่ได้ดูอย่ำงละเอียด”

ขณะที่ชีอวี่เซวียนพูดกับเสี่ยวเชี่ยนอยู่นั้นประตูห้องคลอดก็ ถูกเปิดออก มีหมออุ้มเด็กออกมำให้พ่อของเด็ก พ่อเด็กรับลูกมำ ด้วยควำมดีใจ น้องสำวของเขำที่อยู่ข้ำงๆ แสดงควำมยินดี รีบ ชมว่ำเด็กหน้ำตำน่ำเอ็นดู อีกหน่อยต้องอนำคตไกลแน่นอน

อันที่จริงเด็กเพิ่งเกิดจะดูอะไรได้ หน้ำตำไม่ได้น่ำรัก แต่ เวลำแบบนี้ใครล่ะจะไม่อยำกได้ยินแต่ถ้อยคำที่เป็นมงคล

ภำพเหตุกำรณ์ตรงหน้ำพ้องกับเรื่องรำวที่ชีอวี่เซวียนพูด อย่ำงไม่ได้นัดหมำย รำวกับว่ำเหตุกำรณ์ในตอนนั้นได้เกิดขึ้นอีก ครั้ง เสี่ยวเชี่ยนเองก็เกิดอำรมณ์ร่วม

“ตอนคุณเด็กๆ ร้องไห้เก่งมำก” ชีอวี่เซวียนเพิ่งพูดจบทำรก คนนั้นเหมือนตอบรับคำพูดของเขำ ร้องไห้เสียงดังรำวกับว่ำจะ เอำให้ทะลุหลังคำโรงพยำบำล พ่อของเขำรีบโอ๋แบบเก้ๆ กังๆ

1 0 4 1 7

เสี่ยวเชี่ยนฟั งชีอวี่เซวียนแล้วมองภำพตรงหน้ำ ทันใดนั้นก็ รู้สึกแปลกๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเคยมำที่นี่ กลำยเป็นเด็กทำรก เคยอยู่ในอ้อมกอดของชีอวี่เซวียน ข้ำงหูเหมือนได้ยินเสียงเขำโอ๋ เธอว่ำอย่ำร้องๆ ด้วยท่ำทำงเหมือนคนไม่เคยโอ๋เด็ก

“ผมไม่รู้ว่ำคนอื่นๆ รอคอยกำรมำของลูกหรือเปล่ำ แต่ผม กลับดีใจมำก กำรมำของคุณทำให้ตระกูลเรำมีควำมหวัง คุณได้ นำพำสิ่งสวยงำมมำมำกมำย ดังนั้นอย่ำได้กลุ้มกับภำพลวงตำที่ อยู่ตรงหน้ำ คนๆ นั้นไม่ใช่พ่อของคุณหรอก ผมต่ำงหำก คุณ เป็นเด็กที่พอเกิดมำก็แบกเอำควำมหวังของผมไว้ทั้งหมด ไม่ใช่ เด็กนอกคอกที่สืบสกุลไม่ได้แบบที่เขำพูด”

เขำหันไปมองเสี่ยวเชี่ยน เห็นเสี่ยวเชี่ยนน้ำตำคลอมองเขำ อยู่

“เด็กโง่ เมื่อกี้ยังปำกแข็งบอกว่ำกำรรักษำของผมใช้ไม่ได้ กับคุณอยู่เลย ดูซิ! อินไปกับผมแล้วใช่ไหมล่ะ คิดเป็นจริงแล้วใช่ ไหม!” ชีอวี่เซวียนเขย่ำตัวเสี่ยวเชี่ยน น้ำตำที่เพิ่งไหลออกมำถูก เธอกลั้นกลับเข้ำไป อดยิ้มไปกับเขำไม่ได้

“คุณนี่เก่งจริงๆ ฉันเกือบคิดว่ำเป็นเรื่องจริงแล้ว”

1 0 4 1 8

รู้ทั้งรู้ว่ำคำพูดซึ้งๆ ของชีอวี่เซวียนเมื่อครู่เป็นกำร ‘ชี้น ำ’ เข้ำเหตุกำรณ์ แต่ควำมกลุ้มในจิตใจของเธอก็ถูกคำพูดของเขำ พำหำยไปไม่น้อย ควำมโกรธเกลียดที่เคยมีต่อพ่อก็ดูเหมือนจะ หำยไปมำก เห็นได้ชัดว่ำวิธีที่ดีที่สุดในกำรเยียวยำจิตใจก็คือใช้ ควำมรักไปเติมเต็ม

เธอเดินตำมเขำไปเรื่อยๆ จนสภำพจิตใจดีขึ้นมำก โทรศัพท์ของชีอวี่เซวียนดังขึ้น หัวหน้ำศูนย์โทรมำบอกว่ำ เตรียมพร้อมแล้ว

“ไปเถอะ เมื่อกี้ที่คุณเห็นคืออดีต ตอนนี้ผมจะพำคุณไปดู อนำคต!” เขำกวักมือเรียกเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนทำหน้ำงง

“อนำคต?”

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้”

ชีอวี่เซวียนพำเสี่ยวเชี่ยนไปที่ห้องประชุมของโรงพยำบำล พอผลักประตูเข้ำไปเสี่ยวเชี่ยนก็อึ้ง นี่คือ… ?

“เซอร์ไพรส์ไหม? อนำคตอยู่ที่นั่น ไปเถอะ!”

ห้องประชุมถูกดัดแปลง โต๊ะเก้ำอี้ถูกเอำออกไป บนพื้นถูกปู

1 0 4 1 9

ด้วยแผ่นโฟมหลำกสี หน้ำต่ำงบำนเกล็ดทั้งหมดถูกเปิดให้แสง เข้ำ แสงแดดอุ่นๆ สำดส่องเข้ำมำ และสิ่งที่ทำให้เสี่ยวเชี่ยน ตกใจมำกก็คือเบบี๋ตัวน้อยที่อยู่บนพื้นในท่ำทำงที่แตกต่ำงกัน

ห้องประชุมใหญ่หลำยสิบตำรำงเมตรถูกทำรก ‘ยึดครอง’ พื้นที่ไปหมด

เด็กแต่ละคนมีพ่อหรือแม่คอยดูอยู่ด้ำนหลัง เด็กที่โตที่สุดก็ แค่เพิ่งหัดยืน ยังยืนได้ไม่แข็ง คนไหนที่เล็กมำกก็จะอยู่ในอ้อม กอดของพ่อแม่ นับรวมๆ แล้วได้สิบกว่ำคน

“คุณพำฉันมำที่นี่ทำไม?” เสี่ยวเชี่ยนไม่เข้ำใจ

“ให้คุณเห็นอนำคตของคุณไง เบบี๋เชี่ยน จิตวิทยำในเด็ก เล็กที่คุณเรียนเป็นยังไงบ้ำง? พอที่จะพำพ่อแม่เหล่ำนี้เล่นเกม จิตวิทยำไหม?”

“ฉันเรียนเป็นวิชำเลือก ยังห่ำงชั้นกับมืออำชีพอีกเยอะ ไม่มี เคสเด็กมำหำฉันหรอก”

เสี่ยวเชี่ยนเจอแต่เคสปั ญหำจิตเวชของผู้ใหญ่ เธอยังรู้ เกี่ยวกับสภำพจิตใจของเด็กอ่อนไม่มำกนัก

1 0 4 2 0

“งั้นผมจะสำธิตให้คุณดูหนึ่งคำบเรียน ไว้คุณมีเวลำก็มำเล่น กับพวกเขำดู สัปดำห์ละหนึ่งครั้งเป็นไง?”

“มีเงินให้ไหม?”

“ให้ครั้งละสองหมื่นพอไหม? แค่ยี่สิบนำที”

พอได้ยินเรื่องเงินเสี่ยวเชี่ยนก็ตำลุกวำว รู้สึกเลือดในกำย สูบฉีดคืนชีพขึ้นมำทันที

ชีอวี่เซวียนเห็นเธออำรมณ์ดีขึ้นก็ยิ้มตำหยี พูดในใจ เขำ ควักเงินจ่ำยเองให้เธอดีใจแค่นี้ก็คุ้มแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนอยู่บ้ำนเฉยๆ ก็เบื่อ อวี๋หมิงหลำงกลัวเธอทำงำน เหนื่อยจึงให้งดรับงำนชั่วครำว ตอนนี้เรื่องของเฉินหลินยังมำทำ ให้เธอหงุดหงิดใจอีก ชีอวี่เซวียนจึงหำงำนแบบนี้ให้เธอท ำ

เสี่ยวเชี่ยนยังไม่รู้ว่ำชีอวี่เซวียนเป็นคนควักกระเป๋ ำจ้ำงเธอ เอง พอได้ยินว่ำมีเงินให้ก็ดีใจมำก เธอหำที่นั่งดูชีอวี่เซวียนพำ เหล่ำผู้ปกครองทำกิจกรรม

พอนั่งมองก็เพลินดี หลำยคนคิดว่ำไม่มีจิตวิทยำอะไรที่ต้อง ใช้ในเด็กอ่อน แต่กำรสำธิตของชีอวี่เซวียนทำให้ทุกคนตื่นเต้น

1 0 4 2 1

ที่แท้เด็กอ่อนก็มีควำมรู้สึกแบบนี้!

อย่ำงเช่น เขำให้ผู้ปกครองทำหน้ำร้องไห้ใส่เด็ก เด็กน้อยก็ จะทำหน้ำเบะตำมไปด้วย ถ้ำผู้ปกครองยิ้มแย้ม เด็กก็จะยิ้มตำม เกมเล็กๆ ที่น่ำสนใจของเขำไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้ปกครองเข้ำใจ ลูกหลำนของตัวเองมำกขึ้น ยังทำให้เสี่ยวเชี่ยนได้เปิ ดระบบ ควำมรู้แบบใหม่ ยี่สิบนำทีผ่ำนไปไวมำก เสี่ยวเชี่ยนดูเพลินจน ลืมเรื่องพ่อเฮงซวยไปเสียสนิท