แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1237 ชะตำกรรมเดียวกัน

เสี่ยวเชี่ยนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ำอวี๋หมิงหลำงเป็นฝ่ ำยผิด ใครใช้ ให้เขำพูดจำแย่ไม่นึกถึงควำมรู้สึกเธอล่ะ? ถ้ำจะพูดว่ำเป็นเรื่อง เล็กก็คือเขำหึงเธอ แต่ถ้ำมองเป็นเรื่องใหญ่ก็คือเขำไม่เชื่อใจเธอ ยิ่งคิดยิ่งโมโห

เขำไม่อยู่หลำยวัน พอกลับมำก็มำหำเรื่องเธอโดยไม่ถำมให้ ดีก่อน นี่เธอกำลังตั้งท้องอยู่นะ!

เสี่ยวเชี่ยนนั่งโมโหอยู่ในบ้ำน อวี๋หมิงหลำงเองก็อำรมณ์ไม่ ดีสุดๆ

เขำจะไปไหนไกลก็ไม่ได้ กลัวเสี่ยวเชี่ยนหนีออกไปตอน กลำงคืน จึงนั่งอยู่ตรงแปลงดอกไม้ในหมู่บ้ำนพลำงมองไปทำง บ้ำนตัวเอง นึกอยำกไปซื้อบุหรี่มำสูบ พอล้วงกระเป๋ ำก็พบว่ำ สะอำดยิ่งกว่ำหน้ำตัวเอง

เป็นถึงหัวหน้ำใหญ่จะให้ไปเซ็นติดค่ำบุหรี่ที่ซูเปอร์มำร์เก็ต ก็คงไม่เหมำะ เขำจึงทำได้แค่นั่งมองบ้ำนตัวเองอย่ำงเซ็งๆ

เวลำนี้แต่ละบ้ำนกำลังดูทีวีกัน บำงบ้ำนนอนเร็วดับไฟไป

1 0 4 4 0

แล้ว อำกำศไม่ได้หนำวมำก แต่สำยลมยำมเย็นกลับทำให้รู้สึก หนำวเย็น อวี๋หมิงหลำงคิด เขำมีครอบครัวเล็กๆ อันแสนอบอุ่น อยู่ชัดๆ ไหนจะเมียที่ตัวหอมเสมอ เวลำนี้ถ้ำไม่ทะเลำะกันคงได้ กุ๊กกิ๊กกันไปแล้ว

แต่พอนึกถึงท่ำทำงอันน่ำโมโหของเธอ ไฟโกรธของอวี๋หมิง หลำงก็ปะทุอีกรอบ เธอสมกับเป็นจิตแพทย์จริงๆ พูดจำเลือก เอำแต่ที่เสียดแทงใจทั้งนั้น!

นั่งได้สักพักก็เห็นคนเดินออกมำจำกตึก อวี๋หมิงหลำง เพ่งมอง เฉียวเจิ้นที่อยู่ในชุดนอนรองเท้ำแตะเดินออกมำ

เฉียวเจิ้นเองก็เห็นอวี๋หมิงหลำงแล้ว อยำกจะเดินกลับแต่ก็ รู้สึกว่ำดูจงใจเกินไป เลยต้องบำกหน้ำเดินต่อ ดูจำกสภำพขอ งอวี๋หมิงหลำงเขำก็พอจะรู้

“ถูกเมียไล่ออกมำเหรอ?” เฉียวเจิ้นถำม

อวี๋หมิงหลำงนั่งหลังตรง เชิดหน้ำ “นำยเห็นฉันเหมือนผู้ชำย ไม่เอำไหนหรือไง? เมียฉันรักฉันหัวปั กหัวปำ ไม่มีฉันก็นอนไม่ หลับ มีเหรอจะกล้ำไล่ฉันออกมำ? ฉันก็แค่รู้สึกอำกำศในบ้ำนมัน อึมครึมก็เลยออกมำสูดอำกำศข้ำงนอก แล้วนี่นำยจะไปไหน?”

1 0 4 4 1

เฉียวเจิ้นแกล้งไอ “ออกมำสูดอำกำศเหมือนกัน”

อวี๋หมิงหลำงแอบเห็นรอยเล็บข่วนที่ใบหน้ำเฉียวเจิ้น ก็ เข้ำใจทันที

“ถูกข่วนมำ?”

มนุษย์นี่น้ำ กลัวกำรเปรียบเทียบ

เดิมทีอวี๋หมิงหลำงยังโกรธเสี่ยวเชี่ยนอยู่ รู้สึกว่ำเธอไร้ เหตุผล พยำยำมยั่วโมโหเขำ แต่เวลำนี้เห็นคนที่น่ำเวทนำยิ่งกว่ำ ในใจก็รู้สึกดีขึ้นมำทันที อย่ำงน้อยเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ข่วนหน้ำเขำ

“จะเป็นไปได้ไง? สืออวี้ของผมเดี๋ยวก็พี่จ๊ะพี่จ๋ำ เป็นแบบ ตัวอย่ำงของแม่บ้ำนจิตใจงำมสมัยนี้ แล้วจะข่วนผมได้ยังไง? นี่ ผมไม่ได้อยำกโม้นะ สถำนะของผมในบ้ำน ผมพูดอะไรเธอก็ไม่ กล้ำขัด ผมอยำกกินแอปเปิล เธอก็ไม่กล้ำปอกส้ม ไม่กล้ำขัดใจ ผม!” แต่สิ่งที่คิดในใจคือท่ำทำงตอนถูกสืออวี้ไล่ออกมำเมื่อครู่ ก็ ไม่ได้อยำกจะไป แต่กลัวอยู่บ้ำนแล้วเธอจะหงุดหงิด เห้อ…

“ทำไมฉันรู้สึกว่ำหน้ำนำยเหมือนถูกข่วนมำ?” อวี๋หมิงหลำง ยังไม่เลิกขุด พยำยำมจะเค้นควำมจริงให้ได้

1 0 4 4 2

ให้ตำยเฉียวเจิ้นก็ไม่พูดควำมจริง “หน้ำผมผดขึ้น รู้สึกคันก็ เลยให้เธอช่วยเกำ เธอเกำแรงไปหน่อยก็เลยเป็นแผล เวลำนี้ยัง นั่งร้องไห้เพรำะรู้สึกผิดอยู่เลยเนี่ย พวกเรำลูกผู้ชำยอกสำมศอก จะทำอะไรผู้หญิงได้? แล้วยิ่งกับคนท้องโตด้วย”

เวลำนี้ผู้หญิงท้องโตกำลังนั่งอยู่ในโซฟำบ้ำนเสี่ยวเชี่ยน หยิบเอำทิชชูมำซับน้ำตำ

“ประธำนเชี่ยน เขำรังแกฉัน เขำจงใจยั่วโมโหฉัน เธอต้อง ช่วยฉันหำทำงนะ จะปล่อยผู้ชำยทุเรศนั่นเอำใหญ่ไปมำกกว่ำนี้ ไม่ได้แล้ว!”

“เห้อเสี่ยวอวี้ เลิกพูดกับเสี่ยวเชี่ยนเรื่องนี้เถอะ นี่มันตั้งกี่โมง แล้ว ควำมผิดของลูกชัดๆ… ยังไม่เรียกต้ำเจิ้นกลับมำอีก?” แม่ ของสืออวี้ก็มำด้วย

เนื่องจำกสืออวี้ใกล้คลอดเต็มทีแม่จึงมำอยู่ดูแล เมื่อครู่เธอ เห็นลูกสำวกับลูกเขยทะเลำะกันก็โมโหมำก สองคนนี้ทะเลำะกัน ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง สืออวี้เอำแต่ร้องไห้เธอไม่รู้จะทำอย่ำงไรจึง มำขอควำมช่วยเหลือจำกเสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ชั้นบน แต่เธอจะรู้ได้ ยังไงล่ะว่ำเสี่ยวเชี่ยนก็กำลังโมโหอยู่เหมือนกัน

1 0 4 4 3

“คุณน้ำคะ เดี๋ยวหนูคุยกับสืออวี้เอง คุณน้ำลงไปก่อน หรือไม่ก็โทรหำเฉียวเจิ้นนะคะ”

“เห้อ! งั้นก็รบกวนด้วยนะเสี่ยวเชี่ยน!” แม่สือเองก็ห่วงลูก สำว เห็นๆ อยู่ว่ำลูกเธอเป็นคนผิด แต่ลูกเธอใกล้คลอดจะพูดจำ แรงๆ ใส่ก็ไม่ได้ เลยต้องให้เป็นหน้ำที่เสี่ยวเชี่ยน แม่สือลุกขึ้น เตรียมกลับไปโทรหำเฉียวเจิ้น

“แม่! ห้ำมโทรหำพี่นะ! ดูซิว่ำจะเก่งสักแค่ไหน กล้ำหันหน้ำ เดินหนีหนู หนูไม่มีทำงอ่อนข้อให้หรอก!” สืออวี้ตะโกนไล่หลัง แม่

“ตกลงมันเรื่องอะไรกัน?” เดิมเสี่ยวเชี่ยนกำลังหงุดหงิดอยู่ แต่กำรมำของสืออวี้ทำให้เธอต้องตั้งสติ จัดกำรเรื่องของเพื่อน ก่อน

พอพูดถึงควำมเจ็บช้ำน้ำใจ สืออวี้ก็ดวงตำรื้น

“ประธำนเชี่ยน เขำมันไม่ได้เรื่อง! อำทิตย์นึงฉันเล่นเกมไพ่ ล้มเจ้ำได้แค่ครึ่งชั่วโมง เขำไม่ให้ฉันแตะคอมพิวเตอร์ฉันก็เชื่อ ฟั ง รอจนถึงวันนี้อย่ำงใจจดใจจ่อ ฉันอุตส่ำห์ได้ไพ่ดีมำ เธอรู้ ไหมว่ำเขำใจร้ำยแค่ไหน? ฉันเพิ่งใช้เลขสองสี่ใบไป ในมือยัง

1 0 4 4 4

เหลือไพ่เรียงเลขอยู่จำกเก้ำไปถึงเอกำลังจะทิ้งไปติดๆ เธอรู้ไหม ว่ำตำทึ่มนั่นทำอะไร? เขำ…”

พอสืออวี้เล่ำถึงตอนสำคัญน้ำตำก็หยดแหมะ เธอแค้น สุดๆ”เขำกลับทิ้งไพ่เรียงสิบถึงเอ แล้วฟำดด้วยสำมสี่ใบ เอำชนะ ฉันไปหน้ำตำเฉย ฉันที่นั่งเหวอเลย ถั่วมหำสนุกตั้งหลำยพัน หำยไปในพริบตำ…”

เสี่ยวเชี่ยนฟั งแล้วก็มุมปำกกระตุก เธอนวดขมับพลำงถำม

“ดังนั้นที่พวกเธอทะเลำะกันก็เพรำะเรื่องปั ญญำอ่อนนี่น่ะ เหรอ?!”

“ไม่ใช่นะ! ตอนแรกฉันก็แค่โกรธเขำ ก็เลยเถียงเขำ แต่เขำก็ ไม่ยอม เอำแต่พูดว่ำอยำกสัมผัสกับชัยชนะ ยังพูดอีกว่ำพอทิ้งไพ่ หมดเกมก็จบ อดเห็นอีกสองคนในวงไพ่สลด เขำยังพูดด้วย ควำมภูมิใจอีกนะว่ำ เขำคำนวณแล้วว่ำสองคนนั้นไม่มีไพ่เหมือน สี่ใบมำล้มแน่ แล้วไงล่ะ! ฉันกำลังจะชนะอยู่เห็นๆ สองคนนั้นยัง ตะโกนชมมำอีก ไพ่ของนำยสุดยอดไปเลย…”

สืออวี้โมโหกระทืบเท้ำ “ฉันว่ำฉันรู้สึกได้ถึงเสียงหัวเรำะ เยำะของสองคนนั้น!”

1 0 4 4 5

เสี่ยวเชี่ยนเองก็ขำ ฟั งดูปั ญญำอ่อนสิ้นดี

เรื่องบำงอย่ำงคนนอกฟั งดูเป็นเรื่องตลก แต่เจ้ำตัวกลัว โมโหเลือดขึ้นหน้ำ ตอนนี้สืออวี้กำลังอยู่ในอำรมณ์นั้น

“ฉันนึกถึงคำที่เธอเคยบอก ผัวเมียมีอะไรต้องคุยกันอย่ำ เก็บควำมไม่สบำยใจเอำไว้ ฉันก็เลยคุยกับเขำ แล้วไงล่ะ ตำนี่ไม่ เห็นจะยอมรับผิดเลย ฉันนึกถึงเรื่องก่อนหน้ำนี้ที่เขำไม่ยอมฉัน ฉันบอกแล้วว่ำปลิงทะเลมันน่ำขยะแขยงเขำก็ยังจะให้ฉันกิน ฉัน เกลียดกำรเดินเล่นเขำก็จะลำกฉันออกไปให้ได้ พอฉันดูละคร แล้วโมโหเขำก็พูดว่ำนั่นมันเรื่องแต่งขึ้น…”

กำรทะเลำะกันระหว่ำงสำมีภรรยำก็เป็นแบบนี้ ช่วงแรกก็ อำจทะเลำะกันด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ควำมคิดเห็นไม่ตรงกัน พูดไปๆ ก็อำจลำกยำวพำคิดไปเรื่องอื่น โดยเฉพำะภรรยำ มักจะ เอำควำมน้อยเนื้อต่ำใจที่เคยมีมำพูดออกมำในครั้งเดียวได้ ง่ำยๆ แต่ควำมคิดผู้ชำยส่วนใหญ่คือเรื่องในอดีตจบไปแล้ว หำรู้ ไม่ว่ำผู้หญิงเก็บสะสมเอำไว้ จำได้ทุกเรื่องอย่ำงแม่นยำ รอวันที่ ทะเลำะอีกครั้งแล้วขุดออกมำ

เสี่ยวเชี่ยนฟั งสืออวี้พูดฉอดๆ แต่ในใจกลับหัวเรำะไม่ออก

1 0 4 4 6

เมื่อกี้เธอก็เจอเหตุกำรณ์คล้ำยกับสืออวี้ไม่ใช่เหรอ?

ทะเลำะกับอวี๋หมิงหลำงด้วยเรื่องเล็กน้อย ไล่เขำออกไป ตัวเองนั่งคิดอยู่ในบ้ำนคนเดียว ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห พอคิดได้แบบนี้ แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมำนั่งหัวเรำะในควำมไร้เดียงสำของสืออวี้?

“นิสัยเฉียวเจิ้นไม่เหมือนคนคิดเล็กคิดน้อยกับเธอเลยนะ พวกเธอสองคนทะเลำะกันถึงขั้นไหนเธอถึงกับไล่เขำออกจำก บ้ำน?”