แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1238 ผลลัพธ์กลับเป็นแบบนี้

พูดถึงตรงนี้สืออวี้ก็ยิ่งโมโห เธอเช็ดน้ำตำแล้วพูด “ฉันว่ำ เขำไปตั้งเยอะ เขำกลับนั่งเฉยไม่พูดอะไร ยิ่งเขำเป็นแบบนี้ฉันก็ ยิ่งโมโห ฉันเลยรู้สึกว่ำเขำไม่รักฉันแล้ว ยังกล้ำเดินหนีด้วย ประธำนเชี่ยนตอนนี้ฉันท้องโตดูน่ำเกลียดมำกเลยใช่ไหม เขำไม่ รักฉันแล้ว ฉันโมโหเขำก็ไม่โอ๋ฉัน ฉันท้องอยู่นะ… จบกัน ฉันรู้สึก ชีวิตมืดมนไปหมดเลย…”

นี่แหละผู้หญิง เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ยกระดับไปถึงขั้นรัก หรือไม่รักได้

เสี่ยวเชี่ยนหำกระดำษมำแล้วเริ่มวำด สืออวี้นั่งเล่ำเรื่องที่ เธอเคยทะเลำะกับเฉียวเจิ้นไปเรื่อยๆ พอสืออวี้พูดเสร็จ เสี่ยว เชี่ยนก็วำดเสร็จพอดี เธอยกกระดำษให้สืออวี้ดู

สืออวี้มองอยู่สักพักก็ขำออกมำ

เสี่ยวเชี่ยนวำดได้น่ำสนใจมำก เธอเริ่มจำกลำกเส้นวำดกำร โมโหของผู้ชำย เธอลำกเป็นเส้นตรง ตรงกลำงเขียนเหตุผลที่ ผู้ชำยโกรธ จำกนั้นก็จบ

1 0 4 4 8

ของผู้หญิงสนุกกว่ำ ด้ำนบนสุดคือเหตุผลที่โกรธ จำกนั้นก็ ลำกเส้นแตกแขนงจำกเหตุผลออกไปหลำยเส้น เขียนผลต่ำงๆ ที่สืออวี้พูดมำไม่จบไม่สิ้นเมื่อครู่ เมื่อปีก่อนทำไมทำเธอโกรธ สองปีก่อนทำให้โมโห สำมปี สี่ปี…

ผู้หญิงแต่ละคนเวลำนึกถึงตอนที่สำมีทำให้โกรธ รำยละเอียดต่ำงๆ ชัดเจนรำวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวำน อำรมณ์จัด เต็ม จำได้หมดตั้งแต่เหตุกำรณ์แรกเริ่มไปจนถึงกำรเปลี่ยนแปลง ทำงอำรมณ์ควำมรู้สึก สิ่งสำคัญคือกำรบรรยำยควำมเจ็บปวด ยำมที่ผู้ชำยทำร้ำยจิตใจ ตอนย้อนควำมหลังนั้นยิ่งกว่ำนัก ประวัติศำสตร์ ใส่อำรมณ์พรรณนำได้ละเอียดยิ่งกว่ำนิยำยของ ฉงเหยำ ผู้ชำยทุกคนในควำมทรงจำอันเลวร้ำยของผู้หญิงคือคน เลว ไม่มีข้อยกเว้น!

เสี่ยวเชี่ยนยังได้เขียนถึงกำรจัดกำรอำรมณ์ของผู้ชำย ผู้ชำย ส่วนใหญ่หลังจำกที่ผ่ำนช่วงที่โกรธมำกๆ ไปแล้วก็มักจะเลือก จบที่บนเตียง เล่นผีผ้ำห่มกันสักรอบสองรอบเดี๋ยวก็จบเรื่อง แต่ ผู้หญิงนี่สิ อำจดูเหมือนเอำใจนิดหน่อยก็หำย เล่นผีผ้ำห่มเสร็จก็ อำรมณ์ดีขึ้น แต่วันต่อมำพอเห็นบำงอย่ำงแล้วสะกิดแผลเก่ำก็ โมโหขึ้นมำอีก ไม่แยกแยะหรอกว่ำอะไรเป็นอะไร จะคิดบัญชีกับ ผู้ชำยขึ้นมำอีกรอบ

1 0 4 4 9

และในเวลำนี้ผู้ชำยที่เพิ่งจัดกำรใส่กำงเกงเพรำะคิดว่ำ จัดกำรกับอำรมณ์โกรธของผู้หญิงได้แล้วก็ถึงกับงง อุตส่ำห์ใช้ กิจกรรมบนเตียงจบเรื่องเก่ำไปแล้วไม่ใช่เหรอ เมื่อวำนใครกัน ยังตะโกนอยู่เลยว่ำ สุดยอดไปเลยที่รัก?

สืออวี้ขำกับสิ่งที่เสี่ยวเชี่ยนวำด พอคิดๆ ดูก็เป็นแบบนั้น จริงๆ

“ประธำนเชี่ยน เธอนี่เข้ำใจชีวิตดีจริงๆ ฉันคิดๆ ดูก็เป็น อย่ำงที่เธอว่ำ ไม่ใช่แค่ฉันนะ ดูเหมือนพวกผู้หญิงรอบตัวฉันก็ เป็นแบบนี้กัน”

“ผู้ชำยล้วนเป็นหมำป่ ำที่เงียบขรึม ควำมเงียบของพวกเขำ เวลำที่ทะเลำะกันเป็นตัวกระตุ้นต่อมโมโหของผู้หญิง แต่นี่ไม่ได้ หมำยควำมว่ำเขำไม่รักผู้หญิง ควำมรักของหลำยคนไม่ได้ผูกติด ไว้ที่ปำก แต่ควำมขัดแย้งหลักๆ ที่เป็นสำเหตุทำให้ผู้ชำยกับ ผู้หญิงทะเลำะกันก็คือควำมแตกต่ำงทำงกระบวนกำรคิด เธอ มักจะอยำกให้เขำเป็นไปตำมที่เธอคิด ซึ่งมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ ถ้ำเขำเป็นไปตำมที่เธอคิดก็มีควำมเป็นไปได้เพียงอย่ำงเดียว อี คิวของเขำสูงสุดๆ แต่ผู้ชำยที่อีคิวสูงปกติมีผู้หญิงไม่ขำดอยู่แล้ว เขำตำมใจเธอทุกอย่ำงก็อำจจะทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น

1 0 4 5 0

เหมือนกัน เธออยำกได้ผู้ชำยที่โง่กับเธอแค่คนเดียว หรืออยำก ได้ผู้ชำยที่ว่ำนอนสอนง่ำยแต่ก็ดีกับผู้หญิงคนอื่นเหมือนกันด้วย ล่ะ?”

“ถ้ำเขำกล้ำไปมีผู้หญิงอื่นฉันจะสับให้เละเลย!”

สืออวี้ได้คุยกับเสี่ยวเชี่ยนก็สบำยใจขึ้นมำก เสี่ยวเชี่ยนยังได้ วิเครำะห์ควำมแตกต่ำงทำงกระบวนกำรคิดของผู้ชำยกับผู้หญิง ให้ฟั ง จริงๆ แล้วนี่ก็เป็นกำรรักษำแบบหนึ่ง ก่อนอื่นเลยต้อง ระบำยควำมโกรธของสืออวี้ออกมำ พร้อมทั้งขจัดควำมลังเลใน ควำมรักที่อยู่ในจิตใจของเธอ กำจัดควำมกลัวที่คิดว่ำผู้ชำยไม่ รักตัวเอง

ระหว่ำงที่เสี่ยวเชี่ยนใช้กระบวนกำรนี้ในใจเธอเองก็ได้ตก ผลึกควำมคิดด้วยเช่นกัน เธอวิเครำะห์ตำมมุมมองจิตวิทยำ ควำมขัดแย้งระหว่ำงเธอกับอวี๋หมิงหลำงนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย มำก คนไข้ก็เหมือนเป็นกระจกให้จิตแพทย์ส่อง ในขณะที่รักษำ คนอื่นก็เหมือนได้ส่องดูตนเองด้วย มนุษย์เรำต่ำงมีอำรมณ์ที่ ซับซ้อนใครบ้ำงจะไม่เคยเจอปั ญหำ

ผู้หญิงสองคนคุยกันอยู่ทำงนี้ ผู้ชำยสองคนที่อยู่ข้ำงนอกก็ กำลังโม้ใส่กัน ผู้หญิงชอบรำพึงรำพัน แต่ผู้ชำยกลับชอบโม้

1 0 4 5 1

จะว่ำไปเฉียวเจิ้นก็ยังเก่งกว่ำ อย่ำงน้อยก็มีเงินติดอยู่ในชุด นอนมำสิบหยวน ซื้อบุหรี่คุณภำพต่ำได้หนึ่งซอง อีกทั้งยังมีเบียร์ อีกสองกระป๋ อง ทั้งสองคนไม่มีแม้แต่ถั่วลิสงแกล้มเหล้ำก็ยังคุย โวกันได้อย่ำงไม่ลดรำวำศอก ให้ตำยก็ไม่ยอมรับว่ำตัวเองถูก เมียไล่ออกมำ

คุยโม้กันไปได้สักพักอวี๋หมิงหลำงก็มองไปที่บ้ำนที่ยังเปิด ไฟสว่ำงอยู่ เขำไม่โกรธแล้ว สูบบุหรี่พลำงคิดถึงเสี่ยวเชี่ยน

“อันที่จริงเมียฉันก็ดีมำกจริงๆ ยอมเปลี่ยนเพื่อฉันไปไม่ น้อย”

“เมียผมก็เหมือนกัน ปกติตอนอยู่บ้ำนแม่งำนบ้ำนไม่ต้องทำ เลย แต่พอมำอยู่ด้วยกันกลับเอำเสื้อฝึกของผมไปซัก ซักจนมือ ขึ้นตุ่มแดง จริงๆ เธอก็ซักไม่สะอำดหรอก ใส่น้ำยำซักผ้ำไปครึ่ง ขวด ล้ำงฟองออกไม่หมดใส่แล้วคันเป็นบ้ำ แต่ในใจกลับรู้สึก อบอุ่น” เฉียวเจิ้นเองก็เริ่มคิดถึงสืออวี้บ้ำงแล้ว

ผู้ชำยทั้งสองคนต่ำงมีใจที่อยำกกลับเข้ำบ้ำน แต่กลับยัง หยิ่งในศักดิ์ศรี ต่ำงไม่มีใครยอมพูดว่ำขอกลับก่อน ทั้งๆ ที่ภูตจิ๋ว ในใจพำกันตะโกน ลดอีโก้แล้วกลับไปได้แล้วโว้ย! มีคนหนึ่งเริ่ม อีกคนก็ตำมไปอยู่แล้ว!

1 0 4 5 2

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้นโทรศัพท์ของอวี๋หมิง หลำงก็ดังขึ้น พอเขำเห็นก็ดีใจมำก

เมียโทรมำ!

เห็นๆ อยู่ว่ำดีใจมำกที่ในที่สุดก็มีคนยื่นบันไดมำให้ลงแล้ว แต่ก็ยังไม่ลืมข่มเฉียวเจิ้น

“เห็นยัง? เมียฉันคิดถึงฉันแล้ว ฉันคงต้องรีบเข้ำบ้ำนแล้วล่ะ ผู้ชำยน่ะนะต้องดูแลครอบครัว ฉันไม่อยู่ดื่มกับนำยละ เบียร์อีก ครึ่งกระป๋ องให้นำยแล้วกัน ขอให้ยิ่งดื่มยิ่งกลุ้ม ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ!”

เฉียวเจิ้นไม่ได้เอำโทรศัพท์ออกมำ นั่งมองอวี๋หมิงหลำงตำ ปริบๆ อิจฉำจนตำเริ่มแดงอยำกจะร้อง ทำไมเขำไม่พกโทรศัพท์ ออกมำนะ เดี๋ยวพออวี๋หมิงหลำงรับสำยเสร็จกลับเข้ำไป เขำ ค่อยๆ ย่องเข้ำบ้ำนแล้วกัน กลับไปก็ไปยอมรับผิดแล้วเรื่องก็จะ ผ่ำนไป ทะเลำะกันไม่ดีเลย เบียร์กำกๆ เงินจะซื้อถั่วลิสงก็ไม่มี

“ฮัลโหล?” อวี๋หมิงหลำงจงใจทำเสียงขรึม เขำจะให้เฉียว เจิ้นสังเกตเห็นควำมดีใจของตัวเองไม่ได้

“รีบกลับมำ สืออวี้จะคลอดแล้ว!” เสี่ยวเชี่ยนพูดด้วยควำม ร้อนใจ

1 0 4 5 3

“จะคลอดแล้ว? ไหนว่ำเลยกำหนดคลอดมำสำมวันแล้วยัง ไม่มีท่ำทีจะคลอดไงล่ะ?”

เฉียวเจิ้นเพิ่งบอกอวี๋หมิงหลำงว่ำสืออวี้เลยกำหนดคลอดมำ สำมวันแล้วก็ยังไม่มีวี่แววจะคลอด ไปตรวจร่ำงกำยแล้วทุกอย่ำง ปกติดี หมอบอกว่ำไม่ต้องนอนโรงพยำบำล แค่บอกให้ไปตรวจ ร่ำงกำยทุกสองวันเพื่อดูว่ำเด็กปกติหรือไม่ เมื่อบ่ำยสืออวี้ก็เพิ่ง ไปตรวจมำก็ยังดีๆ อยู่

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ำทำไม เขำกินลูกท้อไปสำมลูกอยู่ๆ ก็ บอกว่ำปวดท้องจะลุกไปห้องน้ำ แล้วก็เห็นเลือดไหลออกมำ เฉียวเจิ้นก็ไม่รู้ไปไหน นำยรีบกลับมำพำเขำไปโรงพยำบำลเร็ว!”

อวี๋หมิงหลำงวำงสำยแล้วรีบบอกเฉียวเจิ้น เฉียวเจิ้นรีบวิ่ง เข้ำบ้ำนทันที ควำมเร็วระดับนี้แชมป์โลกวิ่งร้อยเมตรก็ยังสู้ไม่ได้

อวี๋หมิงหลำงตำมไปติดๆ แต่เขำไม่ได้ขึ้นบ้ำน วิ่งไปสตำร์ต รถรอ พอลงมำปุ๊ บจะได้ไปเลย

ไม่ถึงหนึ่งนำทีเฉียวเจิ้นก็อุ้มสืออวี้ลงมำ เขำไวมำก เสี่ยว เชี่ยนกับแม่สืออวี้ยังไม่ทันได้เก็บของเลยด้วยซ้ำ