แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1241

เรื่องไหนที่เกี่ยวพันถึงสุขภำพของเมียเขำ อวี๋หมิงหลำงไม่ ยอมถอยให้แม้แต่ก้ำวเดียว

“ฉันก็ไม่ได้คิดจะไปบริจำคหรอก อีกอย่ำงต่อให้ฉันบริจำค ก็ใช่ว่ำจะเข้ำกันได้ แม่ฉันก็แค่กลัวว่ำเขำจะมำสร้ำงควำมวุ่นวำย คนแบบนั้นทำได้ทุกอย่ำงเพื่อให้บรรลุเป้ำหมำยของตัวเอง”

เจี่ยซิ่วฟำงเป็นห่วงกลัวว่ำถ้ำเฉินหลินไปสร้ำงควำมวุ่นวำย ให้เสี่ยวเชี่ยนที่มหำวิทยำลัย หรือมำโวยวำยที่หมู่บ้ำน จะส่งผล เสียต่ออวี๋หมิงหลำงกับเสี่ยวเชี่ยน อย่ำงไรเสียทั้งสองคนก็เป็น คนมีหน้ำมีตำ คนนอกไม่รู้ว่ำเฉินหลินทำอะไรกับเสี่ยวเชี่ยนไว้ เห็นแค่ผิวเผินก็อำจจับประเด็นโจมตีเสี่ยวเชี่ยน ลูกคนนี้ทำไม ทอดทิ้งพ่อ คนนอกจะมองเสี่ยวเชี่ยนอย่ำงไร?

เห็นเจี่ยซิ่วฟำงปกติเชื่องมงำยไม่คิดหน้ำคิดหลัง แต่เรื่อง ปกป้ องลูกตัวเองนั้นเธอคิดอย่ำงรอบคอบ สมองของเธอ จินตนำกำรวิธีเลวร้ำยต่ำงๆ ที่เฉินหลินจะใช้ออกมำได้มำกมำย ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมำตั้งหลำยปีเธอย่อมรู้จักนิสัยของผู้ชำยคนนี้

อวี๋หมิงหลำงครุ่นคิดสักพัก “เรื่องนี้ผมจัดกำรเอง”

1 0 4 7 1

“ฉันจัดกำรเองได้”

“คุณไม่ต้องยุ่งเรื่องพวกนี้หรอก คนท้องดูแลตัวเองก็พอ”

ประโยคนี้หำกได้ยินก่อนหน้ำนี้คงรู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่พอ ได้ฟั งบ่อยๆ ก็อดที่จะรู้สึกกดดันไม่ได้ สีหน้ำเสี่ยวเชี่ยนขรึมลง

หลังจำกที่เพิ่งปรับควำมเข้ำใจกันไป อวี๋หมิงหลำงนึกถึง คำพูดของเธอแล้วก็ใจอ่อน

“อยู่บ้ำนมันน่ำเบื่อขนำดนั้นเลยเหรอ?”

“อื้อ!!” เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำหงึกๆ

คนที่เคยใช้สมองทำงำนต้องมำนั่งว่ำงเฉยๆ ย่อมรู้สึกไม่ สบำยตัว สำหรับเสี่ยวเชี่ยนแล้วกำรทำงำนไม่ใช่แค่เครื่องมือทำ เงินอีกต่อไป แต่มันเป็นบันไดที่ช่วยเติมเต็มควำมรู้สึกในกำรทำ ให้ตัวเองมีคุณค่ำ

“เล่ำเรื่องงำนที่ชีอวี่เซวียนหำให้คุณทำหน่อย ต้องทำ อะไรบ้ำง ต้องเจอคนที่จิตใจผิดปกติส่งผลต่อควำมรู้สึกของคุณ หรือเปล่ำ?”

เสี่ยวเชี่ยนได้ฟั งก็รู้สึกมีหวัง เธอรีบอธิบำยให้เขำฟั ง “ไม่

1 0 4 7 2

เหนื่อยเลย! อยู่กับเด็กน้อยที่สุดแสนจะน่ำรักหลำยคน พ่อแม่ เด็กก็มีมำรยำทมำก ในสำยตำของพวกเขำจิตแพทย์อย่ำงฉัน เป็ นเหมือนนักมำยำกล ฉันเองก็อยำกใช้โอกำสนี้รื้อฟื้ น ควำมรู้สึกเก่ำๆ ที่ได้เลี้ยงเด็กกลับมำ”

นี่ก็ผ่ำนมำหลำยปีแล้วจำกเมื่อชำติก่อนที่เธอได้เลี้ยงเด็ก ลืมไปหมดแล้วว่ำควรเลี้ยงยังไง เธอจะได้ใช้โอกำสนี้ฝึกใหม่ พอดี

“รื้อฟื้นควำมรู้สึก?”

“ฉันหมำยควำมว่ำ จะได้ซ้อมไว้ก่อนน่ะ”

อวี๋หมิงหลำงครุ่นคิด “งั้นครำวหน้ำผมไปกับคุณด้วย ถ้ำ ร่ำงกำยคุณรับไหวงั้นก็ไปทำเถอะ”

“เอ๋… ?”

เสี่ยวเชี่ยนอึ้งกับท่ำทีที่เปลี่ยนไปของเขำ เขำไม่ได้อยำกให้ เธออยู่บ้ำนเฉยๆ มำตลอดเหรอ?

อวี๋หมิงหลำงลูบท้องเธอ “ผมอยำกให้คุณอยู่บ้ำนดูแล ตัวเองก็เพื่อตัวคุณเอง แต่ถ้ำคุณไม่ชอบ งั้นจะเอำข้ออ้ำงว่ำเพื่อ

1 0 4 7 3

ตัวคุณมำทำให้คุณหงุดหงิดใจไม่ได้ เรื่องบำงอย่ำงผมคิดไม่ รอบคอบ ในเมื่อชีอวี่เซวียนคิดแทนผมแล้ว งั้นผมก็ต้องขอบคุณ เขำ”

เป็นสำมีภรรยำกันก็ต้องคิดในมุมของอีกฝ่ ำยด้วย ถ้ำอวี๋ห มิงหลำงไม่ได้ฟั งควำมในใจของเธอเมื่อครู่ ยังคงยืนหยัดในสิ่งที่ เขำคิดว่ำทำเพื่อเธอ แต่ตอนนี้สิ่งนั้นกำลังทำให้เธอเครียดแทน เขำก็ต้องกลับมำทบทวน

เสี่ยวเชี่ยนดีใจมำก “ต่อไปฉันจะต้องสอนลูกว่ำหำแฟนอย่ำ หำผู้ชำยหัวโบรำณ ต้องหำผู้ชำยดีๆ แบบพ่อที่คุยรู้เรื่อง รู้จักคิด ในมุมของคนอื่น!”

อวี๋หมิงหลำงถูกชมก็ยังไม่เคลิ้มตำมเธอ เขำอยำกประชด กลับเหลือเกิน เมื่อกี้ใครกันที่เหม็นขี้หน้ำเขำยังไล่ให้เขำออกไป อยู่เลย?

“ถึงเวลำสร้ำงพัฒนำกำรให้ลูกในครรภ์แล้ว นำย… อยำกคุย กับฉันเรื่อง ‘กวีหยวน’ ไหม?”

โอ๊ย! ควำมสุขมำแบบไม่ทันตั้งตัว! อวี๋หมิงหลำงลืมเรื่องที่ กำลังจะพูดในทันที ให้รำงวัลโดยไม่ต้องขอ ไม่เอำได้เหรอ!

1 0 4 7 4

“ใช่ เพื่อสืบทอดวัฒนธรรมอันเก่ำแก่ พวกเรำสองคนต้อง พยำยำมด้วยกัน!”

เดี๋ยว… พยำยำมอะไร? เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกได้ว่ำหมอนี่ จินตนำกำรไปไกลมำก แต่ไม่เป็ นไร ให้รำงวัลตำมควำม เหมำะสมก็สมควรแล้ว ตบหัวแล้วลูบหลังก็ต้องรับขวัญกันหนัก หน่อย ไม่อย่ำงนั้นจะเอำสำมีอยู่หมัดได้อย่ำงไร!

ค่ำคืนนี้ทั้งสองคนเสวนำเรื่องอะไรกันบ้ำงคงไม่ต้องลง รำยละเอียด เอำเป็นว่ำเล่นปูไต่กันทั้งคืนแล้วกัน

เมื่อถึงเวลำที่เสี่ยวเชี่ยนต้องไปทำกิจกรรมที่โรงพยำบำลอีก ครั้ง อวี๋หมิงหลำงก็ตั้งใจลำออกมำตำมไปด้วยหนึ่งชั่วโมง พอ เห็นเด็กๆ คลำนเล่นกันเต็มห้อง หันไปมองเสี่ยวเชี่ยนที่สีหน้ำมี ควำมสุข เขำก็สบำยใจ

คิดๆ ดูสัปดำห์ละแค่ยี่สิบนำที อีกทั้งก็มีแต่เด็กๆ ที่ไร้ เดียงสำ เสี่ยวเชี่ยนมีควำมสุข พ่อแม่เด็กเหล่ำนั้นก็ดูต้องกำรเธอ อวี๋หมิงหลำงจึงเปลี่ยนควำมคิดมำสนับสนุนเธอ

ชีอวี่เซวียนเป็นคนเสนอไอเดียนี้ อวี๋หมิงหลำงยังทำตัวหึง หน้ำมืดตำมัว ตอนนี้เห็นเสี่ยวเชี่ยนมีควำมสุขที่ได้ทำ เขำรู้สึกว่ำ

1 0 4 7 5

ตัวเองควรขอบคุณชีอวี่เซวียน ครั้นแล้วระหว่ำงทำงที่ไปส่งเสี่ยว เชี่ยนกลับบ้ำนเขำก็คิดไว้ว่ำจะโทรไปขอบคุณชีอวี่เซวียน

เดิมทีเขำเตรียมจะโทรไปขอบคุณ แต่มำคิดดูอีกทีแค่โทร ไปดูไม่จริงใจเท่ำไร ไม่สู้ไปหำถึงที่ ซื้อของไปแสดงควำม ขอบคุณ

อวี๋หมิงหลำงเป็นคนนิสัยแบบนี้ ขอแค่เขำปลงได้ ใครดีกับ เสี่ยวเชี่ยนเขำก็จะขอบคุณ ต่อให้เป็นชีอวี่เซวียนที่ทำให้เขำหึง หน้ำมืดตำมัวมำแล้วก็ไม่ยกเว้น

ชีอวี่เซวียนซื้อบ้ำนอยู่ใกล้ๆ มหำวิทยำลัยที่เสี่ยวเชี่ยนเรียน อยู่ แต่เวลำส่วนใหญ่เขำจะไม่อยู่บ้ำน งำนยุ่งมำก บินไปทั่วโลก เป็นว่ำเล่น อวี๋หมิงหลำงรู้ว่ำวันนี้เขำอยู่บ้ำนเพรำะเมื่อวำนเสี่ยว เชี่ยนคุยโทรศัพท์กับชีอวี่เซวียน เสี่ยวเฉียงจงใจไม่โทรไปนัด ก่อน ซื้อของแล้วตรงไปหำเลย

ชีอวี่เซวียนเป็นคนที่มีรสนิยมในกำรใช้ชีวิต เขำเลือกซื้อ บ้ำนหรูที่อยู่ไม่ไกลจำกมหำวิทยำลัย ก่อนเข้ำไปต้องใช้คีย์กำร์ด หรือไม่ก็โทรแจ้งให้เจ้ำของบ้ำนรับทรำบ อวี๋หมิงหลำงขี้เกียจ ยุ่งยำก อำศัยที่ตัวเองพละกำลังดีจึงปีนกำแพงเข้ำไป ด้ำนหลัง หมู่บ้ำนนี้เป็นตึกสูงเรียงกัน ด้ำนหน้ำเป็นบ้ำนเดี่ยวเรียงกัน

1 0 4 7 6

หลำยหลัง ชีอวี่เซวียนอยู่ในเขตบ้ำนเดี่ยว

ตอนอวี๋หมิงหลำงไปถึงเห็นประตูหน้ำบ้ำนชีอวี่เซวียนปิด สนิท กดกริ่งอยู่หลำยรอบถึงได้พบว่ำกริ่งพัง เดิมเขำคิดจะเอำ ของแขวนไว้หน้ำบ้ำนแล้วค่อยโทรบอก แต่ทันใดนั้นเขำก็เห็น เงำคนที่ห้องนอนชั้นสองจึงมั่นใจว่ำข้ำงในมีคนอยู่

ในบ้ำนมีคนทำไมต้องล็อคแน่นหนำแบบนี้ด้วย?

อวี๋หมิงหลำงแปลกใจ เขำสำรวจดูโครงสร้ำงของบ้ำนหลังนี้ กำแพงมีกำรทำแบบกันขโมย แต่แค่นี้ไม่ใช่ปั ญหำสำหรับเขำ เขำปีนกำแพงเข้ำไป ใช้ทักษะหลบเลี่ยงเซนเซอร์ควำมปลอดภัย สีแดงนิดหน่อยก็เข้ำไปข้ำงในได้อย่ำงง่ำยดำย

บ้ำนเดี่ยวแบบนี้มีกำรติดเซนเซอร์ที่ประตูแน่นอน อวี๋หมิง หลำงไม่ได้พกอุปกรณ์มำจึงไม่มีทำงเข้ำไปแบบเงียบๆ ได้โดย ผ่ำนทำงนั้น เขำเห็นหน้ำต่ำงที่ห้องชั้นสองเปิดอยู่จึงวำงของลง ปีนขึ้นไปโดยใช้เวลำแปบเดียว

เมื่อเข้ำไปแล้วก็พบว่ำเป็นห้องนอนที่ถูกตกแต่งสไตล์ยุโรป ในนั้นไม่มีคน เขำสังเกตดูโครงสร้ำงของห้อง ยังไม่ทันจะได้มอง อะไรก็ได้ยินเสียงจำกด้ำนนอก เขำจึงเข้ำไปหลบหลังม่ำน แล้วก็

1 0 4 7 7

มีคนเปิดประตูเดินเข้ำมำ

“ตำแก่ชีปกติซ่อนของไว้ที่ไหน? ตอนนี้เขำไม่อยู่รีบพูดมำ ฉันจะได้ไปค้น!”

ฟั งจำกเสียงคนที่เข้ำมำเป็นคนหนุ่ม น้ำเสียงคุ้นๆ เขำยังนึก ไม่ออกว่ำเคยได้ยินที่ไหน แต่เขำเอะใจบทสนทนำที่ผู้ชำยคนนี้ คุยผ่ำนโทรศัพท์

“พูดมำก! ถ้ำเขำอยู่บ้ำนฉันจะถำมเหรอว่ำเขำซ่อนของไว้ที่ ไหน? ฉันจะรีบขโมยตอนเขำไม่อยู่บ้ำน ขโมยเสร็จก็หนีไปเขำจะ ไปตำมหำฉันที่ไหนได้?”

คนๆ นี้พูดจำเอำใหญ่ ไม่รู้ว่ำคุยกับใครอยู่