แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1256 เหตุกำรณ์เริ่มวุ่นวำย
พี่สะใภ้ใหญ่รีบสั่งให้พำเสี่ยวเชี่ยนเข้ำห้องฉุกเฉินนอนนิ่งๆ ห้ำมขยับ พอประตูปิดคนทำยังไม่รู้เลยว่ำตัวเองกำลังจะซวย รีบ ถำมปำอี
“เขำเป็นใครกันแน่?”
“ไม่ทรำบค่ะ” ตอนนี้ปำอีรู้สึกผิดมำก เธอกับเสี่ยวเชี่ยนไม่ เคยรู้จักกันมำก่อน แต่กลับทำให้เสี่ยวเชี่ยนต้องเข้ำโรงพยำบำล หรือเธอจะเป็นดำวหำยนะเก้ำชั่วโคตรจริงๆ ใครอยู่ด้วยก็ซวย?
“โทรหำชิงหยุนเร็วเข้ำ ให้เขำรีบเอำเงินมำให้ฉัน คนพวกนี้ ก็แค่อยำกเรียกเงินไม่ใช่เหรอ? ชำวบ้ำนไร้กำรศึกษำแบบนี้ คิด จะหลอกใครกัน” คุณนำยคิดแบบนั้นจึงรีบสั่งปำอี
ปำอีนิ่งไม่ขยับ ปำกแสยะยิ้ม
“ลูกชำยคุณเป็นคนแบบไหนคุณไม่รู้หรือไง? เห็นเงินส ำคัญ พอๆ กับชีวิต แล้วจะให้เขำเอำเงินมำให้?”
คุณนำยคิดแล้วก็รู้สึกว่ำจริงอย่ำงปำอีว่ำ “งั้นโทรหำตำสำม ให้เขำเอำเงินมำให้”
1 0 5 9 3
“โทรเองสิคะ” ปำอีตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย คุณนำยเจอ คนจริงเข้ำแล้ว
อันที่จริงปำอีสั่งให้เลขำไปเตรียมเงินไว้แล้ว บริษัทรับย้ำย บ้ำนของเธอเพิ่งอยู่ในระยะแรกเริ่มกิจกำร มีเงินในบัญชีไม่มำก แต่ในเมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้วเธอจะหนีก็ไม่ใช่ ไม่ว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะ เป็นอะไรหรือไม่เธอก็จะนิ่งเฉยไม่ได้ ต่อให้ต้องขำยบ้ำนขำย ที่ดินมำชดใช้ก็ต้องทำ เพียงแต่ไม่สบอำรมณ์แม่สำมีเธอเลย ไม่ได้บอก เห็นแม่สำมีกดโทรศัพท์เธอก็ทำหน้ำเย็นชำใส่
ครอบครัวแบบนี้เธอเข้ำไปเป็นส่วนหนึ่งไม่ได้เลยจริงๆ ไม่ ว่ำจะพยำยำมแค่ไหนแม่สำมีก็ไม่ชอบเธอ นอกจำกคนที่เธอรัก แล้วก็ไม่มีใครแคร์เธอเลย
ภำยในห้องฉุกเฉิน พี่สะใภ้ใหญ่กำลังคุยอยู่กับเสี่ยวเชี่ยน
พวกเธอไม่ได้รบกวนเตียงของโรงพยำบำล จะได้ไม่เกะกะ เดี๋ยวถ้ำมีผู้ป่ วยมำ ทั้งสองคนหลบไปคุยกันตรงมุมที่ไม่ขวำงทำง คนอื่น พี่สะใภ้ใหญ่ล้วงเมล็ดสนให้เสี่ยวเชี่ยนหนึ่งกำมือ สะใภ้ ตระกูลอวี๋ทั้งสองกินไปคุยไป เสี่ยวเชี่ยนเล่ำเรื่องทั้งหมดให้ฟั ง
เล่นเอำพี่สะใภ้ใหญ่ที่รักกำรดูละครน้ำเน่ำเป็นชีวิตใจโมโห
1 0 5 9 4
มำก ยิ่งรู้สึกว่ำเสี่ยวเชี่ยนทำถูกแล้ว รับมือกับคนที่ชอบดูถูกคน อื่นก็ต้องแบบนี้แหละ ถ้ำไม่สั่งสอนไม่เท่ำกับหำว่ำตระกูลอวี๋สู้ ไม่ได้หรอกเหรอ?
ผ่ำนไปสักพักทั้งสองคนก็คุยกันพอประมำณแล้ว พี่สะใภ้ดู เวลำคิดว่ำน่ำจะพอแล้วจึงให้คนเข็นเสี่ยวเชี่ยนออกไป ต้ำหลง รีบเข้ำมำถำม
“พี่ผมเป็นไงบ้ำงครับ?”
“กระเทือนเด็กในครรภ์ เรื่องนี้ค่อนข้ำงใหญ่ ต้องอยู่ โรงพยำบำลรอดูอำกำรค่ะ” หมอที่พำเสี่ยวเชี่ยนออกมำพูด ตำมที่พี่สะใภ้ใหญ่บอก
“แต่โดนมือเฉียดหน้ำหน่อยเดียวถึงกับกระเทือนเด็กในท้อง เลย? อะไรจะบอบบำงขนำดนั้น?” คุณนำยพอได้ยินว่ำต้องนอน โรงพยำบำลก็เริ่มไม่พอใจ
“คุณป้ ำนิสัยดุร้ำยคะ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ? ร่ำงกำยของ คนท้องเดิมทีก็บอบบำงอยู่แล้ว คุณเล่นทำร้ำยอย่ำงไม่รู้หนักเบำ แบบนี้ เกิดเป็นอะไรขึ้นมำคุณต้องรับผิดชอบนะคะ!”
พี่สะใภ้ใหญ่ที่อยู่ข้ำงๆ ได้ยินแล้วก็โมโห อย่ำว่ำแต่เสี่ยว
1 0 5 9 5
เชี่ยนเป็นน้องสะใภ้เธอเลย ต่อให้เป็นคนไข้คนอื่น คนท้องถูกตบ ยังไงก็ต้องรอดูอำกำรเหมือนกัน แต่แน่นอนว่ำคงไม่ถึงกับต้อง นอนโรงพยำบำล
“เป็นหมอทำไมมีกิริยำแบบนี้ ชื่ออะไรน่ะ ฉันจะไปร้องเรียน กับผู้อำนวยกำร! ฉันจะบอกให้นะ ฉันรู้จักกับผู้อำนวยกำรที่นี่”
ปำอีได้ยินแบบนั้นก็เดินเข้ำไป เธอกลัวว่ำเดี๋ยวจะกลำยเป็น เรื่องใหญ่ลำกยำวไปถึงครอบครัวเสี่ยวเชี่ยนจึงเอื้อมมือไปดึงแม่ สำมีไว้
“ทำอะไรน่ะคะ เขำถูกคุณตบจนต้องนอนโรงพยำบำลแล้ว แค่นี้ยังวุ่นวำยไม่พอเหรอคะ?”
“ปล่อยฉันนะ คิดจะขัดฉันเหรอ กล้ำทำฉันเหรอ?” คุณนำย โมโหง้ำงมือจะตบปำอี
พี่สะใภ้ใหญ่รีบผลักคุณนำยออกจนไปชนกำแพง “คุณจะทำ อะไร? ที่นี่โรงพยำบำลนะคะ! ช่วยรักษำควำมสงบด้วย! อยำก เจอผู้อำนวยกำรเชิญขึ้นไปชั้นบนค่ะ นี่เป็นบัตรประจำตัวของฉัน ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนชื่อแซ่ อยำกไปร้องเรียนก็เชิญเลยค่ะ!”
เธอไม่กลัวหรอก เธอทำงำนที่นี่มำตั้งกี่ปีแล้ว อย่ำว่ำแต่
1 0 5 9 6
ฐำนะทำงบ้ำนที่ถ้ำบอกไปคงได้หงำยหลัง เอำแค่ควำมสำมำรถ ทำงกำรรักษำบวกกับประสบกำรณ์ในกำรทำงำนที่เลื่อนขั้นเป็น ถึงหัวหน้ำหมอ ยังจะต้องกลัวคนแบบยัยป้ ำนี่ไปร้องเรียนอีก เหรอ? ถุย!
เสี่ยวเชี่ยนนอนอยู่บนเตียงดูละครสด ไอ๊หยำ พี่สะใภ้ใหญ่นี่ เจ๋งเป็นบ้ำ แบบนี้สิคนจริง เลือดร้อนเหมือนคนหนุ่มสำว นี่ถ้ำไม่ รู้ว่ำมีลูกโตแล้วคงคิดว่ำยังเป็นวัยรุ่นอยู่
คุณนำยเถียงสู้พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ได้ เหลือบมองบัตรประจ ำตัว ที่ติดอยู่ตรงหน้ำอกพี่สะใภ้ใหญ่แล้วจำชื่อเอำไว้ ปำกก็ยังไม่ยอม
“ฝำกไว้ก่อนเถอะ! ฉันจะไปหำผู้อำนวยกำรตอนนี้เลย!”
ต้ำหลงพอได้ยินว่ำคุณนำยคิดจะหนี ขณะที่กำลังจะเข้ำไป ขวำงก็ได้ยินเสียงดุดันมำจำกตรงทำงเดิน
“ใครบังอำจทำให้ลูกสะใภ้ฉันต้องนอนโรงพยำบำล?! ไหน โผล่หน้ำมำให้ฉันดูซิ!”
พอเสี่ยวเชี่ยนได้ยิน เอ๋? แม่สำมีมำได้ไง?
หญิงสูงวัยคนหนึ่งยืนอยู่ตรงทำงเดิน แต่งตัวเรียบง่ำยแต่ไม่
1 0 5 9 7
อำจปกปิดออร่ำคุณนำยที่แผ่ซ่ำนออกมำ ซึ่งก็คือแม่อวี๋แม่สำมี ของเสี่ยวเชี่ยนนั่นเอง
ด้ำนหลังแม่อวี๋ยังมีพี่ใหญ่ที่หน้ำตำท่ำทำงคล้ำยพระสังกัจ จำยน์ เสี่ยวเชี่ยนมองพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยควำมสงสัย ควำมหมำย คือ พี่โทรบอกแม่เหรอ?
พี่สะใภ้ใหญ่เองก็งง เปล่ำนะ เธอแค่คิดจะร่วมมือกับเสี่ยว เชี่ยนปรำบยัยป้ ำมหำภัย ไม่ได้คิดจะบอกแม่สำมี เรื่องแบบนี้ จัดกำรเองเอำสนุกๆ ก็พอ ไม่จำเป็นต้องบอกให้ผู้ใหญ่รู้ เพรำะ เรื่องมันเล็กมำก
เสี่ยวเชี่ยนงง แม่อวี๋อยู่เมืองหลินดูแลต้ำอีไม่ใช่เหรอ ทำไม อยู่ๆ มำที่นี่ได้?
ที่แท้ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนเพิ่งแกล้งป่ วยต้ำหลงเป็นคนโทรบอก พี่ใหญ่ ซึ่งตอนนั้นพี่ใหญ่กำลังขับรถอยู่พอดีโดยมีแม่อวี๋นั่งไป ด้วย
วันนี้แม่อวี๋อยำกกลับบ้ำนไปดูสำมีหน่อยจึงให้ลูกชำยมำรับ พอได้ยินว่ำเสี่ยวเชี่ยนถูกคนตบจนต้องเข้ำโรงพยำบำลก็โมโห มำก รีบให้พี่ใหญ่ขับรถพำมำทันที
1 0 5 9 8
แม่อวี๋เดินเข้ำไปถำมเสี่ยวเชี่ยนก่อน “เสี่ยวเชี่ยน เป็นไงบ้ำง จ๊ะ?”
“เอ่อ…” เสี่ยวเชี่ยนอยำกตอบว่ำเธอไม่ได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่ แรกแต่เหลือบไปเห็นป้ำมหำภัยจึงคิดในใจ เล่นใหญ่มำขนำดนี้ แล้ว จะมำพังเอำตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง ครั้นแล้วจึงชี้ไปที่พี่สะใภ้ ใหญ่แล้วตอบอ้อมๆ
“หมอบอกว่ำต้องรอดูอำกำรที่โรงพยำบำลค่ะ”
พี่สะใภ้ใหญ่เห็นเสี่ยวเชี่ยนส่งบทมำจึงรีบดึงตัวแม่อวี๋ไปเล่ำ เรื่องคร่ำวๆ ให้ฟั ง
“พวกแกอย่ำมัวพูดมำก ต้องกำรเงินเท่ำไร อยำกได้เงิน ไม่ใช่เหรอ? บ้ำนฉันมีเงินเยอะแยะ!” ตอนนี้คุณนำยก็ยังไม่สำนึก ผิด
หลังจำกแม่อวี๋ฟั งพี่สะใภ้ใหญ่พูดจบตอนแรกก็อยำกตำหนิ ลูกสะใภ้ทั้งสองว่ำเล่นแบบนี้ไม่ดี แต่พอได้ยินคุณนำยนั่นพูด ขึ้นมำแม่อวี๋ก็รู้สึกว่ำลูกสะใภ้ของเธอทำถูกแล้ว
ครั้นแล้วจึงหันไปพูดกับพี่ใหญ่ “เอำกระเป๋ ำมำ!”
1 0 5 9 9
พี่ใหญ่ยื่นกระเป๋ ำให้ แม่อวี๋เปิดกระเป๋ ำหยิบเงินปึกหนึ่งออก มำแล้วปำใส่หน้ำคุณนำยนั่น เล่นเอำเสี่ยวเชี่ยนตกใจเด้งขึ้นมำ นั่ง ลืมไปเลยว่ำต้องแกล้งป่ วย ไอ๊หยำ แบบนี้สิสนุก!
“มีเงินแล้วแน่นักเหรอ? รวยแล้วไม่รู้ว่ำตัวเองเป็นใครแล้ว?” แม่อวี๋หยิบเงินออกมำอีกปึกปำใส่ คุณนำยโกรธหน้ำดำหน้ำแดง
“ทำร้ำยลูกสะใภ้คนอื่นแล้วยังคิดจะเอำเงินฟำดหัว คิดว่ำ ตัวเองมีเงินอยู่คนเดียวหรือไง? ขอโทษครอบครัวเรำเดี๋ยวนี้!”
คุณนำยอยำกโต้กลับ ต้ำหลงรีบข้ำไปดึงตัวไว้ ฉำกนี้มัน เด็ดสะระตี่จริงๆ
ปำอีเห็นว่ำที่แม่สำมีถูกรุม ถึงเธอจะรู้ว่ำสึกว่ำสมควรแล้ว แต่จะให้ยืนดูเฉยๆ ก็ไม่ได้ จึงอยำกเข้ำไปแก้ไขสถำนกำรณ์ มัน เริ่มวุ