แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1257 - 1260

บทที่ 1257 พี่ชิงหยุนจอมทรนง

เดิมทีแม่อวี๋รู้สึกว่ำลูกสะใภ้ทั้งสองเล่นแรงเกินไปหน่อย แต่ พอเห็นอีกฝ่ ำยแสดงกิริยำที่ไม่สำนึกผิดเลยแม้แต่น้อยจึงเข้ำใจ ได้ทันที

คนแบบนี้อธิบำยเหตุผลไปก็เหมือนสีซอให้ควำยฟั ง คิดดู ถ้ำคนๆ นี้ยอมก้มหัวขอโทษเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนก็คงไม่ทำถึง ขนำดนี้ บวกกับได้เห็นผู้หญิงคนนี้กล้ำพูดเรื่องเงิน แม่อวี๋จึง ระงับควำมโกรธไม่ได้อีกต่อไป ฉำยำพริกขี้หนูของเธอไม่ได้เรียก กันเปล่ำๆ เจอแบบนี้มันต้องลุย!

คุณนำยถูกแม่อวี๋เอำเงินปำใส่หน้ำก็โมโหควันออกหู แต่อีก ฝ่ ำยคนเยอะกว่ำเธอเสียเปรียบ ควำมโกรธนี้ไม่มีที่ระบำย ปำอี เข้ำไปห้ำม คุณนำยไม่กล้ำลงมือกับคนอื่น แต่กลับกล้ำลงมือกับ ปำอี

ครั้นแล้วจึงยื่นมือไปผลักปำอี สำยตำของปำอีกำลังมองอยู่ ที่ต้ำหลง เธอจะเข้ำไปห้ำมต้ำหลงไม่ให้ทำร้ำยแม่สำมี คิดไม่ถึง ว่ำผู้หญิงที่เธอเข้ำไปปกป้ องจะทำกับเธอแบบนี้ ปำอีถูกผลัก กระเด็นไปทำงก ำแพง

1 0 6 0 1

แต่เธอไม่ได้ชนกำแพง ล้มเข้ำไปอยู่ในอ้อมกอดของคนๆ หนึ่ง พอเงยหน้ำก็เห็นคนสีหน้ำเย็นชำ

นี่มันคนรักของเธอไม่ใช่เหรอ!

“เจ็บหรือเปล่ำ?” ผู้ชำยคนนั้นก้มหน้ำถำม หน้ำนิ่งทำให้เดำ อำรมณ์ไม่ถูก แต่แววตำกลับฉำยแววเป็นห่วง

“ชิงหยุนรีบมำนี่! คนพวกนี้รังแกแม่!” พอคุณนำยเห็นลูก ชำยมำก็รีบเรียก รู้สึกเหมือนกองหนุนของตัวเองมำแล้ว

“โวะ! เขำนี่เอง!!!” พอต้ำหลงเห็นผู้ชำยที่กอดปำอีอยู่ก็ทำ หน้ำอึ้ง

“ใครอะ?” เสี่ยวเชี่ยนไม่เคยเจอผู้ชำยคนนี้มำก่อน แค่รู้สึก ว่ำมีบุคลิกน่ำเกรงขำม ท่ำทำงเอำเรื่องแต่ไม่บุ่มบ่ำม ยืนกับปำอี ดูเหมำะสมกันมำก ผู้ชำยเก่งผู้หญิงสวย

“บอสของค่ำยทหำรบ้ำนใกล้เรือนเคียง ศัตรูตัวฉกำจของ พี่เขย เฮอะ ครำวก่อนตอนแข่งทหำรของเขำเกือบสอยพวกเรำ หมดแล้ว โชคดีที่พี่เขยวำงแผนเก่งเลยเฉือนชนะมำได้อย่ำงฉิว เฉียด พี่ไม่รู้อะไร เพรำะหมอนี่แผนสูงเลยต้มพวกเรำซะเปื่อย ถึง พี่เขยจะชนะก็จริง แต่พอกลับถึงค่ำยก็เล่นงำนพวกเรำเสียอ่วม

1 0 6 0 2

ลงโทษพวกเรำฝึกเพิ่มเหนื่อยแทบกระอักเลือด!”

พอเจอศัตรูก็โมโห ต้ำหลงไม่มีทำงลืมหน้ำตำ ‘ไอ้คนเลว’ ที่ เกือบหลอกพวกเขำทั้งหน่วย ทหำรยศพันเอกคนนี้ที่ทั้งงกทั้ง ลอบจัด ต่อให้กลำยเป็นผุยผงเขำก็ยังจำได้!

เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจแล้ว ผู้ชำยคนนั้นใส่ชุดธรรมดำแต่ก็เป็น ทหำรเหมือนกัน แถมยศไม่ต่ำเสียด้วย!

หลังจำกที่ผู้ชำยที่ชื่อชิงหยุนคนนี้แน่ใจแล้วว่ำผู้หญิงในอ้อม กอดไม่เป็นอะไรจึงเดินไปถำมเสี่ยวเชี่ยนข้ำงเตียง

“คุณเป็นไงบ้ำงครับ?”

“ชิงหยุน! คนพวกนี้ทำร้ำยแม่ แกรีบสั่งสอนพวกมันสิ ให้ พวกมันรู้เสียบ้ำง!” คุณนำยเห็นลูกชำยคุยกับผู้หญิงของตัวเอง ก่อน จำกนั้นก็หันไปถำมผู้หญิงคนที่รังแกเธอ ตัวเองถูกมองข้ำม อยู่คนเดียว มันน่ำโมโหนัก

“คุณเป็นไงบ้ำงครับ?” ชิงหยุนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแม่ ตัวเองโวยวำย เขำยังคงถำมเสี่ยวเชี่ยนต่อ

เสี่ยวเชี่ยนเห็นกิริยำท่ำทำงของเขำแบบนี้ อีกทั้งยังสำยงำน

1 0 6 0 3

เดียวกับสำมีเธอเสียด้วย จึงตอบกลับตำมมำรยำท

“ก็พอไหวค่ะ ไม่เป็นไรมำก”

“มันพูดเองนะว่ำไม่ได้เป็นไรมำก! ครอบครัวนี้ทำเกินไป แล้ว มือแม่ก็แค่เผลอไปโดนหน้ำมัน แต่คนพวกนี้ทั้งทำร้ำยแม่ ทั้งเอำเงินปำใส่หน้ำแม่ คิดจะทำอะไรกันแน่?!” คุณนำยฟ้ องลูก ชำยไม่หยุด ชิงหยุนยังคงมองข้ำมต่อไป สำยตำเหลือบไปเห็นต้ำ หลง เขำเพ่งมอง

“พวกเรำเคยเจอกัน”

นี่คือประโยคแสดงควำมแน่ใจ เห็นได้ชัดว่ำเขำพูดอย่ำง มั่นใจ

ต้ำหลงรีบยืนตรง “สวัสดีครับ! พวกเรำเคยเจอกันตอนแข่ง ถึงทีมทหำรหน่วยรบพิเศษของคุณจะทำคะแนนได้ไม่เลว แต่ ยังคงพ่ำยแพ้ให้กับหัวหน้ำใหญ่ที่แสนอัจฉริยะของพวกเรำ เสียใจด้วยครับ”

ต้ำหลงพูดจำวอนโดนอัดชัดๆ แต่ชิงหยุนกลับนิ่งไม่ไหวติง จำกนั้นได้ถำมกลับ

1 0 6 0 4

“ทหำรของ One?”

“ครับผม!” ต้ำหลงยืด

ตำมคำด หัวหน้ำเป็นแบบไหนลูกน้องเป็นแบบนั้น กวน ประสำทเหมือน One ไม่มีผิด

“เรื่องครำวก่อนถ้ำ One ไม่เล่นตุกติกพวกคุณไม่ชนะหรอก”

“ขออนุญำตครับ! หัวหน้ำใหญ่บอกไว้ว่ำ คนเรำต้องรู้จัก พลิกแพลง! เขำยังบอกอีกว่ำ…” น้ำเสียงของต้ำหลงเบำลงเรื่อยๆ

“เขำยังพูดว่ำอะไรอีก?” ชิงหยุนถำมด้วยน้ำเสียงเย็นชำ ใน ใจก็รู้ดีว่ำคงไม่ใช่คำพูดที่ดีหรอก อวี๋หมิงหลำงหมอนั่นเป็นพวก กัดเจ็บ เซลล์ในร่ำงกำยเต็มไปด้วยควำมเจ้ำเล่ห์คิดไม่ซื่อ

“หัวหน้ำใหญ่ของพวกเรำยังบอกอีกว่ำ หำกมีครั้งหน้ำอีก พวกคุณจะไม่เหลือแม้แต่เสื้อเกรำะครับ”

ชิงหยุนแสยะยิ้ม “กลับไปบอกหัวหน้ำใหญ่จอมเจ้ำเล่ห์ของ คุณนะ เจอกันครั้งหน้ำผมจะทำให้เขำหัวเรำะไม่ออก”

ในขณะที่ทำงนี้กำลังคุยกัน พี่สะใภ้ใหญ่ แม่อวี๋ เสี่ยวเชี่ยน ทั้งสำมคนกลำยเป็นชำวมุงไปโดยปริยำย แม้แต่ปำอีก็เข้ำมำร่วม

1 0 6 0 5

ด้วย

“ดูเหมือนรู้จักกัน?” ปำอีถำม

“ถ้ำฉันฟั งไม่ผิดนะ สำมีเธอกับสำมีฉันน่ำจะอยู่สำยงำน เดียวกัน เพียงแต่อยู่กันคนละพื้นที่ พวกเรำถือว่ำรู้จักกันนะ” เสี่ยวเชี่ยนมองออกแล้ว เธอนึกออกแล้วด้วย มีหัวหน้ำทหำร หน่วยรบพิเศษอยู่คนที่สร้ำงควำมยุ่งยำกให้อวี๋หมิงหลำงไม่น้อย เสี่ยวเฉียงปำกบ่นไม่หยุดแต่ในใจก็ชอบเขำพอตัว ไม่มีศัตรูแล้ว จะก้ำวหน้ำได้อย่ำงไร

ทำงด้ำนนี้ชำวมุงมองดูเหตุกำรณ์กันอยู่ ทำงด้ำนคุณนำย ก็ฟึดฟั ดใหญ่ นี่ทุกคนเห็นเธอเป็นอำกำศหรือไง!

คุณนำยถูกมองข้ำมจึงโมโหมำก เธอเข้ำไปผลักลูกชำย ขัดจังหวะกำรสนทนำของชิงหยุนกับต้ำหลง

“ทำไมแกไม่ถำมเรื่องของแม่บ้ำง!”

ชิงหยุนหันไปมองด้วยสำยตำเย็นชำ “เรื่องของแม่เดี๋ยวกลับ บ้ำนค่อยว่ำกันครับ”

จำกนั้นก็หันไปพูดกับเสี่ยวเชี่ยน “ขอบคุณที่ช่วยภรรยำผม

1 0 6 0 6

ไว้ครับ วันหน้ำผมจะไปขอบคุณถึงบ้ำน ขอวิธีติดต่อได้ไหม ครับ?”

อีกฝ่ ำยพูดขนำดนี้ เสี่ยวเชี่ยนก็ไม่อยำกเล่นละครต่อแล้ว คนแม่หน้ำไม่อำย แต่คนลูกรู้กำรรู้งำนดี

“คงไม่ต้องให้หรอกค่ะวิธีติดต่อฉัน ถ้ำอยำกหำฉันคุณ ติดต่อที่สำมีฉันได้เลยโดยตรง”

อยู่ๆ ชิงหยุนก็สังหรณ์ใจไม่ดี หรือว่ำ

“ขอแนะน ำตัวนะคะ สำมีของฉันคืออวี๋หมิงหลำง ฉันชื่อเฉิน เสี่ยวเชี่ยน คุณนี่ตำถึงนะคะเลือกผู้หญิงเก่ง” เสี่ยวเชี่ยนยื่นมือ ออกไปจับมือผู้ชำยหน้ำนิ่ง ภูตจิ๋วในใจเอำมือเท้ำสะเอวหัวเรำะ ร่ำ

ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ! สีหน้ำของหมอนี่คงทำให้เธอหัวเรำะได้ทั้งปี กลับไปต้องไปแบ่งปั นควำมสุขกับเสี่ยวเฉียงหน่อยแล้ว

“เสี่ยวเชี่ยน ขอโทษนะที่ทำให้วุ่นวำย” ปำอีเข้ำมำขอโทษ เสี่ยวเชี่ยนอีก เสี่ยวเชี่ยนส่ำยมือ ไม่ใช่เรื่องใหญ่

คุณนำยถูกลูกชำยทำเย็นชำใส่ในใจก็เก็บกด แต่จะให้

1 0 6 0 7

ปล่อยไปแบบนี้ก็ไม่ยอม ขณะที่กำลังอยู่ในสถำนกำรณ์ขึ้นหลัง เสือแล้วลงยำกอยู่นั้นก็มีคนเดินเข้ำมำอีกหนึ่งคน

“แม่ เป็นอะไรไหมครับ?”

พอคุณนำยเห็นคนๆ นี้ก็ยิ้มออก “ลูกชำยมำแล้ว!”

“ตำสำม ช่วยแม่ด้วย คนพวกนี้รังแกแม่!”

แม่อวี๋และคนอื่นๆ มองไป มองดูผู้ชำยที่เพิ่งมำถึง จำกนั้นก็ พำกันส่ำยหน้ำ

นี่ครอบครัวเดียวกันจริงเหรอ?

ทำไมชิงหยุนบุคลิกท่ำทำงน่ำเกรงขำม อยำกได้มำดมีมำด อย่ำได้เกียรติมีเกียรติ แต่ผู้ชำยที่เพิ่งมำถึงตัวเตี้ยม่อต้อ หน้ำตำ ขี้เหร่ยังไม่เท่ำไร แต่ตำเขด้วยนี่สิ!

แบบนี้คือเอำยีนดีๆ ให้ชิงหยุนไปหมด ลูกคนต่อมำเลย สภำพเหมือนยีนกลำยพันธุ์?

ชิงหยุนเห็นน้องชำยมำแล้ว หน้ำตำที่เย็นชำเป็นทุนเดิมก็ ขรึมยิ่งกว่ำเดิม

1 0 6 0 8

“ใครทำแม่ฉัน? ไม่อยำกมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม? ฉันพำคนมำ ด้วย คนที่อยู่ด้ำนนอกคนของฉันทั้งนั้น จ้องจะมำเด็ดขำคนที่ กล้ำทำแม่ฉัน เบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม แล้วก็นังผู้หญิงชั้นต่ำนี่ ยังไม่ ทันจะได้เข้ำบ้ำนเรำก็หำเรื่องซวยมำให้ ต่ำช้ำจริงๆ โอ๊ย!”

ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกชิงหยุนกระชำกคอเสื้อขึ้นมำ รัดคอจน ตำเหลือก

“หุบปำก! ตัวขำยหน้ำ!”

1 0 6 0 9

บทที่ 1258 ทำไมถึงได้มีคนโง่ขนำดนี้

พอคุณนำยเห็นลูกชำยที่สุดแสนภูมิใจถูกคนป่ ำเถื่อน กระชำกคอขึ้นมำก็กรีดร้องพร้อมวิ่งเข้ำไปทุบชิงหยุน “ปล่อยนะ แกจะทำเขำตำยอยู่แล้ว!”

“ไม่จัดกำรซะบ้ำงสักวันได้หำเรื่องมำให้ กลับไปค่อยคิด บัญชีกับพวกแม่!” ชิงหยุนปล่อยมือ ผู้ชำยที่เมื่อครู่ทำท่ำทำงเอำ ใหญ่ตอนนี้ไอไม่หยุด

ชิงหยุนหยิบเงินในกระเป๋ ำน้องชำยออกมำ แล้วเดินไปวำงที่ หน้ำเสี่ยวเชี่ยน

“ขอโทษเป็นอย่ำงมำกที่ทำให้พวกคุณวุ่นวำย นี่เป็นค่ำ รักษำช่วยรับไว้ด้วยครับ ถ้ำไม่พอไว้ผมจะจับตำให้พวกเขำเอำ เงินมำใช้ให้”

ถูกจบก็หยิบเงินออกมำอีก น้องชำยเห็นแล้วก็ปวดใจ

“ก็ชดใช้ไปแล้วยังจะเอำเงินผมออกมำทำไมอีก! พี่จะงกไป ถึงไหน!”

ชิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชำ “พี่สะใภ้นำยขวัญหำยเพรำะ

1 0 6 1 0

กำรกระทำป่ ำเถื่อนของพวกนำย ฉันจะพำเขำไปหำหมอ พวก นำยต้องออกค่ำใช้จ่ำย”

“ขี้งกชิบหำย ไม่เคยเจอผู้ชำยที่ไหนงกขนำดนี้เลยจริงๆ…” น้องชำยพึมพำเสียงเบำ ไม่กล้ำเสียงดังกลัวโดนเด็ดหัวอีก

คุณนำยโมโหกระทืบเท้ำ ชิงหยุนมำไม่ได้ช่วยอะไรเลยชัดๆ เข้ำข้ำงคนอื่น ยั่วโมโหคนในครอบครัว!

ชิงหยุนไม่สนว่ำแม่จะมีสีหน้ำแบบไหน เขำประคองปำอี ด้วยควำมระมัดระวัง

“หนิงหนิง เดี๋ยวผมพำไปหำหมอ” น้ำเสียงนี้นุ่มนวล อ่อนโยนกว่ำคุยกับคนอื่นอย่ำงเห็นได้ชัด ตอนเดินผ่ำนน้องชำย ที่กำลังไออยู่ยังไม่ลืมฝำกไว้อีกหนึ่งประโยค

“ค่ำยำค่ำหมอของพี่สะใภ้ นำยต้องออกหมด เกินไม่คืนขำด ต้องเพิ่ม”

พูดจบก็ประคองปำอีเดินจำกไปโดยไม่สนว่ำใครจะมีสีหน้ำ ยังไง

คุณนำยขำยหน้ำ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ หันไปถำมแม่อวี๋

1 0 6 1 1

“บ้ำนพวกแกทำงำนอะไร กล้ำทิ้งชื่อไว้ให้ฉันไหมล่ะ!”

กลับไปต้องล้ำงแค้น ทำแบบนี้มันมำกเกินไปแล้ว!

แม่อวี๋กับเสี่ยวเชี่ยนยังไม่ทันได้พูดก็ได้ยินเสียงคนๆ หนึ่ง ลอยมำแต่ไกล

“ทำขำยหน้ำยังไม่หุบปำกอีก!”

คุณนำยหันไปก็เห็นสำมีตัวเองดินมำ ไม่คิดว่ำคำแรกที่สำมี พูดคือต่อว่ำเธอ ขณะที่กำลังแปลกใจอยู่ว่ำสำมีที่แต่ไหนแต่ไร เข้ำข้ำงเธอมำตลอดทำไมถึงได้พูดแบบนี้ คุณนำยก็หันไปเห็น คนที่เดินมำกับสำมี

คนๆ นี้อำยุพอๆ กับสำมีเธอ ใส่ชุดทหำรสีน้ำเงิน เธอรู้ว่ำนี่ คือชุดทหำรอำกำศ แต่พอดูยศ

คุณนำยตกใจ พลโท?

คนที่มำไม่ใช่ใครอื่นนั่นคือพ่ออวี๋กับเจี่ยเจี้ยนเซ่อสำมีของ คุณนำยคนนี้

ทั้งสองคนได้รับสำยจำกคนในครอบครัวพร้อมๆ กันจึงรีบ มำที่นี่ แล้วก็เจอกันหน้ำโรงพยำบำล อ่ำวคนรู้จัก

1 0 6 1 2

พูดไปก็บังเอิญ ครอบครัวนี้แซ่เจี่ย สำมีของคุณนำย เมื่อก่อนเคยเป็นเพื่อนทหำรของพ่ออวี๋ ต่อมำได้ย้ำยไปอยู่สำย งำนอื่น สองครอบครัวไม่ถือว่ำสนิทกันมำก แต่ถ้ำเจอหน้ำกันก็ พอคุยกันได้

พอเจอหน้ำกันก็บอกว่ำมีธุระ แต่ไม่กล้ำบอกว่ำธุระอะไร เดินเข้ำไปข้ำงไหนถึงได้รู้ว่ำเป้ ำหมำยเป็นที่เดียวกันคือห้อง ฉุกเฉิน สองคนนี้เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี คงไม่ได้ธุระเดียวกันนะ?

ปรำกฏว่ำพอใกล้ถึงก็ได้ยินแม่เจี่ยกำลังชี้หน้ำว่ำแม่อวี๋ พ่อ เจี่ยเห็นท่ำไม่ดีจึงรีบตะโกนห้ำม

ในใจเขำด่ำเมียตัวเองในใจไปแล้วหนึ่งรอบ คนไม่รู้จัก แยกแยะ ไม่ดูให้ดีว่ำนี่ที่ไหนเล่นกับใครอยู่ เขำเพิ่งย้ำยมำที่นี่ไม่ นำน ยังไม่ทันจะรู้งำนทั้งหมด นี่เมียเขำยังมำทำเรื่องงำมหน้ำอีก

ตอนที่เขำได้ยินเมียตัวเองชี้หน้ำอีกฝ่ ำยแล้วตะโกนว่ำกล้ำ ทิ้งชื่อไว้หรือเปล่ำ อวี๋เว่ยกั๋วที่อยู่ข้ำงๆ ถึงกับทำเสียง หึ ออกมำ ถึงพ่อเจี่ยจะไม่เคยเจอแม่อวี๋มำก่อน แต่ดูจำกท่ำทำงของพ่ออวี๋ก็ พอจะเดำได้ จึงได้ตะโกนห้ำมเมียพูดต่อ

“พี่เจี่ยมำได้ไงคะ?” คุณนำยก็คือแม่เจี่ย พอเห็นสำมีก็ตกใจ

1 0 6 1 3

มำก พูดจำอ่อนลงทันที เพรำะเธอเห็นพลโทหน้ำบึ้งที่อยู่ข้ำง สำมี

“ชิงหยุนโทรหำผม นี่คุณเลอะเลือนไปแล้วเหรอ!” พ่อเจี่ย ถลึงตำใส่ กลับไปค่อยคิดบัญชี

แม่อวี๋เวลำนี้ก็แสร้งทำเป็นยิ้มแย้มเดินไปหำสำมี “ตำอวี๋มำ ได้ไง?”

แบบนี้คือรู้แล้วยังถำม รู้อยู่แก่ใจว่ำตัวเองเป็นคนโทรหำ พ่ออวี๋ระหว่ำงทำง บอกว่ำลูกสะใภ้ถูกรังแกตอนนี้อยู่โรงพยำบำล ลุกไม่ขึ้น พ่ออวี๋เพิ่งออกจำกที่ทำงำนพอได้ยินแบบนั้นก็รีบมำ

แบบนี้คือแสร้งตีมึน เสี่ยวเชี่ยนเห็นท่ำทำงแม่สำมีแล้วก็ แอบขำ ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดจริงๆ

“ได้ยินว่ำลูกสะใภ้เรำถูกทำร้ำย ใครทำ?” พ่ออวี๋กวำดตำม อง แม่เจี่ยตกใจถอยหลังไปสองก้ำว พ่อเจี่ยรีบเข้ำไปไกล่เกลี่ย

“พี่อวี๋ เรื่องนี้มันคนกันเองเข้ำใจผิดชัดๆ พวกเรำก็รู้จักกัน ผมว่ำคงมีอะไรเข้ำใจผิด เอำแบบนี้ไหม รีบพำไปตรวจ เผื่อเป็น อะไรพวกเรำจะได้รักษำกัน ภรรยำผมวันนี้เช้ำมีอำกำรไข้ขึ้นมึน หัวยืนไม่ค่อยจะอยู่ ทำกิริยำแบบนี้ออกไปต้องขอโทษด้วยจริงๆ

1 0 6 1 4

นะครับ”

“พวกนั้นทำฉันด้วยนะ!” แม่เจี่ยเห็นสถำนกำรณ์เปลี่ยนไปก็ ไม่ยอม หันไปชี้หน้ำแม่อวี๋อีก นี่เธอเสียเปรียบขนำดนี้แล้วทำไม สำมีก็ยังจะเอำกับเขำด้วย!

ทำไมโง่แบบนี้!

พ่อเจี่ยตะโกนในใจ แสดงออกทำงสีหน้ำไม่ได้ เขำอุตส่ำห์ หำทำงออกให้แล้ว อยำกให้เป็นเรื่องของกำรเข้ำใจผิด มีใครไม่ รู้บ้ำงว่ำอวี๋เว่ยกั๋วรักครอบครัวแค่ไหน ถ้ำเกิดถูกหมอนี่จับตำม องขึ้นมำล่ะก็ ต่อให้เป็นคนละสำยงำนก็ถูกเล่นงำนไม่จบไม่สิ้น แน่!

นี่ยังบังเอิญมำมีเรื่องกับเมียของเพื่อนทหำรเก่ำ พ่อเจี่ย กลุ้มใจจริงๆ

“ไอ๊หยำ ที่แท้ก็คนรู้จักนี่เอง” แม่อวี๋แสร้งทำเป็นตกใจ หัน ไปถำมพ่ออวี๋ “ตำอวี๋ พวกคุณรู้จักกันเหรอ?”

“เพื่อนทหำรเก่ำ”

พี่สะใภ้ใหญ่รีบก้มเก็บเงิน ปำกก็ยังเล่นละครตำมแม่อวี๋ไป

1 0 6 1 5

ด้วย แสร้งทำเป็นว่ำพี่ใหญ่

“คุณเมำหรือเปล่ำเนี่ย ถือกระเป๋ ำไม่ดีเงินร่วงออกมำ หมดแล้ว”

“นั่นสิ ดื่มเยอะมือไม้สั่น ฮ่ำ ฮ่ำ” พี่ใหญ่ยิ้มพลำงรับเงินมำ แม่เจี่ยทำหน้ำบอกบุญไม่รับ

“คนรู้จักกันทั้งนั้นงั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรกันแล้ว เป็นเรื่อง เข้ำใจผิด ทำงคุณไม่สบำย ทำงเรำก็ถือกระเป๋ ำไม่ดี หึ หึ” แม่อวี๋ แสร้งยิ้ม

พูดจำมีมำรยำทกว่ำแม่เจี่ยมำก แบบนี้สิถึงเรียกว่ำคุณนำย ผู้ดีอย่ำงแท้จริง ไม่ต้องสนหรอกว่ำเมื่อครู่ทำอะไรกันไว้ เวลำนี้ ต้องรู้จักวำงตัวให้เป็น รำวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสี่ยวเชี่ยนกับพี่สะใภ้ใหญ่พยักหน้ำพร้อมกัน “ใช่ค่ะ เรื่อง เข้ำใจผิด!”

แม่เจี่ยเสียเปรียบพูดอะไรไม่ออก ทำงเสี่ยวเชี่ยนแม่ผัว ลูกสะใภ้สำมคนเข้ำกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย อย่ำงไรเสียก็เป็นฝ่ ำย ได้เปรียบตั้งแต่แรกอยู่แล้ว นี่อุตส่ำห์ยื่นบันไดให้เดินลงไม่ต้อน ให้จนมุม ถ้ำจะเอำเรื่องต่อไว้ค่อยว่ำกัน จะเหลือจุดอ่อนให้อีก

1 0 6 1 6

ฝ่ำยเล่นงำนกลับไม่ได้

พ่อเจี่ยมองกิริยำของแม่ผัวลูกสะใภ้ทั้งสำมคน แล้วมองเมีย ตัวเอง อดลอบถอนหำยใจไม่ได้

ไม่แปลกที่ตระกูลอวี๋จะได้ดีทุกรุ่น ดูเลือกลูกสะใภ้สิ กี่รุ่นๆ ก็ฉลำดกันหมด

หันมำมองครอบครัวตัวเอง ปำกกัดตีนถีบกันกว่ำจะมีวันนี้ ลูกหลำนกี่รุ่นก็เทียบกับอีกฝ่ำยไม่ได้เลย

“อ่อ เรื่องเข้ำใจผิด?” พ่ออวี๋ถำม

พ่อเจี่ยรีบพยักหน้ำ “ใช่ ใช่ ใช่ เรื่องเข้ำใจผิดทั้งนั้น!”

“ผมเห็นข้ำงนอกมีคนยืนเรียงแถวกันอยู่ คนพวกนั้นคือ”

“คนพวกนั้นคือ คือ คือ…” พ่อเจี่ยคิดในใจ ไอ้ลูกสำม เฮงซวย ทุกครั้งชอบทำตัวแบบนี้ ไปไงต่อดีล่ะเนี่ย?

“พวกเขำเป็นคนที่ผมพำมำแล้วไงล่ะ? พวกคุณเป็นใคร?”

พอลูกสำมพูดออกมำพ่อเจี่ยแทบอยำกพุ่งเข้ำไปตบปำก หลำยๆ ที ทำไมโง่ได้ขนำดนี้?

1 0 6 1 7

บทที่ 1259 คิดดูดีๆ ก็แอบน่ำรัก

พ่อเจี่ยไม่อยำกจะเชื่อเลยจริงๆ ว่ำโลกนี้มีคนโง่ได้ขนำดนี้ ด้วย แถมคนโง่คนนั้นยังเกิดมำเป็นลูกของเขำอีก!!

นี่มันคิดว่ำเล่นกับใครอยู่?

ลูกสำมของตระกูลเจี่ยถ้ำพูดแบบสวยหรูหน่อยก็เด็กรุ่น ใหม่ไฟแรงไม่กลัวใคร เขำไม่รู้สึกว่ำพ่ออวี๋เป็นคนเก่งกำจอะไร แต่ถ้ำพูดแบบไม่น่ำฟั งก็คนสมองมีหลุม ชุดพ่ออวี๋ก็บอกอยู่ ทนโท่ ยังจะพูดจำหำเรื่องไม่ดูตำม้ำตำเรือ

พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ และเสี่ยวเชี่ยนมองดูเหตุกำรณ์อย่ำง สนุกสนำน ไอ๊หยำ เล่นกับพลโทอวี๋?

ได้ เอ็งแน่!

“พ่อ ผมไม่รู้ว่ำพ่อจะยอมเขำทำไม ไม่ได้สำยงำนเดียวกัน เสียหน่อย เขำจะทำอะไรพ่อได้? ครอบครัวเขำรังแกแม่ ผมพำ คนมำเอำเรื่องแล้วไงล่ะ? พี่รองไปทำร้ำยลูกชำยคนอื่นได้ แต่ผม เอำคืนให้แม่บ้ำงไม่ได้เหรอไง?” ลูกสำมไม่ยอม

“ลูกสำม หยุดพูด!” ถึงแม่เจี่ยจะโง่ แต่ยังไม่ปั ญญำอ่อน แค่

1 0 6 1 8

เห็นสีหน้ำสำมีเธอก็รู้แล้วว่ำอะไรเป็นอะไร จึงรีบดึงตัวลูกชำย แต่ลูกสำมตอนเกิดสมองขำดออกซิเจนไปหน่อยก็เลยคิดช้ำ แต่ กลับหัวรั้นไม่เบำ ยิ่งห้ำมเหมือนยิ่งยุ

“แกคิดจะเทียบกับพี่รอง?!” พ่อเจี่ยทนฟั งไม่ไหว เรื่องตอน นั้นที่ชิงหยุนไปมีเรื่องกับคนอื่นมันเทียบกับเรื่องนี้ได้เหรอ?

เมื่อหลำยปี ก่อนตอนที่ชิงหยุนยังไม่ได้เป็นทหำรเคยมี ผลงำนทำนักเลงขำหัก ทั้งสองฝ่ ำยนัดมีเรื่องกัน ชิงหยุนที่ยัง ไม่ได้เป็นทหำรพำลูกน้องสิบคนไปจัดกำรอีกฝ่ ำยที่มีกันหลำย สิบ น้องชำยยังจำเรื่องนี้ได้ฝั งใจ ไม่เพียงแต่พ่อจะไม่ว่ำอะไรยัง ชมเสียยกใหญ่ หลำยปีมำนี้เขำเก็บควำมโกรธเอำไว้ ตอนนี้ถึง ตำเขำเอำคืนบ้ำงแล้ว

เขำรู้สึกว่ำพ่อชอบลูกชำยที่ไม่กลัวคนมีอำนำจ แล้วนี่เขำก็ ไม่กลัวคนมีอำนำจ พี่รองได้รับคำชมแล้ว เขำจะต่ำงกันตรงไหน?

ต่ำงกันลิบลับเป็นหมื่นลี้เลยไอ้ลูกบ้ำ พ่อเจี่ยแทบจะพ่นไฟ ออกมำได้แล้ว

พวกคนที่ชิงหยุนไปเอำเรื่องทำเรื่องไม่ดีไว้อยู่ก่อนแล้ว อีก ทั้งพื้นเพของคนพวกนั้นก็คนละเรื่องกับตระกูลอวี๋ จัดกำรเสร็จ

1 0 6 1 9

แล้วเป็นประโยชน์ต่ออนำคตของพ่อเจี่ย แต่นี่ลูกสำม…

พ่อเจี่ยถอนหำยใจ ถ้ำลูกสำมฉลำดได้หนึ่งในสิบของลูก รองก็คงดี

“อ่อ พำคนมำเยอะแยะ อยำกยกพวกตีกัน?” พ่ออวี๋พูดอย่ำง เย็นชำ ในใจกลับรู้สึกสงสำรพ่อเจี่ย มีลูกชำยแบบนี้กลัวคนอื่น จับจุดอ่อนไม่ได้หรือไง?

มิน่ำเมื่อก่อนถึงไม่เคยได้ยินข่ำวเรื่องลูกชำยกับภรรยำของ พ่อเจี่ยเลย เก็บซ่อนไว้ที่บ้ำนเกิดตลอด นี่เพิ่งรับมำอยู่ด้วยก็ก่อ เรื่อง เห็นได้ชัดว่ำสมควรแล้วที่ไม่พำออกหน้ำออกตำ

“ไม่ใช่นะพี่อวี๋! เด็กๆ เขำเล่นกัน ที่ลูกผมพำคนมำเยอะ เพรำะ เพรำะ อ้อ เพรำะจะเอำมำช่วยงำนบริษัทย้ำยบ้ำนของ สะใภ้รองของผม ดูสิพี่ ครอบครัวผมก็ใช่ว่ำจะสุขสบำย ต้อง ท ำงำนเหนื่อยกันทั้งนั้น…”

พ่อเจี่ยรีบอธิบำยพร้อมแสร้งทำตัวน่ำสงสำร กลัวพ่ออวี๋ โมโห

“พ่อ บ้ำนเรำไม่จนนะ โอ๊ย!” ลูกสำมถูกพ่อเตะไข่ เจ็บจนรีบ หดขำเข้ำหำกัน

1 0 6 2 0

“อุ๊บ!” เสี่ยวเชี่ยนกลั้นขำไม่อยู่ พี่สะใภ้เองก็แกล้งหันหลังไป ไอ ต้องรักษำภำพพจน์!

“พี่เจี่ย! ถีบลูกชำยเรำทำไม! เกิดเป็นอะไรไปเรำจะไม่มี หลำนสืบสกุลนะ!” แม่เจี่ยตกใจมำก พ่อเจี่ยโกรธจนเส้นเลือด ปูด

“หุบปำก! ขำยขี้หน้ำ เดี๋ยวกลับบ้ำนนอกไปเลยนะ! อย่ำมำ อยู่ให้ขำยขี้หน้ำอีก!” จำกนั้นก็หันไปยิ้มให้พ่ออวี๋

“พี่อวี๋ ขำยหน้ำพี่จัง พูดตำมตรงเลยนะ อันที่จริงลูกสำมของ ผมตอนเกิดสมองขำดออกซิเจนไปชั่วขณะ ควำมคิดควำมอ่ำนก็ เลยไม่ค่อยเหมือนคนปกติ… เห็นแก่ที่สมองเขำด้อยกว่ำคนอื่นพี่ อย่ำเอำเรื่องเลยนะครับ”

“พี่เจี่ย! กล้ำว่ำลูกฉันโง่เหรอ? หมอบอกว่ำเขำก็แค่มี พัฒนำกำรช้ำไปหน่อย ไม่ได้โง่!” แม่เจี่ยโมโหขึ้นมำอีกรอบ

แม่อวี๋กับพี่สะใภ้ใหญ่ทำเสียงจิ๊ จิ๊ พร้อมกัน เสี่ยวเชี่ยนก้ม หน้ำ

เห้อ น่ำสงสำรพ่อเจี่ยกับสหำยชิงหยุนที่มำเมื่อครู่นี้จัง

1 0 6 2 1

“เสี่ยวเชี่ยน หนูว่ำไงล่ะ?” พ่ออวี๋ถำมเสี่ยวเชี่ยน เรื่องในวันนี้ ลูกสะใภ้เขำเป็นฝ่ ำยเสียเปรียบ ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนไม่ยอมควำมก็คง ต้องเอำเรื่อง

“ช่ำงเถอะค่ะพ่อ หนูดูออกแล้ว คุณอำท่ำนนี้… ชีวิตเขำไม่ ง่ำยเลย” เสี่ยวเชี่ยนมองพ่อเจี่ย พ่อเจี่ยพยักหน้ำรัวๆ เสี่ยวเชี่ยน พูดเสริมต่อ

“แต่อำกำรของลูกชำยเขำพวกหนูก็ช่วยไม่ได้นะคะ”

“พวกคุณ?” พ่อเจี่ยไม่เข้ำใจ

“สะใภ้คนเล็กของบ้ำนเรำเป็นจิตแพทย์น่ะค่ะ” แม่อวี๋ตอบ

“ถึงพวกเรำจะคลุกคลีกับผู้ป่ วยโรคประสำทมำกมำย แต่ โรคประสำทกับไอคิวต่ำมันคนละเรื่องกัน ถ้ำให้หนูรักษำก็จน ปั ญญำค่ะ ถึงหนูจะสงสำรคุณอำท่ำนนี้มำกก็ตำม” เสี่ยวเชี่ยนพูด

แม่เจี่ยโกรธจนหน้ำแดง นี่มันเป็นกำรด่ำทำงอ้อมไม่ใช่ เหรอ?

“เสี่ยวเชี่ยน พูดอะไรน่ะ พ่อไม่ได้ถำมถึงเรื่องนี้!” พ่ออวี๋ยิ้ม พลำงพูด มองผิวเผินเหมือนตำหนิ แต่ถ้ำแปลออกมำดีๆ จะได้

1 0 6 2 2

ควำมว่ำ

เจ๋งมำกลูก บี้ให้ตำยไปเลย!

ภำยในใจของครอบครัวเจี่ยต่ำงไฟลุกโชน แต่ทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้มีเรื่องกับตระกูลอวี๋ล่ะ พ่อเจี่ยทำได้แค่แสร้งทำเป็นไม่ เข้ำใจคำพูดเสียดสีของเสี่ยวเชี่ยน ขอโทษพ่ออวี๋ไม่หยุด

“เรื่องในวันนี้ครอบครัวผมจะจำไว้ ถ้ำลูกสะใภ้ผมไม่เป็นไร ก็แล้วไป แต่ถ้ำ” พ่ออวี๋ถลึงตำใส่ แม่เจี่ยตกใจแทบหยุดหำยใจ บุคลิกดุดันน่ำเกรงขำมแบบนี้ทำให้สองสำมีภรรยำรีบขอโทษไม่ หยุด พ่ออวี๋แม่อวี๋พำกันปั้ นหน้ำบึ้ง ข่มขู่อีกฝ่ ำยได้สำเร็จ หลังจำกสองสำมีภรรยำตระกูลเจี่ยขอโทษติดกันๆ หลำยครั้ง แล้วก็ขอตัวกลับ กลับถึงบ้ำนพำยุจะลงแค่ไหนคงไม่ต้องพูด มี เรื่องกับใครไม่มี ดันไปมีเรื่องกับตระกูลอวี๋ ไม่รู้อีกหน่อยจะโดน เอำคืนหรือเปล่ำ

คนนอกไปกันหมดแล้วเหลือแค่คนในครอบครัว เสี่ยวเชี่ยน เลิกแกล้งเป็นคนป่ วยกลับมำร่ำเริงเหมือนเดิม เธอลุกขึ้นมำนั่ง แต่พ่ออวี๋ไม่รู้ว่ำเธอแกล้งป่ วยตั้งแต่แรกจึงถำมด้วยควำมเป็น ห่วง

1 0 6 2 3

“ทำไมลุกขึ้นมำนั่งล่ะ รีบนอนลงไป”

“คือ อันที่จริงตอนนี้หนูรู้สึกดีขึ้นมำกแล้วค่ะ”

“เจำเจำ ผลตรวจเป็นไง?” พ่ออวี๋ถำมพี่สะใภ้ใหญ่

“ให้เสี่ยวเชี่ยนกลับไปพักที่บ้ำนดีกว่ำค่ะ เพิ่งตรวจเสร็จ ไม่ได้มีอะไรมำก ให้รอดูอำกำรค่ะ” พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ได้แฉเสี่ยว เชี่ยน เธอเองก็รู้ว่ำพ่อสำมีเป็นคนจริงจังแค่ไหน อะไรที่พูดกับแม่ สำมีจะพูดกับพ่อสำมีไม่ได้ ไม่อย่ำงนั้นจะส่งผลต่อภำพลักษณ์ ของเสี่ยวเชี่ยนในสำยตำพ่อสำมี

“นั่นสิ อยู่โรงพยำบำลไม่ดีหรอก กลับไปพักที่บ้ำนดีกว่ำ ไปๆ กลับบ้ำนกัน”

พอแม่อวี๋พูดพ่ออวี๋ถึงได้เชื่อ เชื่อน่ะก็เชื่ออยู่หรอก แต่ในใจ ยังหงุดหงิดอยู่

ไอ้คนแซ่เจี่ยพวกนั้นคิดว่ำตัวเองเป็นใคร กล้ำมำรังแก ลูกสะใภ้เขำที่กำลังท้องอยู่ บัญชีแค้นนี้พ่ออวี๋จดจำฝั งใจ รอเสี่ยว เชี่ยนอำกำรปกติก่อนจะต้องไปตำมคิดบัญชีแน่นอน

ครั้งนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่คิดเลยจริงๆ ว่ำจะเป็นเรื่องใหญ่ เดิมแค่

1 0 6 2 4

อยำกสั่งสอนแม่เจี่ยเล็กๆ น้อยๆ ใครจะไปคิดว่ำพ่ออวี๋แม่อวี๋จะ มำ เธอตำมแม่สำมีกลับไปบ้ำนบังคับตัวเองนอนลงบนเตียง เธอ หลับตำแล้วก็แต่ก็นอนไม่หลับ นึกโทษตัวเอง

ต่อไปจะเล่นมำกแบบนี้ไม่ได้แล้ว เธอแอบนึกสงสัยว่ำแม่อวี๋ จงใจหรือเปล่ำ

เห็นแม่อวี๋ยิ้มแย้มตั้งแต่ต้นจนจบแบบนั้น กลับมำบ้ำนยังทำ ของอร่อยให้เสี่ยวเชี่ยนกิน แต่เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกได้ว่ำแม่อวี๋จงใจ ลงโทษให้เธอนอนบนเตียงเฉยๆ เหมือนเป็นกำรเตือนกลำยๆ ว่ำท้องอยู่อย่ำซ่ำให้มำก

คิดๆ ดูดีๆ แม่อวี๋ก็มีทักษะที่เหนือชั้นมำก เธอมักจะใช้วิธี ยิ้มแย้มหรือโมโหเกินเบอร์เพื่อแก้ปั ญหำได้อย่ำงสมบูรณ์แบบ เห็นๆ อยู่ว่ำลงโทษเสี่ยวเชี่ยน แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับโกรธไม่ลง เธอ คิดว่ำแม่อวี๋ก็แอบน่ำรักไม่เบำ

1 0 6 2 5

บทที่ 1260 เรื่องนี้ควรค่ำแก่กำรสนทนำ

เมื่อเทียบกับแม่อวี๋ พ่ออวี๋ตรงไปตรงมำมำกกว่ำ นิสัยทั้งหัว รั้นทั้งเอำแต่ใจ หลังกลับถึงบ้ำนก็ทำหน้ำบึ้งต่อว่ำครอบครัวเจี่ย ไม่หยุด แม่อวี๋กำลังปรึกษำกับพ่ออวี๋ว่ำต่อไปจะเอำคืนให้เสี่ยว เชี่ยนยังไงดี

ลูกเรำกลับถึงบ้ำนเรำจะอบรมสั่งสอนยังไงก็ได้ แต่ให้คน อื่นสั่งสอนแทนนั้นไม่มีทำง

เสี่ยวเชี่ยนนอนบนเตียงพลำงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ตั้งแต่เรื่องฉำงเซียงซือไปจนถึงเรื่องปำอี คิดไปคิดมำก็ผล็อย หลับไป

เธอฝั น ฝั นนี้ช่ำงแปลกประหลำด เธอเห็นเด็กน้อยสองคน นอนเรียงกันอยู่บนเตียงดินแบบชำวบ้ำนชนบท ข้ำงๆ มีคนกำลัง พูดอยู่ จิตใต้สำนึกของเสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำคำพูดนั้นสำคัญมำก แต่ ยิ่งเธออยำกฟั งก็ยิ่งไม่ได้ยิน

เธอร้อนใจมำกทันใดนั้นก็ลืมตำขึ้น พอเห็นใบหน้ำใหญ่ๆ ก็สะดุ้งโหยง

1 0 6 2 6

“ว้ำย!”

“เมียจ๋ำ!” อวี๋หมิงหลำงรีบจับมือเธอ สีหน้ำเป็นห่วงเป็นใย “ฝั นร้ำยเหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนโมโหชักมือกลับแล้วถลึงตำใส่เขำ “ฝั นร้ำยอะไร เล่ำ! ฉันตกใจนำยต่ำงหำก!”

ไม่รู้อวี๋หมิงหลำงกลับมำตั้งแต่เมื่อไร เขำนั่งเฝ้ำเธออยู่ข้ำง เตียง นั่งเฝ้ำเฉยๆ ไม่พอ ยังเอำหน้ำเข้ำไปใกล้หน้ำเธอ จูบหนึ่ง ครั้งไม่พอ จูบอีกครั้งก็ยังไม่พอ ขณะที่กำลังจูบไปจูบมำเสี่ยว เชี่ยนก็ตื่น ทำเขำตกใจ

“นำยกลับมำตั้งแต่เมื่อไร?” เสี่ยวเชี่ยนหันไปมองนำฬิกำ ปลุกข้ำงหัวเตียง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองแค่เผลอหลับไปครู่เดียว แต่ที่แท้เวลำผ่ำนไปแล้วสำมชั่วโมง นอนนำนมำกจริงๆ

“เพิ่งเข้ำมำ ได้ยินว่ำวันนี้คุณไปสร้ำงวีรกรรมมำ?” ผู้ชำยที่ เมื่อครู่ยังแอบลักหลับคนอื่น พอพูดถึงเรื่องนี้ก็ทำหน้ำขรึม

“เอ่อ ฟั งฉันพูดก่อนนะ เรื่องนี้จะโทษฉันไม่ได้จริงๆ ใครใช้ ให้ยัยป้ ำนั่นรังแกคนอื่นก่อนล่ะ? แถมยังใช้สำยตำด่ำฉันว่ำคน ชั้นต่ำ!” เสี่ยวเชี่ยนเห็นเสี่ยวเฉียงทำท่ำเหมือนจะคิดบัญชี เธอจึง

1 0 6 2 7

รีบโบ้ยควำมผิดจนเกลี้ยง “ใช้สำยตำด่ำคุณ?” นี่มันทักษะใหม่อะไรกัน?

เสี่ยวเชี่ยนแกล้งไอสองที “อย่ำไปสนรำยละเอียด เอำเป็นว่ำ ฉันถูกรังแก เรื่องหลังจำกนั้นคือฉันป้องกันตัว!”

พออวี๋หมิงหลำงได้ยินว่ำเสี่ยวเชี่ยนถูกด่ำก็โมโหยิ่งกว่ำเดิม แต่ไม่ได้โมโหเสี่ยวเชี่ยน เขำโมโหแม่เจี่ย

วันนี้เขำติดประชุมเลยไม่ได้มำด้วย ตอนที่แม่โทรบอกเขำ ว่ำเสี่ยวเชี่ยนถูกทำร้ำยเขำก็ตกใจมำกรีบบึ่งรถมำทันที พอมำถึง บ้ำนก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนนอนหลับสบำย แม่อวี๋หยิกหูลูกชำยลำกเข้ำ ห้องเล็กแล้วด่ำเป็นชุด

สำระสำคัญประมำณว่ำทำไมไม่มำเป็นเพื่อนเสี่ยวเชี่ยน ทำไมถึงปล่อยให้คนท้องไปคิดบัญชีกับหมอดูกำมะลอนั่นคน เดียว ยังถำมเสี่ยวเฉียงอีกว่ำระหว่ำงมำที่นี่กลัวบ้ำงไหม?

ไม่ใช่แค่กลัว อวี๋หมิงหลำงตกใจแทบตำย แม่อวี๋แสยะยิ้ม สมน้ำหน้ำ ครั้งหน้ำถ้ำปกป้องเมียตัวเองไม่ได้อีก ตกใจจนตำยก็

1 0 6 2 8

สมควรแล้ว!

แม่อวี๋ไม่กล้ำว่ำเสี่ยวเชี่ยน ควำมโกรธนี้ย่อมไปลงกับลูก ชำยแทน ดังนั้นเสี่ยวเฉียงโดนด่ำชุดใหญ่ไปแล้ว ตอนนี้เขำจึงไม่ คิดจะปล่อยเสี่ยวเชี่ยนไปง่ำยๆ

ดุด่ำว่ำตีไม่ได้งั้นก็ขอบ่นหน่อยแล้วกัน

“ผมหำคนให้คุณตั้งเยอะแยะทำไมปล่อยให้ถูกทำร้ำยได้? โดนตรงไหน ให้ผมดูหน่อย!”

เสี่ยวเชี่ยนชี้ไปที่หน้ำ อวี๋หมิงหลำงไม่เห็นรอยเลยสักนิดถึง ได้เชื่อว่ำเสี่ยวเชี่ยนไม่เสียเปรียบ

“เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้นะ ฉันจะไปรู้ได้ไงว่ำอวัยวะของยัยป้ ำ นั่นจะกินเนื้อที่ขนำดนั้น? มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะ”

พำคนบุกไปเอำเรื่องไม่ได้รับบำดเจ็บ แต่กลับถูกมือมนุษย์ ป้ำโดนหน้ำอย่ำงไม่ตั้งใจ ก็เพรำะคงซวยเอง

เดิมทีโอกำสเกิดเรื่องแบบนี้มีน้อยมำกอยู่แล้ว อวี๋หมิงหลำง รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนพูดมีเหตุผล แต่ก็ยังไม่อยำกยอมเธอ

“หัดจำไว้ด้วย ออกไปดูคนมีเรื่องไม่รู้จักยืนให้มันไกลๆ

1 0 6 2 9

หน่อยหรือไง?”

ได้ยินแบบนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็อยำกขำแต่ต้องกลั้นไว้ พยักหน้ำ หงึกๆ เหมือนสำนึกผิดแล้ว

“อื้อๆ!”

“เจอไอ้ดำบขี้เหนียวครำวหน้ำต้องขูดเลือดขูดเนื้อมันให้ หนังถลอกสักสำมชั้น เมียผมถูกตบหนึ่งทีเพื่อช่วยเมียมัน จะ ปล่อยหมอนั่นไว้ไม่ได้เด็ดขำด”

“ไอ้ดำบขี้เหนียว?”

แม่อวี๋เล่ำให้อวี๋หมิงหลำงฟั งแล้ว ที่แท้มนุษย์ป้ำที่ทำให้เมีย เขำโกรธก็คือแม่ของชิงหยุน

“ก็ไอ้ชิงหยุนนั่นไง ผมเคยเล่ำให้คุณฟั งไม่ใช่เหรอว่ำมีไอ้ตัว เจ้ำปั ญหำฉำยำดำบชิงหยุนที่สร้ำงควำมยุ่งยำกให้ผมไม่น้อย? หึ หึ หึ ครั้งนี้เมียผมช่วยปกป้องเมียมันดูซิมันจะเอำอะไรมำเบ่งใส่ ผมได้อีก!”

“…” เสี่ยวเชี่ยนคิดในใจ ชิงหยุนยังรู้จักแยกเรื่องงำนเรื่อง ส่วนตัว ถึงจะขอบคุณเป็นกำรส่วนตัวแล้วแต่ชิงหยุนก็ลั่นวำจำไว้

1 0 6 3 0

ว่ำ เจออวี๋หมิงหลำงครั้งหน้ำไม่มีทำงออมมือเด็ดขำด

“นำยคงไม่ได้คิดจะเอำเรื่องของฉันไปสร้ำงควำมลำบำกใจ ให้ดำบชิงหยุนตอนทำงำนหรอกนะ?”

“ต่อให้ไม่มีเรื่องของคุณผมกับหมอนั่นก็ยังสู้กันแบบเอำ เป็นเอำตำยอยู่ดี แต่เรื่องมนุษย์ป้ ำนั่นจะเอำไปลงกับเขำก็ไม่ได้ เรื่องของใครของมัน”

“ฉันรู้สึกแปลกใจหน่อยๆ ทำไมควำมสัมพันธ์ของดำบชิง หยุนกับแม่ถึงได้ดูตึงเครียดแบบนั้น?”

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกแปลกใจตั้งแต่แรกแล้ว สองคนนั้นดูไม่ เหมือนแม่ลูกกัน ดูไม่เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันเลยสักนิด พอดำบชิงหยุนมำถึงเรื่องแรกที่ทำคือดูปำอี จำกนั้นก็ขอโทษ เสี่ยวเชี่ยน ไม่ได้เห็นป้ำมหำภัยนั่นในสำยตำเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

“ดำบขี้เหนียวแซ่เจี่ย คุณเข้ำใจแล้วหรือยัง?”

“หำ…” เสี่ยวเชี่ยนอึ้ง มิน่ำเธอถึงรู้สึกแปลกๆ ชอบกล ที่แท้ ก็แบบนี้ ภูมิหลังของดำบชิงหยุนดูท่ำจะเหมือนกับพ่ำนพ่ำน ถูก รับมำเลี้ยง

1 0 6 3 1

“ถึงว่ำตอนที่น้องชำยเขำมำถึง ฉันกับพี่สะใภ้ใหญ่ยังแอบ คิดว่ำยีนกลำยพันธุ์หรือเปล่ำ ที่แท้ยีนก็ไม่ได้กลำยพันธุ์”

เสี่ยวเชี่ยนพูดไปถึงเรื่องยีน ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมำได้เรื่อง หนึ่ง

“จริงสิ เสี่ยวเฉียงนำยเคยได้ยินเรื่องน้ำหนักวิญญำณไหม?”

“ผมเคยอ่ำนเจอในนิตยสำรวิทยำศำสตร์ มีอยู่ปั กษ์หนึ่ง เขียนเรื่องนี้ ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ มีแนวคิดที่แตกต่ำงออกไป มำกมำย ผมค่อนข้ำงเห็นด้วยกับแนวคิดที่ว่ำวิญญำณเป็น โครงสร้ำงทำงกระบวนกำรนึกคิดของสนำมแม่เหล็กชีวภำพ ไม่ อยู่ในกำรควบคุมของแรงดึงดูดโลก เพรำะแบบนี้ถึงสำมำรถไป ได้ระหว่ำงโลกกับจักรวำล แต่เรื่องน้ำหนักวิญญำณผมว่ำยังขำด ทฤษฎีและสถิติที่จะมำสนับสนุน ถ้ำมีอนุภำคของวิญญำณอยู่ จริง ก็คงจัดอยู่ในประเภททวิภำคระหว่ำงอนุภำคและคลื่น ไม่ใช่ น้ำหนัก”

เสี่ยวเชี่ยนเองก็คิดแบบนั้น เรื่องนี้ทั้งสองคนเห็นพ้องไป ในทำงเดียวกัน

“วิทยำศำสตร์สมัยนี้ยังไปไม่ได้ไกลนัก แนวคิดที่มองจำก

1 0 6 3 2

มุมของคนสมัยนี้ยังให้ควำมรู้สึกที่งมงำยอยู่ ก็เหมือนกับที่ฉัน หัวเรำะเยำะแม่ว่ำงมงำย แต่ในอนำคตอีกหลำยปีข้ำงหน้ำ คนยุค นั้นคงหัวเรำะเยำะควำมคิดของพวกเรำในยุคนี้ ยุคสมัยก้ำวหน้ำ ไปเรื่อยๆ ไม่หยุด แนวคิดทำงวิทยำศำสตร์ก็ถูกล้มล้ำงด้วย ทฤษฎีใหม่ๆ ไม่หยุดเหมือนกัน”

เรื่องเหนือธรรมชำติในสมัยโบรำณก็เคยเป็นวิทยำศำสตร์ ชั้นสูงในสมัยนั้นไม่ใช่เหรอ? มำตรฐำนของวิทยำศำสตร์สมัยนี้ก็ ไม่ได้ต่ำ ปรำกฏกำรณ์หลำยอย่ำงใช่ว่ำจะเป็นตำมที่เรำวิเครำะห์ ไปเสียหมด พูดได้แค่ว่ำระบบวิทยำศำสตร์สมัยนี้ก้ำวหน้ำที่สุด แล้วภำยใต้สภำพแวดล้อมแบบนี้ ในอนำคตหำกมีระบบ วิทยำศำสตร์ที่รัดกุมยิ่งกว่ำนี้ปรำกฏขึ้น ก็จะมำล้มล้ำงแบบเก่ำ ไป

ทั้งสองคนคุยกันเรื่องทวิภำคระหว่ำงอนุภำคและคลื่น เวลำ อวี๋หมิงหลำงว่ำงๆ อ่ำนหนังสือได้ทุกแบบ เขำสนใจเรื่องนี้มำก อีกทั้งเสี่ยวเชี่ยนยังเป็นผู้หญิงที่ชอบสะสมควำมรู้ ทั้งสองคนคุย กันอย่ำงไม่ติดขัด ยิ่งคุยยิ่งสนุก

เสี่ยวเชี่ยนเปลี่ยนเรื่องคุยได้สำเร็จ ขณะที่กำลังแอบดีใจอยู่ นั้นก็ได้ยินเสียงแม่อวี๋ไอตรงประตู

1 0 6 3 3

สองสำมีภรรยำหันหน้ำไปมองพร้อมกันแล้วก็เห็นแม่อวี๋ยิ้ม หวำนยืนถือชำมซุปอยู่ตรงประตู

“มำ เสี่ยวเชี่ยนบำรุงหน่อยนะ เจ้ำเล็ก คุยกับเมียมีควำมสุข มำกใช่ไหม?”

“เอ่อ…”

อวี๋หมิงหลำงร้อนตัว

แม่เขำสั่งให้มำอบรมเมีย เขำกลับมำคุยกับเธอเรื่องทวิภำค ระหว่ำงอนุภำคและคลื่น