แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1272 แก้สมองเพี้ยนไร้น้ำตำล

เสี่ยวเชี่ยนโมโห เพื่อหลอกให้เธอมำติดกับ นี่เขำเตรียมยำ ปลอมพวกนี้ไว้เท่ำไรกันแน่?

“ขวดสีน้ำเงินแถวบนสุด” ชีอวี่เซวียนบอก

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำพูดหน้ำตำเฉยจึงหยิบขวดสีน้ำเงินมำดู บนขวดติดฉลำกที่ถูกเขียนด้วยลำยมือไว้

ยำแก้สมองเพี้ยนไร้น้ำตำลกินแล้วไตไม่พัง

ไอ้… X!!!

เหมือนมีฟ้ำผ่ำกลำงใจเสี่ยวเชี่ยน ถูกหลอกอีกแล้ว นี่มันยำ อะไรกัน!

“ฮี่ ฮี่ สนุกไหม? ผมเขียนเองเลยนะ ตลกมำกใช่ไหมล่ะ?”

เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงเมื่อครู่ที่เธอเป็นห่วง แต่จนถึงตอนนี้หมอนี่ ยังมำล้อเธอเล่น เสี่ยวเชี่ยนปำขวดยำใส่ชีอวี่เซวียนด้วยควำม โมโห

“ไอ้แก่โรคจิต! ต่อไปไม่ต้องมำให้เห็นหน้ำเลยนะ! ฉันไม่มี

1 0 7 2 6

ทำง ไม่มีทำง ไม่มีทำงยกโทษให้! แล้วฉันก็ไม่ขอยอมรับเป็นพ่อ ด้วย!”

ด่ำเสร็จเสี่ยวเชี่ยนก็ปึงปั งเดินออกไป ก่อนออกจำกประตู เธอหันกลับมำยกนิ้วกลำงให้ชีอวี่เซวียน “ถ้ำฉันเชื่อคำพูดคุณอีก ฉันก็แซ่เดียวกับคุณแล้ว!”

อวี๋หมิงหลำงยืนอยู่ตรงทำงเดินได้ยินเสียงเสี่ยวเชี่ยน โวยวำย เขำเลิ่กคิ้วขึ้น

ล้มเหลว?

ปกติเมียเขำพูดจำไม่มีทำงใช้เสียงดังเกินไป ต่อให้โกรธ มำกสุดก็แค่ถลึงตำใส่ด้วยควำมเย็นชำ

นี่ต้องโกรธมำกขนำดไหนกันถึงทำให้เธอโวยวำยเสียงดังได้ ขนำดนี้?

อวี๋หมิงหลำงรีบเดินเข้ำไปหำ อยำกช่วยพยุงเสี่ยวเชี่ยน แต่ ยังไม่ทันเข้ำถึงตัวก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนถีบประตูห้อง ท่ำทำงเหมือน เด็กแบบนี้ทำให้อวี๋หมิงหลำงถึงกับมองบน ชีอวี่เซวียนที่อยู่ใน ห้องถึงกับหัวเรำะออกมำ

1 0 7 2 7

“ถีบอีกเลย กลับไปเอำชื่อผมติดไว้ที่ลูกปิ งปองแล้วตีให้ หนำใจได้เลยนะ อย่ำเก็บเอำไว้เดี๋ยวเป็นโรคจิตเวช อันที่จริงจะ เอำตุ๊กตำมำปั กเข็ม… ช่ำงเถอะ เดี๋ยวเข็มทิ่มมือ”

ชีอวี่เซวียนไม่พูดยังโอเค พอพูดแบบนั้นออกมำเสี่ยวเชี่ยน ก็ยิ่งโมโหมำกกว่ำเดิม เธอเอำมือขยุ้มผมแล้วร้องอ๊ำก อวี๋หมิง หลำงตกใจจนแทบหยุดหำยใจ เสี่ยวเชี่ยนจะระเบิดแล้ว ตะโกน เสร็จก็ถีบประตูอีกหลำยที จำกนั้นก็เดินออกไปพร้อมรังสี อำมหิตแผ่ซ่ำน อวี๋หมิงหลำงรีบตำม

เขำคิดในใจ พ่อคนนี้สุดยอดมำก จนถึงตอนนี้คนที่ทำให้ เธอมำดหลุดได้ขนำดก็มีแค่ชีอวี่เซวียนคนเดียว

ชีอวี่เซวียนหัวเรำะนั่งมองเสี่ยวเชี่ยนเดินจำกไป พอเสี่ยว เชี่ยนเดินลับตำเขำก็รีบเท ‘ยำแก้สมองเพี้ยน’ ออกมำสองเม็ด แล้วยัดใส่ปำก หนงเย่ำเห็นแบบนั้นก็รีบเข้ำไปช่วยพยุงเขำนอน ลง สักพักกว่ำยำจะออกฤทธิ์ ชีอวี่เซวียนถึงอำกำรดีขึ้น

“ว่ำงมำกใช่ไหมลุง? ยัยนั่นเชื่อแล้ว พูดเพรำะๆ กับเขำก็ บรรลุวัตถุประสงค์แล้วจะไปยั่วโมโหยัยนั่นทำไม โมโหฟึดฟั ด ออกไปแบบนั้น ตัวเองก็ยังอำกำรกำเริบอีก คิดอะไรอยู่?” หนง เย่ำบ่น ไม่เคยเจอคนรนหำที่ตำยแบบนี้

1 0 7 2 8

ชีอวี่เซวียนมองไปนอกหน้ำต่ำง จำกมุมนี้มองเห็นเสี่ยว เชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงได้ เขำยิ้มออกมำ

“ชีวิตนี้ของอำจำรย์โกหกเขำมำหลำยเรื่อง ต้องพูดควำม จริงกับเขำบ้ำง”

ขณะที่ชีอวี่เซวียนกำลังคิดอยู่นั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หลัง รับสำยฟั งได้สองคำสีหน้ำก็เปลี่ยน

หนงเย่ำที่อยู่ข้ำงๆ ไม่รู้ว่ำคนในโทรศัพท์พูดอะไร แต่ดูจำก สีหน้ำแล้วน่ำจะเป็นเรื่องร้ำยแรง

“ใครโทรมำ? เห้ย! จะลุกขึ้นมำทำไมเล่ำ! ลืมแล้วเหรอว่ำ อำกำรเพิ่งกำเริบ? ไม่นอนพักเดี๋ยวก็ตำยหรอก!” หนงเย่ำเห็น ชีอวี่เซวียนลุกพรวดพรำดไปเปลี่ยนชุดก็รีบห้ำม แต่ทันใดนั้นก็ รู้สึกตัวชำ เขำถลึงตำมองชีอวี่เซวียนอย่ำงไม่เชื่อสำยตำ

“ลุง! กับผมก็ยังใช้ยำเหรอ?!”

“นอนเถอะ” ชีอวี่เซวียนรับร่ำงหนงเย่ำที่สลบไป บนแขน หนงเย่ำที่เอื้อมมำดึงชีอวี่เซวียนได้ถูกเข็มขนำดเท่ำเส้นขนทิ่ม

ชีอวี่เซวียนลำกหนงเย่ำไปที่เตียง จำกนั้นก็เขียนข้อควำมสั่ง

1 0 7 2 9

เรื่องในอนำคต เขำรู้ว่ำถ้ำไม่ทำแบบนี้หนงเย่ำคงไม่ให้เขำไป

เมื่อจัดกำรทุกอย่ำงเสร็จแล้วชีอวี่เซวียนก็ไปอย่ำงหมดห่วง จิตใจแน่วแน่

เขำเจอลูกสุดที่รักแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะอ่อนข้อให้คนอื่นอีก เบบี๋เชี่ยนของเขำมีไว้เพื่อทะนุถนอม เขำไม่มีทำงปล่อยให้ลูก กลำยเป็นหนูทดลองของคนอื่น

พอนึกถึงตอนที่เสี่ยวเชี่ยนชี้หน้ำด่ำ ชีอวี่เซวียนก็อดยิ้ม ไม่ได้ ขนำดตอนอำละวำดยังน่ำเอ็นดู กลับมำครำวหน้ำจะได้ยิน เบบี๋เชี่ยนเรียกพ่อสักคำไหมนะ?

ถ้ำเขำมีชีวิตรอดกลับมำได้จะต้องได้ยินแน่นอน เพรำะเบบี๋ เชี่ยนเป็นคนปำกแข็งใจอ่อน

∗∗∗

“ไอ้อะมีบำ ตำเฒ่ำหน้ำไม่อำยทำตัวน่ำรังเกียจ! เป็นร่ำง รวมควำมน่ำไม่อำยของคนทั้งจักรวำล ไม่สิ ต่อให้คนทั้งจักรวำล รวมกันก็ยังสู้ควำมหน้ำด้ำนของเขำไม่ได้ ควำมไร้ศีลธรรมก็ยัง ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเขำ! ถุยๆๆๆ!”

1 0 7 3 0

ระหว่ำงทำงกลับบ้ำนอวี๋หมิงหลำงได้ยินเสี่ยวเชี่ยนด่ำชีอวี่ เซวียนไม่หยุด ตั้งแต่เมือง Q ยันถึงเมืองหลิน แถมยังด่ำคำไม่ซ้ำ ท ำให้อวี๋หมิงหลำงรู้สึกเหมือนได้เปิดโลกทัศน์

“เมียจ๋ำ ถึงผมจะยังอยำกฟั งคุณสรรหำคำมำด่ำ แต่นี่คุณก็ นั่งด่ำมำเกือบชั่วโมงแล้ว พักบ้ำงเถอะ อีกอย่ำงต้ำเหวยฟั งอยู่ นะ… คำพูดพวกนี้มันไม่ดีต่อเด็กนะ…”

เสี่ยวเชี่ยนถลึงตำใส่ อวี๋หมิงหลำงไม่กล้ำพูดต่อ หันไปตั้งใจ ขับรถ

“ให้ด่ำอีกปีก็ยังน้อยไป! ตำแก่นั่นมันช่ำง”

“เกินไป!” เสี่ยวเฉียงต่อให้ “เสียแรงที่ฉันเป็นห่วง เขำกลับ” “หลอกคุณ!” “กำรกระท ำของเขำมัน” “หน้ำไม่อำยหน้ำด้ำนสุดๆ!”

“เขำมองควำมรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีให้ออกแล้วหรือเปล่ำถึงได้ใช้

1 0 7 3 1

จุดนี้”

“เอำคุณมำล้อเล่น!”

คำพูดพวกนี้อวี๋หมิงหลำงรู้ทำงหมดแล้ว เสี่ยวเชี่ยนหมดคำ จะพูด สุดท้ำยจึงจบที่คำเดียว

“ถุย!”

อวี๋หมิงหลำงอยำกขำแต่ต้องกลั้นไว้

“เมียจ๋ำ เขำทำแบบนี้กับคุณไม่ถูกก็จริง แต่เรื่องที่เฉินหลิน ทำกับคุณก่อนหน้ำนี้มันแย่กว่ำเยอะเลยนะ ทำไมคุณไม่เห็น โมโหเฉินหลินขนำดนี้?”

ตั้งแต่เรื่องซ่อนใบตอบรับเข้ำมหำวิทยำลัยตำมมำด้วยอีก หลำยเรื่อง เฉินหลินทำเกินไปยิ่งกว่ำชีอวี่เซวียนด้วยซ้ำ แต่เสี่ยว เชี่ยนแทบไม่ด่ำเฉินหลิน แค่พูดชื่อยังไม่อยำกจะพูดถึง

“มันเทียบกันได้เหรอ? เฉินหลินเป็นใคร! มีค่ำให้ฉันด่ำ เหรอ?! ส่วนหมอนั่น… ตำนั่นน่ะ! ถุย! ต่อให้กินยำแก้เพี้ยนสอง กระปุกก็ปิดบังควำมจริงที่เขำปั ญญำอ่อนไม่ได้หรอก!”

เสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่รู้ว่ำทำไม เฉินหลินทำเรื่องไร้ศีลธรรมตั้ง

1 0 7 3 2

มำกมำย แต่เธอกลับไม่เปลืองแรงด่ำ แค่อยำกใช้กำรกระทำ ตอบโต้ ส่วนคนที่หลอกลวงเธอนั่น เธอแค่อยำกด่ำให้หนำใจ

“ดังนั้นมันแตกต่ำงเรื่องควำมใกล้ชิด จำกจุดนี้ทำให้มอง ออกเลยว่ำ มิน่ำคุณถึงได้ชอบใช้กำลังกับผม ยิ่งใกล้ชิดมำกก็ยิ่ง คำดหวังสูงมำกกว่ำคนนอก หลักกำรนี้ผมจำได้คุณเคยบอกกับ ผม”

เสี่ยวเชี่ยนได้ฟั งก็พูดไม่ออก นับแต่นี้ไปเธอเกลียดพวก หลักกำรทั้งหลำยแหล่!

“เอำเป็นว่ำฉันจะไม่สนใจเขำแล้ว เขำมันคนหลอกลวง!”

“อืม… ได้… ไม่สนใจเขำ”

ตอนนี้อวี๋หมิงหลำงเออออไปตำมเสี่ยวเชี่ยน ขอแค่เธอ พอใจเป็นพอ

หลังกลับถึงบ้ำนเสี่ยวเชี่ยนเขียนชื่อชีอวี่เซวียนที่ลูกปิงปอง จริงๆ ตบเล่นอยู่นำนหำยโมโหได้หน่อย ตอนบ่ำยขณะที่เสี่ยว เชี่ยนกำลังตีปิงปองอยู่นั้นหนงเย่ำก็มำหำ