แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1271 จริงๆ หลอกๆ แล้วใครจริง

“ซื้อผลไม้หน่อย เอำไปเยี่ยมอำ เอ่อ ชี… อะไรนั่นแหละ!” เสี่ยวเฉียงทำเป็นเลียนแบบคำพูดของเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนหัน ไปทุบเขำ “ไอ้บ้ำเฉียง!”

นั่นสิ ขนำดเสี่ยวเฉียงยังมองออกว่ำเธอทำตัวเรื่องมำกเอง เรื่องยอมรับพ่อ แต่ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ จะให้เธอยอมรับในสถำนะ ที่เปลี่ยนไปอย่ำงกะทันหันแบบนี้ได้ยังไง

ทั้งสองคนกลับไปที่โรงพยำบำลอีกครั้ง อวี๋หมิงหลำงเคำะ ประตู เมื่อได้ยินเสียงอนุญำตให้เข้ำจึงหิ้วผลไม้เข้ำไปด้วย ใบหน้ำยิ้มแย้ม

“คนนั้นน่ะ อำกำรดีขึ้นหรือยัง?”

‘คนนั้น’ ที่ว่ำกำลังนอนนับจุดดำบนฝ้ ำเพดำนอย่ำงเบื่อๆ พอได้ยินเสียงประตูเปิดก็รีบลุกขึ้นมำนั่ง เห็นเป็นอวี๋หมิงหลำงก็ นอนลงอย่ำงผิดหวัง อีกทั้งยังพูดประชดใส่

“ยังไม่ตำย”

“อ่อ เมียจ๋ำ เขำยังไม่ตำย คุณไม่ต้องเข้ำมำ!” อวี๋หมิงหลำง

1 0 7 1 8

ตะโกนไปด้ำนนอก ชีอวี่เซวียนรีบแกล้งไอ เอำมือจับหน้ำอก

“ฉันอำจจะใกล้ไม่ไหวแล้ว เสี่ยวเย่ำ… เอำยำให้อำจำรย์ หน่อย… เจ้ำศิษย์ทรยศ ทำไมไม่ลุกไปหยิบ…”

เสี่ยวเชี่ยนได้ยินแบบนั้นก็รีบเข้ำมำ “ยำอยู่ไหน?”

หนงเย่ำกลำยเป็นศิษย์ทรยศทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรให้ เห็น อำจำรย์แต่งบทเองเล่นเองกำกับเองเขำก็ได้แต่มองบน หันไปชี้ ตำแหน่งยำให้เสี่ยวเชี่ยนพลำงพูดอย่ำงอำรมณ์เสีย “ยำอยู่นี่ ไป แล้วนะ!”

เขำเอำมือไปดึงแขนอวี๋หมิงหลำง “ไปสิ ครำวก่อนยังไม่รู้ ผลแพ้ชนะ ไปเจอกันหน้ำห้องน้ำหน่อยเป็นไง?”

อวี๋หมิงหลำงรู้ว่ำนี่คือกำรปล่อยให้เสี่ยวเชี่ยนกับชีอวี่เซวียน ได้อยู่กันตำมลำพัง จึงพูดกึ่งล้อเล่น

“ได้สิ วันนี้จะต่อยให้ฟั นร่วงเต็มพื้นเลยคอยดู”

“เดี๋ยวเจอต่อยให้จำหน้ำพ่อไม่ได้ ลุงไม่ต้องมำถลึงตำใส่ เลยนะ ผมว่ำหมอนี่ไม่ได้ว่ำสุดที่รักของลุง!”

หนงเย่ำพูดจบก็วิ่งหนี เสี่ยวเชี่ยนอำยมำก หันไปส่งสำยตำ

1 0 7 1 9

ขอควำมช่วยเหลือจำกอวี๋หมิงหลำง แต่เสี่ยวเฉียงแค่ทำมือสู้ตำย ให้เธอจำกนั้นก็วิ่งตำมหนงเย่ำออกไป

เรื่องอื่นเขำช่วยเมียได้ แต่เรื่องพ่อเขำตัดสินใจแทนเสี่ยว เชี่ยนไม่ได้

ภำยในห้องเหลือเพียงสองคน เสี่ยวเชี่ยนยืนก้มหน้ำอยู่หน้ำ เตียง ไม่รู้จะพูดอะไรดี ชีอวี่เซวียนมองหน้ำเธอด้วยควำมพอใจ

เด็กคนนี้มำหำเขำได้ก็แสดงว่ำมีคำตอบในใจแล้ว อย่ำง น้อยๆ ก็ไม่ปฏิเสธเขำ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

“โรคที่เป็น ตกลงมันยังไงกันแน่?”

“นั่งก่อนสิ อย่ำมัวแต่ยืนอยู่”

ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน ต่ำงพูดด้วยควำมเป็นห่วงอีก ฝ่ ำย เสี่ยวเชี่ยนใบหน้ำร้อนผ่ำว เธอคิดในใจ ไม่โทษเสี่ยวเฉียง หรอกที่แซวเธอแบบนั้น เธอยังไม่ชินที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย

เธอลำกเก้ำอี้มำนั่งห่ำงจำกเตียงชีอวี่เซวียนพอสมควร เสี่ยว เชี่ยนแกล้งกระแอมแล้วถำมต่อ

“ว่ำมำสิคะ ตกลงโรคที่เป็นมันคือยังไง?” เสี่ยวเชี่ยนอยำก

1 0 7 2 0

ถำมว่ำรุนแรงหรือเปล่ำ รักษำได้ไหม ปรำกฏว่ำชีอวี่เซวียนพอ เริ่มพูดก็ทิ้งระเบิด

“เรื่องนี้เป็นเรื่องหลอก ผมหลอกคุณ”

“… หลอกฉัน?” เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสำดหน้ำ

“ใช่ เรื่องหน้ำซีด หัวใจเต้นผิดจังหวะ เป็นเรื่องหลอกทั้งนั้น ผมก็แค่อยำกหำโอกำสบอกควำมจริงกับคุณ คุณก็รู้ว่ำศิษย์พี่ สำมของคุณถนัดเรื่องทำยำ นี่ฝีมือเขำทั้งนั้น”

สีหน้ำของเสี่ยวเชี่ยนแย่ลงเรื่อยๆ”ล้อฉันเล่นเหรอ?!”

แล้วเมื่อกี้เธอกลุ้มไปเพื่ออะไร? รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคน โง่!

“ผมแค่อยำกให้คุณเข้ำใจว่ำในสภำพแวดล้อมที่กำหนด อำรมณ์ของมนุษย์เปลี่ยนแปลงได้เสมอ เรื่องที่คุณคิดว่ำไม่มี ทำงอภัยให้ได้ตลอดชีวิต แต่เมื่ออยู่ในสถำนกำรณ์ที่เกิดกำร เปรียบเทียบ ก็เห็นได้ชัดว่ำมันไม่ได้สำคัญขนำดนั้น”

ถูกหลอก!

ในสมองของเสี่ยวเชี่ยนปรำกฏคำนี้ตัวใหญ่มำก เธอโกรธ

1 0 7 2 1

จนหน้ำแดงแต่ก็อดทนไว้ “ในเมื่อฉันเชื่อแล้วทำไมต้องบอกควำมจริงฉันด้วย?”

“จุดประสงค์ของผมก็คือให้คุณได้สัมผัสกับเหตุกำรณ์ที่ต้อง เลือก ลังเลให้น้อยปล่อยวำงให้มำก เมื่อบรรลุวัตถุประสงค์แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังคุณอีก คุณเกลียดกำรหลอกลวงที่สุดไม่ใช่ หรือไง?”

เสี่ยวเชี่ยนมองซ้ำยมองขวำ ผลไม้ที่เสี่ยวเฉียงเอำมำไปไหน แล้ว เอำมำปำใส่หน้ำตำแก่นี่ให้หมด หลอกลวงคนอื่นยังจะทำ มำมีเหตุผล!

“ตอนนี้เรื่องที่คุณทำก็คือเรื่องที่ฉันเกลียดที่สุด!” เสี่ยวเชี่ยน โมโห

“ถ้ำผมไม่บอกควำมจริงกับคุณ คุณจะยิ่งเกลียดผมมำก กว่ำเดิม ผมไม่รู้จริงๆ ว่ำจะเข้ำใกล้คุณยังไงดี อีกอย่ำงคุณฉลำด จะตำยเริ่มเอะใจขึ้นมำแล้ว ถ้ำผมไม่ทำแบบนี้ เกิดคุณรู้เรื่อง ทั้งหมดเองผลที่ตำมมำจะรุนแรงกว่ำนี้ ไม่สู้ผมพูดควำมจริงเอง ดีกว่ำ”

เสี่ยวเชี่ยนสูดลมหำยใจเข้ำเต็มปอด เธอลูบท้องกลมๆ ของ

1 0 7 2 2

ตัวเองเพื่อเป็นกำรเตือนว่ำโมโหไม่ดี สักพักอำรมณ์ถึงเย็นลง

“คนแซ่ชี ช่วยอธิบำยเหตุผลที่ฉันรับได้หน่อย คุณกับแม่ฉัน ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่ แล้วคุณเข้ำมำใกล้ชิดฉันเพื่ออะไร ตอนนั้นทำไมถึงได้ทิ้งฉันกับแม่ไป สมัยนั้นกำรนอกใจแถมยังตั้ง ท้อง ถ้ำถูกคนอื่นรู้เข้ำสองแม่ลูกจะเป็นยังไงเคยคิดบ้ำงไหม?”

ตอนนี้ไฟโกรธสุมอยู่ในอกเธอ เธอพยำยำมควบคุมตัวเอง ไม่ให้ไปถีบประตูเดินออกไป เพรำะอยำกรอฟั งคำตอบ บำงทีใน ใจเสี่ยวเชี่ยนอำจกำลังรอฟั งว่ำชีอวี่เซวียนจะพูดอะไรออกมำ เพื่อให้เธอหำยโกรธ แต่ไม่เลย

“คุณเลิกถำมเรื่องของผมกับแม่คุณเถอะ แค่รู้ไว้เรื่องเดียว เป็นพอ คุณเป็นลูกสำวของผม ที่ผมเข้ำไปใกล้ชิดคุณเป็นเพรำะ เสียดำยลูก ตอนนั้นที่ผมต้องทิ้งคุณไปเพรำะมีควำมจำเป็น บำงอย่ำงที่ผมไม่สะดวกจะบอก ส่วนคำถำมสุดท้ำยของคุณจะไม่ มีทำงเกิดขึ้น เพรำะผมทำบำงอย่ำงกับควำมทรงจำของแม่คุณไว้ นำนแล้ว ไม่มีคนรู้ควำมลับของคุณ”

เขำตอบมำทีเดียวยืดยำว แต่ไฟโกรธในใจเสี่ยวเชี่ยนก็ยัง ไม่เบำบำงลง แบบนี้ไม่ต่ำงกับไม่พูดหรือเปล่ำ?

1 0 7 2 3

“คำโกหกของคุณมันมีมำกเหลือเกิน นับตั้งแต่เข้ำมำท ำ ควำมรู้จักฉัน คุณหลอกฉันเรื่องสถำนะตัวเอง จำกนั้นก็หลอกอีก หลำยๆ เรื่อง แล้วนี่ยังมำแกล้งป่ วยหลอกฉันอีก คำพูดเมื่อกี้ของ คุณมีควำมจริงอยู่กี่เปอร์เซ็นต์?”

คนอย่ำงชีอวี่เซวียนเดี๋ยวจริงเดี๋ยวหลอก เดี๋ยวหลอกเดี๋ยว จริง แถมยังไม่เล่นตำมเกม เมื่อกี้ขนำดอวี๋หมิงหลำงยังเชื่อ ขอ แค่เขำพยำยำมอีกนิดเสี่ยวเชี่ยนก็จะยอมรับพ่อคนนี้แล้ว แต่เขำ กลับไม่!

อยู่ๆ เขำก็เอำเรื่องที่โกหกเธอพูดออกมำ กำรหักมุมแบบนี้ ทำให้เสี่ยวเชี่ยนเดำทำงเขำไม่ถูก ไม่เข้ำใจว่ำเขำต้องกำรอะไร กันแน่

เมื่อถูกโกหกหลำยครั้งเข้ำก็จะกลำยเป็นโรคฝั งใจ เขำพูด อะไรเสี่ยวเชี่ยนก็จะไม่เชื่ออีก

“ผมขอสำบำนว่ำคำพูดที่ผมเพิ่งพูดไปเป็นควำมจริงทั้งหมด คุณเป็นลูกสำวของผม ผมเสียดำยไม่อยำกทิ้งคุณไป ตอนนั้นผม มีควำมจำเป็นเลยต้องทิ้งคุณไว้”

“หึ หึ… ดังนั้นพูดวกไปวนมำ คุณก็พูดได้แค่ว่ำเพรำะควำม

1 0 7 2 4

จำเป็น ควำมจำเป็นของคุณได้สร้ำงชีวิตที่ผิดเพี้ยนให้กับฉันมำ นำนหลำยปี มำตอนนี้จะให้ฉันให้อภัยคุณด้วยเหตุผลที่ว่ำเพรำะ ควำมจ ำเป็น? ไม่มีทำง!” เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเหมือนโดนดูถูกเพรำะ ถูกคนอื่นโกหก ตำแก่นี่อ่ำนใจคนเก่ง เธอถูกปั่นหัวจนไปไม่ถูก

“ผมก็ไม่ได้หวังจะให้คุณยกโทษให้ผม ตอนนี้ผมแค่อยำก ใช้เวลำที่เหลืออยู่ไม่มำกทำเรื่องที่อยำกทำให้สำเร็จ” ชีอวี่เซ วียนพูดถึงตรงนี้ก็หน้ำซีด เขำชี้ไปที่ตู้

“ช่วยหยิบยำให้ผมได้ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเรื่องมำถึงขนำดนี้แล้วหมอนี่ยังจะมำเล่น ละครใส่ เธอจึงยิ่งโมโห แต่ก็อยำกรู้ว่ำเขำจะมำไม้ไหนอีกจึงเดิน ไปเปิดตู้ พอเห็นยำที่อยู่ในนั้นก็พูดไม่ออก