แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1282 ควำมจริงมีเพียงหนึ่งเดียว

อำข่ำไม่ได้รู้เรื่องเยอะเท่ำศิษย์พี่ใหญ่ เมื่อหลำยเดือนก่อน

เธอได้รับกำรขอร้องจำกศิษย์พี่ใหญ่ รวมกับศิษย์พี่สำมและมู่ฮ

วำหลี ทั้งสี่คนแบ่งกันเป็นสองกลุ่มเพื่อตำมหำอำจำรย์ เปลือง

แรงไปมำกกว่ำจะเจอตัวอยู่ที่รัง D ในแถบชำยแดนก ำลังอยู่ใน

สถำนกำรณ์หน้ำสิ่วหน้ำขวำน หำกไปช้ำกว่ำนี้อีกนิดอำจำรย์เธอ

ก็คงไม่รอดแล้ว

“เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ำถำมมำก!” ชีอวี่เซวียนถลึงตำใส่อำข่ำ

อำข่ำเบ้ปำก “ท ำไมศิษย์พี่ใหญ่รู้ได้แต่ฉันรู้บ้ำงไม่ได้ล่ะ?”

“เธอเป็นพวกต่อต้ำนกำรสะกดจิตเหมือนศิษย์พี่ใหญ่ไหม

ล่ะ?”

“เอ่อ… ก็ได้ งั้นไม่ถำมละ” อำข่ำมองก้อนส ำลีชุ่มเลือดในมือ

ศิษย์พี่ใหญ่ รู้สึกมึนหัวขึ้นมำทันที ช่ำงเถอะ ขอมีควำมสุขแบบ

คนโง่ดีกว่ำ

“เดี๋ยวก็จะได้เจอเบบี๋เชี่ยนแล้ว เสี่ยวเย่ำนำยว่ำอำจำรย์เอำ

ของขวัญอะไรไปให้เขำดี นำยว่ำถ้ำอำจำรย์ให้นี่เขำจะดีใจไหม?”

ชีอวี่เซวียนยกแหวนเพชรเม็ดมหึมำขึ้นมำ อำข่ำเห็นแล้วแทบไม่

1 0 8 0 8

เชื่อสำยตำ

“บอสไปเอำหินเม็ดโตนี่มำจำกไหน?”

นี่มันของจริงใช่ไหม? ถ้ำเป็นของจริงแล้วมูลค่ำเท่ำไร!

“ก็ไปถอดมำจำกนิ้วหมอนั่นที่อำจำรย์ท ำมันเป็นบ้ำไง เธอ

ว่ำมันจะปลอมไหมล่ะ?”

ตอนนี้สมองชีอวี่เซวียนก ำลังคิดหำวิธีเอำใจเบบี๋เชี่ยน เบบี๋

เชี่ยนที่น่ำรักของเขำ~

หนงเย่ำท ำหน้ำเย็นชำใส่ เขำคีบก้อนส ำลีในโหลแก้ว

ออกมำทิ่มไปที่แผลอีกรอบ “มีควำมสุขนักใช่ไหม! ล ำพังอำยุปูน

นี้สุขภำพก็ใช่ว่ำจะดี นี่กล้ำไปรนหำที่ตำย ผมขี้เกียจจะยุ่ง ถ้ำมี

ครั้งหน้ำอีกอย่ำได้ฝันว่ำผมจะไปช่วย!”

“ไม่มีครั้งหน้ำแล้ว เรื่องมันจบแล้ว ไม่รู้ว่ำเบบี๋เชี่ยนจะได้ลูก

สำวหรือลูกชำย~”

“หึ เกิดมีครั้งหน้ำก็ให้ลูกรักคนเก่งกระเตงเด็กอ่อนไปช่วยก็

แล้วกัน!”

“ฮี่ ฮี่…” พอนึกถึงเสี่ยวเชี่ยนที่ไม่ได้เจอกันหลำยเดือนชีอวี่

1 0 8 0 9

เซวียนก็ยิ้มโง่ๆ อยู่คนเดียว

ภำยใต้ท้องฟ้ำเดียวกัน แต่ละคนกลับมีอำรมณ์ต่ำงกัน

เสี่ยวเชี่ยนรออวี๋หมิงหลำงเลิกงำนกลับบ้ำนเพื่อเล่ำเรื่องที่

ชีอวี่เซวียนก ำลังจะกลับมำให้ฟัง

ชีอวี่เซวียนเฝ้ำรอเวลำที่จะได้เจอเบบี๋เชี่ยนหลังจำกไม่ได้

เจอกันนำน

ส่วนอวี๋หมิงหลำงก ำลังตำมสืบควำมลับเรื่องชำติก ำเนิดของ

เสี่ยวเชี่ยน

ทั้งหมดนี้ก ำลังจะเกิดกำรเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

อวี๋หมิงหลำงมำถึงสถำนีสุดท้ำยของชีวิตนักโทษคนนั้น เขำ

ไปหำผู้คุมที่รับผิดชอบแล้วแสดงบัตรประจ ำตัว

“ผมอยำกรู้ว่ำคนๆ นี้ก่อนตำยมีควำมผิดปกติอะไรให้เห็น

หรือเปล่ำครับ”

“ควำมผิดปกติ… ดูเหมือนจะไม่มีนะครับ… อ้อจริงสิ ผมนึก

ออกแล้ว ก่อนตำยเขำได้คุยกับเพื่อนนักโทษที่ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้ำ

ให้เขำ เขำเรียนมำสูง พูดอะไรคนอื่นฟังไม่เข้ำใจ”

1 0 8 1 0

“ผมต้องกำรเจอคนที่เคยคุยกับเขำครับ”

อวี๋หมิงหลำงไม่มีทำงละทิ้งโอกำสแม้เพียงน้อยนิด เขำต้อง

สู้จนวินำทีสุดท้ำย

เมื่อเจอนักโทษสองคนนั้นอวี๋หมิงหลำงก็ได้ถำมว่ำคนๆ นั้น

พูดอะไรก่อนตำย นักโทษที่ค่อนข้ำงสูงวัยคนหนึ่งตอบ

“ดูเหมือนเขำจะพูดวิญญำณอะไรนี่แหละ…”

“อนุภำควิญญำณ?” อวี๋หมิงหลำงเอะใจ คนๆ นั้นพยักหน้ำ

หงึกๆ

“ใช่! อำๆ อะไรนี่แหละ พวกเรำถำมว่ำมันคืออะไร เขำบอก

ว่ำพอคนตำยวิญญำณก็จะออกมำล่องลอยอยู่ในอำกำศ พูดได้

น่ำกลัวยิ่งกว่ำคนทรงแถวบ้ำนผมอีก พวกเรำว่ำเขำคงบ้ำไปแล้ว

ยังไงตอนปกติก็ไม่เห็นจะพูดอะไรเหมือนคนปกติ”

อวี๋หมิงหลำงคิดหนัก ในสมองของเขำเหมือนมีจิ๊กซอว์อีก

ชิ้นปรำกฏขึ้นมำลำงๆ เขำถำมต่อ

“นอกจำกเรื่องนี้แล้วเขำยังพูดเรื่องอื่นอีกไหม?”

“ก็ไม่มีนะ ปกติใครๆ ก็อยำกซัดเขำ ทนเห็นคนชั่วที่ท ำเรื่อง

1 0 8 1 1

เลวแบบนั้นไม่ได้ เห็นพวกเรำเป็นนักโทษที่ท ำผิดเหมือนกัน แต่

ไม่มีใครเหมือนเขำที่ไม่ปล่อยแม้กระทั่งเด็ก ทุกคนต่ำงมีลูกเล็ก

ที่บ้ำน ก็เลยอยำกอัดเขำ”

คนแบบนี้พออยู่ในคุกก็ยังโดนรุมอยู่ดี เห็นที่นี่มีแต่นักโทษ

คดีรุนแรงมำกมำย แต่ก็ยังพอมีศีลธรรมอยู่บ้ำง พอเจอนักโทษที่

ก่อคดีข่มขืนเข้ำมำก็จะรุมท ำร้ำย

ค ำตอบแบบนี้ไม่ใช่ค ำตอบที่อวี๋หมิงหลำงต้องกำร เขำจึง

ถำมต่อ “ตอนที่พวกคุณว่ำเขำโม้ เขำไม่เถียงอะไรเลยเหรอ?”

“เถียงเหรอ… อ๋อ! ผมนึกออกแล้ว! มีครั้งหนึ่งพวกเรำด่ำเขำ

บ้ำ เรื่องแบบนี้มันไม่มีทำงเป็นไปได้ เขำเลยพูดว่ำเมื่อยี่สิบกว่ำปี

ก่อนมีพวกนักวิทยำศำสตร์เคยท ำกำรทดลองเอำวิญญำณเด็ก

สองคนมำสับเปลี่ยนกัน ตอนนั้นทุกคนข ำกันมำกฮ่ำ ฮ่ำ! เรื่อง

แบบนี้ถ้ำท ำส ำเร็จมีเหรอจะไม่ออกข่ำว? คงดังไปถึงไหนแล้ว!”

อวี๋หมิงหลำงข ำไม่ออก

เขำรู้สึกแค่ว่ำจิ๊กซอว์ในสมองครบสมบูรณ์แล้ว

นักโทษที่นั่งตรงข้ำมพูดดูถูกออกมำอีกเล็กน้อย อวี๋หมิง

หลำงได้ค ำตอบที่ต้องกำรแล้วเขำจึงไม่เสียเวลำอยู่ต่อ กำรมำ

1 0 8 1 2

ของเขำก็เหมือนบทเพลงที่เข้ำมำสอดแทรก ไม่ได้ส ำคัญอะไร

ก็เหมือนกับค ำพูดที่นักโทษประหำรคนนั้นพูดก่อนตำย

บรรดำเพื่อนนักโทษได้ฟังก็คิดว่ำเพ้อเจ้อ คนที่ก่อนตำยพูดจำขี้

โม้มีถมเถ ไม่มีใครคิดว่ำเป็นเรื่องจริง

แต่อวี๋หมิงหลำงกลับรู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นสำดเข้ำมำที่ตัวเขำ

สิ่งที่นักโทษประหำรคนนั้นพูดมำเหมือนควำมเชื่องมงำย เขำไม่

เข้ำใจ ถ้ำเขำเข้ำใจหลักกำรวิทยำศำสตร์พวกนี้บำงทีอำจรู้สึกว่ำ

มันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มำกก็เป็นได้

นักวิทยำศำสตร์ในต่ำงประเทศไม่เคยล้มเลิกกำรวิจัยที่มี

กำรถกเถียงมำตลอดอย่ำงเรื่องวิญญำณมีจริงหรือเปล่ำ ครั้งนั้น

บังเอิญคุยกับเสี่ยวเชี่ยนถึงเรื่องนี้ อวี๋หมิงหลำงก็ได้ไปค้นดู

บทควำมวิทยำศำสตร์ของต่ำงประเทศเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

ควำมก้ำวหน้ำของวิทยำศำสตร์ในยุคนี้ไม่อำจตอบปัญหำเรื่อง

กำรมีอยู่ของวิญญำณได้ ในเมืองนอกยังมีกำรค้นคว้ำวิจัยอยู่ แต่

ในประเทศนี้ห้ำมพูดถึงเรื่องนี้ด้วยเหตุผลบำงประกำรที่ยำกจะ

อธิบำย

ควำมเจริญก้ำวหน้ำตำมยุคสมัยได้มีกำรวิจัยไปถึงอะตอม

โปรตอน ควำร์ก นิวทริโน แต่นักวิทยำศำสตร์ค้นพบว่ำยังมี

1 0 8 1 3

ซุปเปอร์สตริงวัตถุที่เล็กยิ่งกว่ำนิวทริโน ซึ่งบำงคนคิดว่ำมันก็คือ

วิญญำณ

ยังมีอีกแนวคิดหนึ่งก็คือเรื่องน้ำหนักวิญญำณที่เสี่ยวเชี่ยน

กับอวี๋หมิงหลำงเคยพูดถึง โดยเชื่อว่ำวิญญำณสิงอยู่ในร่ำงกำย

หลังจำกที่ร่ำงกำยหมดลมหำยใจ วัตถุประเภทนี้ก็จะออกจำก

ร่ำงกำยล่องลอยอยู่ในอำกำศ ไม่มีที่ให้ไปต่อ ซึ่งก็คือสภำวะที่

เรียกกันว่ำกลำยเป็นอนุภำค แต่ไม่ว่ำจะแนวคิดไหนต่ำงเห็นพ้อง

กันว่ำเมื่ออนุภำควิญญำณออกจำกร่ำงกำยแล้วจะกลับมำไม่ได้

อีก ควำมตำยของมนุษย์ฝืนกันไม่ได้

มีนักวิทยำศำสตร์ที่บอกว่ำ ‘เงำผี’ ที่เกิดขึ้นในรูปถ่ำยก็คือ

กำรปรำกฏของอนุภำควิญญำณ แต่แนวคิดนี้สุดท้ำยก็ยังไม่ได้

ข้อสรุป

เรื่องรำวที่ยังไร้หลักฐำนที่ในนิตยสำรวิทยำศำสตร์เขียน

เหล่ำนี้ดูเหมือนจะห่ำงไกลกับชีวิตประจ ำวันมำก แต่เมื่อ

หลักฐำนทุกอย่ำงบ่งชี้ไปที่เรื่องนี้ อวี๋หมิงหลำงก็ดูจะเข้ำใจอะไร

ขึ้นมำ

ทีมนักวิทยำศำสตร์ลึกลับเมื่อยี่สิบปีก่อน พ่อที่เป็น

ผู้เชี่ยวชำญด้ำนประสำทกลุ้มใจเรื่องลูกที่ป่วยหนัก ร่วมกับ

1 0 8 1 4

ผู้เชี่ยวชำญด้ำนปรัชญำ ด้ำนศำสตร์เหนือธรรมชำติ บำงทีอำจมี

นักวิจัยคนอื่นมำกกว่ำนั้นอีก ได้ท ำกำรทดลองที่คนภำยนอกไม่

ล่วงรู้ เรื่องที่ดูไม่น่ำจะเกี่ยวข้องกันนี้สุดท้ำยได้มำอยู่รวมกันและ

ชี้ไปที่ตัวบุคคลเดียว

เฉินเสี่ยวเชี่ยน

ในที่สุดอวี๋หมิงหลำงก็เข้ำใจแล้วว่ำท ำไมชีอวี่เซวียนชอบ

เสี่ยวเชี่ยนมำกขนำดนั้นแต่กลับไม่กล้ำยอมรับกับเสี่ยวเชี่ยน

ตรงๆ

ถึงขนำดที่ว่ำเมื่อลูกเชี่ยนที่แสนฉลำดสืบเสำะจนรู้ควำมจริง

แล้ว ชีอวี่เซวียนพบว่ำตัวเองเอำไม่อยู่ขอยอมไปล้ำงสมองแม่

เสี่ยวเชี่ยน สร้ำงเรื่องว่ำเขำกับแม่เสี่ยวเชี่ยนเคยเป็น ‘ชู้’ กัน ทั้งๆ

ที่ไม่สอดคล้องกับควำมเป็นจริง ส่วนค ำพูดของเฉินหลินนั้น…

สมองอวี๋หมิงหลำงที่แสนปรำดเปรื่องคิดได้ทันที ถ้ำชีอวี่เซ

วียนล้ำงสมองแม่เสี่ยวเชี่ยนได้ แล้วกับเฉินหลินมีเหรอจะท ำ

ไม่ได้?

กำรสะกดจิตแบบแทรกซึมวิธีที่น่ำทึ่งนี้เพียงพอที่จะท ำให้

ชีอวี่เซวียนสำมำรถเปลี่ยนแปลงควำมทรงจ ำของคนได้มำกมำย

1 0 8 1 5

เขำยอมเปลืองสมองคิดหำวิธีต่ำงๆ นำนำ ยอมแม้กระทั่งให้

เสี่ยวเชี่ยนเกลียดเพียงเพื่อปกปิดควำมจริงเพียงหนึ่งเดียว

เสี่ยวเชี่ยนเป็นลูกของชีอวี่เซวียน แต่ร่ำงกำยของเธอกลับ

เป็นร่ำงของคนที่เฉินหลินกับเจี่ยซิ่วฟำงเป็นผู้ให้ก ำเนิด!

1 0 8 1 6