แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1290 แย่งสิทธิ์ตั้งชื่อ

“เหม็นขี้หน้ำ หลบไป!” พลโทอวี๋ผลักอวี๋หมิงหลำงออกแล้ว

ก็เห็นหลำนสำวตัวน้อยก ำลังหลับปุ๋ย ชำยชรำอดยิ้มไปด้วยไม่ได้

ใบหน้ำดุๆ นั้นเบิกบำนอย่ำงมีควำมสุข

แม่อวี๋เข้ำไปดูแล้วก็มีสีหน้ำไม่ต่ำงกัน หลำนสำว~

“แม่สังเกตเห็นไหม ท ำไมหัวลูกสำวผมไม่กลมอะ ไอ๊หยำ

ต้องให้หมอดูหน่อยไหม เป็นเพรำะผมท ำคลอดไม่ดีหรือเปล่ำ?”

อวี๋หมิงหลำงมองอยู่นำนทันใดนั้นก็พบว่ำหัวลูกสำวดูแหลม

หน่อยๆ เขำเลยตกใจ

“ไม่เป็นไร เด็กที่คลอดธรรมชำติก็แบบนี้แหละ อีกไม่กี่วันก็

ปกติแล้ว” แม่อวี๋อธิบำย เด็กที่คลอดธรรมชำติย่อมผ่ำนกำรถูก

บีบรัดกว่ำจะออกมำได้ ศีรษะของทำรกบำงคนถึงกับเปลี่ยนรูป

ไปเล็กน้อย แต่ไม่เป็นไร ไม่นำนก็กลับมำปกติ

เจี่ยซิ่วฟำงหิ้วกระติกน้ำร้อนเข้ำมำด้วยใบหน้ำยิ้มแย้ม

“แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม!” พอเสี่ยวเชี่ยนเห็นหน้ำแม่ตัวเองมี

รอยฟกช้ำก็นึกถึงตอนที่แม่เธอสู้สุดชีวิตเพื่อปกป้องเธอ อยำก

1 0 8 7 5

ลุกขึ้นมำแต่ถูกอวี๋หมิงหลำงกดตัวลงไป ห้ำมขยับ ต้องพักผ่อน!

“ไม่เป็นไร หลำนสำวฉันเป็นเด็กมีบุญ แค่เห็นเขำฉันก็มี

ควำมสุขแล้ว มำเชี่ยนเอ๋อร์ กินซุปผักบ ำรุงร่ำงกำยหน่อยนะ”

ทุกคนต่ำงบอกว่ำลูกสำวที่เสี่ยวเชี่ยนเพิ่งคลอดเป็นดำวน ำ

โชค พอมำถึงสิ่งร้ำยๆ ก็ไปหมด เสี่ยวเชี่ยนเองก็มีควำมสุข

เจี่ยซิ่วฟำงตักซุปให้เสี่ยวเชี่ยน อันที่จริงเสี่ยวเชี่ยนไม่หิว

แต่เธอต้องกินเพื่อที่จะได้มีน้ำนมให้ลูก

เวลำนี้พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่และครอบครัวพี่รองเพิ่งมำถึง ทุก

คนรีบแห่กันเข้ำไปดูหน้ำหลำน จำกนั้นก็บอกให้เสี่ยวเชี่ยน

พักผ่อนให้มำกๆ

พลโทอวี๋ใช้โอกำสที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้ำนี้พูดบำงอย่ำง

“คือว่ำ ฉันขอพูดอะไรหน่อย”

ทุกคนหันไปมอง

“เมื่อกี้ตอนอยู่ข้ำงนอกฉันลองคิดดู ในฐำนะที่นี่เป็น

หลำนสำวคนแรกของบ้ำนเรำ สิทธิ์ในกำรตั้งชื่อคงเป็นใครไป

ไม่ได้นอกจำกให้ปู่เป็นคนตั้ง”

1 0 8 7 6

อวี๋หมิงหลำงอยำกพูดบ้ำง คนเป็นพ่ออย่ำงเขำก็อยำกตั้งชื่อ

ให้ลูกนะ!

เสี่ยวเชี่ยนแอบสะกิดเขำเพื่อสื่อว่ำ ฟังพ่อพูดก่อน

พลโทอวี๋ท ำหน้ำภูมิใจ ประกำศควำมคิดตัวเองด้วยสีหน้ำ

ภำคภูมิ

“หลำนสำวของฉันเกิดในภูเขำ ฉันคิดว่ำเขำควรจะชื่ออวี๋

อ้ำยซำน! เต็มไปด้วยควำมหมำยอันลึกซึ้ง อีกทั้งยังแสดงถึง

ควำมรักที่มีต่อแผ่นดินเกิด พวกแกคิดว่ำไง?”

“แค่กๆ !” เสี่ยวเชี่ยนส ำลัก มือเจี่ยซิ่วฟำงที่ถือชำมอยู่ถึงกับ

ผ่อนแรงไปชั่วขณะ ซุปที่อยู่ในชำมหกออกมำเล็กน้อย

แม่อวี๋และคนอื่นๆ ถลึงตำมองพ่ออวี๋ พี่ใหญ่กับพี่รองท ำ

หน้ำตกใจเหมือนกันแบบที่หำได้ยำก จำกนั้นก็หันไปมอง

หลำนสำวด้วยสำยตำเห็นใจ เด็กน้อยที่แสนน่ำรัก ท ำไมเพิ่งเกิด

ก็ถูกตั้งชื่อเชยแบบนี้?

เสี่ยวเฉียงโมโห

นี่มันชื่ออิหยังวะ!

1 0 8 7 7

ชื่อของลูกสำวเขำท ำไมเหมือนชื่อคนในยุคสร้ำงประเทศ?!

พ่ออวี๋เห็นทุกคนท ำหน้ำทึ่งไม่พูดอะไรจึงอธิบำยต่ออย่ำง

ภูมิใจ

“ตอนอยู่ข้ำงนอกฉันคิดอย่ำงถี่ถ้วนแล้ว ยิ่งเป็นเด็กผู้หญิงก็

ยิ่งต้องแสดงให้เห็นถึงควำมรักชำติ หลำนสำวของตระกูลอวี๋ก็

แบกปืนเข้ำสนำมรบได้ ปกป้องประเทศและผู้คน สร้ำงเกียรติ

ให้กับพวกเรำ”

เสี่ยวเชี่ยนตกใจรีบสะกิดอวี๋หมิงหลำง นำยรีบห้ำมพ่อสิ!

นี่ถ้ำไม่ห้ำมลูกสำวเธออำจได้ชื่ออวี๋ซำนเพ่ำ คุณพระช่วย!

ยังไม่ทันที่อวี๋หมิงหลำงจะได้แย้งแม่อวี๋ก็ทนไม่ไหว เอำมือ

ไปหยิกหูพลโทอวี๋โดยไม่สนว่ำเจี่ยซิ่วฟำงและพวกลูกๆ ก็อยู่ด้วย

“โอ๊ย! คุณท ำอะไรเนี่ย! ถ้ำคุณไม่เห็นด้วยก็เสนอมำสิ ให้ทุก

คนโหวต ท ำไมต้องลงไม้ลงมือด้วยเล่ำ!”

พลโทอวี๋น้อยใจ

“โหวตกับผีสิ! ตั้งชื่อบ้ำบออะไร ซำนบ้ำนคุณสิ! ถ้ำกล้ำตั้ง

ชื่อเพี้ยนๆ ให้หลำนสำวฉันอีกล่ะก็ ต่อไปก็ย้ำยไปอยู่บนเขำเลย

1 0 8 7 8

นะ ชอบภูเขำมำกนักก็ไปอยู่เอง อย่ำมำตั้งชื่อประหลำดให้

หลำนสำวฉัน! เด็กผู้หญิงมำซงมำซำนอะไร!”

เจี่ยซิ่วฟำงพูดอ้อมๆ”เอ่อคือ… ฉันว่ำเรื่องชื่อพวกเรำค่อย

หำรือกันไหมคะ?”

ต่อให้เป็นแม่บ้ำนที่ควำมรู้น้อยอย่ำงเจี่ยซิ่วฟำงก็ยังรู้สึกว่ำ

ชื่อซำนอะไรนั่นมันสุดจะไม่เพรำะ!

ทุกคนพยักหน้ำอย่ำงพร้อมเพรียง ใช่ ปล่อยเด็กไปเถอะนะ!

“ไม่เหมำะขนำดนั้นเลยเหรอ?” พ่ออวี๋ถำม

“จะไปไหนก็ไป!” แม่อวี๋ผลัก ฝีมือกำรตั้งชื่อมีแค่นี้ยังจะกล้ำ

ตั้งส่งเดช ออกไปเลยนะ!

ครั้นแล้วพลโทอวี๋ที่เถียงสู้ไม่ได้จึงถูกไล่ให้ไปอยู่ข้ำงๆ นี่

เขำพยำยำมคิดชื่อที่ดีที่สุดออกมำแล้วนะ!

“เจ้ำเล็ก พวกแกสองคนต้องรีบตั้งชื่อลูกนะ ต้องไปเอำชื่อ

เข้ำทะเบียนบ้ำนอีก” พี่ใหญ่แนะน ำ

“ชื่ออวี๋อีกวงแล้วกัน เข้ำกันกับลูกเจ้ำรองดี” แม่อวี๋มองเด็ก

ที่อยู่ในอ้อมกอดของต้ำอีพลำงพูด เด็กสองคนนี้เกิดห่ำงกันไม่กี่

1 0 8 7 9

เดือน ถ้ำตั้งชื่อให้เข้ำกันคงดี

เสี่ยวเชี่ยนไม่ค่อยชอบชื่อนี้ “หนูว่ำอวี๋อีเหวยดีกว่ำ”

เธอยังคงอยำกให้ลูกสำวชื่อเสี่ยวเหวย

“งั้นชื่ออวี๋อีซำนดีมะ!” พ่ออวี๋รีบเสนอ เขำยังไม่ลืมว่ำ

หลำนสำวเกิดที่ไหน พยำยำมจะให้เอำควำมคิดของเขำให้ได้

อ้ำยซำนไม่ได้ งั้นก็ขอเหลือค ำว่ำซำนไว้แล้วกัน!

ทุกคนแสร้งท ำเป็นไม่ได้ยิน

พ่ำนพ่ำนที่อยู่ข้ำงต้ำอีเอำแต่จ้องไปที่ทำรกน้อย นี่คือ

น้องสำวตัวน้อยของเขำ น่ำรักจัง ไม่ค่อยเหมือนน้องชำยเขำเลย

พวกผู้ใหญ่ก ำลังเถียงกันเรื่องชื่อหลำน พ่ำนพ่ำนจึงเดินเข้ำ

ไปดูน้องสำว มือน้องเล็กจัง สองมือชูขึ้นเหนือหัวเหมือนก ำลัง

ท ำท่ำยอมแพ้ พ่ำนพ่ำนอยำกจิ้มมือน้องดู แต่ก็ไม่ค่อยกล้ำ ได้

แต่ยืนจ้องอยู่แบบนั้น

พวกผู้ใหญ่ต่ำงไม่มีใครยอมใคร เสี่ยวเชี่ยนยืนยันจะให้ลูก

ชื่อเหวย แม่อวี๋กับเจี่ยซิ่วฟำงคิดว่ำชื่อกวงดีกว่ำ พ่ออวี๋คนเดียวที่

ยังคงชอบชื่อซำน ซึ่งแน่นอนว่ำไม่มีใครสนใจเขำ เห็นเขำเหมือน

1 0 8 8 0

อำกำศ

“เงียบให้หมด!” อวี๋หมิงหลำงเห็นสถำนกำรณ์เป็นแบบนั้นก็

คิดว่ำถึงเวลำที่เขำต้องพูดแล้ว เขำเป็นพ่อนะ!

ทุกคนหันไปมอง แล้วก็เห็นอวี๋หมิงหลำงมองเสี่ยวเชี่ยนด้วย

ควำมรัก “เมียจ๋ำ ผมขอเป็นคนตั้งชื่อลูกนะ!”

“ไหนลองว่ำมำก่อน”

เสี่ยวเชี่ยนใจอ่อน นึกถึงเมื่อชำติก่อนที่เขำไม่มีโอกำสได้ตั้ง

ชื่อลูก จึงอยำกลองฟังควำมเห็นของเขำ

ในที่สุดก็มีโอกำสแล้ว! อวี๋หมิงหลำงถูมือ อันที่จริงเขำมีอยู่

ควำมคิดหนึ่งที่อยู่ในใจมำนำนแล้ว!

“ผมท ำคลอดให้ลูก แถมยังเป็นพ่อ ผมย่อมมีสิทธิ์ ทุกคน

ยอมรับไหม?”

อวี๋หมิงหลำงอยำกแย่งสิทธิ์ในกำรตั้งชื่อลูก ดังนั้นต้องท ำ

ให้คนพวกนี้ยอมก่อน!

อันที่จริงทุกคนไม่ค่อยอยำกยอมรับเท่ำไร แต่พอคิดดูแล้ว

อวี๋หมิงหลำงเป็นคนท ำคลอดทำรกน้อยที่น่ำรักคนนี้จริงๆ

1 0 8 8 1

ผลงำนนี้เป็นของเขำ

“ให้โอกำส ลองเสนอชื่อมำ” แม่อวี๋แสดงควำมเมตตำ

อวี๋หมิงหลำงเชิดหน้ำอย่ำงได้ใจ เหมือนไก่ตัวผู้ที่แสนภูมิใจ

ในตัวเอง

“ผมชื่ออวี๋หมิงหลำง ชื่อของลูกสำวผมก็ต้อง… ชื่ออวี๋เสี่ยว

หลำงเป็นไง? เอำมำจำกชื่อของผมกับลูกเชี่ยนอย่ำงละตัว ดูก็รู้

เลยว่ำเป็นชื่อที่มำจำกควำมรักของพ่อแม่ และที่ส ำคัญคือเขำ

เป็นทำยำทของผม!”

ทุกคนอึ้งไปตำมๆ กัน เสี่ยวเชี่ยนมุมปำกกระตุก

1 0 8 8 2