แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1291 ในที่สุดก็เลือกได้

ชื่อที่อวี๋หมิงหลำงตั้ง ดูไม่ออกเลยว่ำมีดีตรงไหน! ฟังดูเป็น

ชื่อโง่ๆ ไม่ต่ำงจำกอวี๋อ้ำยซำน!

อวี๋หมิงหลำงไม่คิดว่ำชื่อที่ตัวเองเสนอไม่ดีตรงไหน เขำออก

จะภูมิใจ หึ หึ เพื่อช่วงเวลำอันน่ำอัศจรรย์นี้ เขำคิดอยู่นำนเชียว

นะ

ในที่สุดแม่อวี๋ก็ได้สติหลังจำกอึ้งอยู่สักพัก เธอพูดอย่ำงใจ

เย็น

“ขอยึดสิทธิ์ตั้งชื่อคืน มำ พวกเรำมำคุยกันต่อ”

“มีสิทธิ์อะไรมำยึดไป! ผมเป็นพ่อเด็กนะ!” อวี๋หมิงหลำงไม่

ยอม

เสี่ยวหลำงออกจะดี เขำชื่อหมิงหลำง ลูกสำวชื่อเสี่ยวหลำง

อีกหน่อยถ้ำมีอีกก็ชื่อเอ้อร์หลำง ซำนหลำง…

ชื่อแบบนี้ถ้ำผ่ำนก็แปลกแล้ว

“ชื่อที่แกตั้งอย่ำงกับชื่อหมำ ตั้งชื่ออะไรทุเรศสิ้นดี เป็นพ่อก็

ไม่ได้ ออกไปยืนข้ำงๆ เลยไป!” แม่อวี๋ผลักลูกชำยออก

1 0 8 8 3

ทุกคนไม่สนใจอวี๋หมิงหลำง หลังถูกผลักออกจำกวงสนทนำ

เขำก็ยังไม่ยอม เดินไปที่เตียงเสี่ยวเชี่ยนอยำกขอเสียงสนับสนุน

เสี่ยวเชี่ยนแกล้งท ำเป็นหลับ

อวี๋หมิงหลำงก็ยังไม่ยอมแพ้ เขำพึมพ ำใส่ลูกสำวที่ก ำลัง

หลับปุ๋ย

“ลูกจ๋ำ ชื่อเสี่ยวหลำงดีไหมจ๊ะ?”

ทำรกน้อยที่ก ำลังหลับอยู่พอได้ฟังพ่อพูดจบก็หน้ำย่นรำว

กับฝันร้ำย สีหน้ำนั้นคล้ำยก ำลังจะร้องไห้

เสี่ยวเชี่ยนแอบมองอยู่ เธอข ำในใจ สมน้ำหน้ำ ลูกยัง

รังเกียจ!

ทำรกน้อยเหมือนหลับไม่สบำย สีหน้ำยับย่นขึ้นเรื่อยๆ

พร้อมจะร้องไห้ได้ตลอดเวลำ พ่ำนพ่ำนที่จ้องอยู่ตลอดรีบเข้ำไป

ท ำเหมือนกับตอนโอ๋น้องชำยที่บ้ำน ร้องเพลงกล่อมเด็กเบำๆ

ทำรกน้อยฟังแล้วก็มีสีหน้ำผ่อนคลำย ลืมตำมองพ่ำนพ่ำนแล้ว

หลับต่อ ปำกเล็กๆ ขยับนิดหน่อย

ภำพตรงหน้ำนี้ท ำให้พ่ำนพ่ำนยำกจะลืม

1 0 8 8 4

“โยกเยกเอย น้ำท่วมเมฆ กระต่ำยลอยคอ…” พ่ำนพ่ำนร้อง

เสียงเบำ เสียงของเขำถูกกลบด้วยเสียงคุยกันของพวกผู้ใหญ่

ทุกคนมีควำมคิดไม่ตรงกันเรื่องตั้งชื่อหลำนสำว เกือบเป็น

เรื่องใหญ่โต

คนหนึ่งบอกว่ำตัวเองเป็นหัวหน้ำครอบครัวมีสิทธิ์ตั้งชื่อ คน

หนึ่งบอกตัวเองเป็นพ่อเด็กต้องมีสิทธิ์อยู่แล้ว เถียงกันจนเสี่ยว

เชี่ยนปวดหัว เธอเพิ่งคลอดลูกก็ต้องมำเจอเรื่องแบบนี้มันดีแล้ว

เหรอ!

สุดท้ำยก็ได้แม่อวี๋เป็นคนหยุด เลิกเถียงกันได้แล้ว เพื่อ

ควำมยุติธรรมกับทุกคน จับฉลำกสิ้นเรื่อง!

แน่นอนว่ำเพื่ออนำคตของหลำน เกิดจับได้ชื่อไม่เพรำะ

อย่ำงซำนเพ่ำ เสี่ยวหลำงอะไรแนวๆ นั้นขึ้นมำคงไม่ดี ต้องตัดทิ้ง

แต่ประโยคนี้แม่อวี๋คิดในใจ ทุกคนรู้สึกว่ำเป็นวิธีที่ดี ชื่อที่ทุกคน

ตั้งมีสิทธิ์ถูกจับได้อย่ำงเท่ำเทียม

แต่เสี่ยวเชี่ยนว่ำไม่เหมำะ

เกิดลูกสำวเธอต้องชื่ออวี๋เสี่ยวหลำง อวี๋อีซำน ชื่อประหลำด

พวกนี้ อีกหน่อยลูกโตขึ้นเธอจะอธิบำยกับลูกยังไง?

1 0 8 8 5

แต่เรื่องแบบนี้จะท ำไงได้ เธอเสียงเดียวจะไปสู้เสียงที่เห็น

ด้วยมำกกว่ำได้ยังไง ตำมกติกำของบ้ำน เสียงข้ำงน้อยก็ต้องแพ้

เสียงข้ำงมำก

ทุกคนได้กระดำษคนละแผ่น ต่ำงเขียนชื่อที่ตัวเองคิดว่ำ

เหมำะสม เสี่ยวเชี่ยนเขียนชื่ออวี๋อีเหวย เขียนเสร็จก็มองลูกสำวที่

ก ำลังหลับปุ๋ย เธอแอบลอบถอนหำยใจ

ลูกจ๋ำ แม่พยำยำมสุดควำมสำมำรถแล้ว ถ้ำได้ชื่อประหลำด

อะไรไปก็อย่ำโทษแม่นะ

คนอื่นคลอดสำวโดนดูถูกไม่เป็นที่รัก เธอคลอดลูกสำวกลับ

กลำยเป็นได้รับควำมสนใจมำกเกินไป ทุกคนแย่งกันตั้งชื่อ

แม้แต่ชื่อประหลำดอย่ำงซำนเพ่ำ เสี่ยวหลำง ยังเข้ำมำเป็น

ตัวเลือกด้วย แต่เสี่ยวเชี่ยนก็ยังขอบคุณอวี๋หมิงหลำงที่ไม่ตั้งชื่อ

ทุเรศอย่ำงต้ำหลำงที่เป็นชื่อคนหำบของขำยขนมเปี๊ยะ!

ชื่อที่ทุกคนตั้งถูกหย่อนใส่ในชำม อวี๋หมิงหลำงยิ้มอย่ำงได้

ใจ

“ผมเป็นพ่อผมจับเองทุกคนไม่ขัดข้องใช่ไหม?”

“แกออกไปอยู่ข้ำงๆ นู่น!” แม่อวี๋ลำกอวี๋หมิงหลำงออก มี

1 0 8 8 6

ใครไม่รู้บ้ำงว่ำหมอนี่แผนชั่วเต็มสมอง เรื่องเล่นตุกติกล่ะที่หนึ่ง

เล่นไพ่ด้วยไม่เคยชนะเลยสักครั้ง!

ไอ้คนหน้ำด้ำนแบบนี้ แค่เล่นไพ่นกกระจอกตำละห้ำเหมำ

กับคนแก่ยังกล้ำซ่อนไพ่ มันไว้ใจไม่ได้!

แม่อวี๋มองไปรอบๆ ยิ่งมองพวกผู้ชำยบ้ำนนี้ก็ยิ่งขัดลูกตำ

ไว้ใจไม่ได้สักคน สุดท้ำยสำยตำไปตกอยู่ที่พ่ำนพ่ำน

แม่อวี๋ยิ้มกว้ำง เด็กสิดี เด็กใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่มีทำงปลิ้น

ปล้อน!

“พ่ำนพ่ำนจ๊ะ มำนี่มำ มำหำย่ำ หยิบมำหนึ่งใบสิจ๊ะ”

โหย เอำงี้เลยเหรอ! เสี่ยวเฉียงเสียดำย กลอกตำไปมำ คิด

จะเข้ำไปกระซิบพ่ำนพ่ำนแต่ถูกแม่อวี๋เตะออก

“ไสหัวไปไกลๆ เลยนะ! มำ พ่ำนพ่ำนจับสิจ๊ะ”

พ่ำนพ่ำนก ำมือ หน้ำนิ่งเหมือนพี่รองไม่มีผิด

ทุกคนมองไปที่พ่ำนพ่ำน แล้วก็เห็นเด็กน้อยเอำก ำปั้นล้วง

ลงไปในชำม จำกนั้นก็หยิบกระดำษขึ้นมำหนึ่งใบ

1 0 8 8 7

ทุกคนรีบชะเง้อมอง พอเปิดออกก็อ่ำนพร้อมกัน

“อวี๋อี… เหริน?!”

ใครเขียน?

พวกแม่อวี๋พำกันมองหน้ำ ไม่เห็นจ ำได้ว่ำเมื่อกี้มีคนเสนอ

ชื่อนี้ด้วย ทุกคนวิเครำะห์กันอยู่นำนแล้วก็รู้สึกว่ำลำยมือเหมือน

ของพี่รอง

พ่ำนพ่ำนก้มหน้ำไม่พูดอะไร พี่รองเหลือบมองลูกชำย เขำ

ยิ้มออกมำเล็กน้อย สำยตำฉำยแววเจ้ำเล่ห์

“ตำรอง ของแกเหรอ?” แม่อวี๋ถำม

พี่รองมองพ่ำนพ่ำน ลูกชำยเขำเอำแต่ก้มหน้ำไม่พูดอะไร

ครั้นแล้วพี่รองจึงยอมรับ

“ใช่ ผมเขียนเอง”

พ่ำนพ่ำนเงยหน้ำมองพ่อด้วยสีหน้ำตกใจ พี่รองขยิบตำให้

ลูกชำย พ่ำนพ่ำนถึงยิ้มออก

“อีเหริน อวี๋อีเหริน อีเหรินอยู่ริมน้ำ สำยน้ำในฤดูใบไม้ร่วง

1 0 8 8 8

อีเหรินสำยน้ำปริ่มๆ…”

อวี๋หมิงหลำงพูดซ้ำไปซ้ำมำรู้สึกว่ำคล่องปำกดี

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำถึงจะจับไม่ได้ชื่ออวี๋อีเหวย แต่ชื่อเสี่ยว

เหวยเป็นชื่อเล่นก็ได้ ชื่ออวี๋อีเหรินฟังดูก็เท่ดี โดยเฉพำะเมื่อ

เทียบกับชื่อซำนเพ่ำงี้ ต้ำหลำงงี้

ทุกคนก็คิดแบบนั้น ยกเว้นพลโทอวี๋ที่คิดว่ำชื่อของเขำก็ยัง

ดีกว่ำอยู่ดี ทุกคนรู้สึกว่ำชื่อนี้ใช้ได้ พูดถนัดปำก

อีเหรินคนเดียว เด็กผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลอวี๋ ทั้ง

สวยทั้งน่ำทะนุถนอม ฟังดูธรรมดำแต่เท่ ใช้ได้ทีเดียว

“งั้นชื่อจริงก็เอำชื่อนี้ อวี๋อีเหริน! ส่วนชื่อเล่นพวกเรำมำคุย

กันต่อ แม่ว่ำชื่อ” แม่อวี๋ยังไม่ทันพูดจบพลโทอวี๋ก็พูดแทรก

“เสี่ยวซำน!”

ไม่ได้ยิน!

ทุกคนพำกันมองบน ตำแก่นี่ยังไม่ออกจำกภูเขำอีกเหรอ

“ชื่อเล่นหนูคิดไว้แล้วค่ะ ให้ชื่อเสี่ยวเหวย ต้องชื่อเสี่ยวเหวย

1 0 8 8 9

เท่ำนั้น” เสี่ยวเชี่ยนยอมแพ้เรื่องตั้งชื่อจริง แต่ชื่อเล่นยังไงเธอก็

ต้องขอตั้งให้ได้

“ใช่ ลูกสำวผมชื่อต้ำเหวย”

อวี๋หมิงหลำงเรียกต่ำงจำกเสี่ยวเชี่ยนไปหนึ่งค ำ

ทุกคนเห็นสองผัวเมียอยำกได้ค ำว่ำเหวยเหลือเกินจึงไม่มี

ใครแย้งอะไร เอำแบบนั้นแหละ ดังนั้นเด็กน้อยที่เพิ่งเกิดคนนี้จึง

มีชื่อจริงว่ำ อวี๋อีเหริน ชื่อเล่นว่ำเสี่ยว (ต้ำ) เหวย

หลังออกจำกโรงพยำบำลไปขึ้นรถตัวเองแล้วพี่รองจึงถำม

พ่ำนพ่ำน

“รู้จักเลียนแบบลำยมือพ่อตั้งแต่เมื่อไร?”

“เมื่อกี้ฮะ…”

พี่รองหัวเรำะ เอำมือลูบหัวพ่ำนพ่ำน “เก่งนี่ ไม่มีใครดูออก

เลย”

1 0 8 9 0