แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1293 หญ้ำหอม คนสวย หัวหน้ำคณะน้อย

“อวี๋นอกคอก?” หนงเย่ำพูดจบก็รู้สึกเหมือนมีลมวูบผ่ำน ยัง

ไม่ทันจะได้ท ำอะไรก็พบว่ำร่ำงตัวเองลอยขึ้นอย่ำงควบคุมไม่ได้

แล้วกระเด็นไปชนก ำแพงอย่ำงแรง

ถ้ำหำกตรงนั้นไม่ใช่ก ำแพงแต่เป็นเสำล่ะก็ ท่ำของหนงเย่ำ

คงเรียกว่ำ อำหลู่ปำ!

หนงเย่ำรู้สึกร้อนๆ ตรงจมูก หน้ำเขำชนก ำแพงเต็มๆ เจ็บ

จนเกือบชำไปทั้งหน้ำ!

พอหันกลับไปก็เห็นอำจำรย์เก็บเท้ำด้วยท่ำที่สง่ำงำม พวก

คนที่อยู่ด้ำนหลังตำแก่พำกันเสมองไปทำงอื่นแสร้งท ำเป็นไม่

เห็นว่ำอำจำรย์แจกลูกถีบไปเมื่อครู่

“ถ้ำกล้ำเอำหลำนสำวอำจำรย์มำล้อเล่นอีก นำยได้

กลำยเป็นศิษย์นอกคอกแน่!”

“…” หนงเย่ำเช็ดจมูก เลือดไหลออกมำไม่หยุด เค้ำเสียใจ

นะ!

“ตั้งชื่อแล้วหรือยัง?”

1 0 8 9 9

“ชื่ออวี๋อีเหริน!” เสี่ยวเชี่ยนเห็นชีอวี่เซวียนจัดกำรหนงเย่ำก็

สะใจมำก มองชีอวี่เซวียนรื่นตำขึ้นมำทันที

“ตั้งแล้วเหรอ… ชื่อเล่นล่ะ?” ชีอวี่เซวียนยังไม่ตัดใจ

“ตั้งแล้วเหมือนกัน พ่อมีคิดไว้เหรอคะ?”

“ระหว่ำงทำงบอสบอกว่ำ เขำคิดว่ำตั้งชื่ออิ๋นเว่ยเป็นชื่อเล่น

ก็ดีนะ” อำข่ำตอบให้

จำกนั้นบรรยำกำศภำยในห้องก็เข้ำสู่ควำมกระอักกระอ่วน

แม่อวี๋คิดในใจ ชื่อที่ศำสตรำจำรย์ระดับโลกคิด… ก็ไม่เห็น

จะสูงส่งกว่ำชื่อปัญญำอ่อนอะไรซำนๆ นั่นที่สำมีเธอคิดเลย!

ก่อนหน้ำนี้เธอด่ำลูกชำยว่ำเรียนมำกจนเพี้ยน นี่โผล่มำอีก

รำยแล้ว!

“… ขอถำมได้ไหมว่ำแรงบันดำลใจมำจำกไหน?” เสี่ยวเชี่ยน

รู้สึกพูดไม่ออก แต่ก็ยังเสริมอีกประโยค “ก็แค่ถำมดู หนูถำมแล้ว

ใช่ว่ำจะใช้ชื่อนี้ ลูกสำวหนูชื่อเล่นว่ำเสี่ยวเหวย”

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ตั้งเล่นๆ”

1 0 9 0 0

“หญ้ำหอมคนสวยกลิ่นไม่จำงหำย แฝงไปด้วยควำมหมำย

ที่จงรักภักดีต่อบ้ำนเกิดเมืองนอน” พอหนงเย่ำพูดจบก็รู้สึกได้ถึง

แรงอำฆำตจำกชีอวี่เซวียน แกมันพูดมำก!

“คนสวยเป็นหมำบ้ำนเรำ กลิ่นไม่จำงหำย ฟังดูมันขัดๆ กับ

หญ้ำหอมนะ!” เสี่ยวเชี่ยนวิจำรณ์ ชีอวี่เซวียนก ำลังจะถำมว่ำคิด

ว่ำชื่อชีเซียงเฉ่ำเป็นไง ก็ได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดขึ้นมำก่อน

“แล้วเซียงเฉ่ำก็ช่ำง… อะไรนั่นน่ะ ฟังดูเหมือนชื่อป้ำแก่ๆ ที่

อยู่ตำมบ้ำนนอกเมื่อศตวรรษที่แล้ว คล้ำยๆ ชื่อบ่ำวผู้หญิงสมัยห

มินกั๋วด้วย”

เปรี้ยง! ฟ้ำผ่ำกลำงหัวชีอวี่เซวียน ตำชีถึงกับแน่นิ่งไปสักพัก

“ประธำนเชี่ยน เล่ำให้ฟังหน่อยสิว่ำท ำไมถึงไปคลอดลูกข้ำง

นอกได้ มันเกิดอะไรขึ้นตอนที่พวกเรำไม่อยู่เหรอ?” อำข่ำถำม

ด้วยควำมอยำกรู้

เสี่ยวเชี่ยนกวำดตำมองรอบๆ ในนี้มีแต่คนกันเองทั้งนั้น

คนที่อยู่ข้ำงๆ ชีอวี่เซวียนนอกจำกศิษย์พี่ใหญ่แล้วยังมีชำย

หนุ่มที่สูงพอๆ กับศิษย์พี่ใหญ่ หน้ำตำไม่ได้โดดเด่นมำก ผมยำว

หวีเรียบรวบไปด้ำนหลังเป็นหำงม้ำเล็กๆ แต่แววตำนั้นเด็ดเดี่ยว

1 0 9 0 1

บุคลิกดูสบำยๆ คำดว่ำคงเป็นศิษย์ของชีอวี่เซวียนเหมือนกัน

ครั้นแล้วเสี่ยวเชี่ยนจึงเล่ำเรื่องคร่ำวๆ ให้ทุกคนฟัง ตอนที่

พูดถึงอำกำรผิดปกติของเฉินหลินสำยตำเธอก็มองไปยังสำมคน

ที่อยู่ด้ำนหลังชีอวี่เซวียน พูดให้ถูกก็คือสองคน เพรำะเธอตัดอำ

ข่ำทิ้งโดยอัตโนมัติ เธอไว้ใจอำข่ำได้อยู่

“อันตรำยมำกจริงๆ” ชีอวี่เซวียนฟังจบสีหน้ำก็เปลี่ยน จำก

ปกติชอบท ำตัวชิลๆ ตอนนี้เต็มไปด้วยควำมโกรธ เขำมองลูก

ศิษย์คนโต หนงเย่ำพยักหน้ำ เดี๋ยวกลับไปสืบว่ำมันเรื่องอะไรกัน

แน่

ชีอวี่เซวียนตัดสินใจว่ำเดี๋ยวออกไปจะไปยังสถำนที่ที่เฉิน

หลินถูกคุมตัวไว้ เขำจะไปสอบสวนด้วยตัวเอง ตำแก่นั่นบังอำจ

มำท ำให้เบบี๋เชี่ยนตกใจ เดี๋ยวได้เห็นดีกัน

เสี่ยวเชี่ยนเห็นสำมคนนี้ไม่แสดงสีหน้ำผิดปกติ เธอคิดในใจ

หรือเธอคิดมำกไปเอง?

“คนนี้คือ?” เสี่ยวเชี่ยนมองผู้ชำยผมยำวที่ไม่พูดอะไรเลย

ตั้งแต่มำถึง

“มำ ตำสำม ทักทำยศิษย์น้องสิ เบบี๋เชี่ยน นี่คือศิษย์พี่สำม

1 0 9 0 2

ชื่อถังเถียว เรียกพี่สำมก็ได้”

“สวัสดีค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนยื่นมือออกไป แต่เขำกลับไม่จับมือ

เสี่ยวเชี่ยน มือผอมเรียวเอื้อมไปจับชีพจรของเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยว

เชี่ยนรู้สึกเหมือนมีคีมมำหนีบข้อมือเธอ

“โอเคดี เทียบกับคนท้องที่เพิ่งคลอดทั่วไป ร่ำงกำยหัวหน้ำ

คณะน้อยถือว่ำใช้ได้”

“หัวหน้ำคณะน้อย?” แม่อวี๋ที่ยืนเงียบอยู่ข้ำงๆ มำสักพักใน

ที่สุดก็มีโอกำสได้พูดแล้ว เธอรู้สึกว่ำค ำเรียกเสี่ยวเชี่ยนค ำนี้ฟังดู

แปลกๆ

หัวหน้ำคณะเป็นค ำเรียกหัวหน้ำคณะกำรแสดงในสมัยก่อน

หัวหน้ำคณะน้อยก็คือเด็กที่เป็นหัวหน้ำของคณะเด็ก นี่ไม่ได้เล่น

ละครกันสักหน่อย ท ำไมเรียกแบบนี้ล่ะ?

แม่อวี๋ไม่เข้ำใจ แต่เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจดี ศิษย์พี่สำมคนนี้พูด

ประชดเธอเต็มที่ นี่แค้นเธอมำกขนำดไหนกัน?

“เขำเป็นผู้รับช่วงต่อหัวหน้ำของพวกเรำ ก็เท่ำกับเป็น

หัวหน้ำคณะน้อยไม่ใช่เหรอ ของแบบนี้ให้พยำยำมแค่ไหนก็ยังสู้

ไม่ได้ ใช่ไหมพี่ใหญ่?”

1 0 9 0 3

ถังเถียวกวำดตำมองหนงเย่ำ ค ำพูดเต็มไปด้วยอำรมณ์

เสียดสี

เสี่ยวเชี่ยนหน้ำนิ่ว หมอนี่ดูมีเจตนำไม่ดี

“เจ้ำสำม” ชีอวี่เซวียนเอ่ยปำกห้ำมลูกศิษย์พูดต่อ

ถังเถียวท ำเสียง หึ เขำโบกมือให้ชีอวี่เซวียน “คนที่อยำกให้

ผมมำเจอก็ได้เจอแล้ว เขำแข็งแรงยิ่งกว่ำแม่ลิงในป่ำอะเมซอนที่

เพิ่งคลอดลูกเสียอีก หมดหน้ำที่ผมแล้ว ไปละ”

แม่… ลิง…

เสี่ยวเชี่ยนเลิ่กคิ้ว แม่อวี๋ถึงกับยิ้มไม่ออก

อยำกซัดหมอนี่ท ำไงดี!

ถังเถียวเจอเสี่ยวเชี่ยนครั้งแรกก็พูดจำไม่ไว้หน้ำ พูดประชด

เสร็จก็เดินออก พวกอำข่ำไม่ได้แสดงสีหน้ำแปลกใจอะไร รำว

กับว่ำชินกับนิสัยประหลำดของคนๆ นี้แล้ว

ในใจแม่อวี๋ไม่พอใจสุดๆ แต่ติดที่เป็นคนมีมำรยำทจึงออก

อำกำรมำกไม่ได้ เธอมองลูกสะใภ้ด้วยแววตำเป็นห่วง แล้วก็

พบว่ำเสี่ยวเชี่ยนยังดูนิ่งเป็นปกติดี เธอถึงวำงใจ

1 0 9 0 4

ช่วงเดือนแรกถ้ำโมโหจะไม่ดี

เรื่องนี้แม่อวี๋รู้ เสี่ยวเชี่ยนก็ย่อมรู้ ตอนนี้เธอเป็นแหล่งผลิต

นมให้ลูก เธอไม่มีทำงปล่อยให้คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ

มำท ำลำยแหล่งอำหำรของลูกเธอหรอก

ชีอวี่เซวียนคุยกับเสี่ยวเชี่ยนสักพักพี่ใหญ่ก็มำบอกว่ำท ำ

เรื่องออกจำกโรงพยำบำลเสร็จแล้ว

แม่อวี๋ดูเวลำ “ท ำไมเสี่ยวเหวยยังว่ำยไม่เสร็จอีก?”

สระส ำหรับเด็กทำรกอยู่ชั้นล่ำง ดูจำกเวลำน่ำจะเสร็จได้

แล้ว พี่ใหญ่เห็นเสี่ยวเชี่ยนมีแขกจึงเสนอตัวลงไปดูแม่เสี่ยวเชี่ยน

ให้ แม่อวี๋เห็นเสี่ยวเชี่ยนคุยับชีอวี่เซวียนตัวเองอยู่ก็กระอัก

กระอ่วน จึงตำมลูกชำยไปด้วย

“ตกลงไปไหนมำ?” ภำยในห้องเหลือแค่ชีอวี่เซวียน ศิษย์พี่

ใหญ่กับอำข่ำแล้ว เสี่ยวเชี่ยนจึงไม่ต้องเกรงใจใครอีก

“เรื่องมันยำว” ชีอวี่เซวียนพูดไม่ถูก

“งั้นก็เล่ำสั้นๆ สิ รู้ไหมทิ้งข้อควำมไว้แบบนั้นแล้วก็หนีไปท ำ

ให้ฉันกลุ้มแค่ไหน? นี่ยังรู้จักกลับมำ ไม่อยู่ข้ำงนอกไปเลยล่ะ!”

1 0 9 0 5

อำข่ำที่อยู่ข้ำงๆ ได้ยินบทสนทนำของเสี่ยวเชี่ยนกับชีอวี่เซ

วียนจึงพูดแซว

“ประธำนเชี่ยนเป็นห่วงบอสเหรอ?”

“เป็นห่วงกับผีสิ! ตำลุงนี่หำเรื่องใส่ตัว สั่งเสียไว้อย่ำงกับจะ

ไปตำย ไม่ให้ฉันเป็นห่วงได้เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงตอนที่เธอ

กลุ้มใจจนเกือบเป็นโรคซึมเศร้ำเพรำะชีอวี่เซวียนแล้วก็โมโห

“สั่งเสีย? เดี๋ยวนะ เสี่ยวเย่ำ นำยพูดอะไรกับเขำ?” ชีอวี่เซ

วียนจ ำได้ว่ำเขำแค่สั่งก ำชับลูกศิษย์ไว้

“เอ่อ อำกำศดีนะ ผมไปดูหลำนหน่อยดีกว่ำ” หนงเย่ำรู้ว่ำ

ตัวเองก่อเรื่องไว้จึงคิดหนี

เสี่ยวเชี่ยนเห็นท่ำทำงแบบนั้นก็พอจะเข้ำใจเรื่องรำวแล้ว

เป็นอย่ำงที่เธอคิด ชีอวี่เซวียนไม่ได้ให้หนงเย่ำมำบอกเธอ

แบบนั้น ตอนนั้นหนงเย่ำมำพูดกับเธอเหมือนชีอวี่เซวียนสั่งเสีย

ไว้ ไม่ใช่จุดประสงค์ของชีอวี่เซวียน

“นำยพูดอะไรกับเบบี๋เชี่ยนกันแน่?” ชีอวี่เซวียนเค้นถำม

1 0 9 0 6