แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1305 เก็บไว้กินเองเถอะ

ในคณะวิทย์มีคนสวยขนำดนี้ด้วยเหรอ? บุคลิกนี้ หน้ำตำ

แบบนี้ ต่อให้ใส่เสื้อกำวน์ก็ยำกที่จะบดบังควำมสวย เห็นแค่แวบ

เดียวก็ท ำให้นักศึกษำทั้งสองคนจ ำได้ติดตำ

ควำมสวยสะกดตำนั้นท ำให้นักศึกษำทั้งสองมองตำค้ำง

จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ำไปแล้วพวกเขำก็ยังไม่ได้สติ

กลับมำ

“เช็ดน้ำลำยเถอะ พวกนำยไม่ต้องคิดเลย”

ทั้งสองคนหันไป ประธำนชั้นปีก ำลังพูดกับพวกเขำ

“รู้จักเธอเหรอ?”

“นอกจำกนักศึกษำใหม่อย่ำงพวกนำยแล้วเด็กมอเรำมีใคร

ไม่รู้จักเขำบ้ำง? นั่นน่ะจอมเทพของมอเรำเลยนะ เคยได้ยินไหม

เฉินเสี่ยวเชี่ยนน่ะ?”

“ที่แท้ก็คนนี้!!!”

ถึงรุ่นพี่จะไม่ค่อยปรำกฏตัว แต่ต ำนำนของเธอถูกเล่ำต่อๆ

กันมำ ตอนนี้ต ำนำนของจอมเทพเชี่ยนมีเพิ่มขึ้นมำอีกเรื่อง

1 0 9 9 7

ประธำนชั้นปีมองไปทำงที่เสี่ยวเชี่ยนเดินหำยไปด้วยควำมอิจฉำ

“ครั้งนี้ศำสตรำจำรย์ชีมำอยู่ที่มอเรำ รับดูแลนักศึกษำ

ปริญญำเอกเพียงคนเดียว รู้ไหมใคร? เขำนั่นแหละ!”

“เอ่อ… ด็อกเตอร์หญิงก็ถือเป็นมิกจ้อซือไถ่แล้วนะ แล้วนี่ยัง

ได้คนเก่งระดับนั้นเป็นอำจำรย์อีกเหรอ…”

ผู้ชำยเกินสำมสิบเปอร์เซ็นต์ไม่มีทำงอยำกได้แฟนจบด็อก

เตอร์ ซึ่งก็สะท้อนให้เห็นถึงควำมคิดในแบบสังคมแต่งงำนยุค

ศักดินำ คล้ำยกับงำนบรรยำยของอำจำรย์ก ำมะลอที่เสี่ยวเชี่ยน

ไปฟังกับแม่มำที่คิดว่ำชีวิตคู่ปกติก็คือผู้ชำยมีเกียรติสูงส่งกว่ำ

ผู้หญิง ผู้หญิงที่เรียนสูงแบบนี้มักเป็นสัญลักษณ์ของควำมเด็ด

เดี่ยวฉลำดเป็นกรด ผู้ชำยทั่วไปควบคุมไม่ได้

“แต่ฉันคิดว่ำต่อให้รุ่นพี่เป็นด็อกเตอร์ฉันก็ไม่สนหรอก

หน้ำตำสวยขนำดนั้น” ผู้ชำยอีกคนพูดรำวกับว่ำตัวเองยังมี

โอกำส

ประธำนชั้นปีพูดประชดใส่ “พวกนำยคิดว่ำตัวเองแน่มำกนัก

เหรอ? พวกนำยไม่แคร์เรื่องที่เขำกำรศึกษำสูง แล้วคิดว่ำเขำจะ

แลพวกนำยหรือไง? อีกอย่ำงนะ คิดจะเด็ดดอกฟ้ำจอมเทพของ

1 0 9 9 8

มอเรำ พวกนำยต้องผ่ำนด่ำนซุปเปอร์สำมีของเขำให้ได้ก่อน”

อวี๋หมิงหลำงเคยมำปรำกฏตัวที่นี่แค่ครั้งเดียว แต่กลับเป็น

ที่จดจ ำของคนมำกมำย ผู้ชำยที่ฉกจอมเทพลงจำกเวทีไปอย่ำง

หน้ำตำเฉยท่ำมกลำงสำยตำของทุกคน มีเหรอจะจ ำไม่ได้!

ครั้นแล้วทุกคนจึงได้แต่มองตำละห้อยป้ำยชื่อห้องทดลองสี

ทองอร่ำมที่ติดอยู่ตรงผนัง

นำงฟ้ำก็ต้องคู่กับเทพบุตรอยู่แล้วสินะ…

แน่นอนว่ำเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ยินบทสนทนำของสำมคนนั้น พอ

เธอเข้ำตึกไปแล้วก็ตรงไปที่ลิฟต์ เข้ำลิฟต์ไปก็ถอดแว่นออก

คนนอกเห็นเธอมีลุคที่น่ำหลงใหลไหนจะรู้เลยว่ำแท้จริง

แล้วช่วงสองวันมำนี้เธอปวดตำมำก กล่อมลูกนอนแล้วยังต้องท ำ

รำยงำนอีก ตอนนี้เธอเรียนปริญญำเอกชั้นปีหนึ่ง วันๆ ต้องรบ

กับรำยงำน ชีอวี่เซวียนไม่มีทำงผ่อนปรนให้เธอเพียงเพรำะมี

ควำมสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด งำนมีแต่จะเยอะไม่มีน้อย นักศึกษำ

ปริญญำเอกส่วนใหญ่จะเริ่มตีพิมพ์บทควำมตอนอยู่ปีสอง อีกทั้ง

ถ้ำไม่ได้เป็นคณะที่พิเศษอะไร ปีนึงเขียนได้หนึ่งถึงสองบทควำม

ก็เก่งแล้ว แต่อำจำรย์เสี่ยวเชี่ยนเป็นใคร? ชีอวี่เซวียน!

1 0 9 9 9

ค ำว่ำปรมำจำรย์ใช่ว่ำจะเรียกกันได้ส่งเดช วิชำเรียนที่เขำ

จัดไว้ให้เสี่ยวเชี่ยนล้วนอิงตำมเมืองนอก บทควำมที่เสี่ยวเชี่ยน

เขียนใช่ว่ำจะเอำไปตีพิมพ์ได้ง่ำยๆ ล้วนต้องผ่ำนกำรตรวจในขั้น

แรกจำกหนงเย่ำและขั้นสองจำกชีอวี่เซวียน บำงครั้งหนงเย่ำตี

กลับ ถ้ำแก้ไม่ดีก็ไม่ให้ผ่ำน เสี่ยวเชี่ยนย่อมรู้ว่ำบทควำมเธอ

ไม่ได้มีปัญหำอะไร แต่ศิษย์พี่ไม่ให้เธอผ่ำนแล้วจะท ำไงได้

ต่อให้เป็นคนขั้นเทพอย่ำงเสี่ยวเชี่ยนก็เกือบไม่ไหว

เหมือนกัน ดีที่ควำมรู้ในชำติก่อน เธออยำกได้ใบเรียนจบ

ปริญญำเอกจำกชีอวี่เซวียนมันยำกเสียยิ่งกว่ำปีนขึ้นฟ้ำ อย่ำคิด

ว่ำแค่เขียนทีสิสก็พอแล้ว ยังมีกำรเข้ำเรียน ท ำกำรทดลอง

สัมมนำต่ำงๆ…

สิ่งที่นักศึกษำปริญญำเอกต้องท ำเธอก็ต้องท ำ สิ่งที่

นักศึกษำปริญญำเอกคนอื่นท ำไม่ได้ เสี่ยวเชี่ยนก็ยังต้องท ำอยู่ดี

หลังมำเป็นศิษย์ของชีอวี่เซวียน เสี่ยวเชี่ยนถึงได้เข้ำใจเรื่องหนึ่ง

คนระดับปรมำจำรย์สั่งงำนไม่มีหรอกเหนื่อยที่สุด มีแต่เหนื่อย

ยิ่งขึ้น

ช่วงหลำยวันมำนี้เธออยู่จนถึงดึกดื่น บำงครั้งตีหนึ่งกว่ำยัง

ไม่ได้นอน วันต่อมำอยำกนอนนำนหน่อยแต่เสี่ยวเหวยก็ไม่เป็น

1 1 0 0 0

ใจ

ตอนนี้เสี่ยวเหวยอำยุห้ำเดือนกว่ำแล้ว ถึงจะยังพูดไม่ได้ปีน

ป่ำยไม่เป็น แต่เรื่องแรกที่ท ำหลังจำกตื่นนอนก็คือร้องหำแม่ ไม่

เอำทั้งน้ำแม่บ้ำนทั้งย่ำ พอเสี่ยวเหวยตื่นเสี่ยวเชี่ยนก็ต้องตื่นด้วย

เพื่อให้ลูกสำวเห็นหน้ำ จำกนั้นเสี่ยวเหวยถึงจะยอมกินยอมเล่น

เสี่ยวเชี่ยนอยำกจะกลับไปนอนต่อก็นอนไม่หลับแล้ว

เมื่อเป็นแบบนี้สุดท้ำยตำเธอก็ไม่ไหว มองใครก็ต้องเพ่ง

หนัก

ไหนว่ำเรียนปริญญำเอกปีแรกไม่หนักมำก เรียนไปเลี้ยงลูก

ไปได้สบำยๆ ชีวิตแบบนั้นมีแค่ในฝันเท่ำนั้นแหละ ตอนนี้เสี่ยว

เชี่ยนแทบอยำกให้ตัวเองมีมืองอกออกมำอีกสองมือ คนนอก

เห็นแค่เธอลักกี้อินเกมลัคกี้อินเลิฟทั้งคู่ ใครล่ะจะเห็นว่ำเธอ

เหนื่อยแค่ไหน ดึกๆ ดื่นๆ ยังต้องก้มหน้ำก้มตำอ่ำนหนังสือ

วันนี้มีกำรทดลองส ำคัญ เธอไม่มำไม่ได้ เสี่ยวเชี่ยนจึงต้อง

พักเรื่องไปหำจักษุแพทย์ไว้ก่อน มำที่นี่ทั้งที่ปวดตำ พอเข้ำไปใน

ห้องทดลองเธอก็ได้กลิ่นประหลำด…

เธอมองไปตำมทำงที่กลิ่นโชยมำก็เห็นหนงเย่ำอยู่ตรงแท่น

1 1 0 0 1

ทดลอง สีหน้ำนั้นจริงจังกว่ำนี้ไม่มีอีกแล้ว ในมือมีอุปกรณ์ เขำ

มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้ำเหมือนก ำลังวิจัยบำงอย่ำง พอเห็นเสี่ยว

เชี่ยนก็กวักมือเรียก

“เอำด้วยไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้บอกชีอวี่เซวียนเรื่องที่หนงเย่ำเคยพูดจำ

แรงๆ ให้เธอสะเทือนใจ หลังจำกที่หนงเย่ำระแวงอยู่หลำยวันก็

พบว่ำไร้ซึ่งควำมผิดปกติ เขำปฏิบัติต่อเสี่ยวเชี่ยนดีกว่ำเดิมมำก

เสี่ยวเชี่ยนเหลือบไปเห็นคนอื่นๆ ในห้องทดลองต่ำงยุ่งกัน

หมด แต่ท่ำมกลำงควำมหัวหมุนของทุกคนนั้นมีคนๆ หนึ่งที่

สะดุดตำมำก

“ไม่กลัวพ่อฉันด่ำเหรอ?”

“เขำจะด่ำอะไร? วันนี้ตำแก่ไปท ำธุระที่อื่นตั้งแต่เช้ำแล้ว อีก

หลำยวันกว่ำจะกลับ วันนี้ศิษย์พี่จะดูแลเธอเอง เสี่ยวเชี่ยน เห็น

พวกเขำยุ่งอย่ำงกับเด็กใหม่แบบนั้น แต่พี่แค่ดูก็รู้แล้วว่ำเก้ำสิบ

เก้ำจุดเก้ำเปอร์เซ็นต์ของคนในนี้ล้วนท ำตัวยุ่งพร่ำเพรื่อ ในควำม

เป็นจริง Ph.D ส่วนใหญ่ปกติจะใช้เวลำถึงเก้ำสิบเก้ำเปอร์เซ็นต์

เพื่อพิสูจน์ควำมจริงเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ และในเมื่อเธอเป็นคน

1 1 0 0 2

ของฟำร์มเรำก็ต้องรู้จักใช้ควำมพยำยำมเพียงแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์

เพื่อประหยัดเวลำเก้ำสิบเก้ำเปอร์เซ็นต์!”

ดังนั้น… นี่ก็คือเหตุผลที่นำยกินซุปหมำล่ำในห้องทดลองงั้น

สิ?

หนงเย่ำจบปริญญำเอกจำกเมืองนอกมำนำนแล้ว ก่อนที่

ชีอวี่เซวียนจะได้เสี่ยวเชี่ยนกลับคืนมำเขำท ำงำนวิจัยหลังจบ

ปริญญำเอกอยู่ที่สถำนีวิจัยของเมืองนอก แน่นอนว่ำเวลำส่วน

ใหญ่เอำไปใช้ในกำรบินไปฆ่ำแกะอ้วนเป็นว่ำเล่น

หลังจำกที่ชีอวี่เซวียนจบเรื่องเสี่ยวเชี่ยนส่วนใหญ่เขำจะใช้

เวลำอยู่ที่เมืองหลิน เวลำที่เขำไม่อยู่ก็จะให้หนงเย่ำดูแลเสี่ยว

เชี่ยน ถ้ำใช้ค ำในวงกำรหนงเย่ำก็ถือว่ำเป็นเถ้ำแก่เล็กของเสี่ยว

เชี่ยนแล้ว แต่เถ้ำแก่คนนี้กลับไม่เอำกำรเอำงำน

กินซุปหมำล่ำในห้องทดลอง เรื่องแบบนี้มีแค่เขำที่ท ำได้

เขำเป็นพวกคลั่งไคล้อำหำรจีนโดยเฉพำะของกินเล่น ควำมรักที่

มีต่ออำหำรนั้นเป็นรองก็แค่ควำมรักที่มีต่อเงิน

“เธอไม่กินหน่อยเหรอ? ร้ำนที่อำข่ำซื้อมำให้โคตรอร่อย

เลย” หนงเย่ำคีบลูกชิ้นขึ้นมำพูดชม “ลูกชิ้นสอดไส้นี่อร่อยจริงๆ

1 1 0 0 3

นะ โดยเฉพำะเวลำที่มันแตกในปำก”

“ปล่อยให้มันแตกในปำกพี่คนเดียวเถอะ ฉันไม่สนใจของ

พวกนี้หรอก”

เสี่ยวเชี่ยนขยะแขยง หนงเย่ำอยู่ที่นี่นำนไปแล้ว ภำษำจีน

ก้ำวหน้ำขึ้นมำก ตอนนี้ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนคิดจะหลอกด่ำอะไรก็ไม่ได้

แล้ว หมอนี่ฟังออกหมด อีกอย่ำงไม่รู้ไปเรียนจำกใครมำ พูดจำ

ติดส ำเนียงท้องถิ่น พูดทีส ำเนียงอีสำนมำเชียว

ในที่สุดหนงเย่ำก็กินลูกชิ้นที่ ‘แตกในปำก’ หมด พร้อมทั้ง

กินซุปในชำมจนเกลี้ยงท่ำมกลำงสำยตำรังเกียจของเสี่ยวเชี่ยน

1 1 0 0 4