แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1304 มีสำมีทึ่มคนเดียวยังไม่พอเหรอ

เสี่ยวเหวยนอนอยู่ในรถเข็นเด็ก หลับไปนำนแล้ว ไม่ได้ท ำ

อย่ำงที่เสี่ยวเชี่ยนพูด เสี่ยวเชี่ยนก็แค่จงใจหำเรื่องพูด จำกนั้นก็

หันไปพูดกับชีอวี่เซวียน

“พ่อก็คือพ่อ แล้วไงล่ะ? พ่อคิดว่ำตัวเองเป็นใหญ่เหมือนใน

ยุคสังคมศักดินำเหรอ? ท ำตัวไม่เหมือนคนเป็นพ่อเลยสักนิด

วันๆ เอำแต่ยั่วโมโหลูก…”

ปิ้ว~

เสียงอะไรน่ะ?

ชีอวี่เซวียนรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงพลุดังปุ้งปั้งในใจเขำไม่

หยุด

“เรียกอีกทีสิ…”

“เรียกอะไรนักหนำ! พ่อๆๆๆๆๆ มีอะไรให้น่ำเรียกนัก? ท ำ

ตัวอย่ำงกับคนปัญญำอ่อน ยังไม่กินข้ำวอีก!”

พอเสี่ยวเชี่ยนพูดจบก็รู้สึกเหมือนก้อนหินที่ทับอยู่ในใจ

หำยไปทันตำ เธอโล่งขึ้นมำก

1 0 9 8 8

เหลือบมองหน้ำชีอวี่เซวียน น้ำตำที่อยู่ตรงหำงตำของเขำ

เหมือนได้ล้ำงควำมกลุ้มใจของเธอออกไป

เสี่ยวเชี่ยนแสบจมูกเล็กน้อย เธอก็เริ่มอยำกร้องไห้ตำมไป

ด้วย จึงรีบคีบอำหำรให้ชีอวี่เซวียน

“รีบกินข้ำว! แค่เรียกว่ำพ่อก็อิ่มแล้วหรือไง!”

ชีอวี่เซวียนอยำกบอกว่ำไม่ใช่ แค่เธอเรียกเขำว่ำพ่อ เขำ

ตำยก็ไม่เสียดำยแล้ว ขณะที่เขำก ำลังจะบอกว่ำได้ แต่อวี๋หมิง

หลำงไวกว่ำ รีบคีบน่องไก่ยัดใส่ปำกเขำ

“โอ๊ยไม่ต้องพูดแล้ว พูดทีไรก็ท ำเมียผมโกรธตลอด นั่งท ำ

หน้ำแบ๊วๆ ต่อไปเถอะ”

ท่ำทำงแบบนี้เรียกเสียงหัวเรำะได้จำกเสี่ยวเชี่ยนและชีอวี่เซ

วียน

จนถึงตอนนี้ชีอวี่เซวียนเพิ่งจะรู้สึกนับถือในสำยตำของลูก

สำวที่เลือกสำมีคนนี้

เห็นท่ำทำงอวี๋หมิงหลำงกวนประสำทแบบนี้ แต่พูดจำรู้จัก

กำลเทศะ โดยเฉพำะกำรสร้ำงบรรยำกำศตลกๆ ใช้ได้ถูกเวลำ

1 0 9 8 9

ทุกครั้ง ไม่ท ำให้คนฟังอึดอัดใจ

“อืม ขอแค่ลูกสำวพอใจ ให้ผมแบ๊วก็แบ๊วได้” ชีอวี่เซวียนยิ้ม

อย่ำงมีควำมสุขให้เสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนเห็นแล้วรู้สึกขนลุก

“ขนลุกจะตำยอยู่แล้ว! ขอไปห้องน้ำก่อน!”

เธอรีบเดินออกไปทันที อวี๋หมิงหลำงไม่ได้ตำมไป แค่นั่ง

ไขว่ห้ำงมองเธอเดินออกไป จำกนั้นก็ยกแก้วขึ้นแล้วหันไปทำง

ชีอวี่เซวียน

“ผมกล้ำพนันเลยว่ำ เมียผมออกไปหำที่เช็ดน้ำตำ”

ผู้หญิงที่ดูเย็นชำที่สุดจริงๆ แล้วเป็นคนใจอ่อนมำก

“ฉันคิดว่ำนำยจะห้ำมเขำเสียอีก ไม่ให้เขำยอมรับฉัน” ชีอวี่

เซวียนเหมือนได้เปิดใจมองอวี๋หมิงหลำงใหม่ หมอนี่ท ำให้เขำอึ้ง

ทีเดียว

กำรที่ลูกสำวยอมรับเขำได้ ครึ่งหนึ่งเป็นผลงำนของหมอนี่

“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ผมไม่ได้ท ำเพื่อคุณ เอำจริงๆ

ใครจะเป็นพ่อเมียผมก็ช่ำง จะหมูในร่ำงคนก็เป็นได้”

1 0 9 9 0

พอเสี่ยวเชี่ยนไม่อยู่อวี๋หมิงหลำงก็เผยธำตุแท้ ชีอวี่เซวียน

สะเทือนใจค ำบรรยำยของอวี๋หมิงหลำง

หมูในร่ำงคน…

หมำทหำรก็เป็นหมำทหำรอยู่วันยังค่ำ! มันก็ยังท ำตัวไม่

น่ำรักเหมือนเดิม!

“ขอแค่เมียผมพอใจ ใครก็ได้” อวี๋หมิงหลำงมองไปนอก

ประตูอย่ำงมีควำมสุข เขำว่ำอีกเดี๋ยวเสี่ยวเชี่ยนก็กลับมำแล้ว

“เห็นแก่ควำมดีของนำย ฉันฝืนใจยอมรับนำยก็ได้ ต่อไปถ้ำ

กล้ำท ำเธอร้องไห้ ฉันไม่ปล่อยนำยไว้แน่” ท่ำทีที่ไม่เคำรพขอ

งอวี๋หมิงหลำงไม่ได้สร้ำงควำมไม่พอใจให้กับชีอวี่เซวียน ตรงกัน

ข้ำม ชีอวี่เซวียนที่ไม่ยอมรับในตัวอวี๋หมิงหลำงมำตลอดในที่สุด

ก็มองเขำใหม่ ยอมรับลูกเขยคนนี้อย่ำงเป็นทำงกำรแล้ว

“ค ำพูดนี้ผมก็ขอใช้เหมือนกัน เมียผมเรียกคุณว่ำพ่อแล้ว

คุณก็อย่ำเพิ่งได้ใจไป อดีตพ่อที่ไม่ดีกับเธอตอนนี้ถูกขังอยู่ ถ้ำ

คุณท ำหน้ำที่พ่อไม่ดีพวกเรำพร้อมจะเปลี่ยนคนได้ตลอดเวลำ!”

อวี๋หมิงหลำงกับชีอวี่เซวียนญำติดีกันได้ไม่กี่วินำที สักพักก็

กลับไปเป็นเหมือนเดิม พ่อตำยิ่งมองลูกเขยก็ยิ่งโมโห ทั้งสองคน

1 0 9 9 1

เขม่นใส่กันเหมือนมีประกำยไฟดังเปรี๊ยะๆ ในสำยตำที่มองกัน

เสี่ยวเชี่ยนเปิดประตูเข้ำมำได้จังหวะพอดีเห็นผู้ชำยสองคน

ในห้องก ำลังเขม่นกัน

“ท ำอะไรกันน่ะ?”

พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนกลับมำชีอวี่เซวียนกับอวี๋หมิงหลำงก็รีบ

ปรับสีหน้ำกลับมำยิ้มแย้มแสร้งท ำเป็นดีต่อกัน

“ไอ๊หยำลูกเขย กินตำปลำบ ำรุงสำยตำฝ้ำฟำงหน่อยนะ”

“พ่อตำก็ก็กินหนังไก่หน่อยนะครับ ขอให้ผมเผ้ำขำวเหมือน

หนังไก่ในเร็ววัน!”

ผู้ชำยสองคนนี้ยื่นมือมำจับมือกันแสร้งท ำเหมือนเป็นมิตร

เสี่ยวเชี่ยนมองบน

“คนทึ่มแต่ละปีมีเยอะแยะ ปีนี้เยอะจัด มำบ้ำนฉันตั้งสอง

คน…”

มีสำมีทึ่มๆ คนเดียวยังไม่พอ นี่มีพ่อทึ่มเพิ่มมำอีกคน!

เอ่อ พ่อเหรอ…

1 0 9 9 2

เธอพูดค ำนี้ในใจกลับไปกลับมำหลำยครั้ง พอไหว ไม่ขัดใจ

เท่ำไร ยังแอบชอบหน่อยๆ ด้วยซ้ำ

บำงทีค ำบำงค ำก็ควรเป็นของคนๆ บำงคนมำตั้งแต่แรก

พอคิดได้แบบนี้เสี่ยวเชี่ยนก็อำรมณ์ดี

พวกคนที่ไม่คู่ควรเป็นพ่อคนก็ปล่อยให้หำยไปพร้อมอดีต

แล้วกัน เมื่อเทียบกับเฉินหลินแล้วชีอวี่เซวียนมองแล้วรื่นตำกว่ำ

เยอะ

ยุคสมัยนี้ใช่ว่ำทุกคนจะโชคดีเหมือนเธอ แม้แต่พ่อยังเลือก

ได้ แอบรู้สึกได้เปรียบหน่อยๆ

อำหำรมื้อนี้ได้อวี๋หมิงหลำงเป็นตัวสร้ำงบรรยำกำศ เสี่ยว

เชี่ยนไม่ได้รู้สึกอึดอัด แต่กลับสบำยใจด้วยซ้ำ เดิมเธอคิดว่ำ

หลังจำกเธอเปลี่ยนค ำเรียกอย่ำงเป็นทำงกำรแล้วจะรู้สึกแปลกๆ

แต่ไม่เลย

อวี๋หมิงหลำงท ำงำนใหญ่ไม่เคยพลำด ถ้ำเขำช่วยเสี่ยวเชี่ยน

อย่ำงจริงจังแล้ว โจทย์ยำกก็จะไม่ยำกอีกต่อไป ถึงขนำดที่เสี่ยว

เชี่ยนรู้สึกว่ำเรื่องควรจะมำทำงนี้นำนแล้ว ทุกอย่ำงเป็นไปอย่ำง

รำบรื่นสุดๆ

1 0 9 9 3

กินข้ำวเสร็จเสี่ยวเชี่ยนก็ถำมชีอวี่เซวียนว่ำจะกลับเมืองหลิน

ด้วยกันไหม ชีอวี่เซวียนส่ำยหน้ำ

“เดี๋ยวจะนั่งเครื่องบินไปเลย มำกสุดก็อีกหนึ่งเดือนกว่ำจะ

กลับมำได้ เรื่องเรียนจัดกำรไว้ให้แล้ว มีอะไรก็ไปหำศิษย์พี่ใหญ่

นะ”

เสี่ยวเชี่ยนมองเขำขึ้นรถ ทันใดนั้นก็ตะโกนเรียกเขำ

“เดี๋ยว!”

ชีอวี่เซวียนหันกลับมำมองเธอ เสี่ยวเชี่ยนเงยหน้ำมองฟ้ำ

“ระวังตัวด้วยนะ”

“อืม” ได้ลูกสำวกลับมำแล้ว เขำย่อมต้องรักษำชีวิตตัวเอง

ให้ดี

“แล้วก็… รีบกลับมำนะ… พ่อ”

ค ำสุดท้ำยเธอพูดเบำมำก ถ้ำไม่ตั้งใจฟังก็จะไม่ได้ยิน

“อื้อ!” ชีอวี่เซวียนพยักหน้ำอย่ำงมีควำมสุข พูดเบำก็ไม่

เป็นไร แค่พูดออกมำก็พอแล้ว นี่คือค ำพูดที่ไพเรำะจับใจ ฟัง

1 0 9 9 4

เท่ำไรก็ไม่พอ

∗∗∗

ช่วงนี้มหำวิทยำลัยครูบีดีมีข่ำวเด่นประเด็นดัง ชั้นบนสุด

ของตึกเรียนตึกหนึ่งในวิทยำเขตใหม่ได้ถูกกั้นไว้เป็นโซนลึกลับ

หน้ำประตูมีป้ำยสีทองอร่ำมเขียนไว้ว่ำ

ห้องทดลองจิตสรีรวิทยำ

ภำยในประเทศมีห้องทดลองระดับนี้ไม่กี่แห่ง ทั้งมณฑลมี

ที่นี่แค่ที่เดียว ซึ่งก็หมำยควำมว่ำที่นี่จะเป็นที่รวมตัวกันของคน

ระดับหัวกะทิ ค ำพูดมีน้ำหนักมำกในวงกำร เงินทุนสนับสนุนกำร

วิจัยสูง

ได้ยินว่ำกำรมีห้องทดลองระดับนี้ก็เพรำะได้รับควำมร่วมมือ

จำกคนระดับเทพในวงกำร ซึ่งเทพคนนั้นก็คือผู้ริเริ่มห้องทดลอง

นี้ ชีอวี่เซวียนนั่นเอง

กำรมำของเทพชีได้ช่วยยกระดับควำมสำมำรถของ

มหำวิทยำลัยได้มำกโข ถึงเขำจะถ่อมตัว แต่ก็ดึงดูดคนเก่งๆ มำ

ได้มำก พอข่ำวที่เขำจะมำเป็นอำจำรย์ที่นี่แพร่ออกไปก็มีคนแห่

กันมำเสนอตัวมำกมำยเพื่อขอเป็นลูกศิษย์เขำ แต่ได้ยินว่ำไม่มี

1 0 9 9 5

ใครสมหวังเลยสักคน ไม่เพียงเท่ำนี้ กำรจะได้ฟังเขำบรรยำยวิชำ

ควำมรู้จำกเขำนั้นก็ไม่ง่ำย ได้ข่ำวว่ำศำสตรำจำรย์ชีท ำสัญญำกับ

ทำงมหำวิทยำลัยไว้ ไม่รับดูแลนักศึกษำปริญญำเอก แต่ละภำค

เรียนให้เปิดบรรยำยแค่ครั้งสองครั้งพอเป็นพิธี

ครั้นแล้วตึกเรียนนั้นในวิทยำเขตใหม่จึงกลำยเป็นหนึ่งใน

สถำนที่ลึกลับที่สุด เวลำใครเดินผ่ำนก็ชอบมองด้วยควำมอยำกรู้

เผื่อโชคดีได้เจอคนดังระดับนำนำชำติ

วันนี้มีนักศึกษำสองคนมำเรียนตึกนี้พอดี พวกเขำเห็น

ผู้หญิงในชุดกำวน์สีขำวเดินเข้ำตึก หมวกที่เธอสวมอยู่ถูกลมพัด

ปลิว เธอหันไปเก็บ นักศึกษำสองคนนั้นถึงกับตะลึง

1 0 9 9 6