แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1308 จะช็อตต้ำเหวยเหรอ?

อวี๋หมิงหลำงรออยู่ข้ำงนอกสักพักไม่เห็นเสี่ยวเชี่ยนออกมำ

จึงเปิดประตูเข้ำไป พอเห็นภำพเหตุกำรณ์ตรงหน้ำก็ถึงกับงง

“เมียจ๋ำ นี่คุณจะช็อตไฟฟ้ำต้ำเหวยเหรอ?”

ลูกสำวตัวอ้วนของเขำที่อยู่ในชุดหมีตอนนี้ใส่หมวกแบบ

พิเศษอยู่ ข้อมือถูกรัดด้วยสำยระโยงระยำง เด็กน้อยยังนั่งไม่ได้

เสี่ยวเชี่ยนจึงจับนอนบนเก้ำอี้

“ช็อตเชิตอะไรกัน ฉันจะท ำกำรทดลอง ไม่เป็นอันตรำยกับ

เด็กหรอก ไม่มีรังสี ก็แค่ประมวลผลข้อมูลออกมำ”

“นี่อวี๋เสี่ยวเฉียง ไหนว่ำจะเลี้ยงข้ำวไม่ใช่หรือไง ท ำอะไรอยู่”

หนงเย่ำพูดเร่งอยู่ด้ำนนอก

“เมียผมท ำกำรทดลองอยู่”

พอได้ยินว่ำไม่ใช่ให้นมลูกอยู่หนงเย่ำกับมู่ฮวำหลีจึงเข้ำไป

พอเห็นว่ำเสี่ยวเชี่ยนท ำอะไรก็ถึงกับพูดไม่ออก

มีแม่แบบนี้ เด็กคนนี้น่ำสงสำรเหลือเกิน

1 1 0 2 1

“ไม่มีประโยชน์ ก่อนหน้ำนี้พวกเรำก็เคยใช้กับเด็ก ผลที่ได้ก็

พิสูจน์แล้วว่ำสมองของเด็กวัยนี้ยังไม่พัฒนำดี มีหลำยเรื่องที่พวก

เขำไม่รู้ เธอใช้เครื่องนี่กับเขำไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์หรอก”

หนงเย่ำพูด

เสี่ยวเชี่ยนก็แค่เห็นว่ำงๆ เลยลองดู ไม่ได้คำดหวังอะไร

มำกมำย

แต่พอเริ่มก็พบปัญหำ

เด็กน้อยพูดไม่ได้ เสี่ยวเชี่ยนจึงพูดแทน

“เสี่ยวเหวยจ๊ะ หนูชอบชื่อต้ำเหวยมำกใช่ไหม?”

เอ๋… มีกำรเปลี่ยนแปลง? เสี่ยวเชี่ยนตื่นเต้นขึ้นมำทันที “ดู

สิ! ลูกเกลียดมำก! ต่อไปห้ำมเรียกชื่อนี้อีก! ไม่เห็นเหรอเวลำ

นำยเรียกชื่อนี้ลูกท ำหน้ำรังเกียจน่ะ?”

อวี๋หมิงหลำงไม่ยอม เอำมือไปจับอุปกรณ์ดู “เครื่องนี่มันไม่

แม่น ลูกสำวผมชอบชื่อนี้ชัดๆ! ต้ำเหวย ใช่ไหม?”

สำยไฟเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ ข้อมูลไปปรำกฏบน

หน้ำจอ…

1 1 0 2 2

ถึงกับพูดไม่ออก

หนงเย่ำข ำ

“ท่ำทำงเด็กคนนี้จะฉลำดจริงๆ ตัวแค่นี้ก็รู้ว่ำตัวเองชอบ

อะไร ทั้งๆ ที่ตำมหลักกำรแล้วเด็กวัยนี้สมองยังไม่พัฒนำเท่ำไร”

“นั่นสิ ฉันก็รู้สึกประหลำดใจ… เสี่ยวเหวย หนูชอบลุงหนง

เย่ำใช่ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนก็แค่ถำมเล่นๆ เส้นข้อมูลขยับอีกครั้ง ประกอบ

กับใบหน้ำยับยู่ของเสี่ยวเหวย ตีควำมได้ว่ำขอปฏิเสธ!

ทุกคนข ำพรืด หนงเย่ำไม่ยอม เดินเข้ำไปหำ

“เห้ยๆๆ เจ้ำเด็กอ้วน! ท ำหน้ำอะไรน่ะ?!” กล้ำรังเกียจหนุ่ม

รูปงำมเหรอ!

เสี่ยวเหวยไม่มอง หันไปมองเพดำนแล้วพ่นน้ำลำย

อวี๋หมิงหลำงพอใจมำก “ดีมำกลูก สมกับเป็นลูกพ่อ ฉลำด

จริงๆ ตัวแค่นี้รู้ใจพ่อเหลือเกิน รู้จักแยกแยะคนดีคนเลว เยี่ยม

เยี่ยมจริงๆ”

1 1 0 2 3

หนงเย่ำไม่ยอมแพ้ เขำเข้ำไปถำมเสี่ยวเหวย “เด็กอ้วน ไม่

ชอบลุงแมวหลีฮวำที่อยู่ข้ำงๆ นี่ใช่ไหม!”

ไม่รู้ว่ำเป็นควำมบังเอิญหรือเปล่ำ สำยตำของเสี่ยวเหวย

เบนไปที่มู่ฮวำหลี จำกนั้นเส้นข้อมูลก็เปลี่ยนแปลง

นี่ยังไม่ท ำร้ำยหนงเย่ำเท่ำไร สิ่งที่สะเทือนใจหนงเย่ำยิ่งกว่ำ

ก็คือเสี่ยวเหวยฉีกยิ้มที่ไร้ฟันของตัวเองให้มู่ฮวำหลี!

เด็กน้อยไม่ได้รังเกียจมู่ฮวำหลี!

ยิ้มให้ด้วย!!!

หนงเย่ำช็อคหนัก มันไม่ยุติธรรม!

ทุกครั้งที่เขำไปหำเสี่ยวเชี่ยนอุตส่ำห์ท ำหน้ำทะเล้นเล่นด้วย

เพื่อให้เสี่ยวเหวยชอบ แต่เด็กนี่ก็ไม่สนใจเขำเลยสักนิด แล้ว

ท ำไมเจอมู่ฮวำหลีครั้งแรกกลับยิ้มให้!

มีไม่กี่คนที่สำมำรถท ำเมินรอยยิ้มที่ไร้เดียงสำของเด็กได้

มู่ฮวำหลีเองก็เช่นกัน พอเสี่ยวเหวยยิ้มให้เขำก็ยิ้มตอบ

เสี่ยวเชี่ยนเห็นภำพนี้แล้วก็คิดในใจ ตำมคำด

1 1 0 2 4

เมื่อชำติก่อนเสี่ยวเหวยเข้ำกันได้ดีกับมู่ฮวำหลีมำกทีเดียว

นิสัยของลูกเธอออกหยิ่งนิดๆ ถูกใจคนยำก ซึ่งก็ได้มำจำกพ่อ

อวี๋หมิงหลำงเป็นคนที่ไม่ค่อยเห็นใครในสำยตำ เสี่ยวเหวย

ในตอนนี้ก็ยังคงชอบมู่ฮวำหลีเหมือนชำติก่อน

อวี๋หมิงหลำงสังเกตสีหน้ำของทุกคน สัญญำณเตือนภัยดัง

ขึ้นในใจของเขำนำนแล้ว

พอเห็นมู่ฮวำหลีเป็นแบบนี้เขำก็รู้สึกว่ำไม่ได้กำรแล้ว เมีย

เขำเคยเกลียดคนๆ นี้มำกแต่กลับไม่แก้แค้น ลูกสำวก็ดูจะชอบ

หมอนี่อีก มันอะไรกัน?!

เสี่ยวเชี่ยนอุ้มเสี่ยวเหวยขึ้นมำ เสี่ยวเหวยยังมองมู่ฮวำหลี

อยู่ หนงเย่ำเห็นแล้วก็เจ็บใจ

“เด็กตัวแค่นี้จะรู้เรื่องอะไร สมองยังไม่พัฒนำเท่ำไรเลย”

“อันที่จริงก็ไม่แน่นะ ถ้ำเอำตำมทฤษฎีของอำจำรย์อำ ถ้ำ

อนุภำควิญญำณของเด็กรวมตัวกันไว กำรเรียนรู้ก็เป็นไปได้ไว

ไม่ได้มีเรื่องของสมองพัฒนำมำเกี่ยวข้อง” มู่ฮวำหลีเห็นรอยยิ้ม

ของเด็กน้อยแล้วก็หมั่นเขี้ยว เขำเจอเด็กทำรกมำก็เยอะ แต่คนนี้

น่ำรักที่สุด

1 1 0 2 5

มู่ฮวำหลียื่นมือออกไป เสี่ยวเชี่ยนจึงให้เขำอุ้มเสี่ยวเหวย

พอเสี่ยวเหวยไปอยู่ในอ้อมกอดของมู่ฮวำหลีก็เอำหน้ำซบบ่ำของ

เขำ

ภำพนี้สะเทือนใจทั้งหนงเย่ำและอวี๋หมิงหลำงมำก

“มำ ขอฉันอุ้มมั่ง!” หนงเย่ำไปแย่งเสี่ยวเหวยมำ พอเสี่ยว

เหวยมำอยู่ในอ้อมกอดเขำก็ร้องไห้จ้ำหน้ำแดงก่ำ

อวี๋หมิงหลำงจึงไปเอำตัวเสี่ยวเหวยมำ เด็กน้อยถึงได้หยุด

ร้อง สะอึกสะอื้น เห็นได้ชัดเลยว่ำสะเทือนใจแค่ไหน ปำกก็พูดค ำ

เพียงค ำเดียวที่ตัวเองพูดได้

“พ่อ…”

อวี๋หมิงหลำงสงสำรลูกจับใจ ลูกสำวเพิ่งหัดพูด ถ้ำไม่เรียก

แม่ก็เรียกพ่อได้ เรียกทั้งตอนดีใจและเสียใจ พอเรียกขึ้นมำอวี๋ห

มิงหลำงก็ดีใจ

“หลี อนุภำควิญญำณรวมตัวที่ว่ำมันคืออะไรเหรอ?” เสี่ยว

เชี่ยนไม่ได้สังเกตเห็นอำรมณ์ที่เปลี่ยนไปของผู้ชำยทั้งสำมคน

เธอสนใจเรื่องนี้มำก

1 1 0 2 6

หนงเย่ำส่งสำยตำเตือนมู่ฮวำหลี แต่มู่ฮวำหลีกลับท ำ

เหมือนไม่เห็น เขำตอบเสี่ยวเชี่ยน

“อำจำรย์อำคิดว่ำบนโลกนี้มีกำรด ำรงอยู่ของอนุภำค

วิญญำณ หลังจำกที่มนุษย์ตำยไป อนุภำควิญญำณส่วนหนึ่งก็จะ

ลอยอยู่ในอำกำศ รอโอกำสเหมำะๆ เพื่อรวมตัว ซึ่งเรื่องนี้ใช้

อธิบำยได้ว่ำท ำไมเด็กถึงจ ำเรื่องตอนก่อนสี่ขวบไม่ได้ และก็ใช้

อธิบำยได้ว่ำท ำไมบำงคนถึงมีควำมทรงจ ำในชำติก่อน อย่ำงแรก

ก็เพรำะอนุภำควิญญำณต้องใช้เวลำในกำรรวมตัวหลำยปี อย่ำง

หลังเป็นเพรำะอนุภำควิญญำณที่มำรวมตัวมีจ ำนวน

ค่อนข้ำงมำก เลยติดเอำควำมทรงจ ำในชำติก่อนมำด้วย”

พอเขำพูดจบหนงเย่ำก็โกรธหน้ำเขียว สีหน้ำอวี๋หมิงหลำงก็

แย่ลง

ในใจของพวกเขำมีควำมลับร่วมกัน ซึ่งก็คือเรื่องที่ชีอวี่เซวีย

นพยำยำมปิดบังเสี่ยวเชี่ยนเอำไว้

แต่ควำมลับนี้กลับถูกมู่ฮวำหลีพูดออกมำหน้ำตำเฉย อวี๋ห

มิงหลำงกับหนงเย่ำมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำกังวล

เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้ควำมคิดของสองคนนี้ เธอสนใจเรื่องที่มู่ฮวำ

1 1 0 2 7

หลีพูดยิ่งกว่ำเดิม

“ฉันเพิ่งเคยได้ยินทฤษฎีนี้เป็นครั้งแรก หลี อธิบำยให้

ละเอียดกว่ำนี้ได้ไหม?”

“แน่นอน ตอนพวกเรำกินข้ำว”

“อ๊ะ! ฉันนึกออกแล้ว อำจำรย์ทิ้งเคสคนไข้ไว้ให้นำยไม่ใช่

เหรอ นำยรีบไปดูตอนนี้เลยไป”

“จริงสิ! ต้ำเหวยไม่ชอบอยู่ข้ำงนอกนำนๆ เมียจ๋ำพวกเรำ

กลับบ้ำนกันเถอะ!”

อวี๋หมิงหลำงกับหนงเย่ำพูดขึ้นพร้อมกัน

มู่ฮวำหลีกับเสี่ยวเชี่ยนเหมือนอยำกคุยกันต่อ แต่หนงเย่ำ

กับอวี๋หมิงหลำงไม่เปิดโอกำสนั้น พวกเขำแยกสองคนนี้ออกจำก

กัน เรื่องเลี้ยงข้ำวจึงยกเลิกไปโดยปริยำย

หลังกลับถึงบ้ำนเสี่ยวเหวยก็หลับไปอย่ำงรวดเร็ว เด็กทำรก

นอนเยอะเป็นปกติ

เสี่ยวเชี่ยนอยำกถำมอวี๋หมิงหลำงว่ำท ำไมต้องลำกเธอ

กลับมำ แต่อวี๋หมิงหลำงกลับปั้นหน้ำบึ้งถำมเธอก่อน

1 1 0 2 8