แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1309 พำลูกไปท่องโลก

“ท ำไมคุณไม่เรียกผมหลำง?” เหล่มองอย่ำงไม่สบอำรมณ์

“… นำยเพี้ยนอะไรขึ้นมำอีก?”

“ท ำไมเรียกหมอนั่นว่ำหลี?”

“…”

ก็เมื่อชำติก่อนเธอเรียกจนชินแล้ว มันติดปำก

“ผมเพี้ยนเหรอ? คุณลืมแล้วเหรอว่ำก่อนหน้ำนี้มันท ำอะไร

กับคุณไว้? ต่อไปไม่ต้องไปอยู่ใกล้มัน ไม่สิ ไม่ต้องเจอมันเลย

ดีกว่ำ!”

อวี๋หมิงหลำงท ำทีเป็นหึงแล้วยื่นเงื่อนไข เขำกังวลว่ำแมว

หลีฮวำจะพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดกับเสี่ยวเชี่ยน

ควำมลับเรื่องชำติก ำเนิดของเสี่ยวเชี่ยน เขำไม่อยำกให้เธอ

รู้

เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ถ้ำเธอรู้ว่ำชีอวี่เซวียนท ำให้ลูกของแม่

ยำยตำยเพื่อให้เธอได้มีชีวิตรอด เสี่ยวเชี่ยนจะไม่คลั่งเหรอ?

1 1 0 2 9

เธอผูกพันกับแม่มำตั้งหลำยปี ถึงตอนนั้นคงล ำบำกใจมำก

ไม่สู้ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป

“อวี๋เสี่ยวเฉียง นำยคงไม่ได้หึงขึ้นมำอีกนะ? เขำเป็นรุ่นพี่

ของฉัน ระหว่ำงเรำจะมีอะไรได้?” เสี่ยวเชี่ยนคิดในใจ ขนำดเมื่อ

ชำติก่อนตอนไม่มีเสี่ยวเฉียงเธอยังไม่เผลอใจไปกับแมวหลีฮวำ

เลย ชำตินี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

“เอำเป็นว่ำ คุณอยู่ให้ห่ำงๆ หมอนั่นเป็นพอเข้ำใจไหม?”

“ประสำทหรือเปล่ำ นำยไม่เอำปี๊บมำคลุมหัวฉันไว้เลยล่ะ?

มีลูกกันแล้วหนึ่งคนท ำไมนำยยังเป็นแบบนี้อยู่อีก? ฉันคิดว่ำนำย

จะโตได้สักที ไม่นึกเลยว่ำยังท ำตัวไร้เดียงสำเหมือนเดิม!”

อวี๋หมิงหลำงมีเหตุผลที่พูดออกไปไม่ได้ เขำไม่ได้หึงจริงๆ

แต่เพื่อเป็นประโยชน์ต่อตัวเธอ เขำพูดควำมจริงไม่ได้

“เอำเป็นว่ำถ้ำในใจคุณยังมีครอบครัวอยู่ก็อยู่ห่ำงๆ หมอ

นั่นไว้ ผมดูแวบเดียวก็รู้ว่ำหมอนั่นไม่ใช่คนดีอะไร”

เสี่ยวเชี่ยนปำผ้ำอ้อมของเสี่ยวเหวยใส่หน้ำเขำ “ฉันว่ำคนที่

แย่ที่สุดก็นำยนี่แหละ! รีบกลับไปท ำงำนเลยไป เดี๋ยวก็ไม่ทัน

หรอก!”

1 1 0 3 0

∗∗∗

หนงเย่ำก ำลังโวยวำยใส่มู่ฮวำหลี

“ว่ำงมำกนักหรือไง เอำเรื่องอนุภำควิญญำณไปบอกยัยนั่น

ท ำไม?”

“ฉันพูดแล้วไงล่ะ? อำจำรย์อำก ำลังวิจัยเรื่องอนุภำค

วิญญำณอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

หนงเย่ำนิ่งไป เขำเองก็ไม่แน่ใจว่ำมู่ฮวำหลีรู้เรื่องในตอนนั้น

มำกน้อยแค่ไหน แต่ไหนแต่ไรเดำทำงยำกว่ำหมอนี่คิดอะไรอยู่

ปกติเห็นเอำแต่ยิ้ม แต่ก็เหมือนชื่อนั่นแหละ เจ้ำเล่ห์อย่ำงกับ

หมำจิ้งจอก

จำกร่องรอยหลำยปีมำนี้ หมอนี่ก็คงเดำอะไรได้บ้ำง

“อำจำรย์อำไม่ถูกกับอำจำรย์เรำ นำยพยำยำมอย่ำเอ่ยเรื่อง

นี้ต่อหน้ำหัวหน้ำคณะน้อยเป็นพอ”

“หัวหน้ำคณะน้อย… เขำเป็นแค่ลูกบุญธรรมหรือลูกแท้ๆ

กันแน่ พวกนำยหลอกคนนอกน่ะได้ แต่กับฉันก็คิดจะปิดบัง

เหรอ?”

1 1 0 3 1

“มีอะไรให้ปิดบัง? ลูกบุญธรรมแล้วไง ลูกสำวแท้ๆ แล้วไง?

นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของอำจำรย์ ตำแก่นั่นอยู่ข้ำงนอกบ่อยขนำด

นั้น ไม่แน่วันดีคืนดีเกิดถุงยำกแตก มีลูกสำวตกยำกอยู่ที่ไหนบ้ำง

หรือเปล่ำก็ไม่รู้ มันจะแปลกตรงไหน?”

“หึหึ”

“หึกับผีสิ ไป กินข้ำว! ต่อไปนำยอยำกพูดเรื่องของโบรำณ

กับหัวหน้ำคณะน้อยก็พูดไป แต่เรื่องเหนือธรรมชำติที่ขัดกับ

งำนวิจัยของพวกเรำนั่นไม่ต้องพูดถึงอีก อำจำรย์ไม่อยำกให้นำย

ท ำแบบนั้นแน่”

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ำแมวหลีฮวำน่ำสงสัย เขำยกมุมปำก

เล็กน้อยคล้ำยแสยะยิ้ม รำวกับว่ำรู้ทุกอย่ำง คนที่หนงเย่ำมองไม่

ออกมีน้อยมำก แมวหลีฮวำเป็นหนึ่งในนั้น แล้วก็หัวหน้ำคณะ

น้อยจอมเอำแต่ใจนั่นด้วย

เมื่อคิดได้แบบนี้ ในบรรดำศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหมดของ

ฟำร์มเจ็ดหมู่ อำข่ำผู้ไร้เดียงสำน่ำรักสุดแล้ว หนงเย่ำแอบคิดถึง

อำข่ำ โดยเฉพำะซุปหมำล่ำที่อำข่ำซื้อมำให้

เวลำนี้อำข่ำก ำลังนั่งอยู่บนโซฟำบ้ำนเสี่ยวเชี่ยน มอง

1 1 0 3 2

ประธำนเชี่ยนแต่งตัวอย่ำงกล้ำๆ กลัวๆ

“ประธำนเชี่ยน… เธอจะพำเสี่ยวเหวยไปที่แบบนั้น… จริง

เหรอ? ไม่กลัวพี่เฉียงโกรธเหรอ?”

ตอนประธำนเชี่ยนโทรมำบอกเธอยังคิดว่ำตัวเองฟังผิดด้วย

ซ้ำ

“โกรธอะไร? มีอะไรให้น่ำโกรธ” เสี่ยวเชี่ยนยังโกรธอวี๋หมิง

หลำงอยู่

“แต่ว่ำ… เสี่ยวเหวยไปที่แบบนั้นได้เหรอ?”

“ไม่ใช่ที่อโคจรเสียหน่อยท ำไมจะไปไม่ได้? ฉันไม่ได้พำลูก

สำวไปตลำดมืดนะ ก็แค่งำนประมูล ท ำไมจะไปไม่ได้!”

วิธีคลำยเครียดที่เสี่ยวเชี่ยนคิดได้ก็คือ ซื้อ ซื้อ ซื้อ!

มีงำนประมูลจัดที่เมืองหลวงพอดี เธอเลยจะพำลูกสำวไป

เปิดหูเปิดตำเสียหน่อย

จำกนั้นก็จะช้อปจัดหนักให้อวี๋หมิงหลำงคนใจแคบแค้น

เล่นๆ แน่นอนว่ำนอกจำกเรื่องนี้แล้วประธำนเชี่ยนยังมีเรื่อง

ส ำคัญอีกเรื่องที่จะไปท ำที่นั่น

1 1 0 3 3

“แต่เธอพำลูกไปโดยไม่บอกเขำก่อนแบบนี้ เขำจะไม่เป็น

ห่วงเธอกับลูกเหรอ?”

“ฉันจะเขียนโน้ตทิ้งไว้ อีกสำมวันก็กลับมำแล้ว” ไม่มีอะไร

ขวำงประธำนเชี่ยนที่จะไปชอปปิงได้

อำข่ำรับค ำสั่งจำกบอสให้มำปกป้องเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยน

งอนอวี๋หมิงหลำงแต่ก็รู้ว่ำอะไรควรท ำไม่ควรท ำ เธอจะพำลูก

ออกไปย่อมต้องค ำนึงถึงควำมปลอดภัย สถำนกำรณ์แบบนี้จึง

ต้องเอำอำข่ำไปด้วย

อำข่ำมองเสี่ยวเหวยด้วยควำมเป็นห่วง “ถึงที่นี่จะห่ำงจำก

เมืองหลวงไม่ไกล แต่ก็ต้องนั่งรถสองชั่วโมง เด็กจะไม่เป็นไร

เหรอ?”

“ไม่เป็นไร ฉันเตรียมพร้อมหมดทุกเรื่องแล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนจัดเสื้อผ้ำของตัวเองและลูกเสร็จเรียบร้อย เธอ

ส่องกระจกมองซ้ำยมองขวำ ผ่ำนไปห้ำเดือนกว่ำน้ำหนักเธอ

กลับไปเท่ำเดิมแล้ว จุดที่ยำกที่สุดก็คือกำรเอำเนื้อส่วนเกินตรง

ช่วงท้องออก ช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่ำนมำเธอหมั่นเล่นโยคะ ไม่ง่ำย

เลยกว่ำจะเอำเนื้อส่วนนั้นออกได้

1 1 0 3 4

ถ้ำเธอขี้เกียจกว่ำนี้หน่อย เนื้อตรงนั้นก็จะอยู่กับเธอไป

ตลอดชีวิต ประธำนเชี่ยนซีเรียสเรื่องหุ่นตัวเองมำก ยอมไม่ได้ที่

จะปล่อยให้ตัวเองมีเอวเหมือนถังน้ำ ออกก ำลังกำยอย่ำง

สม่ำเสมอหุ่นถึงได้กลับไปเหมือนตอนก่อนตั้งท้อง

กำรมีลูกเป็นหน้ำที่อันยิ่งใหญ่ของผู้หญิง แต่ปัญหำที่ไม่

อำจมองข้ำมเลยก็คือกำรมีลูกส่งผลต่อสรีระของผู้หญิงไม่น้อย

น้อยคนที่จะอดทนออกก ำลังกำยได้เท่ำประธำนเชี่ยน มีแม่ตั้ง

มำกเท่ำไรที่อ้วนขึ้นเพรำะมีลูก ส ำหรับผู้หญิงแล้วกำรมีลูกก็ถือ

เป็นเครื่องท ำลำยรูปลักษณ์อย่ำงหนึ่ง

พอนึกได้ว่ำเธอตั้งท้องต้องเสียสละให้เขำมำกแค่ไหน เขำ

ยังจะมำหึงพร่ำเพรื่อ เรื่องนี้เสี่ยวเชี่ยนยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด

เธอเองก็ได้ให้โอกำสอวี๋หมิงหลำงแล้ว แต่หมอนั่นก็ยังคง

ท ำให้เธอผิดหวัง เธอจึงตัดสินใจขอรักษำอำกำรหมอนี่หน่อย

“ประธำนเชี่ยน คือว่ำ… เธอคงไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้ำหลัง

คลอดใช่ไหม?” อำข่ำถำมด้วยควำมไม่แน่ใจ

เสี่ยวเชี่ยนแสยะยิ้ม “ใช้ได้นี่ คนเรียนแย่อย่ำงเธอยังรู้จัก

โรคซึมเศร้ำหลังคลอด แต่ฉันพูดได้เลยนะว่ำฉันไม่ได้ซึมเศร้ำ!”

1 1 0 3 5

“… เธอไม่ซึมเศร้ำ แต่ฉันว่ำพี่เฉียงก ำลังจะซึมเศร้ำแล้วล่ะ”

อำข่ำพึมพ ำเสียงเบำ

“เธอพูดอะไรนะ?” เสี่ยวเชี่ยนหรี่ตำมอง อำข่ำรีบยิ้มให้

เปล่ำนะ ไม่ได้พูด!

คนที่ล่วงเกินประธำนเชี่ยนไม่มีจุดจบที่ดีแน่ อำข่ำยังรักชีวิต

และอยำกอยู่กับของอร่อยไปอีกนำนๆ

พอลงไปชั้นล่ำงอำข่ำถึงได้เข้ำใจว่ำที่เสี่ยวเชี่ยนบอกว่ำ

เตรียมพร้อมหมำยถึงอะไร

“คุณพระช่วย ได้เห็นรถแบบนี้ในประเทศนี้มันดูแปลกตำ

มำก เท่ห์จังเลย~” อำข่ำผิวปำกแซวหลังเห็นรถที่จอดอยู่หน้ำตึก

มิน่ำประธำนเชี่ยนถึงได้กล้ำพำเสี่ยวเหวยไป เพรำะมีรถ

บ้ำนนี่เอง

หลังปีสองพันประเทศนี้ถึงจะมีรถบ้ำนปรำกฏให้เห็น แต่ท ำ

โฆษณำยังไงก็ท ำไม่ขึ้น ทั้งประเทศมีอยู่ไม่กี่คัน รถบ้ำนหรูหรำ

คันตรงหน้ำนี้สะกดสำยตำอำข่ำในทันที

“ประธำนเชี่ยนซื้อมำเหรอ?” อำข่ำเดินวนรอบรถ เธอชอบ

1 1 0 3 6

รถบ้ำนมำตลอด อยำกซื้อไว้สักคันขับไปเที่ยวรอบโลก

“ยืมมำ”

“เอ๋ ใครกันรวยขนำดนี้ ซื้อรถบ้ำน เดี๋ยวนะ!” ทันใดนั้นอำ

ข่ำก็สังหรณ์ใจไม่ดี

1 1 0 3 7