แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1311 เข้ำใจผิดจนบันเทิงล่ะงำนนี้

ตอนที่อำข่ำรับสำยอวี๋หมิงหลำง เธอกับเสี่ยวเชี่ยนได้ไปถึง

โรงแรมที่จองไว้เรียบร้อยแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนจองห้องชุดประธำนำธิบดีของโรงแรมไว้ เวลำนี้

ก ำลังนวดให้เสี่ยวเหวยแบบที่ต้องท ำประจ ำทุกวัน เด็กน้อยเพิ่ง

อำบน้ำเสร็จ ผมยังเปียกอยู่ ก ำลังเคลิ้มกับฝีมือนวดของแม่

“พี่เฉียง ฉันเอง” พออำข่ำเห็นเป็นเบอร์ของอวี๋หมิงหลำงก็

ท ำใจดีสู้เสือกดรับ

“เมียพี่” อวี๋หมิงหลำงก ำลังจะถำมว่ำเมียเขำอยู่กับอำข่ำหรือ

เปล่ำ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องของต้ำเหวยดังลอดมำ

โทรหำถูกคนแล้ว!

“บอกเขำว่ำฉันกับลูกก ำลังพยำยำมสร้ำงควำมรู้สึกแปลก

ใหม่ให้กับเขำ สำมวันหลังเสร็จงำนประมูลพวกเรำจะกลับไป

เอง” เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่อวี๋หมิงหลำงโทรมำ

“ประธำนเชี่ยนบอกว่ำ”

“ได้ยินแล้ว” อวี๋หมิงหลำงกัดฟันโกรธพร้อมวำงสำย

1 1 0 4 7

หลังวำงสำยเขำก็แสยะยิ้ม

เสี่ยวเฉียงรู้สึกว่ำ ในเมื่อผู้หญิงคนนี้อยำกให้เขำ ‘รู้สึก

แปลกใหม่’ เขำก็จะไม่ปล่อยให้เธอได้ใจ ถึงเวลำเอำคืนบ้ำงแล้ว!

ไม่ใช่แค่หนีออกจำกบ้ำน ยังกล้ำพำลูกออกไปด้วย แม้แต่

หมำก็ไม่เหลือไว้ให้เขำ!

พอคิดว่ำจะเล่นงำนเธอกลับบ้ำงเสี่ยวเฉียงก็ยิ้มอย่ำงได้ใจ

แสงไฟสะท้อนกับฟันของเขำ

“ประธำนเชี่ยน เธอท ำแบบนี้ไม่กลัวพี่เฉียงโกรธเหรอ?” อำ

ข่ำมองเสี่ยวเชี่ยนเล่นเกมกับลูกหลังนวดเสร็จด้วยสีหน้ำไม่ทุกข์

ร้อนเธอจึงอดถำมด้วยควำมเป็นห่วงไม่ได้

แต่ก็มีแค่ประธำนเชี่ยนคนเดียวหรือเปล่ำที่ท ำให้เสือดุอย่ำง

พี่เฉียงกลำยเป็นแมวเชื่องๆ ได้?

“เขำท ำอะไรยังไม่กลัวว่ำฉันจะโกรธแล้วท ำไมฉันต้องสนใจ

เขำด้วย?”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ห่วงเรื่องนั้นหรอก เธอตั้งท้องเก้ำเดือนกว่ำไป

ไหนก็ไม่ได้ คลอดลูกแล้วก็ทั้งต้องดูแลลูกทั้งต้องฟื้นฟูร่ำงกำย

1 1 0 4 8

แต่อวี๋เสี่ยวเฉียงไม่เพียงแต่จะไม่เห็นใจเธอ ยังกล้ำท ำเธอโมโห

ชีวิตไม่มีควำมสุขเธอก็ต้องหำอะไรสนุกๆ ท ำหน่อย เก็บไว้ในใจ

ไม่เท่ำกับนับถอยหลังรอเป็นโรคซึมเศร้ำเหรอ?

“ท ำไมฉันรู้สึกว่ำพี่เฉียงไม่ยอมอยู่เฉยๆ แน่…”

อำข่ำศรัทธำในตัวอวี๋หมิงหลำงจนแทบจะสยบแทบเท้ำ

หลังจำกที่ได้ประมือกันหลำยครั้งเธอก็รู้ระดับควำมสำมำรถขอ

งอวี๋หมิงหลำง

“เธอกลัวอะไร ต่อให้เขำไม่ยอมอยู่เฉยแล้วไงล่ะ? เขำจะวิ่ง

มำตำมฉันกลับไปหรือไง? อย่ำลืมนะว่ำเขำท ำงำนอะไร ฮ่ำๆๆ!”

เสียงหัวเรำะในตอนท้ำยบ่งบอกถึงควำมสะใจอย่ำงสูง เล่น

เอำเด็กน้อยที่ก ำลังสบำยหลังแม่นวดให้เลียนแบบเสียงหัวเรำะ

ของแม่บ้ำง

“ฮ่ำๆๆ!”

อำข่ำมองสองแม่ลูกคู่นี้แล้วก็แอบสงสำรพี่เฉียง

“ประธำนเชี่ยน ฉันไม่ค่อยเข้ำใจ เธอคงไม่ได้หนีมำเพรำะ

โมโหพี่เฉียงจริงๆ หรอกใช่ไหม?” นี่ไม่ใช่สไตล์ของประธำน

1 1 0 4 9

เชี่ยน

“ฉลำด!”

แน่นอนว่ำเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้พำลูกหนีมำเพียงเพื่ออยำกจะสั่ง

สอนสำมี นั่นก็เป็นแค่หนึ่งในเหตุผล

อำข่ำยังอยำกถำมต่อแต่เจิ้งซวี่มำเคำะประตูก่อน

“เฉินเสี่ยวเชี่ยนเสร็จหรือยัง?”

“รอเดี๋ยว อำจต้องรออีกสักพักกว่ำเสี่ยวเหวยจะหลับ” เสี่ยว

เชี่ยนมองดูลูกสำว ลูกเธอเริ่มเคลิ้มๆ แล้ว เดี๋ยวกินนมก็น่ำจะ

หลับง่ำย

“ถ้ำเสร็จแล้วไปหำผมที่ห้องนะ มำคนเดียวล่ะ ไม่ต้องพำ

หัวล้ำนน้อยมำ”

“รู้แล้ว”

อำข่ำได้ฟังก็งง ท ำไมต้องเรียกประธำนเชี่ยนไปคนเดียว

ประโยคสุดท้ำยที่ตัดเธอออก ท ำอำข่ำรู้สึกเจ็บปวด

เป็นไปตำมคำด เสี่ยวเหวยกินนมเสร็จก็หลับ เสี่ยวเชี่ยน

1 1 0 5 0

วำงลูกบนเตียงแล้วลุกไปแต่งตัวเตรียมออกไป อำข่ำรีบห้ำมเธอ

ไว้

“ประธำนเชี่ยน! เธอไปห้องผู้ชำยลำมกคนเดียวฉันกลัวเขำ

ท ำไม่ดีกับเธอ!”

ชำยหญิงอยู่กันตำมล ำพังดึกๆ ดื่นๆ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว อำ

ข่ำยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย

เธอนึกถึงก่อนหน้ำนี้ที่สืบเจอเรื่องรำวควำมรักอันโชกโชน

ของเจิ้งซวี่คุณชำยเพลย์บอย ในสมองของเธอก็มีหัวข้อแบบนี้

โผล่ออกมำเต็มไปหมด

เขำเตรียมเขมือบเมียคนอื่นกลำงดึก

คุณชำยจอมร้ำยกระโจนเข้ำหำแม่เสือสำวจอมหยิ่ง

อะไรที่ท ำให้เขำไม่หักห้ำมใจ ลงมือแม้กระทั่งกับเพื่อน

สนิท…

เสี่ยวเชี่ยนเห็นอำข่ำท ำหน้ำร้อนใจ เดิมคิดจะอธิบำยว่ำเธอ

จะไปท ำอะไร แต่ขณะที่ก ำลังจะพูดเธอก็รู้สึกว่ำสีหน้ำอำข่ำดู

เหมือนจะมีควำมหมำยอื่นแฝง เซลล์ขี้แกล้งในตัวเสี่ยวเชี่ยนจึง

1 1 0 5 1

เริ่มออกมำโลดแล่นอีกครั้ง

“เธอไม่โอเคเหรอถ้ำฉันอยู่กับเขำตำมล ำพัง?”

“แน่นอน! บอสให้ฉันมำปกป้องเธอนะ! แล้วฉันจะปล่อยให้

เขำท ำตัวหน้ำไม่อำยกับเธอได้ยังไง อย่ำงนี้แล้วก็อย่ำงนั้น!” พอ

คิดภำพเจิ้งซวี่ท ำ ‘อย่ำงนั้น’ กับประธำนเชี่ยนของเธอ อำข่ำก็

เดือดจัด

“เธอเป็นห่วงฉันหรือเป็นห่วงเขำ?”

อำข่ำถลึงตำด้วยควำมตกใจ ใบหน้ำแดงก่ำ

“ประ ประธำนเชี่ยน?!” ท ำไมประธำนเชี่ยนพูดแบบนี้! ใคร

เขำเป็นห่วงหมอนั่นกัน!

“เอำล่ะ ล้อเล่นน่ำ อันที่จริง… ฉันจะไปรักษำเขำ”

“หำ? เขำป่วยเหรอ? เป็นเอดส์หรือซิฟิลิส?”

“ไม่ใช่ทั้งนั้น เป็น” เสี่ยวเชี่ยนยิ้มมุมปำก กระซิบบอกอำข่ำ

ข้ำงหู อำข่ำได้ฟังก็แทบหยุดหำยใจ

“เธอจะบอกว่ำ… หมอนั่น… ไม่ไหวแล้ว?!!”

1 1 0 5 2

“ใช่ ต่อให้มีผู้หญิงแก้ผ้ำต่อหน้ำเขำ เขำก็ไม่รู้สึกอะไรเลย

ไม่เชื่อเธอลองดูมะ?”

เสี่ยวเชี่ยนพูดจบก็ตบบ่ำอำข่ำ “ฉันไปล่ะ ฝำกเธอดูลูก

หน่อยนะ ถ้ำเสี่ยวเหวยตื่นแล้วจะหำฉันเธอก็อุ้มเขำไปที่ห้อง

เจิ้งซวี่แล้วกัน”

พูดจบก็ทิ้งอำข่ำไว้ตรงนั้น อำข่ำยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ ตกใจ

ตัวแข็งไปแล้ว

ประธำนเชี่ยนไม่น่ำจะโกหก หรือนำยริดสีดวงจะ… ไม่ไหว

แล้วจริงๆ?

พอนึกถึงตอนเจิ้งซวี่ท ำหน้ำอวดดี รวมถึงควำมไวในกำร

เปลี่ยนแฟน อำข่ำรู้สึกว่ำต่อให้เขำเป็นโรค ED ก็สมควรแล้ว แต่

พอคิดว่ำจิตใจของเขำต้องผิดเพี้ยนนับจำกนี้ไปเพรำะอำกำร

ตำยด้ำน อำข่ำก็แอบไม่สบำยใจ

ศิษย์พี่ใหญ่โทรเข้ำมำพอดี อำข่ำจึงรับทั้งๆ ที่อยู่ในอำกำร

เหม่อลอย

“อำข่ำ ร้ำนซุปหมำล่ำที่โคตรอร่อยที่ครำวก่อนเธอซื้อมำให้

พี่อยู่ตรงไหน?”

1 1 0 5 3

“ซุปหมำล่ำอะไรก็ไม่ส ำคัญ! พี่ใหญ่ฉันถำมหน่อย อำกำร

จิตเวชแบบไหนที่เกิดเพรำะผู้ชำย… เป็นอย่ำงนั้น?”

“อย่ำงไหน?”

“ก็แบบแข็งไม่ได้ แก้ผ้ำแล้วก็ยังไม่รู้สึกอะไรเลยแบบ

นั้นน่ะ!”

“ไอ๊หยำ! อำข่ำ อย่ำงเธอน่ะแบนรำบเป็นสนำมบินแบบนั้น

ต่อให้แก้ผ้ำผู้ชำยทั่วไปก็ไม่รู้สึกอะไร ขอแค่เธอบอกมำว่ำร้ำน

ซุปหมำล่ำนั่นอยู่ไหน เดี๋ยวศิษย์พี่จะรักษำอำกำรขำดควำมมั่นใจ

ให้เธอฟรีๆ เลยเป็นไง?”

“ไปตำยซะ!” อำข่ำวำงสำยด้วยควำมโมโห

มีแค่ตอนอยู่กับคนนอกเท่ำนั้นแหละที่ศิษย์พี่ชำเขียวจะ

รักษำภำพพจน์ เวลำอยู่กับคนกันเองนี่หน้ำด้ำนสำรพัด ถำมเขำ

ไปก็มีแต่ได้ควำมโมโหกลับมำ

อำข่ำคิดสักพักแล้วโทรหำศิษย์พี่สำม

“รุ่นพี่ ฉันมีเรื่องถำมหน่อย ถ้ำผู้ชำยไม่ไหวเรื่องอย่ำงว่ำแล้ว

จะมีอำกำรจิตเวชแบบไหนเหรอ?”

1 1 0 5 4

ศิษย์พี่สำมที่อำรมณ์ร้อนที่สุด จริงๆ แล้วเป็นคนที่คุยด้วย

ง่ำยที่สุด

ตำมคำด พอได้ฟังอำข่ำถังเถียวก็รีบถำมกลับอย่ำงจริงจัง

“อำข่ำ ใครไม่ไหวแล้ว?”

“คือ… ประธำนเชี่ยน… เอำเป็นว่ำพี่อย่ำถำมเลยน่ำ!” อำข่ำ

เกรงใจที่จะบอกว่ำเจิ้งซวี่ หมอนั่นรักษำภำพพจน์อย่ำงกับอะไร

จึงบอกว่ำประธำนเชี่ยน ควำมหมำยของเธอคือประธำนเชี่ยนให้

มำถำม ปรำกฏว่ำถังเถียวเลยคิดว่ำเป็นอวี๋หมิงหลำงโดย

อัตโนมัติ!

“งั้นก็ต้องแยกว่ำมีสำเหตุมำจำกสภำพร่ำงกำยหรือสภำพ

จิตใจ ถ้ำมีสำเหตุมำจำกจิตใจก็ต้องรักษำด้วยพฤติกรรมบ ำบัด

หรือกำรตอบสนองทำงชีวะซึ่งก็แล้วแต่อำกำร ถ้ำสำเหตุมำจำก

สภำพร่ำงกำยก็ต้องให้กินยำ”

1 1 0 5 5