แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1324 เสี่ยวเฉียงอำรมณ์เสีย

ในสมองของอวี๋เสี่ยวเฉียง ควำมสมบูรณ์แบบต่ำงๆ ใน

กระบวนกำรจีบเมียของเขำ มันคือควำมส ำเร็จที่เรียกได้ว่ำควร

จำรึกไว้ในประวัติศำสตร์ ผลงำนจีบนำงฟ้ำมำครอบครองได้

เพียงพอที่จะท ำให้เขำโม้ไปได้ทั้งชีวิต

“คุณเอำผมไปเทียบกับไอ้แตงกวำด ำนั่นผมไม่ยอมนะ มันมี

อะไรเทียบผมได้? ผมจีบผู้หญิงดีๆ มำเป็นเมียได้ แถมยังมีลูกที่

น่ำรัก มันท ำได้เหรอ!”

“… ถึงได้มีสุภำษิตว่ำ คนดีไร้เมียดี คนแย่กลับได้ดอกฟ้ำ”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเห็นอวี๋หมิงหลำงก ำลังจะโวยวำยจึงรีบพูด

“เอำล่ะๆ เลิกถลึงตำได้ละ ตำนำยมันจะหลุดจำกเบ้ำแล้ว!”

“คุณต้องพูดว่ำพวกเรำเป็นคู่สร้ำงคู่สมไม่อย่ำงนั้นผมจะ…”

อวี๋หมิงหลำงคิดไม่ออกแล้วจริงๆ เขำกลอกตำมองปรอบๆ

จำกนั้นก็หยิบกล่องใส่แท่งยำงกัดของลูกสำวขึ้นมำ

เสี่ยวเชี่ยนกับกับเสี่ยวเหวยถลึงตำพร้อมกัน

“ถ้ำคุณไม่พูดผมจะปำทิ้ง!”

1 1 1 5 9

สีหน้ำเอำคืนเมีย!

หมอนี่พอคิดจะท ำตัวไร้เดียงสำก็เล่นเอำจนปัญญำ

เหมือนกัน เสี่ยวเชี่ยนชินแล้วกับควำมปัญญำอ่อนของเขำ แต่

เสี่ยวเหวยไม่ชิน พอเห็นพ่อแย่งหนึ่งในของไม่กี่ชิ้นที่ตอนนี้เอำ

เข้ำปำกได้ไป เด็กน้อยก็เบะปำกแล้วร้องไห้เสียงดัง

อวี๋หมิงหลำงรีบวำงกล่องลงแล้วอุ้มลูกสำว ทั้งโอ๋ทั้งท ำหน้ำ

ทะเล้นเย้ำลูก ลงทุนลงแรงอยู่นำนกว่ำจะเรียกรอยยิ้มจำกลูกได้

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ “ว่ำนำยทึ่มยังไม่ยอมรับอีกเหรอ! ที่

นำยจีบฉันติดจะว่ำกันจริงๆ เป็นเพรำะอมิกดำลำของฉันท ำงำน

ผิดพลำดต่ำงหำก เลยท ำให้สมองที่ควบคุมด้ำนอำรมณ์ท ำงำน

เหนือกว่ำสมองส่วนอื่น หรือที่เรียกว่ำอำรมณ์ลัดวงจร ฉันถึงได้

ตกล่องปล่องชิ้นกับนำยนี่ไง”

“อมิกดำลำอะไร? ชื่อของกินเหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงรู้จักแต่เรื่องกิน

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังจะให้ควำมรู้เขำโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

พอดี เธอจึงพักเรื่องเถียงกับเขำไว้ก่อนแล้วรับสำย

1 1 1 6 0

“สุ่ยเซียน อืมๆ ฉันอยู่โรงแรม เธอก็มำด้วยเหรอ? ได้ เดี๋ยว

เจอกัน”

“สุ่ยเซียนจะมำ?” เสี่ยวเฉียงถำม

“ใช่ เขำมีของที่อยำกซื้อพอดีก็เลยจะมำดู พวกเรำสัญญำ

กันไว้นำนแล้วว่ำจะพำลูกมำเล่นกัน”

“… สรุปคือ ที่คุณพำลูกหนีมำเป็นเพรำะนัดกันไว้นำนแล้ว?”

อวี๋หมิงหลำงรู้สึกว่ำตัวเองได้รู้ควำมจริงแล้ว

“ฉลำด!” เสี่ยวเชี่ยนเอำมือเขี่ยหน้ำเขำเล่น “ดูซิ ที่นำย

วิเครำะห์เมื่อกี้ก็คืออมิกดำลำที่ท ำงำนปกติ ผ่ำนกำรไตร่ตรอง

จำกสมองส่วนคิดวิเครำะห์ กำรที่นำยเอำกล่องยำงกัดของลูก

ขึ้นมำขู่คนอื่นก็คืออำรมณ์ลัดวงจร กำรลัดวงจรนั้นก็คือกำรที่

สมองที่ควบคุมด้ำนอำรมณ์มำเป็นใหญ่แทน พฤติกรรมปัญญำ

อ่อนทั้งหลำยของคนทึ่มก็มำจำกกำรที่อมิกดำลำลัดวงจรที่แหละ

เข้ำใจ๋?”

ข้อมูลทำงวิชำกำรแบบนี้ท ำให้อวี๋หมิงหลำงต้องใช้เวลำย่อย

เล็กน้อย ผ่ำนไปหลำยวินำทีเขำก็คิดได้

“เมื่อกี้คุณดูถูกผมนี่หว่ำ! คุณบอกว่ำที่ผมจีบติดเป็นเพรำะ

1 1 1 6 1

สมองคุณท ำงำนผิดพลำด!!!”

เสี่ยวเชี่ยนกระพริบตำปริบๆ”ฉันพูดแบบนั้นเหรอ?”

เธอไม่ได้พูดแบบนั้น แต่เธอพูดอย่ำงอ้อมๆ แต่สรุป

ใจควำมออกมำมันก็ควำมหมำยเดียวกันไม่ใช่เหรอ!

ให้ตำยเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ยอมรับ อวี๋หมิงหลำงท ำเสียงหึ ไม่

สนใจเธอ เขำอุ้มลูกไปนั่งหน้ำคอมพิวเตอร์ของโรงแรมที่มีให้ใน

ห้อง เสี่ยวเชี่ยนชำยตำมองแล้วก็ข ำ

“นำยอยำกถำมก็ถำมมำตรงๆ เลย เซิร์จเอำเองน่ำเบื่อจะ

ตำย”

เขำจะหำข้อมูลเรื่องอมิกดำลำสินะ

“ถำมคุณเดี๋ยวก็วำงกับดักล่อผมอีก” ทักษะเฉพำะตัวที่เมีย

เขำถนัดเป็นพิเศษก็คือกำรพูดโกหกโดยไม่กระพริบตำ แถม

ค ำพูดของเธอยังน่ำเชื่อถือมำกอีกต่ำงหำก คนมีพรสวรรค์แบบนี้

ถ้ำไม่เอำไปเขียนบทควำมชักจูงคนก็น่ำเสียดำยควำมสำมำรถ

แย่

“สรุปง่ำยๆ นะ อมิกดำลำเนี่ยก็คือปลำยทำงของส่วนฮิปโป

1 1 1 6 2

แคมปัส หลักๆ คือมีบทบำทในเรื่องกำรตอบสนองควำมรู้สึกกับ

ระบบควำมทรงจ ำ ซึ่งแน่นอนว่ำขอบเขตที่สำขำจิตวิทยำต้อง

ศึกษำก็คือกำรตอบสนองควำมรู้สึก ถ้ำจะให้ฉันเปรียบเทียบให้

เห็นภำพก็ อมิกดำลำเปรียบเหมือน ‘ทหำรยำม’ ข้อมูลที่ได้รับ

จำกภำยนอกมีสองรูปแบบที่จะถูกส่งผ่ำนไปยังสมอง แบบหนึ่ง

คือสมองที่ควบคุมด้ำนอำรมณ์ที่ฉันพูดถึง”

“ก็คือลัดวงจรที่คุณพูดถึง! เพรำะลัดวงจรคุณถึงได้เลือก

ผม!” ประโยคนี้สะเทือนใจอวี๋หมิงหลำงอย่ำงรุนแรง พี่หลำงเลย

ต้องมำนั่งค้นหำข้อมูลด้วยควำมไม่ยอมแพ้

“ใช่ อันที่จริงศัพท์เทคนิคเรียกว่ำทำงลัด จำกทำลำมัสลัด

ไปที่อมิกดำลำเลย แต่ถ้ำแบบทำงไม่ลัดก็จะซับซ้อนหน่อย จำก

ทำลำมัสส่งไปยังซิงกิวเลส ไจรัสรวมถึงโซนต่ำงๆ ในสมอง

จำกนั้นค่อยไปถึงอมิกดำลำ แบบไม่ลัดต้องผ่ำนเส้นทำงมำกมำย

ดังนั้นจึงผ่ำนกำรวิเครำะห์มำกขึ้น เมื่อข้อมูลได้ผ่ำนกำรวิเครำะห์

มำหลำยขั้นตอนแล้วก็จะยิ่งท ำในสิ่งที่เป็นประโยชน์มำกกว่ำ แต่

ใช่ว่ำกำรลัดวงจรจะไม่ดี อย่ำงเช่น ถ้ำนำยเผชิญกับอันตรำย ไม่

มีเวลำให้คิดเยอะ แน่นอนว่ำสมองต้องใช้ทำงลัด”

ยกตัวอย่ำงเช่นเจอโจรปล้น อำกำรตอบสนองอย่ำงแรกเลย

1 1 1 6 3

ก็คือวิ่งหนีหรือไม่ก็หำทำงช่วยเหลือตัวเอง ไม่มีทำงที่จะมำนั่งคิด

ว่ำโจรใช้มีดอะไร ท ำไมต้องมำปล้น ปล้นเสร็จท ำอะไรต่อ เป็น

ต้น กว่ำจะคิดเสร็จตำยแล้วเกิดใหม่กี่รอบแล้วก็ไม่รู้

หลังจำกที่เสี่ยวเชี่ยนอธิบำยให้เข้ำใจง่ำยๆ จบ อวี๋หมิง

หลำงก็ยังค้ำงคำใจ เขำมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสำยตำที่หลำก

อำรมณ์กว่ำเดิม จำกนั้นได้สรุปออกมำอย่ำงแม่นย ำ

“สรุปคือ คุณก็ยังคงต้องกำรจะบอกว่ำ กำรที่คุณมำคบกับ

ผมเป็นเพรำะสมองไม่ได้ผ่ำนกำรวิเครำะห์เชิงลึก เป็นกำร

ตัดสินใจแบบส่งเดช!”

จิ๊ จิ๊..เสี่ยวเชี่ยนบ่นในใจ หมอนี่จะอะไรนักหนำ ต่อให้เธอ

บอกว่ำเขำเป็นคนแรกและคนเดียวก็คงจะยังไม่เข้ำหูอยู่ดี

“อันที่จริงเป็นแบบนี้ก็ดีออก เรื่องควำมรักไม่จ ำเป็นต้องคิด

เยอะ คิดเยอะก็ยิ่งวุ่นวำย ปล่อยไปตำมธรรมชำติ คิดแบบทำง

ลัดก็คือปล่อยไปตำมสัญชำตญำณของมนุษย์ นำยลองคิดแบบนี้

นะ ในสำยตำของฉันกำรเจอนำยกับกำรเจออันตรำยควำมเร็วใน

กำรตอบสนองของฉันไวเท่ำกัน มันก็หมำยควำมว่ำในใจฉัน

นำยส ำคัญพอๆ กับชีวิต อธิบำยแบบนี้รับได้ไหม?”

1 1 1 6 4

อธิบำยมำยืดยำวอวี๋หมิงหลำงฟังไม่เข้ำหู มีแค่ตอนท้ำยนี่

แหละที่รื่นหูเขำสุด สบำยใจละ

ครั้นแล้วสงครำมจึงสงบลง เขำยิ้มอย่ำงภำคภูมิใจ “หึ ถือว่ำ

ผ่ำน”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นว่ำหลอกเขำได้แล้วก็รู้สึกโล่งอก เห้อ ทุก

วันนี้เธออย่ำงกับครูฝึกสัตว์ เสี่ยวเฉียงนะถ้ำไม่คุยเรื่องงำนหรือ

เรื่องที่จริงจังก็ไม่ต่ำงจำกสัตว์ป่ำ เป็นบ้ำขึ้นมำได้ทุกเมื่อ ต้อง

คอยท ำให้อำรมณ์สงบลง

ขณะที่ทั้งสองคนก ำลังคุยกันอยู่นั้นก็มีคนมำเคำะประตู สุ่ย

เซียนมำแล้ว

เสี่ยวเหวยหันไปเห็นเด็กน้อยในรถเข็นที่อยู่ด้ำนหลังสุ่ย

เซียน ดูแล้วน่ำจะเป็นพวกเดียวกับตัวเอง ตัวเล็กขนำดนั้น!

“อ๊ำ~” เสี่ยวเหวยส่งเสียงเรียกลูกชำยสุ่ยเซียน สองสำมี

ภรรยำหัวเรำะพร้อมเดินเข้ำมำ จำกนั้นก็อุ้มลูกชำยที่อยู่ใน

รถเข็นมำวำงข้ำงเสี่ยวเหวย เด็กทั้งสองคนจ้องหน้ำกัน

“หน้ำตำเหมือนสุ่ยเซียน” เสี่ยวเชี่ยนเคยเห็นในรูป นี่เป็น

ครั้งแรกที่ได้เจอกัน พอสังเกตดีๆ แล้วเธอถึงได้ข้อสรุป

1 1 1 6 5

“ยังดีๆ!” อวี๋หมิงหลำงมองจูขี้บ่น แล้วมองเด็ก จำกนั้นก็

พยักหน้ำ

“หมำยควำมว่ำไง? เหมือนฉันแล้วจะเป็นไง?” จูขี้บ่น

ประท้วง เมื่อก่อนเขำก็เป็นหนุ่มรูปงำมในค่ำยทหำรนะ!

“เหมือนนำยก็เห็นแล้วน่ำร ำคำญพำคนเกลียดน่ะสิ ฮ่ำๆๆ!

เด็กคนนี้ไม่เลว หน้ำเหมือนสุ่ยเซียนดูมีอนำคต” ค ำพูดที่คนใน

ครอบครัวว่ำเขำ อวี๋หมิงหลำงเอำมำลงกับจูขี้บ่นชนิดที่ไม่ตก

หล่น

จูขี้บ่นท ำเสียงหึ เขำมองเสี่ยวเหวยแล้วอดไม่ได้ที่จะกัดบ้ำง

“คิดว่ำตัวเองเจอแต่เรื่องดีๆ? ลูกนำยเหมือนนำยขนำดนี้

กลับยังดูดี มันดูเหนือธรรมชำติไปหน่อยนะ…”

พอเขำพูดแบบนี้ทุกคนก็พยักหน้ำ

ใช่ เหมือนอวี๋หมิงหลำงแต่กลับไม่ท ำให้รู้สึกน่ำร ำคำญพำ

คนเกลียด นี่แหละจุดร้ำยกำจของเสี่ยวเหวย!

เปรี้ยง!

เสี่ยวเฉียงสะเทือนใจ ท ำไมพูดอ้อมไปอ้อมมำวกมำลงที่เขำ

1 1 1 6 6

ได้เล่ำ!

ลูกชำยของสุ่ยเซียนโตกว่ำเสี่ยวเหวยไม่กี่เดือน ถูกเลี้ยงจน

จ้ำม่ำเหมือนกัน พอเห็นเสี่ยวเหวยก็มองอย่ำงไม่ละสำยตำ จ้อง

สักพักก็อยำกเอำปำกเล็กๆ เข้ำไปใกล้หน้ำเสี่ยวเหวย

พออวี๋หมิงหลำงที่อยู่ข้ำงๆ เสี่ยวเหวยเห็น อะไรเนี่ย ตูดยัง

ใส่ผ้ำอ้อมอยู่กล้ำหลีสำวแล้วเหรอ?

1 1 1 6 7