แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1358 ประธำนเชี่ยนที่ถูกตบหน้ำ

อวี๋หมิงหลำงถึงได้นึกออกเรื่องควำมแตกต่ำงของอำยุ เรื่อง

ท ำผิดกฎหมำยแบบนั้นย่อมท ำไม่ได้แน่นอน ท ำได้แค่ใช้

จินตนำกำรเอำ

“อันที่จริงนะเมียจ๋ำ บำงครั้งผมก็อยำกย้อนกลับไปสมัย

เด็กๆ รีบๆ รู้จักคุณ ผมอยำกไปตำมเฝ้ำคุณตั้งแต่เด็กๆ เลย

เปลี่ยนผ้ำอ้อมให้คุณ อยำกให้รอยยิ้มแรกในชีวิตคุณเป็นของ

ผม จำกนั้นผมจะจูงมือเล็กๆ ของคุณไปเข้ำโรงเรียน เอำตังค์ค่ำ

ขนมซื้อของอร่อยๆ ให้คุณกิน เด็กผู้ชำยคนไหนกล้ำดึงผมเปีย

คุณผมจะต่อยมันให้หน้ำหงำยเลย!”

ครอบครองสำวงำมก็ต้องเริ่มจำกวัยเด็ก อวี๋หมิงหลำง

จินตนำกำรเองมีควำมสุขเอง ใบหน้ำยิ้มโง่ๆ เหมือนพวกลุงแก่ๆ

เสี่ยวเชี่ยนสำดน้ำเย็นดับจินตนำกำรเขำ

“นำยลองจินตนำกำรเอำหน้ำนำยไปใส่ร่ำงเด็กผู้ชำย เอำ

หน้ำฉันไปแทนเสี่ยวเหวย คนเป็นพ่ออย่ำงนำยทนได้เหรอที่มี

เด็กผู้ชำยมำจับจ้องลูกสำวตั้งแต่ยังอยู่ในวัยใส่ผ้ำอ้อม? มำ

เปลี่ยนผ้ำอ้อมให้ลูกนำย ลูกยิ้มให้เขำ จูงมือเสี่ยวเหวยไป

1 1 4 4 7

โรงเรียน แถมยังเอำตังค์ค่ำขนมซื้อของกินให้อีก คนเป็นพ่อ

อย่ำงนำยอยำกหอมแก้มลูก แต่เด็กคนนั้นกลับท ำท่ำฮึดฮัดไม่

พอใจอยู่ข้ำงๆ ในใจของเขำคิดว่ำ นี่ลุง ปล่อยสำวของผมเดี๋ยวนี้

นะ!”

ไม่มีใครถนัดโจมตีจุดอ่อนในจิตใจของคนอื่นได้ดีเท่ำเสี่ยว

เชี่ยนอีกแล้ว พอเธอพูดแบบนั้นจบอวี๋หมิงหลำงก็หน้ำนิ่วคิ้ว

ขมวด ควำมโกรธเริ่มแสดงออกทำงใบหน้ำ

“มันกล้ำเหรอ! นี่ลูกสำวผม! คุณบอกผมมำ ตอนที่พำต้ำ

เหวยออกไปข้ำงนอกไอ้เด็กคนไหนในหมู่บ้ำนเรำที่มันจ้องเสี่ยว

เหวยตำเป็นมัน? เด็กน้ำมูกยืดลูกพี่จ้ำว หรือฝำแฝดโคตรดื้อลูก

ที่ปรึกษำหวำง?”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มมุมปำก เธอทำลิปสติกอย่ำงใจเย็น

“ไม่ใช่ทั้งนั้นเหรอ? หรือจะเป็นเด็กหมู่บ้ำนพี่รอง? ครำว

ก่อนที่พำต้ำเหวยไปบ้ำนพี่รองผมเจอหัวหน้ำที่ปรึกษำของพวก

เขำ พอเขำเห็นลูกสำวเรำนะตำเป็นประกำยเชียว แถมยังจะจอง

เป็นคู่หมั้นคู่หมำยให้ลูก ถุย! รำชวงศ์ชิงล่มสลำยมำนำนขนำดนี้

แล้ว เป็นถึงหัวหน้ำที่ปรึกษำยังจะจับจองลูกสะใภ้ตั้งแต่ยังเด็ก

ตอนนั้นผมล่ะอยำกจะชกหน้ำทีแล้ว…”

1 1 4 4 8

นี่มันไปกันใหญ่แล้ว เสี่ยวเชี่ยนได้ฟังไม่รู้จะข ำหรือร้องไห้ดี

“เขำก็แค่ล้อเล่น นำยจะไปชกเขำท ำไม?”

ลูกสำวหน้ำตำดีเกินไป พอไปไหนก็กินขำดเด็กคนอื่น

ดังนั้นเวลำไปข้ำงนอกจึงมักมีคนมำรุมล้อม โดยเฉพำะเพื่อน

ร่วมงำนกับเพื่อนบ้ำน พอเห็นก็จะอดเข้ำมำเล่นด้วยไม่ได้ เรื่อง

อยำกจับจองเป็นลูกสะใภ้เสี่ยวเชี่ยนฟังมำไม่ต่ำกว่ำยี่สิบครั้งแล้ว

เธอชินแล้ว

แต่กลำยเป็นเสี่ยวเฉียงที่ได้ยินทุกครั้งก็คิดเป็นจริง ตอนนั้น

ท ำอะไรไม่ได้ พอกลับถึงบ้ำนก็เอำแต่พูดข้อด้อยของคนพวกนั้น

ในบ้ำนด้วยสภำพใบหน้ำบูดบึ้ง ด่ำพวกคนที่คิดจะมำจับจองลูก

สำวของเขำ

“สีหน้ำแบบนั้นเหมือนล้อเล่นเหรอ? คุณอย่ำประมำทคน

พวกนั้นนะ เรำต้องรีบก ำจัดควำมคิดชั่วร้ำยทั้งหมดของคนพวก

นั้นเสียแต่เนิ่นๆ อย่ำไปบ้ำตำมรับปำกคนพวกนั้นว่ำจะยกลูกเรำ

ให้นะ จริงๆ นะ ผมรู้จักพวกเขำดี ถ้ำคุณรับปำกนะอีกยี่สิบ

สำมสิบปีให้หลังได้ตำมมำทวงถึงบ้ำนแน่ แต่ละคนท ำเหมือน

ซื่อๆ…”

1 1 4 4 9

แค่นึกถึงตอนลูกสำวตัวเองถูกคนพวกนั้นเอำตัวไปอวี๋หมิง

หลำงก็รู้สึกเหมือนถูกกรีดหัวใจ ถูกพรำกของล้ำค่ำที่สะสมไว้ไป

เขำอุ้มลูกยกขึ้นสูง มองใบหน้ำอวบอ้วนแล้วพูดอย่ำงจริงจัง

“ต้ำเหวยจ๋ำ หนูอย่ำรีบแก่แดดมีควำมรักนะ ต่อไปถ้ำไอ้บ้ำ

ที่ไหนกล้ำมำเล่นหูเล่นตำซื้อขนมให้หนูกิน หนูต้องถุยใส่หน้ำ

มันเลยนะ รู้ไหม?”

“พ่อ!” เสี่ยวเหวยคิดว่ำพ่อเล่นด้วยจึงดีดดิ้นด้วยควำมดีใจ

ตอนนี้เสี่ยวเหวยพูดค ำว่ำพ่อชัดแล้ว เวลำเห็นพ่อก็จะมี

ควำมสุข

“ใช่! บนโลกนี้มีแค่พ่อที่ดีที่สุด ผู้ชำยคนอื่นมันก็แค่ขี้ฝุ่น!”

กำรปลูกฝังต้องเริ่มตั้งแต่วัยเด็ก!

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำพูดอย่ำงจริงจังก็ทั้งโกรธทั้งข ำ

“นำยอย่ำเที่ยวเอำอะไรกรอกใส่หัวลูกส่งเดช เดี๋ยวถ้ำเสี่ยว

เหวยโตขึ้นไม่เอำทั้งสองเพศเลยท ำไง?”

“ผมไม่ได้จะไม่ให้ลูกแต่งงำนเสียหน่อย ก็แค่คิดว่ำให้แต่ง

ช้ำหน่อย เลือกเยอะๆ อำยุสำมสิบ ไม่สิ สำมสิบสอง สำมสิบ

1 1 4 5 0

สำมค่อยแต่ง… แต่งแล้วก็ต้องอยู่ใกล้ๆ เรำ ห้ำมไปไหนไกล เผื่อ

ไอ้หมอนั่นมันรังแกลูกเรำ ผมจะได้ไปจัดให้ถึงบ้ำนเลย!”

อวี๋หมิงหลำงพูดเองเออเอง ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห เรื่องแบบนั้น

แค่คิดก็รู้สึกว่ำทุเรศแล้ว!

พอนึกว่ำลูกสำวโตขึ้นสักวันก็ต้องแต่งงำน หัวใจของคนเป็น

พ่อก็เริ่มจะเจ็บปวด เขำมีควำมคิดอยำกเลี้ยงลูกไปตลอดชีวิต

แต่ก็รู้สึกว่ำไปขัดขวำงควำมสุขของลูก พอคิดได้ถึงตรงนี้ก็เกิด

ควำมสับสนในจิตใจ

“เอำผ้ำเช็ดหน้ำไปกัด” เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำเริ่มอินหนักเข้ำ

เรื่อยๆ เลยยื่นผ้ำเช็ดหน้ำให้

“เอำมำให้ผมท ำไม?”

“เอำไปให้กัดไง สีหน้ำของนำยตอนนี้ถ้ำได้กัดผ้ำเช็ดหน้ำ

นะ เหมือนพวกนำงเอกในนิยำยของฉงเหยำเลย เอ้ำ ร้อง!”

เสี่ยวเหวยที่อวี๋หมิงหลำงอุ้มอยู่ได้ยินแม่พูดว่ำร้องก็คิดว่ำ

บอกให้เธอร้องจึงพยำยำมเบะท ำหน้ำร้องไห้ ต้องให้ควำม

ร่วมมือกับแม่!

1 1 4 5 1

อวี๋หมิงหลำงรีบตบหลังปลอบลูก “ไม่ได้ให้หนูร้องนะ แม่

เขำบอกให้พ่อร้อง ดูนะ ฮือ~”

เสี่ยวเฉียงท ำหน้ำร้องไห้ เสี่ยวเหวยเห็นแล้วก็หัวเรำะ

ลูกเป็นนำงฟ้ำตัวน้อย เสี่ยวเชี่ยนมองอย่ำงเอ็นดู แต่พอ

เหลือบไปเห็นสำมีท ำหน้ำปัญญำอ่อน พ่อของลูกเธอช่ำงไม่เต็ม

บำท

“ไม่สิ เมื่อกี้พวกเรำคุยเรื่องอะไรกันอยู่นะ?” เสี่ยวเฉียงเล่น

กับลูกเสร็จในที่สุดก็นึกได้ว่ำพวกเขำออกทะเลกันไปไกลจะถึง

อเมริกำแล้ว

“พูดถึงตรงที่ว่ำนำยอยำกรู้จักฉันให้ไวกว่ำนี้ อยำกมีรักใสๆ

กับฉัน!” เสี่ยวเชี่ยนช่วยฟื้นควำมจ ำ

เขำพยักหน้ำหงึกๆ เหมือนต ำกระเทียม ใช่ เรื่องนี้แหละ!

เสี่ยวเชี่ยนวำงปำกกำเขียนคิ้วแล้วหันไปชี้เขำแบบโกรธๆ

“นำยนี่นะ ท ำไมเป็นคนสองมำตรฐำนแบบนี้? นำยอยำก

รู้จักฉันให้ไวกว่ำนี้ ยิ่งไวยิ่งดี แล้วท ำไมพอกับลูกตัวเองกลับ

พูดจำใจร้ำยเข้มงวดแบบนี้ ลูกสำวนำยมีค่ำ แม่ของลูกสำวนำย

1 1 4 5 2

จะง่ำยๆ ยังไงก็ได้งั้นเหรอ?”

เอ่อ… เสี่ยวเฉียงเพิ่งจะรู้สึกได้ว่ำมันไม่ถูกต้อง เขำรีบยิ้ม

ประจบ

“ผมจะกล้ำว่ำคุณเป็นคนง่ำยๆ ได้ไง ผมแค่คิดว่ำพวกเรำรัก

กันดีแบบนี้ ถ้ำได้รู้จักกันไวๆ ก็คงดี”

เสี่ยวเชี่ยนชอบเถียงกับเขำ จำกนั้นก็ต้อนเอำให้จนมุม

“นำยรู้ได้ไงว่ำเสี่ยวเหวยจะไม่มีควำมรักในวัยรุ่นแบบที่ฟ้ำ

ก ำหนด?”

“แบบนั้นไม่ได้! ผมกับคุณน่ะคู่สร้ำงคู่สม แต่ถ้ำคนอื่นคิดจะ

มำงำบลูกสำวผมไม่ได้เด็ดขำด!”

กับเรื่องนี้เสี่ยวเฉียงขอสองมำตรฐำน

“จริงสิ แล้วเรื่องแมงดำตัวพ่อจบแล้วเหรอ?” เสี่ยวเฉียงนึก

ถึงเรื่องนี้ขึ้นมำได้

“อืม จบแล้ว ฉันชนะขำดลอย ถือว่ำได้จัดกำรหลีไปในตัว

เขำคงต้องขบคิดอะไรไปอีกระยะหนึ่ง” เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เสี่ยว

เชี่ยนภูมิใจที่สุด

1 1 4 5 3

อวี๋หมิงหลำงไม่อยำกคุยเรื่องผู้ชำยคนอื่น แต่จะแสดงออก

ให้เธอเห็นไม่ได้ว่ำเขำใจแคบหึงพร่ำเพรื่อ ครั้นแล้วจึงเปลี่ยน

เรื่องคุย

“ลูกเชี่ยน คุณมีอคติกับคนที่ท ำงำนในวงกำรที่พิเศษแบบนี้

เหรอ?” เขำรู้สึกว่ำเวลำที่เธอพูดค ำว่ำแมงดำตัวพ่อล้วนแฝงไป

ด้วยน้ำเสียงดูถูก

“ผิด! ฉันไม่ได้มีอคติกับคนที่ท ำงำนในวงกำรที่พิเศษ คน

เลวไม่มีแบ่งแยกอำชีพหรอกนะ”

ตอนที่ประธำนเชี่ยนพูดแบบนี้ยังไม่ได้ตระหนักว่ำ อีกเดี๋ยว

เธอจะถูกค ำพูดของตัวเองตบหน้ำ

1 1 4 5 4