แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1368 เงยหน้ำมองดูฟ้ำ สวรรค์เคยเว้นโทษใครที่ไหน

ปึ้ก!

หัวที่น่ำสงสำรของพี่ซวี่ชนประตูอีกรอบ

“คุณ คุณ” เขำเกือบคิดว่ำอำข่ำเป็นปีศำจเฉินเสี่ยวเชี่ยน

เสียแล้ว มีทักษะอ่ำนใจคน!

อำข่ำยิ้มเห็นฟันให้เขำ “ฉันจ ำได้จำกตอนนั้นที่ไปงำน

ประมูลที่เมืองหลวงพร้อมกับประธำนเชี่ยน พวกเรำอยู่บนรถ ฉัน

ให้นำยดูรูปสมัยเด็กของฉัน ดูเหมือนนำยจะฮัมเพลงนี้ ฉันว่ำมัน

เพรำะดี พอกลับมำเลยไปถำมคนอื่นว่ำเพลงอะไร แล้วก็แอบฝึก

ร้อง ท่วงท ำนองที่คุ้นเคยแบบนี้นำยประทับใจไหม?”

อำข่ำจดจ ำค ำสอนของเจ๊ใหญ่ประธำนเชี่ยนได้เป็นอย่ำงดี

อยู่กับผู้ชำยต้องรู้จักฟำดเขี้ยวเล็บเสียบ้ำง อย่ำให้พวกผู้ชำยได้

ใจจนเกินไป เรื่องนี้จ ำเป็นมำก แต่จะเอำแต่ท ำร้ำยอย่ำงเดียว

ไม่ได้ ตบหัวเสร็จก็ต้องลูบหลัง!

ถึงนี่จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่ก็ท ำให้พี่ซวี่ตะลึงมำก

พี่ซวี่ก้ำวขำออกจำกบ้ำนไปซื้อป็อบคอร์นให้อำข่ำด้วย

1 1 5 2 9

ควำมรู้สึกพ่ำยแพ้ กำร ‘ลูบหลัง’ ที่บังเอิญแบบนี้ท ำให้เขำเกือบ

หัวทิ่มเลยทีเดียว!

น้ำเสียงกวนประสำทของไอ้เล็กเหมือนลอยวนเวียนอยู่ข้ำง

หูเขำ เป็นคนต้องท ำตัวซื่อสัตย์ อย่ำเที่ยวอ่อยไปทั่ว ไม่เชื่อก็เงย

หน้ำมองดูฟ้ำ สวรรค์เคยเว้นโทษใครที่ไหน!

∗∗∗

เช้ำวันต่อมำ เสี่ยวเชี่ยนได้รับเอกสำรจำกคนที่เจิ้งซวี่ส่งมำ

ตรงเวลำ เธออ่ำนมันอย่ำงละเอียดแล้วก็หน้ำนิ่วคิ้วขมวด

เวลำนี้อวี๋หมิงหลำงยังไม่ไปท ำงำน เขำเทโจ๊กที่เตรียมไว้ให้

ลูกใส่ชำม น้ำร้อนก็ต้มเสร็จแล้ว

จำกนั้นเขำถึงนั่งลงกินข้ำว “เมียจ๋ำ น้ำต้มไว้แล้วอยู่ใน

กระติกเก็บอุณหภูมิ เดี๋ยวลูกตื่นถ้ำจะกินโจ๊ะคุณก็เทน้ำร้อนใส่ได้

เลย คุณห้ำมแตะเครื่องใช้ไฟฟ้ำเด็ดขำดนะ! แล้วก็ห้ำมใช้

ไมโครเวฟท ำโจ๊กให้ลูกด้วย!”

อย่ำถือโทษที่เขำพูดซ้ำไปซ้ำมำหลำยรอบ มีเมียจอมระเบิด

ครัวเลยต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

1 1 5 3 0

“อืม” ดวงตำของเสี่ยวเชี่ยนยังจดจ่ออยู่ที่เอกสำร มือข้ำง

หนึ่งคว้ำช้อนส่งเข้ำปำก พอได้ยินเสียงหัวเรำะของเขำเธอถึงได้

เอะใจว่ำตัวเองเอำช้อนยื่นเข้ำหำจมูก

“ฮ่ำ ฮ่ำ! เจ๊ใหญ่ประธำนเชี่ยนใช้จมูกกินน้ำเต้ำหู้!” อวี๋หมิง

หลำงข ำมำกจนเรียกประธำนเชี่ยนด้วยฉำยำ

เสี่ยวเชี่ยนรับกระดำษทิชชูที่เขำยื่นมำให้พร้อมมองค้อนไป

หนึ่งที “ฉันก ำลังร ำลึกถึงคนโบรำณต่ำงหำกเล่ำ!”

“คนโบรำณ… ? อ๋อ คุณหมำยถึงหวำงซีจือที่เอำหมั่นโถวจิ้ม

น้ำหมึกกินเหรอ?”

บทสนทนำระหว่ำงผู้คงแก่เรียนก็สบำยๆ เช่นนี้ เรื่องที่เสี่ยว

เชี่ยนพูดถึงก็คือเรื่องหวำงซีจือมัวแต่สนใจอ่ำนข้อควำมก็เลยเอำ

หมั่นโถวไปจิ้มน้ำหมึกแทนกระเทียมบด

“เอกสำรที่คุณอ่ำนมันน่ำสนใจมำกขนำดนั้นเลยเหรอ ถึงได้

เดินตำมรอยหวำงซีจือแบบนี้?” เสี่ยวเฉียงแซว

“ท ำพูดไป ฉันว่ำเรื่องนี้มันน่ำสนใจจริงๆ นะ ประวัติของฉิน

เซียงเสวี่ยให้ควำมรู้สึกที่แตกต่ำงออกไป เพื่อเป็นกำรยืนยัน

ข้อเท็จจริงในเอกสำรนี้ ฉันต้องไปตรวจสอบด้วยตัวเองหน่อย

1 1 5 3 1

ละ”

ถึงเมื่อคืนจะวำงแผนไว้แล้ว แต่พอเอกสำรเหล่ำนี้ปรำกฏ

กลับเปลี่ยนแปลงควำมคิดของประธำนเชี่ยน

“หืม? ผู้หญิงที่เอำตัวเข้ำแลกแบบนั้นท ำคุณสนใจได้ด้วย

เหรอ? ฮี่ ฮี่… เมียจ๋ำ นี่ถ้ำผมไม่ต้องเข้ำงำนนะ พวกเรำมำเล่น

บทบำทสมมติกัน คุณแสดงเป็นสำวนักประชำสัมพันธ์ที่ยอมพลี

กำยเพื่อให้งำนส ำเร็จ ส่วนผมเป็นเศรษฐีใจป้ำ คุณพยำยำม

ยั่วยวนทุกวิถีทำง…”

แค่จินตนำกำรก็คุ้มค่ำแก่กำรรอคอยแล้ว

“หักค่ำขนมเดือนนี้ครึ่งหนึ่ง”

“!!!” ท ำไม!

คนสวยที่หมอบกินอำหำรอยู่ใต้โต๊ะเห่ำออกมำหนึ่งที

จำกนั้นก็งับขำกำงเกงเสี่ยวเฉียง เห้ย คนเก็บอึ ท ำไมวันนี้ไม่มี

ซี่โครงต้ม?

“เห่ำไม ต่อไปไม่มีแล้วซี่โครง ไส้กรอกมื้อพิเศษก็ไม่มีอีก

แล้ว…” อวี๋หมิงหลำงถูกฟ้ำผ่ำกลำงวันแสกๆ

1 1 5 3 2

เขำยังคิดอยู่เลยว่ำจะเอำค่ำขนมไปเลี้ยงข้ำวเพื่อน ผู้ชำยน่ะ

มันต้องมีสังสรรค์กันบ้ำง แล้วก็ เครื่องเกมใหม่ล่ำสุดก ำลังจะ

ออกแล้ว ไหนจะอำหำรมื้อพิเศษที่แอบซื้อให้คนสวยตอนพำ

ออกไปเดินเล่นอีก นั่นมันก็ต้องใช้เงินนะ!

อะไรนะ ไม่มีอำหำรมื้อพิเศษแล้ว? คนสวยไม่ยอม มัน

หมอบลงกับพื้นไม่ยอมลุก แถมยังครำงหงิงๆ อย่ำงน่ำสงสำร

มนุษย์จะทรมำนสุนัขแบบนี้ไม่ได้นะ!

เสี่ยวเฉียงมองเสี่ยวเชี่ยนตำละห้อย เสี่ยวเชี่ยนกวำดตำมอง

หนึ่งคนหนึ่งหมำด้วยสำยตำเย็นชำ

“นำยกล้ำแอบเอำของกินให้คนสวยเหรอ? ถึงว่ำช่วงนี้มันดู

อ้วนขึ้น เป็นสุนัขสำยพันธุ์ลำบรำดอร์ แต่ถูกนำยเลี้ยงเสียกลม

เป็นลูกบอล ถ้ำไม่บอกคงคิดว่ำในบ้ำนมีไส้กรอกยักษ์วำงอยู่!

เลี้ยงหมำไม่ได้เรื่องหักค่ำขนมอีกครึ่ง!”

เปรี้ยง!

อวี๋หมิงหลำงแน่นิ่งไปแล้ว

อดไม่ได้ที่จะค ำนวณตัวเลขดู

1 1 5 3 3

ครึ่งของครึ่ง นี่ไม่เท่ำกับว่ำเขำเหลืออยู่แค่หนึ่งในสี่เหรอ?

ท ำไมอยู่ๆ เมียเขำถึงได้โมโหล่ะ จิตใจของผู้หญิงเปลี่ยน

ง่ำยยิ่งกว่ำท้องฟ้ำในเดือนหก บทจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน อวี๋หมิง

หลำงตีหัวตัวเอง เขำรู้แล้ว!

“เมียจ๋ำ! ผมผิดไปแล้ว!”

“หืม? ผิดตรงไหน?”

“ผมไม่ควรให้คุณเล่นเป็นสำวนักประชำสัมพันธ์”

“หึ!” ยังไม่ถึงกับหมดทำงเยียวยำ ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนก ำลังจะ

ให้อภัยก็ได้ยินเขำพูดต่อเป็นตุเป็นตะ

“เมียผมเป็นผู้หญิงที่มีเกียรติ ต่อให้เล่นบทบำทสมมติก็

ต้องเป็นบทนำงพญำผู้ยิ่งใหญ่!”

“…” อะไรของเอ็ง?!

“ผมเข้ำใจแล้ว! ผมจะแสดงเป็นหนุ่มนักประชำสัมพันธ์!

ส่วนคุณเล่นเป็นบอสสำว ผมมีเรื่องขอร้องคุณ คุณเลยให้ผม

ถอดเสื้อผ้ำ จำกนั้นก็ลวนลำมต่ำงๆ นำนำ อ้อ ไม่สิ ส ำรวจ

ร่ำงกำยผมตำมอ ำเภอใจ ส ำรวจไปส ำรวจมำก็จับผมกดลง…”

1 1 5 3 4

“ผัวะ!”

“โอ๊ย!”

ประตูห้องเด็กอ่อนไม่เคยปิดมำแต่ไหนแต่ไร เสี่ยวเหวยที่

ก ำลังหลับอยู่เหมือนได้ยินเสียงอะไรแว่วๆ เด็กน้อยลืมตำขึ้น

ด้วยควำมสงสัย เหมือนจะเป็นเสียงหลงของพ่อ?

“เมียจ๋ำ! ผมผิดไปแล้ว!”

เหมือนจะได้ยินเสียงวิงวอนร้องขอชีวิต

“ไสหัวออกไป! ค่ำขนมเดือนนี้ของนำยไม่เหลือสักบำทแล้ว

ไปๆๆๆ!”

อ่อ ต้องเป็นควำมฝันแน่ๆ

เสี่ยวเหวยพลิกตัวเอื่อยๆ ถึงจะได้ยินเสียงของแม่ แต่แม่

เป็นผู้หญิงที่นุ่มนวลสุดๆ พูดกับเธอไพเรำะทุกค ำ ดังนั้นเมื่อกี้นี้

คือควำมฝัน… แหละมั้ง

อวี๋หมิงหลำงออกจำกบ้ำนด้วยควำมน้อยใจ ถ้ำดูดีๆ บน

ใบหน้ำยังมีรอยข่วนหลำยแห่ง ระหว่ำงทำงเจอเพื่อนทหำรที่

ก ำลังจะไปท ำงำนก็ต้องพบกับสำยตำที่มองมำด้วยควำมสงสัย

1 1 5 3 5

เขำเอำมือลูบหน้ำพลำงพูดอย่ำงมีควำมสุข

“ไอ๊หยำ เลี้ยงลูกสำวช่ำงมีควำมสุขอะไรอย่ำงนี้ นำยดูต้ำ

เหวยของฉันท ำสิ ข่วนมั่วไปหมด เล่นเอำฉันมีสภำพแบบนี้เลย”

“หัวหน้ำใหญ่… รอยบนหน้ำ… ใช่ลูกข่วนจริงเหรอ?”

คนอยู่หน่วยรบพิเศษ สำยตำย่อมเฉียบคม ขนำดของรอย

ข่วนนี่มันดูยังไงก็ไม่ใช่ของเด็กนะ?

“เด็กท ำ! เด็กที่ไม่รู้จักโต!” อวี๋หมิงหลำงกัดฟันพูด บอกตั้งกี่

ครั้งแล้วว่ำอย่ำข่วนหน้ำก็ไม่เคยฟัง!

กลับไปได้เจอล้ำงแค้น เอำผ้ำพันคอที่เมียชอบที่สุดโยนให้

คนสวยแล้วกัน ให้คนสวยกัดให้ขำดเละไปเลย!

แน่นอนว่ำควำมคิดนี้ได้แค่ผุดขึ้นมำในหัวแวบเดียว ค่ำขนม

หนึ่งเดือนโดนหักไปแล้ว ถ้ำให้เมียรู้ว่ำแอบเอำคืนลับหลัง เดือน

หน้ำอำจโดนหักเงินอีก

พอคิดได้แบบนี้อวี๋หมิงหลำงก็รู้สึกว่ำเป็นผู้ชำยต้องใจ

กว้ำงๆ หน่อย ก็ได้ จะให้อภัยเมียแล้วกัน~

แต่ก็แอบเสียดำย ถูกเมียไล่ออกมำเลยไม่ได้ฟังเธอพูดเลย

1 1 5 3 6

ว่ำฉินเซียงเสวี่ยนั่นน่ำสนใจตรงไหน หัวใจเหมือนมีมดไต่ไปมำ

อยำกรู้จริงๆ…

1 1 5 3 7