แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1369 พ่ำนพ่ำนน้อยที่ชอบน้องสำว
เสี่ยวเชี่ยนตัดสินใจไปคุยกับฉินเซียงเสวี่ยเป็นกำรส่วนตัว
แน่นอนว่ำเรื่องแบบนี้พำเสี่ยวเหวยไปด้วยไม่ได้
สถำนกำรณ์แบบนี้ทำงที่ดีที่สุดคือพำไปฝำกไว้บ้ำนพี่รอง
ให้ต้ำอีช่วยดู
เทอมนี้ต้ำอีกลับไปเรียนตำมปกติแล้ว วันนี้ไม่มีเรียนอยู่
บ้ำนพอดี ในบ้ำนมีพี่เลี้ยงคอยช่วยเลี้ยงลูก เธอก ำลังตั้งใจอ่ำน
เอกสำร พ่ำนพ่ำนก็อยู่ด้วย
พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนพำเสี่ยวเหวยมำ ต้ำอีก็ดีใจมำก
“ก ำลังคิดถึงเธออยู่พอดี แล้วเธอก็มำ ฉันมีหลำยจุดที่ไม่
เข้ำใจอยำกให้เธอช่วยอธิบำย”
ต้ำอีคลอดลูกมำได้แล้วปีกว่ำ เรื่องเรียนก็ไม่เคยทิ้ง เสี่ยว
เชี่ยนวงเนื้อหำส ำคัญให้ ต้ำอีก็ค่อยๆ เข้ำใจ ควำมรู้ไม่ได้แพ้
เพื่อนรุ่นเดียวกันเลยแม้แต่น้อย พื้นฐำนแน่นมำกทีเดียว
“น้องอีเหริน!” พอพ่ำนพ่ำนเห็นเสี่ยวเหวยมำก็ดวงตำเป็น
ประกำย วันนี้เสี่ยวเหวยถูกเสี่ยวเชี่ยนจับแต่งตัวด้วยชุดเอี๊ยมมิก
1 1 5 3 8
กี้เม้ำส์ แม้แต่ผ้ำอ้อมส ำเร็จรูปที่ใส่ก็เป็นลำยมิกกี้เม้ำส์ ที่คำดผม
ก็ยังเป็นหูมิกกี้เม้ำส์ น่ำรักสุดๆ
“ตัวตัว!” เสี่ยวเหวยเห็นพ่ำนพ่ำนก็ดีใจจนยกแขนยกขำเด้ง
ขึ้นเด้งลง
เด็กคนนี้ยังพูดไม่ค่อยได้ พูดเป็นแค่พ่อ แม่ แล้วก็ตัวตัว ทุก
คนเดำกันว่ำหมำยถึงพี่ชำย ซึ่งก็ท ำให้พลโทอวี๋ออกอำกำรไม่
พอใจเล็กน้อย ท ำไมไม่เป็นปู่!
“เรื่องเรียนเดี๋ยวฉันกลับมำอธิบำยให้ ฉันมีธุระต้องออกไป
ท ำหน่อย” เสี่ยวเชี่ยนเห็นเด็กสองคนดีใจที่เจอกันก็รู้เลยว่ำมำ
ถูกที่แล้ว
แต่ประธำนเชี่ยนไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ำ มีเด็กคนหนึ่งที่เพิ่ง
วิวัฒนำกำรจำกคลำนเป็นเดินได้ก ำลังท ำปำกจู๋ด้วยควำมไม่
พอใจ พี่ ผมอยู่นี่น้ำ~
แต่ทว่ำในสำยตำของพี่ชำยตอนนี้มีแค่เบบี๋เสี่ยวเหวยที่เขำ
เป็นคนตั้งชื่อให้~
“ได้สิ วำงใจได้เลยเดี๋ยวฉันดูลูกให้ เธอเตรียมนมไว้แล้วใช่
ไหม?” ต้ำอีถำม
1 1 5 3 9
หยำงหยำงน้อยที่เพิ่งหัดเดินหย่ำนมแล้ว ต้ำอีไม่มีนมแม่
แล้ว
“อยู่นี่” เสี่ยวเชี่ยนหยิบนมแม่ที่เตรียมไว้ออกมำจำกกระเป๋ำ
“อันนี้วำงตั้งไว้ข้ำงนอกได้สี่ชั่วโมง ไม่ต้องเข้ำตู้เย็นก็ได้ ฉัน
กลับมำภำยในสี่ชั่วโมงแน่”
“โอเค”
พอเสี่ยวเชี่ยนหันตัวจะเดินออกก็เห็นโทรทัศน์ใน
ห้องรับแขกก ำลังฉำยละครน้ำเน่ำ เธอเลิกคิ้ว
“ต้ำอี เธอรสนิยมแย่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”
“หยำงหยำงจะดู ฉันก็จนปัญญำ”
ต้ำอีเองก็ไม่รู้ว่ำเกิดอะไรขึ้นกับลูกชำยคนเล็กของตัวเอง
เหมือนกัน เธอชี้ไปที่ลูกชำยคนโตที่ก ำลังเล่ำนิทำนให้เสี่ยวเหวย
ฟัง “เธอดูสิ พ่ำนพ่ำนเป็นเด็กรู้กำรรู้งำน ไม่มีอะไรให้ต้องห่วง
แล้วดูนู่น”
ต้ำอีชี้ไปที่ลูกชำยคนเล็กที่ก ำลังอำละวำดด้วยกำรโยนเบำะ
นั่งบนโซฟำลงพื้น แต่ด้วยควำมที่เพิ่งหัดเดินยังยืนไม่แข็งจึงล้ม
1 1 5 4 0
ลงไปนั่งกับพื้น “ลูกชำยคนเล็กขี้งอแงมำก… ประธำนเชี่ยน เธอ
ว่ำพวกเรำอุ้มเด็กมำผิดคนไหม?”
“ไม่มีทำงอุ้มมำผิด ผมเฝ้ำไว้ตลอด” พ่ำนพ่ำนได้ยินดังนั้นก็
เงยหน้ำพลำงพูดอย่ำงจริงจัง
เสี่ยวเหวยก็เงยหน้ำมองตำมพ่ำนพ่ำน พ่ำนพ่ำนรีบส่งยิ้ม
อ่อนโยนให้ อีกทั้งยังลูบหูมิกกี้เม้ำส์ของน้องสำวด้วย “ไม่ได้ว่ำ
หนูนะคะ พี่เฝ้ำหนูด้วยเหมือนกัน”
“อ๊ำ!!!” หยำงหยำงที่นั่งอยู่บนพื้นไม่รู้ว่ำโมโหที่ตัวเองล้มลง
ไปนั่งหรือเห็นคู่นั้นเข้ำกันได้ดีเลยโกรธ จึงตะโกนร้องโวยวำย
แต่ทว่ำดูเหมือนแม่ต้ำอีจะเข้ำใจควำมต้องกำรของลูกชำย
ผิด จึงหยิบรีโมตมำเปลี่ยนช่อง
“หนูไม่อยำกดูนี่แล้วใช่ไหม แม่อยำกดูข่ำวพอดี… จริงๆ
เลย เด็กคนนี้นี่ดูละครน้ำเน่ำอะไรเนี่ย!”
พี่ชำยถูกคนอื่นแย่งไปแล้ว แถมละครที่มีเสียงสนุกสนำนก็
ยังอดดูอีก ส่วนตัวเองล้มลงนั่งจุ้มปุ๊กกับพื้น…
สิ่งเหล่ำนี้สร้ำงควำมสะเทือนใจให้หยำงหยำงเป็นอย่ำงมำก
1 1 5 4 1
แต่เขำก็พูดบรรยำยควำมรู้สึกไม่ได้ ในที่สุดก็ใช้ท่ำไม้ตำยของ
เด็กทำรกทุกคน
“อุแว้~” ตะเบ็งเสียงร้องไห้สุดใจ~
ต้ำอีรีบเข้ำไปนั่งลงดูลูก “เป็นอะไรไป?”
“อ๊ำๆๆ!” หยำงหยำงชี้ไปที่พี่ชำยก่อน จำกนั้นก็ชี้โทรทัศน์
เขำรู้สึกว่ำชีวิตตัวเองช่ำงน่ำสงสำรอะไรขนำดนี้ ท ำได้แค่เบะปำก
น้ำตำเม็ดโตร่วงเผำะ เผำะ
อยำกดื่มนมย้อมใจจริงๆ ชีวิตมันช่ำงโหดร้ำย~
“เอ่อ เธอไหวไหม? ไม่งั้นโทรให้แม่มำช่วยดีไหม?” เสี่ยว
เชี่ยนเห็นแบบนี้ก็เริ่มเป็นห่วงต้ำอีขึ้นมำทันที
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวน้ำหวำงจ่ำยตลำดเสร็จก็กลับมำแล้ว ฉันดู
คนเดียวได้”
“งั้นฉันรอน้ำหวำงกลับจำกจ่ำยตลำดค่อยไปดีกว่ำ” เสี่ยว
เชี่ยนไม่ค่อยวำงใจ กลัวต้ำอีดูแลเด็กหลำยคนไม่ไหว
“ธุระของเธอไม่รีบเหรอ?”
1 1 5 4 2
“ไม่เป็นไร ครั้งนี้ฉันเป็นฝ่ำยหำเรื่องใส่ตัวเอง ยังไงก็ว่ำงๆ
อยู่ เธออ่ำนไม่เข้ำใจตรงไหนเอำมำให้ฉันดูสิ”
ต้ำอีหยิบหนังสือมำแล้วชี้จุดที่ไม่เข้ำใจ
“… ช่วงนี้เธออ่ำนนี่อยู่เหรอ?”
“ใช่ ศำสตรำจำรย์สั่งกำรบ้ำนให้พวกเรำท ำรำยงำน
วิเครำะห์สภำพจิตใจของคนที่ท ำงำนในแวดวงอำชีพพิเศษ กว่ำ
ฉันจะให้คนรู้จักติดต่อผู้หญิงที่ท ำงำนแบบนี้ได้คนนึงไม่ใช่ง่ำยๆ
เลย อุตส่ำห์มีโอกำสได้พูดคุยแต่พี่รองดูไม่ค่อยชอบเท่ำไร”
ต้ำอีบ่น ท ำไมก่อนหน้ำนี้เธอไม่สังเกตเห็นว่ำพี่รองเป็น
ผู้ชำยหัวโบรำณเลยนะ
“มันพ้องกับธุระของฉันพอดีเลย” เสี่ยวเชี่ยนเองก็รู้สึกว่ำ
บังเอิญมำก
ผู้หญิงที่เธอก ำลังจะไปเจอ ถึงจะไม่ได้เป็นผู้หญิงขำย
บริกำร แต่ลักษณะก็คล้ำยกัน ก็แค่อยู่ในระดับสูงก็เท่ำนั้น
“หำ? เธอเริ่มรับเคสแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?” ต้ำอีตกใจนิด
หน่อย เธอจ ำได้ว่ำประธำนเชี่ยนออกจะช่ำงเลือก
1 1 5 4 3
“จะว่ำไงดีล่ะ ก็ไม่ถึงกับเป็นเคสคนไข้ ถือเป็นเรื่องใน
ครอบครัวของฉันแล้วกัน…”
เสี่ยวเชี่ยนเล่ำไม่ได้ว่ำน้องชำยตัวเองตำถึงเหลือเกินที่ไป
คว้ำเอำผู้หญิงอย่ำงว่ำที่ก ำลังอยำกขึ้นฝั่งมำเป็นแฟน จึง
เปลี่ยนไปคุยเรื่องเรียนแทน
“จิตใจของคนประเภทนี้สำมำรถแบ่งออกได้เป็นกลุ่มๆ
อย่ำงชัดเจน เช่น สำเหตุที่ท ำให้พวกเขำท ำงำนแบบนี้ นอกจำก
เพื่อเงินแล้ว ก็คงมีควำมต้องกำรทำงร่ำงกำยด้วย อย่ำงผู้หญิงที่
มีควำมต้องกำรในเรื่องอย่ำงว่ำมำกเป็นพิเศษ ท ำอำชีพนี้ตอบ
โจทย์ทั้งเรื่องเงินและควำมต้องกำรทำงร่ำงกำย แล้วจะไม่แฮปปี้
ได้เหรอ สนุกพอแล้วก็แต่งกับผู้ชำยซื่อๆ มีครอบครัวไป แต่ก็ยัง
มีอีกกลุ่มที่ท ำไปเพรำะชีวิตบังคับ”
วันนี้เธอถึงได้จะไปหำฉินเซียงเสวี่ย ก็เพรำะอยำกรู้ว่ำฉิน
เซียงเสวี่ยท ำไปเพรำะชีวิตบังคับ หรือเห็นน้องชำยเธอเป็นคนซื่อ
ที่มำกิน ‘ของเหลือ’
แต่ทว่ำต้ำอีกลับคิดไปทำงอื่น
คุณพระช่วย หรือเสี่ยวเฉียงจะ ‘ไม่ซื่อ’ เสียแล้ว? ไม่อย่ำงนั้น
1 1 5 4 4
ท ำไมประธำนเชี่ยนท ำสีหน้ำแบบนี้ เธอยังไม่เคยเห็นประธำน
เชี่ยนแสดงออกทำงสีหน้ำอย่ำงโจ่งแจ้งแบบนี้มำก่อนเลย
พอแม่บ้ำนกลับมำประธำนเชี่ยนก็ไป ต้ำอียิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย
ประธำนเชี่ยนมำแต่เช้ำ แถมยังเอำลูกมำฝำกไว้ด้วย สังเกต
ดูดีๆ ก็เห็นขอบตำคล้ำๆ ท่ำทำงอิดโรย ดูก็รู้ว่ำเมื่อคืนคงหลับ
ไม่สบำย เรื่องที่ท ำให้ประธำนเชี่ยนที่แสนเก่งกำจดูโทรมได้
ขนำดนี้ แถมยังบอกว่ำเป็นเรื่องครอบครัว หรือว่ำ
ต้ำอีแทบหยุดหำยใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งน่ำตกใจ
เสี่ยวเฉียงคงไม่ได้… ออกไปหำเศษหำเลย… มีอีหนูหรอก
นะ?!
เสี่ยวเชี่ยนสำดน้ำสกปรกใส่สำมีตัวเองโดยที่ไม่รู้ตัวเสียแล้ว
เวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนไปถึงหน้ำบ้ำนฉินเซียงเสวี่ยแล้ว เธอมอง
ตึกแถวตรงหน้ำด้วยควำมสงสัย
นอนกับผู้ชำยรวยๆ มำตั้งหลำยคนก็น่ำจะได้เงินมำไม่น้อย
ผู้จัดกำรฝ่ำยประชำสัมพันธ์ระดับสูงท ำไมอำศัยอยู่ในที่แบบนี้?
1 1 5 4 5