แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1382 บอยแบนด์วงใหม่

ถือว่ำโชคยังเข้ำข้ำง หลังจำกที่ชีอวี่เซวียนท ำกำรรักษำ หนึ่ง

สัปดำห์ต่อมำอิ๋งอิ๋งก็กลับมำเป็นปกติและกลับบ้ำนได้แล้ว เพื่อ

ป้องกันไม่ให้อำกำรกลับมำก ำเริบอีก ชีอวี่เซวียนได้เลือกที่จะ

ล้ำงสมองของเด็กน้อย ปิดผนึกควำมทรงจ ำอันเลวร้ำยนี้ไป

ตลอดกำล

ตอนออกมำฉินเซียงเสวี่ยได้ดึงตัวเสี่ยวเชี่ยนไปขอบคุณ ต้ำ

หลงเองก็อยู่ข้ำงเธอด้วย

“หมอเฉินคะ ขอบคุณพวกคุณมำกเลยนะคะ ถ้ำไม่มีพวก

คุณ ไม่รู้เลยว่ำน้องสำวฉันจะเป็นยังไง”

“อย่ำเพิ่งชะล่ำใจไป สมองของคนเป็นอะไรที่ซับซ้อนมำก

กำรรักษำแบบนี้หำกดูแค่อำกำรในตอนนี้ยังยำกที่จะบอกได้ว่ำ

หำยสนิทแล้วจริงๆ ยังต้องติดตำมอำกำรว่ำกลับมำก ำเริบหรือ

เปล่ำ ยังไงซะอำรมณ์สะเทือนใจก็เป็นสิ่งที่ฝืนไม่ได้ สิ่งที่พวกเรำ

ท ำได้มีจ ำกัด เธอกลับไปก็ต้องเพิ่มควำมเอำใจใส่เขำให้มำกขึ้น”

พอได้ยินแบบนั้นฉินเซียงเสวี่ยก็อึ้งไป

1 1 6 4 8

“ควำมหมำยของคุณคือ”

“ทำงที่ดีเธอเปลี่ยนงำนดีกว่ำนะ แล้วก็ไปให้ไกลจำกที่นี่”

“พี่หมำยควำมว่ำไง?” ต้ำหลงได้ยินแบบนั้นจึงถำมกลับ

ช่วงหลำยวันมำนี้เขำกับฉินเซียงเสวี่ยไม่ได้คุยกันเรื่อง

ควำมสัมพันธ์อีก เวลำว่ำงๆ เขำก็มำดูฉินเซียงเสวี่ยดูแลอิ๋งอิ๋ง

น้องสำวยังไม่ดีขึ้นใครจะมีอำรมณ์อยำกคุยเรื่องพวกนี้

พอได้ยินเสี่ยวเชี่ยนบอกให้ฉินเซียงเสวี่ยไปจำกที่นี่ต้ำหลงก็

ทนไม่ไหว

“นำยคิดว่ำไงล่ะ? อำกำรของอิ๋งอิ๋งยังไม่คงที่ อยู่ที่นี่ต่อถ้ำ

เกิดเจอเรื่องแบบเดิมอีก อย่ำว่ำแต่พ่อฉันเลย ต่อให้เป็นเทวดำก็

ช่วยไม่ได้แล้ว!”

“ต้ำหลง ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันรู้ว่ำควรท ำไงต่อ ฉันจ ำเป็นต้อง

ไปจำกที่นี่เพื่ออิ๋งอิ๋ง ขอบคุณพวกคุณมำกนะคะที่ดูแลพวกเรำ

ในช่วงหลำยวันมำนี้ ต่อให้ฉันเป็นวัวเป็นม้ำก็ต้องชดใช้บุญคุณ

ของพวกคุณให้ได้ ส่วนต้ำหลง”

“คุณไม่ต้องพูดหรอก ผมไม่อยำกฟัง เซียงเสวี่ย ผมคิดดี

1 1 6 4 9

แล้ว ผมเตรียมจะดูแลคุณกับอิ๋งอิ๋ง ไว้ผมปลดประจ ำกำรแล้วผม

จะไปหำคุณ!”

กลำยเป็นแบบนี้ตำมคำด

เสี่ยวเชี่ยนได้ยินแบบนั้นก็แค่ยิ้มมุมปำก เธอมองจิตใจ

มนุษย์ได้ทะลุปรุโปร่ง ไม่ได้ผิดหวัง แค่ชิน

“ดูแล… ฉัน?” เดิมฉินเซียงเสวี่ยอยำกบอกเลิก ต่อไปไม่ต้อง

เจอหน้ำกันอีก

แต่คิดไม่ถึงว่ำอยู่ๆ ต้ำหลงจะพูดแบบนี้ เธอหันไปมองเสี่ยว

เชี่ยนโดยอัตโนมัติ

“ใช่ ผมคิดดีแล้ว ขอให้คุณให้โอกำสผมด้วย ให้ผมได้ดูแล

คุณกับอิ๋งอิ๋ง” ต้ำหลงพูดจบก็หันไปโค้งค ำนับให้เสี่ยวเชี่ยน

“พี่ ผมขอโทษที่ท ำให้พี่ผิดหวัง ผมคิดอย่ำงละเอียดถี่ถ้วนดี

แล้ว ผมไม่แคร์อดีตที่ผ่ำนมำของเซียงเสวี่ย ผมแค่อยำกปกป้อง

อนำคตของเขำ พี่ ช่วยอวยพรให้พวกเรำด้วย ต่อไปพวกเรำจะ

เคำรพพี่”

“หึ หึ” เสี่ยวเชี่ยนแค่ยิ้มให้นิ่งๆ

1 1 6 5 0

ผู้ชำยที่อยู่ในวัยเลือกคู่ล้วนไอคิวติดลบ

“ฉันจะผิดหวังอะไร? นำยหำแฟนมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? นำย

อยำกหำแฟนแบบไหนมันก็เรื่องของนำย สมัยนี้หมดยุคคลุมถุง

ชนไปนำนแล้ว เลือกคู่ได้อย่ำงอิสระ พวกนำยอยำกจะคบกันฉัน

ก็ไม่ว่ำอะไร”

“พี่ ไม่โกรธจริงเหรอ?” ตำหลงดูไม่ออกว่ำเสี่ยวเชี่ยนพูด

ประชดเพรำะโกรธ หรือคิดแบบนั้นจริงๆ

“ไม่มีอะไรให้น่ำโกรธ พวกนำยสองคนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว

ในเมื่ออยำกจะคบกันก็ต้องเตรียมใจแบกรับผลที่ตำมมำ

อนำคตจะเกิดอะไรขึ้นพวกนำยก็ต้องไปเผชิญด้วยกัน ฉันช่วย

ไม่ได้ เพียงแต่มีอยู่นิดหน่อยที่นำยต้องจ ำไว้นะเฉินจื่อหลง

ตอนนี้นำยยังเป็นทหำรอยู่ เป็นทหำรก็ต้องท ำตัวให้สมกับเป็น

ทหำร ถ้ำนำยจะลำออกฉันไม่เห็นด้วย นำยอยำกสอบเข้ำ

โรงเรียนทหำรเพื่อเป็นทหำรอำชีพ จะมำล้มเลิกเป้ำหมำยเพรำะ

เรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบนั้นฉันถึงจะผิดหวังในตัวนำย”

ผ่ำนควำมยำกล ำบำกมำมำกมำยในช่วงนี้ ท ำให้ต้ำหลงรัก

ค่ำยทหำรมำกขึ้น ภำยใต้กำรสั่งสอนและแนะน ำจำกพี่สำวกับ

พี่เขย ในที่สุดต้ำหลงก็ตัดสินใจสอบเข้ำโรงเรียนทหำร อยำกใช้

1 1 6 5 1

วิธีนี้เพื่อสำนฝันให้ตัวเองได้ท ำงำนต่อในกองทัพ

เมื่อกี้ที่เขำพูดว่ำอยำกรีบไปหำฉินเซียงเสวี่ยให้ไวที่สุด ก็

แสดงว่ำคิดจะล้มเลิกกำรสอบเข้ำโรงเรียนทหำร เสี่ยวเชี่ยนย่อม

ไม่มีทำงเห็นด้วย

“คือ…” ต้ำหลงลังเล ถ้ำตำมแผนเดิมเขำก็ต้องรออีกหลำยปี

กว่ำจะได้แต่งงำนกับเซียงเสวี่ย

“ต้ำหลง เรื่องนี้เธอควรฟังพี่สำวนะ พี่เธอพูดถูก ไม่มีอะไร

ควรค่ำให้ผู้ชำยถึงกับต้องล้มเลิกควำมฝัน กลับไปตั้งใจสอบ

เถอะ ฉันจะรอเธออยู่ข้ำงนอก”

ฉินเซียงเสวี่ยได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นก็รีบช่วยเกลี้ย

กล่อมต้ำหลง

หำกว่ำกันตำมตรง เธอรู้ว่ำตัวเองควรเลิกกับต้ำหลง ปล่อย

เขำไปเพื่อเป็นกำรตอบแทนบุญคุณของเสี่ยวเชี่ยน ตอนนั้นที่

น้องสำวเธออำกำรยังไม่ดีขึ้น ทุกวันเธอได้แต่สวดอ้อนวอน

สวรรค์บอกว่ำถ้ำน้องสำวเธอดีขึ้นเธอจะเลิกกับต้ำหลงทันที จะ

ท ำตัวเนรคุณไม่ได้ เพรำะเสี่ยวเชี่ยนมีบุญคุณกับเธอมำก

แต่มนุษย์เรำก็แบบนี้ แผลหำยก็ลืมควำมเจ็บปวด ตอนนี้

1 1 6 5 2

น้องสำวเธอหำยแล้ว แถมต้ำหลงยังมำสำรภำพกับเธอแบบนี้

และยิ่งนึกถึงช่วงหลำยวันมำนี้ที่ต้ำหลงมำดูแลเธอก็ยิ่งรู้สึกว่ำ

ผู้ชำยคนนี้ดีมำกจึงไม่อยำกปล่อยไป

ท่ำทีของสองคนนี้ล้วนอยู่ในสำยตำเสี่ยวเชี่ยน ประธำน

เชี่ยนได้แต่ท ำเสียง หึ หึ ในใจ

เธอมองด้ำนมืดของมนุษย์ได้อย่ำงทะลุปรุโปร่งนำนแล้ว ต่อ

ให้เป็นคนในครอบครัวที่สนิทที่สุดก็ย่อมมีควำมคิดเป็นของ

ตัวเอง แล้วนับประสำอะไรกับคนเจ้ำเล่ห์อย่ำงฉินเซียงเสวี่ยล่ะ

พอต้ำหลงได้ยินเสี่ยวเชี่ยนตอบตกลงเขำก็ดีใจมำก จับมือ

ฉินเซียงเสวี่ยแน่นพร้อมให้ค ำมั่นสัญญำ

“เซียงเสวี่ย ผมจะตั้งใจท ำงำนสร้ำงผลงำน ถ้ำมีผลงำนผม

อำจไม่ต้องสอบเข้ำโรงเรียนทหำรแล้ว แบบนั้นก็ใช้เวลำอีกแค่

ไม่กี่ปีพวกเรำก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว”

“อืม พวกเรำมำพยำยำมไปด้วยกัน”

เสี่ยวเชี่ยนหันตัวเดินออก เธอได้ยินคู่รักด้ำนหลังให้ค ำมั่น

สัญญำต่อกันหลังจำกที่ผ่ำนอุปสรรคมำมำกมำย เธอไม่แสดง

ควำมรู้สึกใดๆ ทำงสีหน้ำ

1 1 6 5 3

“พี่!”

ต้ำหลงเรียกเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนหันไป เขำพูดกับเสี่ยว

เชี่ยนด้วยแววตำที่มีควำมสุข

“ขอบคุณนะพี่!”

“หึ หึ”

นอกจำกค ำนี้แล้วเสี่ยวเชี่ยนก็นึกค ำอื่นไม่ออกอีก เพียงแต่

เห็นคู่นี้ดีใจกันมำกเธอจึงขอพูดเสริมหน่อย

“ยำมที่พวกนำยสองคนข้ำมผ่ำน ‘อุปสรรค’ ไปได้แล้ว

ต่อไปสิ่งที่พวกนำยต้องเผชิญก็คือสิ่งรุมเร้ำที่มำจำกตัวพวกนำย

เอง หวังว่ำหลังจำกนี้ไม่กี่ปี พวกนำยจะยังคงควำมรู้สึกนี้กันไว้ได้

นะ”

“พี่พูดอะไรน่ะ? ผมไม่แคร์เรื่องนั้นแล้วนะ” ต้ำหลงคิดว่ำ

เสี่ยวเชี่ยนพูดถึงเรื่องในอดีตของเซียงเสวี่ย เสี่ยวเชี่ยนแค่ส่ำย

หน้ำ

“ควำมแตกต่ำงด้ำนทัศนคติ มุมมองที่มีต่อสิ่งต่ำงๆ ไม่

เหมือนกัน กำรที่ต้องแยกกันอยู่ ไม่ได้ใช้เวลำร่วมกันเป็น

1 1 6 5 4

เวลำนำน นี่หรอกคืออุปสรรคที่พวกนำยต้องเผชิญต่อจำกนี้

ยำมที่พวกนำยคิดว่ำอุปสรรคทั้งหลำยมันผ่ำนไปแล้ว ทั้งที่จริง

ควำมขัดแย้งมันไม่เคยหำยไปไหน ขอให้พวกนำยใช้ชีวิตได้

อย่ำงสงบสุข… นำนๆ นะ”

ตอนนี้ต้ำหลงยังไม่เข้ำใจถึงควำมหมำยลึกๆ ที่เสี่ยวเชี่ยน

ต้องกำรสื่อ เขำคิดแค่ว่ำพี่สำวเป็นห่วงเขำ จึงยิ้มพร้อมพูด

“พี่วำงใจได้ พวกเรำก ำจัดได้ทุกอุปสรรค”

“ดูแลตัวเองแล้วกัน”

พูดจบเสี่ยวเชี่ยนก็ไป

ที่ด้ำนนอก อวี๋หมิงหลำงอุ้มลูกยืนพิงรถรอเธออยู่โดยมีชีอวี่

เซวียนยืนอยู่ข้ำงๆ ดูเหมือนทั้งสองคนก ำลังคุยกัน พอเห็นเสี่ยว

เชี่ยนออกมำด้วยสีหน้ำแบบนั้น ผู้ชำยทั้งสองคนต่ำงรู้ดีว่ำเพรำะ

อะไร

อวี๋หมิงหลำงก ำลังจะเข้ำไปปลอบเมีย แต่ติดที่อุ้มลูกอยู่ก็

เลยช้ำกว่ำชีอวี่เซวียนที่อยู่ข้ำงๆ

“เบบี๋เชี่ยน กอดหน่อย~”

1 1 6 5 5

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำเป็นแบบนี้ จำกที่อำรมณ์ไม่ดีเมื่อครู่ก็

กลำยเป็นคนละเรื่องเลยทันที

“นำย พ่อ แล้วก็หนงเย่ำ” เสี่ยวเชี่ยนชี้อวี๋หมิงหลำง ตำมมำ

ด้วยชีอวี่เซวียนที่คิดจะตีเนียนเข้ำมำกอดเธอ แต่ถูกเธอผลักออก

อย่ำงใจร้ำย แม้แต่หนงเย่ำที่ไม่อยู่ก็โดนด้วย

“พวกเรำท ำไมเหรอ?” เซนส์ของอวี๋หมิงหลำงบอกว่ำไม่ใช่

เรื่องดี ท ำไมเอำเขำไปรวมกับสองคนนี้?

“พวกนำยสำมคนรวมกันเป็นแก๊งบอยแบนด์ ส่วนชื่อฉันคิด

ให้เรียบร้อยแล้ว”

1 1 6 5 6