แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1381 ทุกคนล้วนต้องปีนข้ำมภูเขำ

เสี่ยวเชี่ยนรอจนชีอวี่เซวียนมำ หลังจำกที่คุยเรื่องอำกำร

ทั้งหมดแล้วเธอถึงกลับบ้ำน

เดิมคิดว่ำเมื่อไปถึงบ้ำนต้ำอีจะได้เห็นท่ำทำงโกรธเกี้ยวของ

เสี่ยวเหวย ไม่คิดเลยว่ำจะได้เห็นภำพพ่ำนพ่ำนก ำลังถือช้อนป้อน

โจ๊กเสี่ยวเหวยอยู่

พอเสี่ยวเหวยเห็นแม่มำแล้วก็ดีใจมำกรีบโบกมือหยอยๆ

เสี่ยวเชี่ยนอุ้มลูกขึ้นมำแล้วหอมแก้มด้วยควำมรู้สึกผิด

“ขอโทษนะลูกแม่ แม่งำนยุ่งก็เลยมำรับหนูช้ำ”

ปกติเวลำเสี่ยวเชี่ยนไปมหำวิทยำลัยก็ต้องแยกจำกลูก แต่

ถ้ำไปนำนมำกเสี่ยวเหวยจะอำรมณ์ไม่ดี พี่เลี้ยงก็จะอุ้มลูกไปหำ

เธอ อย่ำงไรเสียห้องทดลองก็เป็นของชีอวี่เซวียน เธอเป็น

หัวหน้ำคณะน้อยย่อมมีสิทธิพิเศษอยู่บ้ำง

วันนี้มีเหตุฉุกเฉิน เสี่ยวเชี่ยนต้องช่วยชีวิตอิ๋งอิ๋งก็เลย

กลับมำหลังจำกฟ้ำมืดไปแล้ว มำรับช้ำไปมำก ไม่คิดว่ำลูกก็ยังดู

อำรมณ์ดีอยู่

1 1 6 4 0

“หมิงหลำงคุยโทรศัพท์กับเสี่ยวเหวย จะว่ำไปก็แปลกนะ

เดิมทีเสี่ยวเหวยยังอำละวำดอยู่เลย พอได้คุยกับหมิงหลำงก็

อำรมณ์ดีขึ้น เล่นกับพ่ำนพ่ำนทั้งวัน กินนมแม่หมดแล้ว ป้อนโจ๊ก

กับผลไม้บดให้ก็กินอย่ำงอำรมณ์ดี”

ต้ำอีเล่ำเหตุกำรณ์ในวันนี้ให้ฟัง เสี่ยวเชี่ยนมองใบหน้ำยิ้ม

แย้มของลูกก็ยิ่งรู้สึกว่ำเด็กคนนี้ฉลำดมำกจริงๆ

บำงทีคงเหมือนที่แมวหลีฮวำพูด อนุภำคของวิญญำณมี

กำรรวมตัวช้ำและเร็วแตกต่ำงกันไป สมองของลูกสำวของเธอจึง

มีพัฒนำกำรเร็ว

เสี่ยวเชี่ยนคุยกับต้ำอีสักพักก็พำลูกกลับบ้ำน รออยู่เกือบ

เที่ยงคืนได้กว่ำอวี๋หมิงหลำงจะกลับมำ

พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนยังไม่นอนทั้งสองคนจึงคุยเรื่องของต้ำ

หลงกัน

ต้ำหลงกลับไปก่อนเสี่ยวเชี่ยนสักพัก อวี๋หมิงหลำงให้เขำลำ

โดยจ ำกัดเวลำ ได้ยินว่ำพอกลับไปถึงค่ำยก็เหม่อลอยเหมือนคน

มีเรื่องในใจ อวี๋หมิงหลำงกับเสี่ยวเชี่ยนปรึกษำกันแล้วว่ำช่วงนี้

อย่ำเพิ่งส่งต้ำหลงไปท ำภำรกิจที่ค่อนข้ำงอันตรำย พยำยำมให้

1 1 6 4 1

เขำอยู่ฝึกในค่ำยไป พอสภำพจิตใจดีแล้วค่อยว่ำกัน

“เห้อ จริงๆ ฉันก็เตรียมใจไว้อยู่แล้วนะ” เสี่ยวเชี่ยนถอน

หำยใจ “ครั้งนี้คนลิขิตไม่สู้ฟ้ำลิขิต หลังจำกเหตุกำรณ์ในครั้งนี้

คลี่คลำยแล้ว ไม่ว่ำอิ๋งอิ๋งจะหำยไหม ฉันว่ำต้ำหลงคงตัดสินใจไว้

แล้วล่ะ”

คนเป็นพี่สำวย่อมรู้จักน้องชำยตัวเองดี หลังจำกเสี่ยวเชี่ยน

ช่วยชีวิตคนเสร็จพอออกมำข้ำงนอกเห็นสำยตำที่ต้ำหลงมองฉิน

เซียงเสวี่ยกับมือที่โอบอีกฝ่ำยไว้ตลอดเธอก็เข้ำใจหมดแล้ว

ถึงตอนนี้น้องชำยเธอจะบอกว่ำยังไม่ได้ตัดสินใจ แต่จริงๆ

แล้วในจิตใต้ส ำนึกของเขำคิดไว้แล้วว่ำจะเอำยังไง

“พูดได้แค่ว่ำแล้วแต่โชคชะตำน ำพำ ก่อนหน้ำนี้เห็นๆ อยู่ว่ำ

มีโอกำสหลำยครั้งที่จะท ำให้ต้ำหลงตัดขำดกับผู้หญิงคนนั้นได้

แต่สวรรค์ก็ยังอยำกทดสอบทั้งสองคนอยู่”

เรื่องมำถึงขั้นนี้ จะบอกว่ำเสี่ยวเชี่ยนจัดกำรได้ไม่ดีก็คงไม่ใช่

เพรำะมันบังเอิญมำกจริงๆ

ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนไม่อยู่กินข้ำวกลำงวัน แค่พูดเตือนแบบนั้นแล้ว

กลับ ไม่มีนักเลงพวกนั้นโผล่มำ เรื่องนี้ก็คงเรียบร้อยไปแล้ว

1 1 6 4 2

หรือหำกเรื่องด ำเนินมำถึงตอนที่ต้ำหลงรู้ควำมจริงแล้ว

หลังจำกสองพี่น้องคุยกันจนเข้ำใจแล้ว ก็ถือว่ำจัดกำรได้แล้ว

เหมือนกัน

แต่อิ๋งอิ๋งกลับเกิดเรื่องขึ้นมำเสียได้

“ทั้งหมดมันบังเอิญมำกจริงๆ”

อวี๋หมิงหลำงเม้มปำก ต่อให้เป็นเขำที่ไม่ได้เรียนมำทำงด้ำน

จิตวิทยำยังรู้ว่ำ บำงครั้งบททดสอบกลับกลำยเป็นกำรช่วยเหลือ

ต้ำหลงกับสองพี่น้องคู่นี้เกี่ยวข้องกันชนิดที่ตัดยังไงก็ไม่ขำด

แถมยิ่งตัดก็ยิ่งวุ่นวำย ทุกครั้งพอจะต้องแยกกลับมีเรื่องเกิดขึ้น

เสี่ยวเชี่ยนกลุ้มใจนวดขมับ “ตอนนี้พูดอะไรกับต้ำหลงไปก็

ไม่มีประโยชน์แล้ว ในหัวใจของลูกผู้ชำยล้วนมีควำมนึกคิดที่

อยำกจะเป็นฮีโร่ของใครสักคน ต้ำหลงมองว่ำตัวเองเป็นฮีโร่ของ

ทำงนั้น ถ้ำฉันไปฝืนจับพวกเขำแยกก็คงไม่เหมำะ แล้วนับประสำ

อะไรกับเด็กคนนั้นที่ยังนอนอยู่บนเตียง…”

“แล้วคุณคิดจะเอำไงต่อ?”

“นำยล่ะ ถ้ำเป็นนำยจะท ำไง?” ในใจเสี่ยวเชี่ยนมีค ำตอบอยู่

1 1 6 4 3

แล้ว เธอแค่อยำกฟังควำมคิดเห็นของอวี๋หมิงหลำง

“โตๆ กันแล้ว พวกเขำอยำกท ำอะไรก็ปล่อยไปเถอะ

บำงครั้งพวกเรำไปยุ่งด้วยมำกๆ อำจกลำยเป็นตัวเร่งปฏิกิริยำให้

พวกเขำอยำกอยู่ด้วยกันไวขึ้นก็เป็นได้”

คิดไปในทำงเดียวกัน

เสี่ยวเชี่ยนเองก็คิดแบบนี้

“เท่ำที่ฉันวิเครำะห์ดู ต้ำหลงกับฉินเซียงเสวี่ยใช่ว่ำจะคุย

ภำษำเดียวกัน ทั้งสองคนก็แค่รู้สึกดีต่อกันก็เลยคบกัน รอหมด

ช่วงโปรโมชัน อิ๋งอิ๋งหำยดีแล้ว ไม่มีสิ่งเหนี่ยวรั้งพวกนี้แล้ว พวก

เขำจะยิ่งมองเห็นว่ำยังเหมำะสมกับหรือเปล่ำ ยังไงซะต้ำหลงก็ยัง

ต้องรออีกหลำยปีกว่ำจะถึงช่วงอำยุที่แต่งงำนได้ตำมกฎของ

ทหำร ถ้ำผ่ำนช่วงหลำยปีนี้ไปได้แล้วพวกเขำยังอยำกคบกันต่อ

ฉันก็จะ”

“คุณก็จะแต่งหน้ำจัดๆ ทำปำกสีเข้มๆ ท ำผมตีกระบังแบบ

คุณนำย แต่งตัวเหมือนนำงร้ำยในละครแล้วเอำเงินไปฟำดหัว

ฉินเซียงเสวี่ยใช่ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนตบผัวะไปหนึ่งที “โง่เปล่ำเนี่ย!”

1 1 6 4 4

ถึงตอนนั้นท ำแบบนี้ก็ไม่มีควำมหมำยอะไรแล้ว ไม่สู้บอก

ทุกคนว่ำฉินเซียงเสวี่ยเป็นคนของเฉินเสี่ยวเชี่ยน ใครกล้ำว่ำร้ำย

ลับหลังก็เตรียมถูกล้ำงแค้นได้เลย สรุปคือถึงตอนนั้นค่อย

จัดกำรไปตำมสถำนกำรณ์

สุดท้ำยเสี่ยวเชี่ยนก็ยังคงเลือกเคำรพกำรตัดสินใจของ

น้องชำย เรื่องครั้งนี้มำอย่ำงกะทันหันมำก ไม่มีใครรับมือทัน

เรื่องอิ๋งอิ๋งป่วยกลำยเป็นกำรช่วยให้ต้ำหลงกับฉินเซียงเสวี่ยได้มี

เวลำอยู่ด้วยกัน พอเสี่ยวเชี่ยนเห็นทุกอย่ำงแล้วก็ไม่อยำกเข้ำไป

ยุ่งด้วยอีก เห็นแก่หน้ำของอิ๋งอิ๋ง และก็ถึงเวลำที่จะให้ต้ำหลงได้

เจ็บจริงๆ ดูสักครั้งแล้ว

“เป็นผู้ชำยย่อมต้องข้ำมผ่ำนภูเขำที่ชื่อว่ำพ่อ ส่วนภูเขำที่ต้ำ

หลงต้องข้ำมไปกลับเป็นภูเขำที่สูงและไกลกว่ำพ่อ ชื่อภูเขำลูก

นั้นก็คือเฉินเสี่ยวเชี่ยน” อวี๋หมิงหลำงพูดอย่ำงจริงจัง “เมียจ๋ำ

คุณเสียใจไหม?”

ประโยคนี้ชวนให้คิดหนัก

สำมำรถตีควำมได้ว่ำ เสียใจไหมที่ลงทุนลงแรงท ำเพื่อต้ำ

หลงขนำดนี้ หรือจะตีควำมเป็นเสียใจไหมที่ช่วยอิ๋งอิ๋งก็ได้

1 1 6 4 5

เสี่ยวเชี่ยนคิดหนักอยู่สักพัก

“ไม่”

เรื่องไหนที่เธอท ำไปแล้วไม่เคยมีค ำว่ำเสียใจ

“ข้ำมเขำเหรอ…” เธอคิดทบทวนค ำพูดของเสี่ยวเฉียง

จำกนั้นก็ถอนหำยใจยำว

“ใช่ ในระหว่ำงที่คนเรำเติบโตต้องปีนเขำกันหลำยลูก ผม

ยืนอยู่ตรงภูเขำด้ำนนี้รู้อนำคตของต้ำหลง แต่เขำกลับมองไม่

เห็นมัน เขำกระตือรือร้นอยำกปีน แต่ผมกลับอยำกให้เขำหลบ

‘ภูเขำ’ ไม่ดีเหล่ำนั้นในช่วงที่เขำเติบโต แต่มำดูตอนนี้สิ ที่ต้อง

ปีนยังไงก็ยังคงต้องปีนอยู่ดี อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด”

“บำงทีข้ำมภูเขำไปแล้ว โลกที่มองเห็นก็เหมือนกับที่ผู้ใหญ่

ว่ำไว้ ถึงตอนนั้นอำจจะผิดหวัง ถึงจะมีผลลัพธ์ที่ไม่ดี แต่ระหว่ำง

นั้นกลับได้พยำยำมอย่ำงเต็มที่แล้ว ยำมที่เขำได้พบว่ำเบื้องหน้ำ

ไม่มีภูเขำให้ปีนแล้วถึงได้รู้ว่ำ ที่แท้ตอนนั้นตัวเขำเองได้

กลำยเป็นภูเขำในสำยตำคนอื่น”

สิ่งที่อวี๋หมิงหลำงพูดไม่ใช่แค่ควำมขัดแย้งระหว่ำงเสี่ยว

เชี่ยนกับต้ำหลงเท่ำนั้น ยังเป็นปัญหำของครอบครัวอื่นที่มี

1 1 6 4 6

ลูกหลำนอีกด้วย หนุ่มสำวหลำยคนพอได้ย้อนไปมองช่วงที่

ตัวเองเติบโตมำกลับพบว่ำ ตัวเองได้ข้ำมผ่ำนภูเขำลูกนั้นมำโดย

ไม่รู้ตัว และได้กลำยเป็นภูเขำในสำยตำของเด็กๆ ไปแล้ว

วนเวียนกันเป็นวัฏจักร นี่แหละชีวิตคนเรำ

“นั่นสินะ พวกเรำทุกคนต่ำงเหมือนกัน ฉันก็ก ำลังปีนภูเขำที่

ชื่อว่ำพ่ออยู่ไม่ใช่เหรอ” ในที่สุดเสี่ยวเชี่ยนก็รู้จักปล่อยวำง

ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องกำรก็คือเรียนรู้จำกชีอวี่เซวียนว่ำต้อง

รักษำคนไข้แบบนี้อย่ำงไร สักวันหนึ่งเธอก็ต้องท้ำทำยตัวเอง

เหมือนต้ำหลง ไปปีนยอดเขำที่ชื่อว่ำชีอวี่เซวียน ไปทดลอง ไป

ข้ำมผ่ำน

1 1 6 4 7