แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1386 เดี๋ยวพำไปหำหมอกระดูก

“มีลูกชำยแล้วยิ่งใหญ่นักเหรอ? บ้ำนเจ๊มีฮ่องเต้ต้องสืบทอด

รำชบัลลังก์หรือไง? ไม่มีอะไรแท้ๆ ยังจะมำอวด หำ เจ๊คลอดลูก

ชำยเลี้ยงลูกล ำบำก แล้วพวกฉันมีลูกสำววันๆ อยู่บ้ำนนั่งเสวย

สุขหรือไง? เจ๊ลองไปถำมคนเป็นแม่ที่ก ำลังต่อคิวอยู่ตรงนี้ซิ มี

ใครบ้ำงที่สบำย?”

“มันก็เป็นงั้นไม่ใช่เหรอ เธอจะโมโหอะไร? เด็กผู้หญิงไม่ดื้อ

ไม่ซน…” หลิวหลันเถียงกลับเสียงเบำ

แม่เด็กอีกคนก็ทนฟังไม่ได้เหมือนกัน

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ลูกสำวฉันไม่ใช่เด็กเรียบร้อย วันๆ

ท ำเอำฉันเหนื่อยแทบตำย ดื้อยิ่งกว่ำเด็กผู้ชำยอีก คุณอย่ำเอำ

ควำมรู้สึกตัวเองที่เลี้ยงลูกชำยเหนื่อยมำตัดสินว่ำคนอื่นเลี้ยงลูก

สำวไม่เหนื่อยสิ”

“นั่นสิ สมัยนี้มีลูกชำยลูกสำวก็เหมือนๆ กันไม่ใช่เหรอ เป็น

แม่คนเป็นได้ง่ำยๆ ที่ไหนกัน วันๆ เหนื่อยจะตำย” แม่ลูกอ่อน

เริ่มพำกันส่งเสียงวิพำกษ์วิจำรณ์

1 1 6 8 1

“แต่ในอนำคตพวกเธอไม่ต้องเตรียมบ้ำนไว้ให้ลูกชำยนี่นำ

ไม่เหมือนฉัน ทุกวันนี้ต้องนั่งเก็บเงินไว้ซื้อบ้ำนเป็นเรือนหอให้

ลูกชำย แต่งเมียต้องใช้เงินสินสอดเยอะ พวกเธอแค่รอนั่งนับ

เงิน”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มให้เสี่ยวเหวย “เห็นยังลูก ไปที่ไหนก็มีละครลิง

ให้ดูเสมอ”

เสี่ยวเหวยหำวออกมำอย่ำงเบื่อหน่ำย หนวกหูจริง

กับคนชั้นต่ำที่เห็นๆ อยู่ว่ำในใจสุดแสนจะภูมิใจแต่ปำก

กลับพูดว่ำ ‘ไอ๊หยำอิจฉำพวกเธอจริงๆ’ เสี่ยวเชี่ยนขอผ่ำนไปเลย

คิดเสียว่ำอีกฝ่ำยตด เก็บมำคิดก็มีแต่จะหงุดหงิด

“เสี่ยวเหวยของแม่เก่งที่สุด ไม่เกี่ยวกับเป็นผู้ชำยหรือผู้หญิง

หนูก็คือหนู” เสี่ยวเชี่ยนลูบใบหน้ำน้อยๆ ของลูก นั่งมองหลิวห

ลันโดนรุม

หลิวหลันก็โง่จริง ไม่รู้จักดูเลยว่ำรอบตัวมีแม่ลูกอ่อนที่มีลูก

สำวเยอะแค่ไหน พูดออกมำแบบนี้แถมยังหวังจะได้อวดว่ำตัวเอง

เหนือกว่ำที่มีลูกชำย คนแบบนี้ถ้ำไม่ถูกด่ำกลับก็ปำฏิหำริย์แล้ว

พอเห็นหลิวหลันพูดเรื่องซื้อบ้ำนก็มีแม่คนหนึ่งไม่ยอม

1 1 6 8 2

“คุณมำจำกไหนน่ะ? สมัยนี้ที่ไหนเขำมีสินสอดกัน? ไม่ได้

ขำยลูกสำวกินเสียหน่อย ต้องซื้อรถให้ลูกเป็นของขวัญแต่งงำน

กันทั้งนั้น”

ประโยคนี้แทงใจด ำหลิวหลัน เธอมำจำกบ้ำนนอก

“พวกแกท ำงำนอะไรกัน? ดูถูกคนบ้ำนนอกเหรอ? อยู่ใน

เมืองแล้วยังไง คนในเมืองเก่งมำกนักเหรอ?”

แม่ลูกอ่อนทั้งหลำยเจอคนแบบนี้เข้ำไปก็หมดค ำจะพูด

มีคนพูดค ำว่ำบ้ำนนอกเหรอ? แถมยังเสริมค ำพูดเองด้วย ดู

ถูกบ้ำนเกิดตัวเองเองนะ?

เห็นๆ อยู่ว่ำหลิวหลันเป็นตัวก่อประเด็นควำมขัดแย้ง

ภำยนอกชื่นชมคนมีลูกสำว แท้จริงแล้วอยำกโอ้อวดที่ตัวเองมีลูก

ชำย ทุกคนก็แค่พูดควำมจริง แต่เธอกลับหำว่ำคนอื่นเขำดูถูก

“เห็นยังจ๊ะเสี่ยวเหวย นี่แหละคนสองมำตรฐำน ใจแคบกับ

คนอื่น ใจกว้ำงกับตัวเอง ต่อไปหนูอย่ำเป็นคนแบบนี้นะ เดี๋ยวจะ

ไม่มีเพื่อนเอำ” เสี่ยวเชี่ยนใช้โอกำสนี้สั่งสอนลูก

เสี่ยวเหวยให้ควำมร่วมมือด้วยกำรพยักหน้ำ ไม่รู้ว่ำเข้ำใจ

1 1 6 8 3

จริงๆ หรือเปล่ำ

สองแม่ลูกคู่นี้คุยกันอย่ำงสนุกสนำน ทำงด้ำนหลิวหลันถูก

แม่ลูกอ่อนหลำยคนกดดันจนเถียงสู้ไม่ได้ ทันใดนั้นก็ถึงคิวแม่ลูก

อ่อนคนที่เริ่มเถียงก่อนพอดี พอเธอพำลูกเข้ำไปหำหมอก็ไม่มี

ใครพูดอะไรอีก

ไม่มีใครสนใจหลิวหลันแล้ว จึงได้แต่นั่งพึมพ ำเสียงเบำกับ

ตัวเอง

“คนในเมืองชอบดูถูกคนอื่น”

“คนดีคนเลวมีอยู่ทุกที่ ไม่ได้เกี่ยวกับบ้ำนนอกหรือในเมือง

เลยสักนิด ก็เหมือนกับในหมู่บ้ำนชนบทที่ผู้คนเป็นมิตรต่อกัน

แต่มันก็ต้องมีสักคนสองคนที่เป็นแบบคุณนี่แหละ ซึ่งมันไม่ได้

เป็นเครื่องแสดงถึงว่ำคนบ้ำนนอกทุกคนจะท ำกิริยำไร้มำรยำท

แบบคุณไปเสียหมด คนในเมืองก็เหมือนกัน มันก็ต้องมีคนที่เป็น

แบบคุณอยู่แล้ว แต่ใช่ว่ำทุกคนจะเป็นแบบนั้น” เสี่ยวเชี่ยนพูด

หลิวหลันฟังแล้วคิดดูดีๆ เสี่ยวเชี่ยนก ำลังหลอกด่ำเธอ?

เสี่ยวเหวยท ำเสียงจุ๊บจั๊บ เสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำลูกอยำกกินน้ำจึง

เอำขวดน้ำเก็บอุณหภูมิที่มีจุกนมยัดตรงอกให้ลูกกิน

1 1 6 8 4

จังหวะที่เสี่ยวเชี่ยนวุ่นกับลูกอยู่นั้นหลิวหลันก็พึมพ ำ

“อะไรกัน ผู้หญิงที่ไม่มีลูกชำยมันจะต่ำงอะไรกับแม่ไก่ที่ไม่

ออกไข่! โอ๊ย! ท ำไมลูกเธอท ำร้ำยคนด้วยเนี่ย!”

หลิวหลันเอำมือจับตำ เมื่อกี้เสี่ยวเหวยปำฝำครอบขวดนม

มำโดนตำเธอ

“อียำยำ~” เสี่ยวเหวยท ำตำปริบๆ หนูไม่รู้เรื่องนะ ก็แค่มือ

ลั่นจะท ำไงได้~

“เจ็บเป็นบ้ำ!” หลิวหลันตะคอกใส่

“ขอโทษด้วย เจ็บมำกหรือเปล่ำ?” เสี่ยวเชี่ยนถำม

เธอเกลียดผู้หญิงคนนี้มำกก็จริง แต่ในเมื่อลูกสำวเธอท ำ

ร้ำยคนอื่นก่อน คนเป็นพ่อแม่จะนั่งดูเฉยๆ ไม่สนใจได้อย่ำงไร

“ดูแลลูกให้มันดีๆ หน่อยสิ! ตัวแค่นี้ยังฤทธิ์มำกขนำดนี้ โต

ไปมันจะดีได้ยังไง!”

พอได้ยินแบบนี้เสี่ยวเชี่ยนก็เม้มปำก

“ตำเกือบบอด! ลูกเธอนิสัยแย่จริงๆ เป็นเด็กผู้หญิงท ำตัว

1 1 6 8 5

แสบขนำดนี้ โตไปขำยไม่ออกแน่นอน!”

“ลูกฉันท ำคุณฉันก็ขอโทษแทนด้วย ถ้ำคุณอยำกไปหำหมอ

เดี๋ยวฉันออกค่ำรักษำให้ แต่ช่วยถอนค ำพูดสุดท้ำยเมื่อกี้ด้วย

ไม่อย่ำงนั้นคุณต้องรับผลที่จะตำมมำ” เสี่ยวเชี่ยนพูดอย่ำงเย็นชำ

“ดูท ำท่ำท ำทำงเข้ำ เห็นๆ อยู่ว่ำพวกเธอท ำร้ำยฉัน ยังจะ

กล้ำพูดจำเสียงแข็งใส่ฉันอีกเหรอ?”

“นี่เจ๊ พูดจำระวังหน่อยนะ เด็กตัวแค่นี้ไม่ทันระวัง ไม่ได้

ตั้งใจเสียหน่อยท ำไมต้องสำปแช่งคนอื่นเขำด้วย?” แม่ลูกอ่อนที่

อยู่ข้ำงๆ ลุกขึ้นพูด

“ควำมผิดของมันชัดๆ! พวกแกอิจฉำที่ฉันมีลูกชำยถึงได้ท ำ

กับฉันแบบนี้! คนไม่มีลูกชำยก็เพรำะบรรพบุรุษสะสมบุญมำไม่

พอ ไม่รู้จักหำทำงสะสมบุญยังจะมำท ำร้ำยฉันอีก แบบนี้มันใช่

เหรอ?”

กับคนไร้เหตุผลไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเสวนำด้วย ไม่ว่ำจะพูด

อะไรไปอีกฝ่ำยก็ยกข้ออ้ำงได้มำกมำย คนอื่นผิดเสมอ มีแค่

ตัวเองที่ถูก คิดแต่ว่ำตัวเองอ่อนแอถูกคนอื่นเขำ ‘ดูถูก’

เสี่ยวเชี่ยนเหลือบมองเสี่ยวเหวย แอบกลุ้มที่ลงมือต่อหน้ำ

1 1 6 8 6

เด็กไม่ใช่เรื่องที่เหมำะสม คิดแล้วจึงตัดสินใจเจรจำก่อนค่อยซัด!

“เรื่องท ำร้ำยคุณลูกฉันท ำไม่ถูกจริง ฉันขอโทษแทนเขำ

ด้วย” เสี่ยวเชี่ยนพูดพลำงเอำมือปิดหูเสี่ยวเหวย

“ฟังไม่ได้นะ เรื่องท ำร้ำยคนอื่นเดี๋ยวกลับไปแม่ต้องสั่งสอน

หนูหน่อยแล้ว~”

“อ๊ำย้ำย้ำ!” ประท้วง! เด็กทำรกก็มีสิทธินะ ท ำไมเอะอะก็

ไม่ให้ฟัง!

แม้แต่เด็กทำรกยังเดำออก ต่อไปหรอกถึงจะเป็นฉำก

ส ำคัญ! แต่แม่กลับปิดหูไม่ให้ฟัง!

หลิวหลันก ำลังใช้ควำมคิดว่ำค ำพูดนี้หมำยควำมว่ำไง สัก

พักเสี่ยวเชี่ยนก็พูดต่อ

“ขอโทษเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันพำไปหำหมอกระดูก!”

“หำหมอกระดูกท ำไม…” จริงๆ แล้วตำของหลิวหลันไม่ได้

เป็นอะไร เสี่ยวเหวยปำไปก็ใช่ว่ำจะออกแรงมำกมำย ไม่มีทำง

ฟกช้ำอยู่แล้ว

“ลูกฉันท ำร้ำยคุณ ฉันยินดีรับผิดชอบทั้งหมด คุณแช่งลูก

1 1 6 8 7

ฉันก็ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน จะกระดูกหักหรืออะไรก็ไม่ส ำคัญ

เพรำะฉันจะรับผิดชอบให้หมดเอง”

หลิวหลันตกใจ เวร นี่กะเอำเธอถึงขั้นกระดูกหักเลยเหรอ?

อันที่จริงเสี่ยวเชี่ยนก็แค่พูดขู่ แต่แน่นอนว่ำถ้ำเธอเกิดของ

ขึ้นจริงๆ ก็อำจแก้แค้นให้ลูกโดยไม่ลังเลเหมือนกัน

“เชี่ยนเอ๋อร์! ทำงนี้!” แม่อวี๋เดินมำจำกข้ำงนอกพร้อมพี่รอง

พอเห็นลูกสะใภ้กับหลำนสำวจึงโบกมือให้

อันที่จริงแม่อวี๋แค่ได้ยินจำกเสี่ยวเชี่ยนว่ำจะพำลูกมำหำ

หมอ เธอกลัวเสี่ยวเชี่ยนคนเดียวไม่ไหวจึงให้พี่รองพำมำดู

ปรำกฏว่ำจับพลัดจับผลูช่วยเสี่ยวเชี่ยนข่มคนได้ ท ำให้หลิวหลัน

คิดไปไกล

หลิวหลันเห็นท่ำไม่ดี พี่รองรูปร่ำงสูงใหญ่ กลัวว่ำตัวเองจะ

ถูกท ำร้ำยจริง จึงรีบจ้ำอ้ำวออกไปอีกทำง

ปรำกฏว่ำรีบร้อนไปหน่อยเลยซวยเอง!

1 1 6 8 8