แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1387 หนูไม่รู้ หนูไร้เดียงสำ

รีบหนีไปหน่อยเลยชนกับรถเข็นขนขยะที่เพิ่งออกมำจำก

ห้องทดลอง ปัสสำวะของเด็กที่อยู่ในนั้นไหลหกออกมำ

เสียงโครมครำมขยะหกใส่ตัวหลิวหลัน

ทุกคนที่อยู่แถวนั้นสะใจมำก สมน้ำหน้ำ!

หลิวหลันสกปรกไปทั้งตัว เห็นพี่สำวอุ้มลูกลงมำจำกชั้นบน

พอดี ควำมอัดอั้นตันใจก็พรั่งพรูออกมำ

“หลันจื่อ ท ำไมสภำพเป็นแบบนี้ล่ะ?” หลิวหมิ่นไม่รู้ว่ำ

น้องสำวที่รออยู่ข้ำงล่ำงได้ไปแตะต้องคนที่ไม่สมควรแตะเข้ำแล้ว

เห็นแค่น้องสำวตกอยู่ในสภำพเลอะเทอะทั้งตัว

“พี่! ท ำไมคนหมู่บ้ำนเดียวกับพี่ทุเรศแบบนี้ คนที่มำกับพี่

นั่นแหละ! มันรังแกฉัน!” หลิวหลันฟ้อง มือก็ชี้ไปทำงเสี่ยวเชี่ยน

หลิวหมิ่นมองไปตำมมือของน้องสำว “เธอกับเมียหัวหน้ำ

ใหญ่มีเรื่องอะไรกันเหรอ? พี่สะใภ้รังแกเธอ? ไม่น่ำนะ? เขำรังแก

เธอยังไง?”

เสี่ยวเชี่ยนค่อนข้ำงเป็นที่รักของทุกคนในหมู่บ้ำน ผู้หญิงทุก

1 1 6 8 9

คนในหมู่บ้ำนก็ไม่ใช่คนที่ชอบพูดจำหำเรื่องนอกบ้ำน อย่ำงไร

เสียผู้ชำยของพวกเธอก็ท ำงำนในระบบ เป็นสะใภ้ทหำรย่อมต้อง

วำงตัวมีมำรยำท ถึงปกติหลิวหมิ่นกับเสี่ยวเชี่ยนจะไม่ได้ไปมำหำ

สู่กันบ่อยนัก แต่ก็มีควำมสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

เสี่ยวเชี่ยนเรียนปริญญำเอก อีกทั้งยังเป็นภรรยำของ

หัวหน้ำใหญ่ หำกยกเอำเรื่องต ำแหน่งมำอ้ำงย่อมข่มคนได้ แต่

เธอไม่เคยท ำตัวหยิ่งทะนงกับคนในหมู่บ้ำน เป็นเหมือนเพื่อน

บ้ำนทั่วไป เจอใครก็ยิ้มทักทำย มีครั้งหนึ่งสะใภ้ทหำรสองคน

ทะเลำะกันเสี่ยวเชี่ยนก็ยังไปช่วยเคลียร์ให้จบด้วยดี

ดังนั้นพอได้ยินหลิวหลันบอกว่ำถูกเสี่ยวเชี่ยนรังแก หลิว

หมิ่นจึงตกใจมำก

“เขำเป็น… เมียของหัวหน้ำใหญ่เหรอ?” หลิวหลันไม่นึกเลย

ว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะมีสถำนะถึงขั้นนี้ มันเหนือควำมคำดหมำยมำก

“ก็ใช่น่ะสิ เขำดีมำกเลยนะ เรียนด็อกเตอร์ด้วย ปกติเคย

ช่วยพวกเรำอยู่ไม่น้อย เธอไปทะเลำะกับเขำได้ยังไง ฉันจะไปขอ

โทษพี่สะใภ้”

หลิวหมิ่นอุ้มลูกจะเดินไปหำเสี่ยวเชี่ยน แต่ถูกหลิวหลันดึง

1 1 6 9 0

ตัวไว้

“พี่! อย่ำไปนะ ตัวฉันสกปรกแบบนี้ กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้ำ

ก่อนค่อยว่ำกัน”

ดวงตำหลิวหลันเป็นประกำย มองเสี่ยวเชี่ยนแล้วมองพี่สำว

ฝำแฝดของตัวเอง รำวกับก ำลังวำงแผนอะไรอยู่

หลิวหมิ่นเห็นน้องสำวเนื้อตัวสกปรกแบบนี้จึงตะโกนบอก

เสี่ยวเชี่ยน

“พี่สะใภ้ ฉันกลับก่อนนะ ไว้คุยกัน!”

หลิวหมิ่นไม่คิดอะไรมำก เธอกลัวว่ำน้องสำวเธอเนื้อตัว

สกปรกจะไปเลอะรถของเสี่ยวเชี่ยน ยอมเดินกลับไปกันเองดีกว่ำ

แต่หลิวหลันคิดอะไรอยู่คงมีแค่เธอเท่ำนั้นที่รู้

“พี่รองรีบไปพำหลิวหมิ่นกับลูกกลับมำหน่อยค่ะ เดิน

กลับไปแบบนั้นเดี๋ยวลูกจะยิ่งอำกำรหนัก” เสี่ยวเชี่ยนพูดกับพี่

รอง

พี่รองเดินไป หลิวหลันเห็นพี่รองเดินมำก็ตกใจรีบวิ่งหนี พี่

รองพูดกับหลิวหมิ่นไม่กี่ประโยคก็อุ้มลูกของหลิวหมิ่นกลับมำ

1 1 6 9 1

เสี่ยวเชี่ยนถำมแม่อวี๋

“แม่มำได้ไงคะ?”

“แม่ไม่วำงใจเรำพำลูกมำหำหมอคนเดียวก็เลยมำดู เมื่อกี้

เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” แม่อวี๋มำช้ำไปหน่อยเลยไม่ทันได้เห็นว่ำเกิด

อะไรขึ้น

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนไม่อยำกเอำเรื่องไปกวนใจ

แม่สำมี

เสี่ยวเหวยเป็นขวัญใจคนทั้งครอบครัวปกติก็มีแต่คนทะนุ

ถนอมเหมือนไข่ในหิน ถ้ำให้แม่สำมีรู้เข้ำว่ำหลำนถูกสำปแช่งได้

โมโหเลือดขึ้นหน้ำแน่นอน

เธอไม่อยำกพูด แต่แม่ลูกอ่อนที่อยู่แถวนั้นกลับทนไม่ไหว

“คุณน้ำคะ เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นท ำตัวทุเรศมำก ว่ำหลำนคุณ

น้ำไม่ดีด้วยค่ะ”

“อะไรนะ?!” แม่อวี๋ได้ยินแบบนั้นก็หน้ำนิ่ว

“ตำรอง ไป ลำกผู้หญิงคนนั้นกลับมำ แม่จะตบสั่งสอน! กล้ำ

ว่ำหลำนเรำไม่ดี มันต้องเจอ!”

1 1 6 9 2

“แม่ครับ ระวังค ำพูดหน่อย” พี่รองขี้เกียจสนใจค ำพูดของ

แม่ ตอนวัยรุ่นเป็นยัยพริกขี้หนู พอแก่แล้วเป็นพริกแก่จัดจ้ำน

โดนไฟนิดหน่อยก็ลุกพรึ่บ

“อ๋ำ ที่แท้ก็เป็นแม่สำมีนี่เอง ดีจังเลยค่ะ พวกคุณเข้ำกันได้ดี

เลยนะคะ” แม่ลูกอ่อนคนนั้นพูดด้วยควำมอิจฉำ

“เอำใจแลกใจ แม่แท้ๆ กับแม่สำมีก็เหมือนกันจ้ะ” แม่อวี๋

ตอบ จำกนั้นก็หันไปถำมเสี่ยวเชี่ยน

“เขำด่ำหลำนแม่ว่ำอะไร ท ำไมไม่ตบสักทีสองที?”

พี่รองเงยหน้ำมองเพดำน แสร้งท ำเป็นไม่ได้ยินที่แม่ตัวเอง

สั่งสอนให้น้องสะใภ้ท ำไม่ดี

จะว่ำไปก็มีแม่สำมีไม่กี่คนที่จะเป็นเหมือนแม่เขำ จัดจ้ำนได้

ตลอด นิสัยแก้ไม่หำย

“เอ่อ คงเพรำะพอมีลูกแล้วหนูก็เลยซื่อไปหน่อย” เสี่ยวเชี่ยน

พยำยำมเอำใจแม่สำมี เปิดโหมดพูดโกหกหน้ำตำเฉย

คนที่ถูกเธอปั่นหัวพวกนั้นถ้ำมำได้ยินประโยคนี้จะต้อง

ร้องไห้พลำงตะโกนออกมำว่ำ ซื่อกับผีสิ! แน่นอน

1 1 6 9 3

แม่ลูกอ่อนที่ช่วยเสี่ยวเชี่ยนพูดคนนั้นถอยออกไปเงียบๆ

สองก้ำว ก็ได้ เธอจะไม่บอกคุณน้ำคนนี้แล้วกันว่ำเมื่อครู่ลูกสะใภ้

คนสวยเอำมือปิดหูลูกสำวแล้วพูดว่ำจะท ำร้ำยผู้หญิงคนนั้น

จนถึงขั้นกระดูกหัก

“ซื่อก็ต้องให้ถูกเวล่ำเวลำ เวลำไหนไม่ควรซื่อก็ต้องจัด

เต็ม!”

สำปแช่งเด็ก เป็นเรื่องที่ทุเรศมำก แค่แม่อวี๋คิดว่ำหลำนสุด

ที่รักถูกคนอื่นว่ำเธอก็ทั้งโมโหทั้งสงสำรเด็ก เสี่ยวเหวยเองก็รู้จัก

ประจบ พอเห็นย่ำมำแล้วก็ตบมือเด้งตัวอยำกให้ย่ำอุ้ม

แม่อวี๋รีบอุ้มหลำนออกมำจำกเป้ของเสี่ยวเชี่ยน หลำนที่

แสนน่ำรักของย่ำ

“เรื่องที่หนูท ำคนอื่นกลับไปค่อยว่ำกัน ตอนนี้ย่ำอยู่ แถวนี้ก็

คนเยอะ แม่จะไว้หน้ำหนูก่อน” เสี่ยวเชี่ยนกระซิบข้ำงหูลูก พูดจบ

ก็เงยหน้ำเอำมือจิ้มจมูกลูกเล่น

เสี่ยวเหวยเอำมือเข้ำปำกอย่ำงไร้เดียงสำ พูดอะไรเหรอ หนู

ไม่เข้ำใจ!

เสี่ยวชี่ยนทั้งโมโหทั้งข ำมองดูลูกสำวเอำหน้ำซบบ่ำย่ำแสร้ง

1 1 6 9 4

ท ำตัวแบ๊ว พูดแบบนี้เด็กคนอื่นอำจไม่เข้ำใจ แต่ลูกเธอเข้ำใจ

แน่นอน

กลับไปต้องบอกลูกว่ำอะไรควรท ำ อะไรไม่ควรท ำ ห้ำมมอง

ว่ำเด็กคนนี้เป็นเหมือนเด็กทั่วไปเด็ดขำด

“พูดอะไรกับลูกเหรอ?” แม่อวี๋ถำม

เสี่ยวเชี่ยนกระพริบตำปริบๆ”เปล่ำนี่คะ”

พี่รองมองเพดำนอีกครั้ง เขำคิดในใจ เสี่ยวเชี่ยนต้องไม่รู้แน่

เลยว่ำตอนเธอแสร้งท ำเป็นใสซื่อท่ำทำงเหมือนเสี่ยวเหวยไม่มี

ผิด

แม่อวี๋เห็นอีกหลำยคิวกว่ำจะได้เจอหมอ จึงกระซิบถำมเสี่ยว

เชี่ยน

“แม่ไปหำผู้อ ำนวยกำรดีไหม?”

ถึงตอนนี้จะเกษียณแล้ว อีกทั้งเมืองหลินก็ไม่ใช่เมืองที่แม่อวี๋

เคยท ำงำน แต่ก็มีคนรู้จักอยู่ที่นี่บ้ำง แค่ไปพูดค ำเดียว ไม่ว่ำหมอ

เก่งๆ จะยุ่งแค่ไหนก็ต้องมำตรวจให้เสี่ยวเหวยก่อน

“ไม่ต้องหรอกค่ะ อำกำรของเสี่ยวเหวยคงที่อยู่ ไม่ได้รีบร้อน

1 1 6 9 5

อะไร”

ถ้ำจะใช้เส้นสำยเสี่ยวเชี่ยนก็มี เพียงแต่เธอคิดว่ำมันไม่

จ ำเป็น

แผนกผู้ป่วยเด็กอ่อนเดิมทีก็คนเยอะอยู่แล้ว ตอนนี้เป็นช่วง

ไวรัสแพร่กระจำยยิ่งแล้วใหญ่ พอเด็กทำรกไม่สบำยก็จะไข้ขึ้นสูง

คนเป็นพ่อแม่ต่ำงร้อนใจอยำกให้ลูกได้พบหมอเร็วๆ เสี่ยวเชี่ยน

พูดค ำเดียวก็ลัดคิวได้ แต่แผนกเด็กอ่อนไม่เหมือนแผนกอื่น ถ้ำ

เธอลัดคิวคนอื่นๆ ก็ต้องรอนำนขึ้น

กับเรื่องลูกเธอคิดว่ำควรท ำตัวให้เท่ำเทียมกับคนอื่น อย่ำ

ท ำตัวมีสิทธิพิเศษ สั่งสอนทำงค ำพูดไม่สู้ท ำให้ดูด้วยกำรปฏิบัติ

โดยฉพำะกับเสี่ยวเหวยเด็กที่ฉลำดกว่ำเด็กคนอื่น ให้ใช้สิทธิ

พิเศษตั้งแต่เด็กใช่ว่ำจะเป็นเรื่องดี

แม่อวี๋พยักหน้ำ “ก็จริง”

แม่อวี๋มองหลำนสำวแล้วมองเสี่ยวเชี่ยน ในใจเกิดควำมรู้สึก

พอใจ

หลำนสำวมีแม่แบบนี้คอยสั่งสอน เชื่อว่ำอนำคตจะต้องไป

ได้สวยแน่ เพียงแต่พอนึกถึงเรื่องที่เมื่อกี้หลำนสำวเธอถูกรังแกก็

1 1 6 9 6

อดก ำชับกับเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้

“เสี่ยวเชี่ยนจ๊ะ หนูจะท ำอะไรแม่ก็วำงใจมำตลอด เพียงแต่

บำงครั้งเรำอย่ำใจอ่อนมำกเกินไป ถ้ำมีคนมำรังแกลูกของเรำ

หนูไม่อยำกลงไม้ลงมือก็มำบอกแม่ พวกเรำใช้เส้นสำยส่งเดช

ไม่ได้ก็จริง แต่ก็ใช่ว่ำจะปล่อยให้ใครมำรังแกได้ง่ำยๆ”

1 1 6 9 7