แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1391 ยังมีควำมต้องกำรอีกนิดหน่อย

คนสวยวิ่งไล่ไม่ถึงตัวคนเลยเดินคอตกกลับมำ พอกลับ

มำถึงก็หมอบกับพื้นท ำท่ำเหมือนส ำนึกผิด

“เก่งมำก! กลับไปจะเพิ่มซี่โครงหมูให้!” อวี๋หมิงหลำงลูบหัว

คนสวย

“โฮ่ง!” คนสวยได้ยินว่ำจะเพิ่มอำหำรให้ก็สดชื่นขึ้นมำทันที

พอเห่ำของที่คำบไว้ก็หลุดออกมำ

เสี่ยวเชี่ยนก้มลงไปเก็บ เป็นสร้อยข้อมือลูกปัดไม้ เธอดูแล้ว

ก็ยิ้ม

ดูท่ำหมอนั่นจะกลัวหมำจริงๆ ขนำดสร้อยลูกปัดก็ไม่เอำ

แล้ว

หลังจำกใช้ยำของถังเถียว เสี่ยวเหวยก็มีเม็ดตุ่มขึ้น ก่อนกิน

ข้ำวอำบน้ำตุ่มขึ้นเต็มตัว ไม่ใช่แค่ที่หน้ำ ด้ำนหลังก็มีเต็มไปหมด

ดูแล้วชวนให้ตกใจมำก

อวี๋หมิงหลำงเห็นลูกเป็นแบบนี้หัวใจก็แทบสลำย

“พำลูกไปตรวจอีกรอบดีไหม? อ๋ำ~จะเสียโฉมไหมเนี่ย?”

1 1 7 2 3

ใบหน้ำจ้ำม่ำเวลำนี้เต็มไปด้วยจุดแดงๆ เสี่ยวเฉียงเห็นแล้ว

ก็มือสั่น ลูกสำวที่น่ำสงสำรของเขำ~~

“ไม่เป็นไร พอตุ่มออกเดี๋ยวก็ดีขึ้น” เสี่ยวเชี่ยนเห็นเนื้อตัวลูก

มีตุ่มขึ้นก็วำงใจ ไข้ลดแล้ว เดี๋ยวตุ่มพวกนี้ก็จะค่อยๆ หำยไป ใช้

เวลำประมำณสองสำมวัน

“ต้ำเหวย เจ็บไหมลูก บอกพ่อมำ คันหรือเปล่ำ?” อวี๋หมิง

หลำงเป่ำใบหน้ำน้อยๆ ของลูกสำว

“ฮี่ ฮี่ ~” ค ำตอบที่ได้คือเสียงหัวเรำะอย่ำงไม่ทุกข์ร้อนของ

เด็กน้อย ดูร่ำเริงกว่ำก่อนหน้ำนี้เยอะแล้ว

เดิมทีใบหน้ำจ้ำม่ำนี้ยิ้มทีสุดจะน่ำรัก ตอนนี้มีตุ่มแดงๆ เต็ม

หน้ำ ถึงจะไม่เจ็บไม่คัน ตัวเด็กไม่รู้สึกทรมำนอะไร แต่ในสำยตำ

ของคนเป็นพ่อ ใบหน้ำแดงๆ ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนี้กลับดูน่ำ

สงสำรจับใจ

น้ำตำลูกผู้ชำยของเสี่ยวเฉียงเกือบตก ลูกสำวที่น่ำสงสำร

เสี่ยวเชี่ยนเห็นแล้วก็เข้ำใจได้ทันที สองพ่อลูกคู่นี้คิดกันไป

คนละเรื่อง ลูกสำวหัวเรำะไม่รู้เรื่องรู้รำว ส่วนคนเป็นพ่อก็ท ำ

ท่ำทำงใกล้สติแตกเต็มที สำยตำของประธำนเชี่ยนเหลือบไปเห็น

1 1 7 2 4

กระจกอันเล็ก ครั้นแล้วจึงเดินเข้ำไปด้วยควำมคิดชั่วร้ำย

“ลูกพ่อ ทรมำนหรือเปล่ำ เจ็บตรงไหนไม่ต้องทนนะ ร้อง

ออกมำไห้พ่อดู พ่อจะรีบพำหนูไปโรงพยำบำลทันทีเลย!”

คืนนี้แม่อวี๋อยู่ค้ำงที่นี่ พอเดินออกมำจำกครัวก็ได้ยินค ำพูด

ของลูกชำยพอดี

“แกไม่อยำกให้ลูกหำยดีหรือยังไง? บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่ำพอ

ขึ้นตุ่มก็ไม่มีอะไรน่ำห่วงแล้ว แกจะตื่นตูมไปท ำไม?”

“แม่ แน่ใจเหรอว่ำไม่เป็นไรแล้วจริงๆ? ดูนี่สิ ตุ่มขึ้นเต็มตัว

เลยนะ น่ำตกใจจะตำย ต้ำเหวย เจ็บไหมลูก?”

แม่อวี๋มองบน เธอตัดสินใจแล้วว่ำจะไปหำคู่มือโรคพบบ่อย

ในเด็กมำให้ลูกชำยอ่ำน ปกติเห็นออกจะฉลำด ท ำไมพอพูด

เรื่องลูกถึงได้เลอะเลือนแบบนี้?

“เดิมทีลูกแกไม่ได้เป็นอะไรมำกอยู่แล้ว แกเอำแต่พูดแบบนี้

เดี๋ยวถ้ำหลำนฉันร้องขึ้นมำได้เห็นดีกันแน่!”

แม่อวี๋บ่นเสร็จก็เดินเข้ำครัวไปอีก เสี่ยวเชี่ยนหยิบกระจกให้

ลูกส่อง

1 1 7 2 5

เวลำนี้อวี๋หมิงหลำงก ำลังอุ้มลูกเดินไปรอบบ้ำน สมองก็

จินตนำกำรว่ำลูกสำวทรมำนมำก คิดไปคิดมำก็ทรมำนใจตัวเอง

ส่วนเสี่ยวเหวยก็ซบบ่ำพ่อ แทะไหล่พ่อไปพลำงๆ เด็กที่ฟัน

เริ่มงอกชอบแทะนู่นนี่ไปทั่ว เด็กน้อยไม่แทะแม่แต่กลับชอบแทะ

ตัวพ่อเวลำที่พ่ออยู่บ้ำน

พอเห็นกระจกในมือเสี่ยวเชี่ยน ตอนแรกเสี่ยวเหวยก็ยิ้มใส่

โดยอัตโนมัติ ชอบดูตัวเองสวยๆ ในกระจกที่สุด นั่นอำไยน่ะ!!

เสี่ยวเชี่ยนแอบหัวเรำะในใจ เห็นลูกสำวท ำท่ำตกใจสุดขีด

ใส่กระจก จำกนั้นก็เอำมือป้อมๆ ลูบหน้ำตัวเอง หลังจำกที่แน่ใจ

แล้วว่ำเจ้ำจ้อยที่ใบหน้ำมีจุดแดงๆ อัปลักษณ์นั่นคือตัวเองก็รำว

กับสะเทือนใจอย่ำงรุนแรง ท ำหน้ำเบะจะร้องไห้

อวี๋หมิงหลำงหันหลังให้เสี่ยวเชี่ยนจึงไม่เห็นสีหน้ำของลูก

สำว และก็ไม่เห็นเมียที่ก ำลังเล่นพิเรนทร์อยู่ เขำก ำลังพึมพ ำ

“ต้ำเหวย ไม่งั้นพ่อพำหนูไปหำหมอดีไหม ท ำไงจะให้ตุ่ม

แดงๆ บนหน้ำหนูหำยไวขึ้น พ่อสงสำรหนู…”

“อุแว้!”

1 1 7 2 6

ในที่สุดเสี่ยวเหวยก็ระเบิดเสียงร้องไห้ น้ำตำร่วงเผำะๆ ลง

บนไหล่อวี๋หมิงหลำง นั่นไม่ใช่หนู ทุเรศมำกเลย~

แม่อวี๋ที่อยู่ในครัวพอได้ยินเสียงหลำนร้องก็รีบออกมำ คน

ฉลำดอย่ำงเสี่ยวเชี่ยนรีบซ่อนกระจกอย่ำงรวดเร็ว โยนทิ้งไปทำง

หนึ่งเพื่อท ำลำยหลักฐำน!

“ฮึ่ย! ไอ้เล็กไอ้ลูกโง่! บอกให้โอ๋ลูก แกกลับท ำลูกร้องไห้!”

แม่อวี๋เห็นหลำนสำวร้องไห้เสียอกเสียใจก็โมโหด่ำเสี่ยวเฉียง

เสี่ยวเฉียงเองก็รับไม่ได้ “แม่ พำหลำนไปหำหมอเถอะ?”

“อุแว้~” เสี่ยวเหวยร้องไห้ไม่หยุด ใบหน้ำแสนสวยของหนู!

เสี่ยวเชี่ยนต้นเหตุของควำมโกลำหลนี้กลับหยิบกล้องดิจิทัล

ที่เพิ่งซื้อขึ้นมำถ่ำยรูปแชะๆ

ครั้นแล้วภำพถ่ำยแห่งควำมประทับใจ ลูกสำวร้องไห้เสียใจ

แม่อวี๋จัดกำรลูกชำย เสี่ยวเฉียงที่อยำกเจ็บแทนลูก ก็คงอยู่ไว้

ตลอดไป

“กล้องดิจิทัลอันนี้ดีมำก แต่น่ำเสียดำยที่ควำมละเอียดน้อย

ไปหน่อย อยำกให้มีของใหม่ออกมำไวๆ จัง” เสี่ยวเชี่ยนถ่ำย

1 1 7 2 7

เสร็จก็กดดูพลำงท ำหน้ำภูมิใจ

ภำพบรรยำกำศแสนสงบที่ได้แกล้งลูกและสำมีได้ถูกท ำลำย

ลงอย่ำงรวดเร็ว ขณะที่เตรียมจะกินข้ำวเย็นกัน อำหำรขึ้นโต๊ะ

พร้อมแล้ว ทันใดนั้นก็มีคนมำเคำะประตู

อวี๋หมิงหลำงไปเปิด หลิวหมิ่นกับน้องสำวที่เปลี่ยนเสื้อผ้ำ

เรียบร้อยแล้วยืนอยู่หน้ำประตู

“คุณคือ… ภรรยำของหัวหน้ำหวำง?” อวี๋หมิงหลำงจ ำได้

“ใช่ค่ะ หัวหน้ำใหญ่ก็อยู่ด้วยเหรอคะเนี่ย พี่สะใภ้อยู่ไหมคะ

พวกเรำมำขอโทษค่ะ” หลิวหมิ่นถือผลไม้มำด้วย

หน่วยเสินเจี้ยนมีกฎอยู่ว่ำ เจ้ำหน้ำที่ตั้งแต่ระดับบนถึงล่ำง

ห้ำมรับสิ่งของโดยเด็ดขำด เทศกำลต่ำงๆ ไปมำหำสู่กันก็ห้ำม

ให้ผลไม้เกินรำคำห้ำสิบหยวน วันนี้หลิวหมิ่นเห็นน้องสำวหำ

เรื่องเสี่ยวเชี่ยนที่โรงพยำบำลจึงมำเยี่ยมเยียนถึงบ้ำน

“ขอโทษ?” อวี๋หมิงหลำงไม่รู้เรื่องที่เสี่ยวเชี่ยนต่อปำกต่อค ำ

กับคนอื่นที่โรงพยำบำลจึงหันไปมองเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนส่ำย

มือ

1 1 7 2 8

“เรื่องเล็กน้อย คุณก็เกรงใจเกินไป อย่ำเก็บเอำไปใส่ใจเลย

ค่ะ แล้วลูกเป็นไงบ้ำงคะ?”

เสี่ยวเชี่ยนเรียกให้ทั้งสองคนนั่ง แม่อวี๋ก ำลังยกกับข้ำว

ออกมำ พอเห็นหลิวหลันที่เคยสำปแช่งหลำนสำวก็ส่งสำยตำ

อำฆำตทันที

“ลูกไม่เป็นไรแล้วค่ะ เพรำะพี่สะใภ้เลยนะคะ เรื่องในวันนี้

ฉัน” หลิวหมิ่นยังไม่ทันพูดจบน้องสำวเธอก็แย่งพูดก่อน

“ก็แค่ช่วยเอำลูกกลับไปให้ไม่ใช่เหรอ ฉันกับพี่ต้องเดินฝ่ำ

ลมหนำวกลับบ้ำนจนเกือบเป็นหวัด”

พอหลิวหลันพูด อวี๋หมิงหลำงก็รู้สึกว่ำผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คน

ดี พี่น้องฝำแฝดหน้ำตำไม่ต่ำงกันเท่ำไร แต่นิสัยกลับไม่

เหมือนกันเลย

“หลันจื่อพูดให้มันน้อยๆ หน่อย!”

ตะกร้ำ? อวี๋หมิงหลำงได้ยินชื่อนี้ก็ไอออกมำสองที ชื่อนี้มัน

ช่ำง… พำให้จินตนำกำรบรรเจิด!

“พี่สะใภ้ น้องสำวฉันไม่ค่อยรู้จักกำลเทศะ วันนี้เขำท ำตัวไม่

1 1 7 2 9

ดี ฉันขอโทษแทนเขำด้วยนะคะ เห้อ อันที่จริงชีวิตของหลันจื่อก็

น่ำสงสำร ถ้ำไม่ติดว่ำทะเลำะกับทำงบ้ำนแม่สำมีก็คงไม่มำหำฉัน

สองผัวเมียร่ำๆ จะหย่ำกัน เขำอำรมณ์ไม่ดีก็เลยท ำเรื่องไม่

เข้ำท่ำลงไป อย่ำไปถือสำเลยนะคะ”

หลิวหมิ่นพูดกับเสี่ยวเชี่ยนอย่ำงจริงใจ จริงๆ แล้ว

จุดประสงค์ที่เธอพูดแบบนี้นอกจำกจะอยำกให้เสี่ยวเชี่ยนยก

โทษให้น้องสำวเธอแล้ว ยังหวังอย่ำงอื่นด้วย

1 1 7 3 0