แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1392 อยำกโวยวำยก็ออกไปข้ำงนอก

หลิวหมิ่นได้ฟังจำกคนอื่นว่ำภรรยำของหัวหน้ำใหญ่เก่งมำก

เป็นจิตแพทย์ เธอจึงอยำกมำขอควำมช่วยเหลือจำกเสี่ยวเชี่ยนดู

หลังจำกที่น้องสำวฝำแฝดของเธอออกเรือนไป ไม่เพียงแต่จะมี

ควำมสัมพันธ์ไม่ดีกับแม่สำมี นิสัยก็เปลี่ยนไปกลำยเป็นคนชอบ

พูดจำแดกดัน ไม่รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะรักษำให้ได้หรือเปล่ำ

เธอเองก็ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่น แค่อยำกช่วยน้องสำวเท่ำนั้น

แต่พอค ำพูดนี้ลอยไปเข้ำหูหลิวหลันกลับกลำยเป็นเชิงดูถูก

แต่งงำนแล้วแน่มำกนักเหรอ? มีแม่สำมีดีแล้วท ำอวด? หลิว

หมิ่นท ำเป็นได้ใจ ไหนยังจะเมียหัวหน้ำใหญ่นี่อีก แต่ละคนเอำ

แต่รังแกเธอ ดูถูกเธอ!

เสี่ยวเชี่ยนฟังหลิวหมิ่นพูด พอหันไปดูสีหน้ำของหลิวหลันก็

เข้ำใจทั้งหมด เธอยิ้มมุมปำก ธุระแบบนี้เว้นเสียแต่เธอจะสมองมี

แต่น้ำเท่ำนั้นถึงจะไม่ปฏิเสธ

“ดูท่ำกำรมีลูกชำยก็ไม่ได้เป็นหลักประกันว่ำชีวิตคู่จะมี

ควำมสุขเลยนะ” แม่อวี๋จะไม่ทน ลูกสะใภ้เธอไม่อยำกยุ่งกับ

ผู้หญิงคนนี้ แต่เธอยังไม่ลืมหรอกนะ

1 1 7 3 1

แม่ลูกอ่อนที่เจอในโรงพยำบำลก็พูดแล้ว ผู้หญิงคนนี้อำศัย

ที่ตัวเองมีลูกชำยก็เลยพูดจำกระแนะกระแหนคนที่มีลูกสำว แถม

ยังกล้ำสำปแช่งหลำนสำวของเธอด้วย ในเมื่อกล้ำมำหำถึงบ้ำนก็

อย่ำหำว่ำเธอไม่เกรงใจก็แล้วกัน!

เป็นไปตำมที่คิด หลิวหลันได้ยินแบบนั้นก็ยืนขึ้นด้วยควำม

โมโห เดินออกโดยไม่สนพี่สำว

“หลันจื่อจะไปไหน?”

อวี๋หมิงหลำงได้ยินชื่อนี้ก็แกล้งไอ เสี่ยวเชี่ยนเองก็กลั้นข ำ

เพรำะเข้ำใจว่ำเขำคิดอะไรอยู่

เห้อ เป็นมนุษย์นี่ไม่ง่ำยเลยนะ

“พวกพี่แต่ละคนรังเกียจฉัน แล้วฉันจะอยู่ที่นี่ท ำไม? หึ หึ

หลิวหมิ่นพี่ภูมิใจนักเหรอ เอำเรื่องของฉันไปเล่ำให้คนอื่นฟัง ให้

คนอื่นหัวเรำะเยำะฉัน พี่จะได้ดูเหนือกว่ำ อวดว่ำชีวิตพี่ได้ดีกว่ำ

ฉันใช่ไหม?”

“หลันจื่อพูดอะไรน่ะ อีกอย่ำงค ำพูดพวกนี้เอำไว้ไปคุยกันที่

บ้ำน ที่นี่บ้ำนหัวหน้ำใหญ่”

1 1 7 3 2

“เขำเป็นหัวหน้ำของสำมีพี่ ไม่เกี่ยวกับฉัน ท ำไมฉันต้องเอำ

ใจเขำแทนพวกพี่ด้วยล่ะ? ฉันไม่ท ำ ฉันจะอำละวำดที่นี่ ฉันจะ

ล่วงเกินหัวหน้ำของพวกพี่ มีปัญหำไหม เก่งนักก็มำตบฉันสิ มำ

ตบสิ!”

หลิวหลันพูดจบก็นั่งลงบนพื้นไม่ลุกขึ้น

เดิมทีหลิวหมิ่นพำน้องสำวมำด้วยเจตนำดีเพื่ออยำกขอโทษ

อยำกชดเชยควำมผิดที่น้องสำวตัวเองก่อ อีกทั้งยังต้องกำรขอให้

เสี่ยวเชี่ยนช่วย แต่เธอไม่คิดว่ำอยู่ๆ น้องสำวเธอจะท ำอะไร

สิ้นคิดแบบนี้ ใช้วิธีที่ใช้กับคนในบ้ำน นั่งอำละวำดขวำงประตู

บ้ำนหัวหน้ำใหญ่โดยไม่ดูกำลเทศะ

ภำพแบบนี้เห็นไม่บ่อยนักในยุคสมัยนี้ ต่อให้เป็นตำมบ้ำน

นอกก็ไม่ค่อยเจอผู้หญิงที่ไม่สนภำพลักษณ์ของตัวเองแบบนี้

แล้วนับประสำอะไรกับหมู่บ้ำนทหำรที่มีแต่คนมีมำรยำทมี

กำรศึกษำ

ดังนั้นไม่ใช่แค่หลิวหมิ่นที่งง แม้แต่แม่อวี๋ก็อึ้งไปตำมๆ กัน

กี่ปีแล้วนะที่เธอไม่ได้เห็นผู้หญิงที่ท ำตัวงี่เง่ำแบบนี้ ใน

สภำพแวดล้อมแบบนี้กำรจะได้เจอคนแบบนี้ไม่ง่ำยเลยจริงๆ

1 1 7 3 3

เสี่ยวเชี่ยนพูดเสียงเบำ “โรคอำรมณ์แปรปรวนชั่วขณะ แต่

ฉันอยำกเรียกว่ำไร้มำรยำทมำกกว่ำ…”

เสี่ยวเฉียงหันมองเธอ จำกนั้นก็เลิกคิ้ว โรคบ้ำงำนก ำเริบ?

ฝ่ำยเจ้ำบ้ำนทั้งสำมคนไม่มีใครพูดอะไร พำกันมองคนเจ้ำ

ปัญหำ ยังมีอีกคนที่อยำกดูเหตุกำรณ์นี้ด้วย แต่ถูกย่ำจับใส่

รถเข็นแล้วหันหน้ำเข้ำก ำแพง เด็กน้อยจึงส่งเสียงโยเยประท้วง

ด้วยควำมไม่พอใจ…

หลิวหมิ่นใบหน้ำแดงก่ำ เธออำยกับพฤติกรรมของน้องสำว

ตัวเองมำก เธอเข้ำไปดึงตัวให้น้องสำวลุกขึ้น แต่กลับถูกสะบัด

ออก

“อย่ำมำยุ่งกับฉัน! ให้ฉันตำยอยู่ที่นี่ก็สิ้นเรื่อง! พวกแกมันดี

แต่รังแกคนอื่น ก็แค่อำศัยที่ตัวเองมีอ ำนำจมำกกว่ำไม่ใช่เหรอ

ยศสูงแล้วแน่มำกนักเหรอ มีครอบครัวที่สมบูรณ์แล้วแน่มำกนัก

เหรอ เก่งนักก็ไล่พี่เขยฉันออกสิ ฉันจะอยู่ตรงนี้ ไม่สิ ฉันจะตำย

อยู่ตรงนี้ ดูซิพวกแกจะท ำอะไรฉันได้!”

แม่อวี๋กับเสี่ยวเชี่ยนหมดค ำจะพูด แม่อวี๋หันไปถำมเสี่ยว

เชี่ยน “แบบนี้ป่วยหรือเปล่ำ?”

1 1 7 3 4

ใครรังแกยัยคนนี้กัน มีใครว่ำอะไรที่ไหน เข้ำมำก็มำ

อำละวำดนอนขวำงบ้ำนคนอื่น ท ำอย่ำงกับคนทั้งโลกไปติดค้ำง

อะไรไว้ ถ้ำสมองมีปัญหำก็ไปรักษำสิ อย่ำมำนอนเกะกะบ้ำนลูก

ชำยฉันนะ!

“อ๊ำย้ำย้ำ!” เสี่ยวเหวยตบรถเข็นเด็กที่หันหน้ำเข้ำก ำแพง

ด้วยควำมโมโห อยำกดูด้วย! อย่ำมำลิดรอนสิทธิเด็กทำรกด้วย

กำรไม่ให้ดูแบบนี้นะ!

“อยู่นิ่งๆ!” เสี่ยวเชี่ยนตบบ่ำลูกสำวเบำๆ จำกนั้นถึงหันไป

ตอบแม่อวี๋

“ฟังจำกตรรกะค ำพูดแล้ว ไม่เหมือนคนเป็นโรคประสำท แต่

สภำพจิตใจผิดปกติย่อมมีไม่มำกก็น้อย แบบนี้คล้ำยโรคอำรมณ์

แปรปรวน แต่ต่อให้ไม่มีปัญหำทำงจิต ท ำตัวแบบนี้ก็คงเป็นที่

เรื่องมำรยำทแหละค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนว่ำไปตำมควำมจริง

ควำมหมำยคือ อย่ำเอำคนไร้มำรยำทไปรวมอยู่ในโรค

ประสำท โรคประสำทไม่ขอเป็นแพะรับบำปในเรื่องนี้!

“นี่พวกแกสำปแช่งให้ฉันป่วยด้วยเหรอ ยังหำว่ำฉันบ้ำอีก

มันจะรังแกกันเกินไปแล้ว! แกไม่ไล่พี่เขยฉันออกเลยล่ะ!” หลิวห

1 1 7 3 5

ลันชี้ไปที่อวี๋หมิงหลำง อวี๋หมิงหลำงเห็นแบบนั้นก็เริ่มโมโห

ในบ้ำนมีเด็กอยู่ด้วย ท ำตัวโวยวำยแบบนี้อย่ำงกับตัวอะไร

หลิวหลันกู่ไม่กลับแล้ว แหกปำกตะโกนแทบอยำกให้คนได้

ยินกันทั้งตึก แบบนี้เท่ำกับท ำให้หลิวหมิ่นขำยหน้ำ เธอไม่สน

หรอกว่ำอีกหน่อยชีวิตที่ต้องอยู่ที่นี่ของหลิวหมิ่นจะเป็นอย่ำงไร

ตัวเองไม่มีควำมสุขคนอื่นมีควำมสุขก็คือควำมผิด!

อวี๋หมิงหลำงไม่ปล่อยให้คนแบบนี้ได้ใจ พอเห็นผู้หญิงคนนี้

โวยวำยไม่เลิกเขำจึงเดินเข้ำไปกระชำกเสื้อหลิวหลันขึ้นมำ เล่น

เอำอีกฝ่ำยตกใจไม่กล้ำแหกปำกเสียงดัง “แก แก แกจะท ำอะไร!

หรือแกกล้ำตบฉัน?”

“ตบคุณผมยังกลัวว่ำมือผมจะสกปรกไปด้วยเลย อยำก

โวยวำยก็ออกไปข้ำงนอก!” อวี๋หมิงหลำงเปิดประตูโยนหลิวหลัน

ออกไป จำกนั้นก็หันไปสั่งคนสวย

“คนสวยส่งแขก!”

“โฮ่ง!” คนสวยที่ได้รับค ำสั่งก็ลุกพรวด วิ่งไปทำงประตูพร้อม

ส่งเสียงเห่ำ หลิวหลันถูกอวี๋หมิงหลำงโยนออกไปเพิ่งจะทรงตัว

ได้ พอเห็นหมำวิ่งออกมำก็ตกใจรีบวิ่งหนี คนสวยไล่ตำมอย่ำง

1 1 7 3 6

ไม่ลดละ จนกระทั่งออกไปหน้ำตึกหลิวหลันไม่กล้ำขึ้นมำอีก รอ

อยู่ตรงทำงเข้ำ

“รีบไล่ก้อนสบู่เน่ำของนำยออกไปจำกที่นี่ซะ!” อวี๋หมิงหลำง

โทรหำสำมีของหลิวหมิ่น อีกฝ่ำยถึงกับงง

“สบู่… เน่ำ?”

“ก็น้องเมียนำยไง เข้ำมำอำละวำดในบ้ำนฉัน รีบๆ ไล่ไปซะ

อย่ำให้ฉันเห็นเขำปรำกฏตัวในหมู่บ้ำนของเรำอีก นี่ถ้ำคนอื่นคิด

ว่ำเขำเป็นสะใภ้ทหำรมันจะท ำเสียภำพลักษณ์สะใภ้ทหำรกันไป

หมด!”

“โอ๊ย! ขอบคุณมำกหัวหน้ำใหญ่ ในที่สุดผมก็มีโอกำสไล่

เขำไปแล้ว หัวหน้ำไม่รู้อะไร หลำยวันนี้ผมก็ปวดหัวจะแย่…”

สำมีของหลิวหมิ่นที่อยู่ปลำยสำยดีใจจบเกือบกระโดดไป

รอบบ้ำน ไม่ง่ำยเลยจริงๆ ในที่สุดก็มีวันนี้!

น้องสำวฝำแฝดของเมียทะเลำะกับบ้ำนสำมีเลยมำขออำศัย

อยู่ด้วย คนเป็นพี่เขยอย่ำงเขำจะบอกว่ำไม่ต้อนรับก็ไม่ได้ ใน

บ้ำนมีคนแบบนี้อยู่ก็หำควำมสงบไม่ได้เลย แต่ก็ไม่กล้ำบอกเมีย

ให้ไล่น้องกลับไป วันนี้หัวหน้ำใหญ่กลำยเป็นผู้มีพระคุณไปแล้ว

1 1 7 3 7

สำมีของหลิวหมิ่นหลังวำงสำยได้วอร์มมือแล้วลงจำกตึก

ครั้งนี้แม่ยำยจะโทษเมียแสนดีของเขำที่ไม่ดูแลน้องสำวไม่ได้

แล้ว นี่เป็นค ำสั่งของหัวหน้ำใหญ่ ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ!

เรื่องมำถึงขนำดนี้หลิวหมิ่นถึงกับน้ำตำตก อยำกวิ่งออกไป

ตำมน้องสำวแต่เสี่ยวเชี่ยนห้ำมไว้

1 1 7 3 8