แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1394 อวี๋หมิงหลำงที่ถูกเปลี่ยนชื่อ

อวี๋หมิงหลำงฟังแล้วก็รู้สึกแปลกใหม่มำก เพรำะในบรรดำ

เพื่อนๆ ของเสี่ยวเชี่ยนมีอำข่ำนี่แหละที่ร่ำเริงเบิกบำนได้ตลอด

นึกถึงตอนนั้นที่ทุกคนต่ำงคิดว่ำเธอกับเจิ้งซวี่ไม่มีทำงได้ลงเอย

กันแน่ แต่ปรำกฏว่ำอำข่ำกลับใจกว้ำงยิ่งกว่ำผู้ชำย คิดว่ำเหมำะ

ก็คบ แถมยังไม่มีกำรทะเลำะตบตีกันเอง เข้ำสู่ห้วงควำมรักอัน

สดใส คนแบบนี้มีตอนที่อำรมณ์ไม่ดีด้วยเหรอ?

“นั่นสิ สำเหตุเป็นเพรำะอะไรฉันก็ไม่รู้ พรุ่งนี้เจอกันค่อยไป

ตะล่อมถำม”

ที่เจิ้งซวี่ชวนเสี่ยวเชี่ยนไปจะต้องเป็นเพรำะอยำกให้เสี่ยว

เชี่ยนลองถำมอำข่ำดู เพรำะแฟนเขำไม่เคยดูหดหู่แบบนี้แถมยัง

ไม่เล่ำให้เขำฟังด้วย พี่ซวี่ร้อนใจจะเป็นบ้ำอยู่แล้ว

“จิ๊ จิ๊ หมอนั่นก็มีวันนี้เหมือนกันแฮะ” อวี๋หมิงหลำงผิวปำก

ลูกไม้เอำใจแฟนของพี่ซวี่ก็ใช้ได้เหมือนกันนะ

“มืดๆ ค่ำๆ มำผิวปำกอะไร? อย่ำงกับเสียงฉี่!” เสี่ยวเชี่ยน

ผลักเขำออกอย่ำงรังเกียจ

1 1 7 4 8

“รีบไปล้ำงหน้ำเลยนะ เสียเวลำท ำภำรกิจ!”

“… นำยคิดจะท ำอะไร?”

ท ำไมต้องท ำตำเป็นประกำยใส่เธอ? เสี่ยวเชี่ยนเริ่มสังหรณ์

ใจไม่ดี

“ควรท ำอะไรก็ท ำสิ่งนั้นแหละ ยังไงตกปลำก็ต้องนั่งตลอด

พวกเรำวอร์มร่ำงกำยเอำไว้ก่อน รีบไปล้ำงหน้ำเร็วๆ ช่ำงเถอะ

ผมช่วยเอง!”

ชำยหนุ่มผู้อดใจรอไม่ไหวจัดกำรช่วยเธอเอำมำร์คหน้ำออก

“ว้ำย! ไอ้พวกผู้ชำยไม่รู้จักของดี นี่แผ่นละร้อยเลยนะ เพิ่ง

มำร์คไปได้ไม่กี่นำทีเอง!”

เสี่ยวเชี่ยนอยำกกอบกู้มำร์คหน้ำของตัวเอง แต่มือยังไม่ทัน

แตะก็มีคนแถวนี้เอำมือมำดึงออกแล้วโยนไปที่พื้น

ดีมำก ไม่เพียงแต่จะมำร์คหน้ำเสียเปล่ำ ยังท ำพื้นเลอะด้วย!

“ไปนอนพื้นเลยนะ!” เสี่ยวเชี่ยนโมโหอยำกถีบเขำลงจำก

เตียง อวี๋หมิงหลำงยิ้มฮี่ ฮี่ เอำหน้ำเข้ำไปใกล้

1 1 7 4 9

“เมียจ๋ำ ผมยินดีชดใช้ควำมผิดด้วยแรงงำนของผม ก็แค่

ร้อยเดียวไม่ใช่เหรอ พี่คนนี้มีของที่มูลค่ำมำกกว่ำนั้น อยำกลอง

ไหมจ๊ะ…”

อยู่ๆ เสี่ยวเชี่ยนก็รู้สึกว่ำหมอนี่ไม่ควรชื่ออวี๋หมิงหลำง ควร

เปลี่ยนไปชื่ออวี๋ลำมก จริงๆ เลย โยงเข้ำเรื่องอย่ำงว่ำได้ตลอด

ไอ้ คน หน้ำ ด้ำน!

∗∗∗

เสี่ยวเฉียงใช้แรงงำนชดใช้ที่ดึงมำร์คหน้ำของเธอออก

อย่ำงไรนั้นคงไม่ต้องอธิบำยอย่ำงละเอียด เย็นวันต่อมำทุกคนก็

ไปเจอกันที่ท่ำเรือตำมนัด พี่ซวี่เห็นอวี๋หมิงหลำงคนหน้ำด้ำน

แบกเบียร์สองลังเดินมำแต่ไกล

“บนเรือฉันมีเหล้ำ แกจะเอำมำท ำไมอีก?” เจิ้งซวี่ถำมอวี๋ห

มิงหลำง

อันที่จริงเสี่ยวเฉียงอยำกบอกว่ำ นี่เป็นควำมต้องกำรของ

นำยหญิงบ้ำนเขำที่อยำกทรมำนเขำเพื่อเป็นกำรลงโทษที่ท ำตัว

รุ่มร่ำม

แต่ต่อหน้ำคนเยอะแยะแบบนี้ เสี่ยวเฉียงไม่มีทำงยอมรับ

1 1 7 5 0

หรอก

“เมียฉันบอกว่ำเบียร์นี่อร่อย”

“… เบียร์ในประเทศขวดละสี่หยวนอร่อย?” สำยตำของพี่ซวี่

รำวกับก ำลังถำมว่ำ คิดจะมำหลอกอะไรพี่ซวี่?

“พ่อค้ำจอมล้ำงผลำญอย่ำงแกรู้จักแต่เหล้ำฝรั่ง เบียร์ใน

ประเทศขวดละสี่หยวนถูกเหรอ? ของดีทั้งนั้น อร่อยจะตำย! ปกติ

ฉันอยู่บ้ำนกินแบบขวดละหยวนกว่ำ สี่หยวนนี่ก็ดีมำกแล้วนะ”

“ได้ เดี๋ยวขึ้นเรือแล้วงำนสนับสนุนประเทศยกให้เป็นหน้ำที่

แก พวกเรำจะกินเหล้ำฝรั่งก็แล้วกัน เสี่ยวเชี่ยนวันนี้ผมเอำเหล้ำ

ดีมำด้วย เรำมำกินกัน ส่วนสองลังนั่นแกจัดกำรไปนะ!”

อวี๋หมิงหลำงท ำเสียง หึ ออกมำ ไม่สนใจเจิ้งซวี่ สำวเท้ำก้ำว

ขึ้นเรือ เรือยอร์ชล ำนี้เป็นเรือส่วนตัว ถึงจะใช้ส ำหรับครอบครัว

แต่ก็ยำวเกือบสำมสิบเมตร กว้ำงสิบเมตร พื้นที่ไม่ถือว่ำกว้ำง

มำกในบรรดำเรือยอร์ชด้วยกัน บนเรือมีอุปกรณ์ครบครันทีเดียว

โต๊ะ เก้ำอี้ เตำย่ำง พร้อมสรรพ แสงไฟก็ก ำลังสวย

เดิมทีพี่ซวี่อยำกเอำนักดนตรีมำร่วมสร้ำงบรรยำกำศด้วย

แต่นึกได้ว่ำไอ้เล็กก็มำ ด้วยรสนิยมของคนแบบนี้ไม่แน่อำจคิด

1 1 7 5 1

อะไรพิเรนทร์ขึ้นมำ เกิดอยำกให้นักไวโอลินเล่นกำยกรรมก็ใช่ว่ำ

จะเป็นไปไม่ได้!

เสี่ยวเชี่ยนอุ้มเสี่ยวเหวยอยู่ วันนี้เด็กน้อยมำในชุดเอี๊ยมหงอ

คง คนสวยก็แต่งแบบเดียวกัน ดูแล้วน่ำรักไม่เบำ

“หน้ำเสี่ยวเหวยเป็นอะไรน่ะ?” อำข่ำที่ดูเหม่อลอยมำตลอด

พอขึ้นเรือแล้วมีแสงไฟถึงได้สังเกตเห็นใบหน้ำหงอคงน้อยมีตุ่ม

แดงๆ ขึ้นเต็มหน้ำ บนหัวเสี่ยวเหวยมีผ้ำผูกไว้แทนรัดเกล้ำของ

หงอคง คนสวยเองก็มีเหมือนกัน

“ส่ำไข้ในเด็ก ไม่เป็นไรหรอก วันนี้สีจำงลงกว่ำเมื่อวำนมำก

แล้ว อีกไม่กี่วันก็หำย”

เสี่ยวเชี่ยนส่งเสี่ยวเหวยให้อวี๋หมิงหลำงพำลูกไปเดินเล่น

รอบเรือ เสี่ยวเหวยดูอยำกรู้อยำกเห็นกับสภำพแวดล้อมใหม่ที่

ไม่เคยเห็นมำก่อน จ้องตำโตไม่กระพริบ

กัปตันออกเรือมุ่งหน้ำไปยังจุดตกปลำที่จองไว้ ท้องทะเล

ยำมค่ำคืนถูกแสงไฟสำดส่องรำวกับได้เปลี่ยนเสื้อผ้ำชุดใหม่ที่

แสนสวยงำม ทิวทัศน์แบบเดียวกันเมื่ออยู่ในสำยตำของคนที่มี

อำรมณ์แตกต่ำงกันไปก็ให้ควำมรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน อวี๋หมิง

1 1 7 5 2

หลำงพำลูกเดินไปทำงนั้นทีทำงนี้ที ตอนแรกอวี๋หมิงหลำงยังอุ้ม

ธรรมดำอยู่ สักพักก็เอำลูกขี่คอ เขำได้ยินเสียงลูกร้องกรี๊ดกร๊ำด

ด้วยควำมตื่นเต้น

เจิ้งซวี่ปรับเบ็ดอยู่ที่ชั้นล่ำง เสียงในเรือกลบเสียงของเสี่ยว

เชี่ยนกับอำข่ำที่นั่งอยู่ด้ำนบนหมด เขำท ำได้แค่หันไปมองบ่อยๆ

แต่จำกมุมตรงนั้นมองไม่เห็นทั้งสองคนเท่ำไร

ไม่รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะหลอกให้อำข่ำพูดควำมไม่สบำยใจ

ออกมำได้หรือเปล่ำ พอเธอไม่มีควำมสุขพี่ซวี่ก็รู้สึกว่ำหำเงินไป

ได้เยอะๆ ก็ไม่มีควำมหมำยอะไร

มองอยู่สักพักไม่เห็นอำข่ำ เห็นแต่หน้ำใหญ่ๆ กวนประสำท

ของไอ้เล็กโผล่มำ

อวี๋หมิงหลำงจับมือน้อยๆ ของเสี่ยวเหวยที่อยู่บนคอเขำ

โบกทักทำยเจิ้งซวี่ Hi~พี่ชำยมองมำทำงนี้หน่อย~

พี่ซวี่ปวดขมับตุบๆ เขำเชิญแค่เสี่ยวเชี่ยนชัดๆ แล้วไอ้ตัวนี้

มำได้ยังไง?

อวี๋หมิงหลำงอุ้มลูกสำวเดินลงไป วำงเสี่ยวเหวยลงในรถเข็น

เด็ก ส่วนตัวเขำยืนพิงรำวข้ำงเจิ้งซวี่หันหลังให้ทะเล

1 1 7 5 3

“ท ำหน้ำนิ่วคิ้วขมวดท ำไม หรือเป็นริดสีดวงแล้วจริงๆ?”

“เบียร์สองลังกินหมดแล้วเหรอ? ถูกเฉินเสี่ยวเชี่ยนลงโทษ

อีกแล้วใช่ไหมล่ะ?” เจิ้งซวี่เอำคืนบ้ำง

“สถำนะในบ้ำนระดับนี้ จะโดนลงโทษได้ไง?”

“ฮ่ำ ฮ่ำ!”

อวี๋หมิงหลำงหันไปตำมเสียงหัวเรำะ เสี่ยวเหวยจ้องมำด้วย

ดวงตำที่ไร้เดียงสำ หนูเป็นเด็กร่ำเริง แค่บังเอิญน่ะพ่อ!

“ได้ยินยัง? เสี่ยวเหวยยังหัวเรำะเยำะแกเลย! ไหนให้พ่อบุญ

ธรรมอุ้มหน่อยนะ!” พี่ซวี่ยื่นมือไปจะอุ้มเสี่ยวเหวย แต่ถูกเด็ก

น้อยตบฉำดเข้ำที่หน้ำ

ไม่เอำ!

วันนี้พ่อบุญธรรมไม่หล่อเลย ไม่ปลื้ม!

“ฮ่ำ ฮ่ำ!” ครั้งนี้กลำยเป็นอวี๋หมิงหลำงสะใจ

พี่ซวี่ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อปำกต่อค ำด้วยแล้ว หมดอำรมณ์จะ

ตกปลำ

1 1 7 5 4

“แกท ำเขำโกรธ? หรือสำวๆ คู่กรณีของแกตำมมำรำวีถึงที่

แล้วอำข่ำจับได้?” อวี๋หมิงหลำงถำม

“ตัดขำดไปนำนแล้ว ตอนนี้ฉันเหมือนน้ำแร่ ไม่สิ ควรบอก

ว่ำบริสุทธิ์เหมือนน้ำกลั่น!”

เป็นคนต้องมีสัจจะ รับปำกอำข่ำแล้วว่ำจะไม่มีคนอื่นอีกก็

ต้องท ำให้ได้

“แกไม่ได้ท ำอำข่ำโกรธแล้วท ำไมต้องท ำท่ำทำงเหมือนเพิ่ง

กลับมำจำกงำนศพด้วยวะ?” อวี๋หมิงหลำงเห็นอำข่ำก็รู้สึกได้ว่ำ

เหมือนคนมีเรื่องหนักใจมำก

“พูดมำก! ถ้ำฉันรู้จะต้องให้ปีศำจบ้ำนแกมำช่วยเหรอวะ?”

1 1 7 5 5