แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1395 เมดูซ่ำปรำกฏตัว

เจิ้งซวี่อยำกให้เสี่ยวเชี่ยนมำช่วย ปรำกฏว่ำซื้อหนึ่งกลับ

แถมมำเป็นกระบุง อันที่จริงลูกสำวบุญธรรมกับหมำ พี่ซวี่ก็ชอบ

อยู่หรอก มีแค่ไอ้หมำทหำรหนังเขียวนี่แหละที่เห็นแล้วไม่สบ

อำรมณ์

“ผู้หญิงน่ะนะ ทุกเดือนจะมีช่วงอำรมณ์แปรปรวนโดยไร้

เหตุผล ของบ้ำนฉันรำยนั้นเวลำอำรมณ์ไม่ดีก็ชอบหำเรื่อง

ลูกผู้ชำยอย่ำงเรำก็ต้องใจกว้ำงๆ หน่อย เขำอำรมณ์ไม่ดีก็ต้อง

ยอมๆ ไป”

“อำรมณ์เขำในตอนนี้ใช่ว่ำฉันยอมให้แล้วเรื่องจะจบ…”

พี่ซวี่เองก็บอกไม่ถูกว่ำมันเรื่องอะไรกันแน่ เขำถำมยังไงอำข่ำก็

ไม่บอก รู้สึกไม่วำงใจที่เธอเป็นแบบนี้ เลยต้องขอตัวช่วยจำก

ภำยนอก

เสี่ยวเชี่ยนเองก็มองไม่เห็นผู้ชำยสองคนที่อยู่ด้ำนล่ำง เธอ

นั่งอยู่บนโซฟำด้ำนบน มองดูดำวบนท้องฟ้ำอย่ำงสบำยใจ อำข่ำ

สำยตำเหม่อลอยทอดยำวไปไกล เสี่ยวเชี่ยนไม่รีบร้อนถำมอำข่ำ

ผ่ำนไปสักพักอำข่ำถึงพูดขึ้น

1 1 7 5 6

“ประธำนเชี่ยน มีวิธีไหนไหมที่จะท ำให้คนที่เรำไม่อยำกเจอ

หำยไปตลอดกำล?”

“มีสิ ฆ่ำทิ้งก็สิ้นเรื่อง ตำยแล้วก็ไม่มำกวนใจอีก”

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หมำยถึงวิธีแบบนั้น” อำข่ำคิดอยู่นำน

พยำยำมอธิบำย “ฉันหมำยถึง ถ้ำยมทูตมำหำล่ะ?”

เสี่ยวเชี่ยนนั่งหลังตรงทันที

“เธอไม่สบำยเหรอ?!”

“ไม่ใช่นะ! ฉันหมำยควำมว่ำ มีคนๆ หนึ่งไม่ต่ำงจำกยมทูต

ส ำหรับฉัน พอเขำปรำกฏตัวฉันก็โชคร้ำยเสมอเลย”

“อ่อ อย่ำงนั้นเหรอ” เสี่ยวเชี่ยนถึงได้เลิกนั่งเกร็ง

ตกใจหมด นี่ต้องเกลียดถึงขนำดไหนกันถึงได้เอำไปเทียบ

กับยมทูต

“เขำเก่งมำกเลยเหรอ?”

“ส ำหรับคนอื่นฉันไม่รู้ แต่ส ำหรับฉันเขำเก่งมำก แต่เล็กจน

โต หำกเขำปรำกฏตัวฉันก็จะโชคร้ำย เขำจะแย่งของที่ฉันชอบไป

1 1 7 5 7

เสมอ ทุกครั้งเป็นแบบนี้”

ปกติยังไม่เท่ำไร แต่ตอนนี้เธอมี ‘ของ’ ที่ชอบมำกๆ ไม่

อยำกให้ถูกแย่งไปเลยจริงๆ

“เธอเก่งจะตำยยังถูกแย่งไปอีกเหรอ? งั้นให้เสี่ยวเฉียงไปอัด

ให้น่วม ดูซิใครมันเลวได้ขนำดนี้ ถ้ำเสี่ยวเฉียงยังสู้ไม่ได้งั้นก็ให้

เจิ้งซวี่ผสมโรงด้วย สองคนนี้รวมกันให้มันรู้ไปว่ำจะสู้ไม่ได้!”

ถ้ำไม่ไหวจริงก็ยังมีคนสวยไม่ใช่เหรอ!

ค ำแนะน ำที่ติดตลกของเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ท ำให้อำข่ำสบำยใจ

ขึ้น ตอนที่ได้ยินว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะให้เจิ้งซวี่ร่วมด้วยเธอถึงกับมีสี

หน้ำตกใจ

“ไม่ได้! ให้เจิ้งซวี่เจอเขำไม่ได้เด็ดขำด!”

“ร้ำยกำจขนำดนั้นเลย?” เสี่ยวเชี่ยนเห็นท่ำทำงอำข่ำก็รู้สึก

แปลกใจ เธอไม่เคยเห็นอำข่ำกลัวอะไรมำก่อนเลย

“ร้ำยกำจมำก! ไม่ใช่ในเรื่องใช้ก ำลังนะ เขำ จะอธิบำยไงดี

ล่ะ เธอเคยได้ยินเรื่องเมดูซ่ำไหม? เขำเป็นแบบนั้นแหละ!”

“ผู้หญิง?” คุยกันมำตั้งนำนเสี่ยวเชี่ยนเพิ่งจะเข้ำใจ ที่แท้

1 1 7 5 8

เรื่องที่อำข่ำกลุ้มไม่ได้เกี่ยวกับผู้ชำย

“อย่ำถำมเลย เอำเป็นว่ำฉันไม่อยำกให้เขำตำมหำฉันเจอ

และก็ไม่อยำกให้เขำเจอเจิ้งซวี่ด้วย ประธำนเชี่ยน ไม่งั้นฉันไป

ตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่ำ ไปยุโรป ไม่สิ ไปแอฟริกำดีกว่ำ ที่นั่นร้อนเขำ

ไม่มีทำงไปที่นั่นแน่”

เสี่ยวเชี่ยนมองบน “นี่เธอติดหนี้เขำหรือยังไง ท ำไมต้องไป

กลัวด้วย? มีพวกเรำอยู่ ทุกคนพร้อมจะช่วยเธอเสมอ ต่อให้ฉัน

ไม่ไหวก็ยังมีเจิ้งซวี่ช่วยเธออยู่ ท ำไมต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปที่

ไกลๆ แบบนั้นด้วย?”

พฤติกรรมหมำจนตรอกแบบนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่มีทำงปล่อยให้

เกิดกับเพื่อนรอบตัวเธอแน่

“ไม่มีประโยชน์หรอก… เขำก็จะแย่งพวกเธอไปเหมือนกัน

จริงสิ จะให้เขำเจอประธำนเชี่ยนไม่ได้เหมือนกัน ไม่งั้นเขำก็จะ

แย่งประธำนเชี่ยนไป ไม่งั้นเธอไปพักร้อนกับฉันที่แอฟริกำไหม

เดี๋ยวฉันซื้อตั๋วให้”

ยิ่งพูดยิ่งเพ้อเจ้อไปไกล เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้จะหัวเรำะหรือ

ร้องไห้ดี

1 1 7 5 9

“ฉันเป็นสะใภ้ทหำรนะ เธอคิดอะไรอยู่ ฉันออกนอกประเทศ

ตำมอ ำเภอใจได้ที่ไหน?”

อวี๋หมิงหลำงทั้งอยู่ในหน่วยพิเศษทั้งมีสถำนะที่ค่อนข้ำง

พิเศษ ครอบครัวไม่สำมำรถไปต่ำงประเทศได้ตำมอ ำเภอใจ ต้อง

ให้เบื้องบนอนุญำต ยิ่งไปกว่ำนั้นตอนนี้ประธำนเชี่ยนมีลูกแล้ว

แล้วจะไปกับอำข่ำได้อย่ำงไร

“งั้นก็จบกัน… ฉันจะไม่เหลืออะไรเลยอีกแล้ว ผ่ำนมำตั้ง

หลำยปี ทุกครั้งเป็นแบบนี้หมด เพื่อนก็ไม่เหลือ ถึงตอนนั้น

คงเหลือแค่พวกศิษย์พี่ในฟำร์มกับเงินแล้ว อ๊ำๆๆๆ ฉันเหลือแต่

เงินแล้ว!”

อำข่ำทึ้งผมตัวเองเหมือนคนสติหลุด ฝันร้ำยจะมำอีกแล้ว!

“เธอพูดแบบนี้น่ำหมั่นไส้นะ… ถ้ำเธอคิดว่ำเหลือแต่เงินไม่ดี

งั้นก็เอำมำให้ฉันสิ เดี๋ยวนะ อำข่ำที่เธอขยันเก็บเงินขนำดนี้คง

ไม่ใช่เพรำะเหตุผลที่ฉันคิดหรอกนะ?!”

ถึงรำยได้ของอำข่ำจะเทียบไม่ได้กับปีศำจทั้งหลำยในฟำร์ม

แต่ก็ดีกว่ำคนทั่วไป ตอนนั้นที่เป็นสปำยก็เก็บหอมรอมริบมำได้

จ ำนวนหนึ่ง ต่อมำถูกชีอวี่เซวียนเลือกให้มำคุ้มกันเสี่ยวเชี่ยน มี

1 1 7 6 0

รำยได้ประจ ำรำยเดือน บวกกับตำมพวกศิษย์พี่ในฟำร์มเอำเงิน

ไปลงตลำดทุน เงินเก็บของอำข่ำจึงงอกเงยขึ้นตำมพวกศิษย์พี่ไป

ด้วย ดอกเบี้ยขึ้นมำไม่น้อย แต่ถึงจะเป็นอย่ำงนั้นเธอก็ยัง

ประหยัดอดออม

ถ้ำพูดอย่ำงไม่เกรงใจหน่อย แบบอำข่ำใช้ค ำว่ำ ‘ตระหนี่’

เลยยังได้ ผลิตภัณฑ์บ ำรุงผิวก็ใช้ของถูกๆ ฟังจำกที่อำข่ำเล่ำ

ตอนนี้ไม่เป็นสปำยแล้วเลยพอใช้น้ำหอมได้บ้ำง แต่ก็อำรมณ์

แบบน้ำหอมรำคำถูก จ่ำยไม่เท่ำไรแต่ได้ขวดใหญ่ หลักกำรใช้

เงินของอำข่ำเมื่อเทียบกับเสี่ยวเชี่ยนแล้วแตกต่ำงกันสุดขั้ว

ประธำนเชี่ยนหำเงินเก่งแต่ก็ใช้เก่งเช่นกัน ได้เงินมำแทบไม่

เหลือ ถ้ำไม่เอำไปซื้อบ้ำนก็เอำไปลงทุนของที่ใช้ใน

ชีวิตประจ ำวันก็ไม่เคยประหยัด มีเท่ำไรจ่ำยเท่ำนั้น ปกติไม่ค่อย

เหลือเงินสดไว้เท่ำไร

ดังนั้นเสี่ยวเชี่ยนจึงไม่เข้ำใจว่ำอำข่ำจะประหยัดไปเพื่ออะไร

กันแน่ ขี้เหนียวจนแทบจะเรียกว่ำป่วยได้แล้ว ตอนนี้พอได้ยินอำ

ข่ำเล่ำแบบนี้ อยู่ๆ ประธำนเชี่ยนก็เข้ำใจขึ้นมำทันที

“เธอกลัวคนๆ นั้นมำแล้วแย่งเอำของอย่ำงอื่นของเธอไป? ก็

เลยไม่ซื้อบ้ำน แม้แต่รถก็ใช้รถ QQ คันจ้อยรำคำถูก?”

1 1 7 6 1

“เบนซ์มินิของฉันถูกเจิ้งซวี่ท ำลำยไปแล้ว… แต่ต่อให้ไม่ถูก

ท ำลำย คนๆ นั้นก็ไม่มีทำงต้องกำรหรอก”

เสี่ยวเชี่ยนฟังแล้วอยู่ๆ ก็รู้สึกโมโหขึ้นมำหน่อยๆ

“ดังนั้นเธอกลัวคนๆ นั้นจะมำแย่งไป ก็เลยไม่อยำกซื้ออะไร

เลย?” นี่มันจะบ้ำกันไปใหญ่แล้ว แต่ที่เสี่ยวเชี่ยนโมโหยิ่งกว่ำก็

คือ มีคนกล้ำรังแกอำข่ำด้วย!

“พูดมำ นังนั่นมันเป็นใคร ฉันจะพำหมำทหำรทั้งตัวเล็กตัว

ใหญ่ของบ้ำนฉันไปลุย! กัดให้เยินเลย!”

“เขำเป็น… น้องสำวฉัน”

“ไปสำบำนเป็นพี่น้องกันตอนไหน?” เสี่ยวเชี่ยนนึกออกแล้ว

ตอนที่เจิ้งซวี่สำรภำพรักกับอำข่ำ ดูเหมือนอำข่ำจะพูดว่ำตัวเองมี

น้องสำว

ชีอวี่เซวียนเคยเล่ำให้ฟังว่ำอำข่ำเป็นเด็กก ำพร้ำ ไม่มีเพื่อน

ดังนั้นตอนได้ยินอำข่ำพูดว่ำมีน้องสำวเธอจึงคิดว่ำจะเป็นแบบ

เธอกับสุ่ยเซียนหรือกับสืออวี้

“ไม่ได้สำบำน เขำเป็นน้องสำวแท้ๆ ของฉัน”

1 1 7 6 2

“ไม่ต้องสนหรอกว่ำเป็นน้องสำวแท้ๆ หรือเปล่ำ แค่น้องสำว

คนเดียวท ำเธอกลัวได้ขนำดนี้เลยเหรอ? ไม่ต้องกลัว ให้เขำมำ

ฉันอยำกจะดูซิว่ำเขำจะท ำอะไรกับเธอ!”

“ไม่ใช่นะ ประธำนเชี่ยนยังไม่เคยเจอเขำ เขำน่ำกลัวมำก ไม่

ว่ำยังไง อะไรที่เป็นของๆ ฉันเขำก็จะแย่งไปหมด ตอนเด็กๆ ไม่

ว่ำจะเป็นของเล่นหรือเพื่อน เขำก็เอำไป เธออย่ำไปเจอเขำ

เด็ดขำด เจอเขำแล้วเธอก็จะชอบเขำแล้วไม่อยำกเป็นเพื่อนกับ

ฉันอีก”

1 1 7 6 3