แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1397 หัวหน้ำใหญ่ท ำได้ยังไง

ทั้งหมดกินดื่มกันจนดึกดื่นถึงได้แยกย้ำยกันกลับบ้ำน ตก

ปลำได้แค่ไม่กี่ตัว แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับล้วงควำมในใจของอำข่ำ

ออกมำได้มำกมำย วำงแผนขั้นต้นไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว

กว่ำจะถึงบ้ำนก็ตีหนึ่งกว่ำแล้ว เสี่ยวเชี่ยนเมตตำอวี๋หมิง

หลำงไม่ต้องแบกเบียร์สองลังกลับบ้ำน เขำอุ้มเสี่ยวเหวยที่หลับ

อยู่บนบ่ำ พอถึงบ้ำนก็พำไปนอนบนเตียงเด็กอ่อนแล้วจัดกำร

เปลี่ยนเสื้อผ้ำกับผ้ำอ้อมให้ จำกนั้นถึงได้เดินเข้ำห้องนอน

“ท ำไมคุณถึงได้เอำโคลนสีเหลืองที่ไม่ต่ำงกับอึเสี่ยวเหวย

มำพอกหน้ำอีกแล้วล่ะ?”

อวี๋หมิงหลำงหลบกระปุกเครื่องส ำอำงที่เสี่ยวเชี่ยนปำมำได้

อย่ำงหวุดหวิด เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนลืมไปแล้วที่เขำยกตัวอย่ำง

เปรียบเทียบชวนอ้วกเมื่อตอนเย็น แต่นี่พอเขำพูดเธอก็นึกถึงอีก

“เช็ดกระจกเสร็จแล้วเหรอ? ไสหัวออกไปเช็ดกระจกเลยนะ

เช็ดไม่เสร็จไม่ต้องกลับมำนอน!”

“อ่อ…” อวี๋หมิงหลำงเดินออกไปด้วยสภำพคอตกน่ำสงสำร

1 1 7 7 2

เดินได้หนึ่งก้ำวก็ถอนหำยใจ

“เห้อ เมียไม่รักแล้ว ไม่เห็นใจกันแล้ว ผมกินเหล้ำมำยังให้

ไปเช็ดกระจกอีก…”

“กลับมำ!” เสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ได้อยำกจะรังแกเขำหรอก ก็แค่

ชอบขู่เวลำที่เขำท ำตัวเพี้ยนๆ

“ฉันขอแก้ไขค ำพูดของนำย มำร์คหน้ำอันนี้ของฉันเป็น

มำร์คหน้ำทองค ำ รำคำแพงมำกเพรำะมีส่วนผสมของทองค ำ

ห้ำมนำยใช้ค ำศัพท์ชวนอ้วกแบบนั้นพูดถึงมำร์คหน้ำของฉันอีก

เข้ำใจ๋?”

“ทองค ำ… เมียจ๋ำ คุณจะไม่ป่วยเพรำะโลหะหนักใช่ไหม?”

ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ำกลัวจริงๆ ด้วย เอะอะก็ชอบเอำอะไรไม่

รู้มำพอกหน้ำ

โลหะหนักงี้ ฉี่งี้ กรดงี้ ฟังดูน่ำกลัวทั้งนั้น

“ฉันจะป่วยก็เพรำะนำยนั่นแหละอวี๋หมิงหลำง!” เสี่ยวเชี่ยน

ระงับควำมโกรธเอำไว้แล้วท ำมือไล่เขำ

“รีบไปนอนเลยไป! พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้ำไปท ำงำน!”

1 1 7 7 3

“แต่เมียบอกว่ำเช็ดกระจกไม่เสร็จไม่ให้นอน” ผมน่ำสงสำร

นะ!

“ถ้ำยังพูดมำกไม่เลิกฉันจะไม่ให้นอนจริงๆ จะให้เช็ดกระจก

มันทั้งตึกเลย!”

เจอค ำขู่แบบนี้เข้ำไปอวี๋หมิงหลำงก็ไม่กล้ำพูดอะไรอีก รีบ

ปีนขึ้นเตียงทันที

เสี่ยวเชี่ยนโปะมำร์คหน้ำเสร็จก็มำนอน สมองมีแต่เรื่องที่อำ

ข่ำคุยกับเธอ

“พรุ่งนี้นำยสืบเรื่องน้องสำวอำข่ำให้ฉันหน่อย ช่ำงเถอะ

ถำมนำยไม่สู้ไปถำมพ่อฉัน ฉันโทรหำพ่อแล้วกัน”

เสี่ยวเชี่ยนพูดพลำงลุกขึ้นนั่ง แต่อวี๋หมิงหลำงจับเธอนอนลง

“ดึกป่ำนนี้แล้วอย่ำไปรบกวนกำรนอนยำว ผมหมำยถึง

นอนหลับพักผ่อน มีอะไรพรุ่งนี้ค่อยถำมก็ได้”

เสี่ยวเชี่ยนคิดๆ ดูก็เห็นด้วย เธอจะเห็นแก่ที่ชีอวี่เซวียนเอำ

ใจเธอตลอดจนรบกวนไม่รู้เวลำล่ำเวลำไม่ได้

“นำยเตือนได้ถูก ครั้งนี้ท ำดีนะเรำน่ะ” เสี่ยวเชี่ยนชมอวี๋หมิง

1 1 7 7 4

หลำง ขณะที่ก ำลังจะชมอีกก็รู้สึกว่ำมำร์คหน้ำถูกดึงออก จำกนั้น

ก็ได้แต่มองผู้ชำยที่เพิ่งถูกชมไปเอำมำร์คหน้ำเธอออกไปหมด

จำกนั้นก็โยนลงพื้นเหมือนเมื่อวำนเปี๊ยบ

นี่ นี่… หมำยควำมว่ำไง? ‘ฉำยซ้ำ’ เหตุกำรณ์เมื่อวำนเหรอ?!

“เมียจ๋ำ ผมว่ำไอ้ของที่มีส่วนผสมอะไรบ้ำงก็ไม่รู้มันไม่น่ำ

ไว้ใจเลย อย่ำเอำมำโปะหน้ำเลยนะ โลหะหนักเกินมำตรฐำนมัน

ไม่ดีเอำนำ ถ้ำคุณอยำกบ ำรุงเสริมควำมงำมล่ะก็ สำมีคนนี้มีของ

บริสุทธิ์ตำมธรรมชำติ ของสิ่งนี้ดูดซึมได้ง่ำยด้วยนะ เป็นมิตรกับ

สิ่งแวดล้อม ผลิตเองขำยเอง บ ำรุงจำกภำยในดีกว่ำกันเยอะ!

มำๆๆ ~”

“…”

วินำทีต่อมำอวี๋หมิงหลำงก็ถูกถีบตกเตียง

เขำท ำหน้ำน้อยใจ นี่เขำท ำผิดตรงไหนกัน นี่คิดเพื่อเมีย

ทั้งนั้น อุตส่ำห์อยำกให้เมียอยู่ห่ำงจำกวัตถุน่ำสงสัย ส่งเสริมกำร

อนุรักษ์สิ่งแวดล้อม แล้วมันผิดตรงไหนกัน?!

เสี่ยวเชี่ยนโยนหมอนของเขำลงไปด้วย

1 1 7 7 5

“ไปนอนห้องเสี่ยวเหวยเลยไป อย่ำมำให้ฉันเห็นหน้ำ!”

“แต่ว่ำ…” ไม่ให้บ ำรุงจำกภำยในแล้วเหรอ?

“ไส… หัว… ไป!”

นี่เธอโดนของอะไรหรือเปล่ำถึงได้คิดจะชมผู้ชำยแบบนี้ ท ำ

ตัวเพี้ยนได้ตลอด!

เสี่ยวเชี่ยนมองตำมอวี๋หมิงหลำงด้วยสำยตำเหยียดหยำม

พอเธอหลับทีก็ยิงยำวยันสว่ำง ตื่นขึ้นมำอวี๋หมิงหลำงก็ไปท ำงำน

แล้ว เนื่องจำกเขำย้ำยลูกมำนอนกับเธอด้วย เสี่ยวเชี่ยนเอำมือ

เท้ำคำงมองใบหน้ำตอนหลับที่แสนไร้เดียงสำของลูก

น่ำรักจริงๆ

โชคดีที่ลูกแค่หน้ำเหมือนพ่อ ถ้ำได้นิสัยมำคงเป็นเรื่องที่น่ำ

กลัวจริงๆ เดี๋ยวนะ!

สำยตำเสี่ยวเชี่ยนเหลือบไปเห็นกระจกตรงโต๊ะเครื่องแป้ง

แล้วก็ช็อคหนักกับสิ่งที่อยู่บนนั้น

เธอรีบหยิบแว่นที่อยู่ข้ำงหมอนขึ้นมำใส่ พอจ้องดูดีๆ ถึงได้

พบว่ำใครบำงคนวำดรูปหัวใจบนนั้น

1 1 7 7 6

เสี่ยวเชี่ยนลงจำกเตียงพร้อมมือสั่นๆ รีบพุ่งไปที่โต๊ะเครื่อง

แป้ง เธอขยี้ตำมองสีแดงนั้นก็ยังไม่หำยไป สีนี้มันคุ้นๆ หรือจะ

เป็น…

อวี๋หมิงหลำงอำรมณ์ดีสุดๆ ถึงขนำดที่ลูกน้องที่เดินไปเข้ำ

งำนด้วยยังดูออก

“อรุณสวัสดิ์ครับหัวหน้ำใหญ่!”

“ไง ส่งยัยสบู่เน่ำกลับบ้ำนไปยัง?”

“อำศัยใบบุญของหัวหน้ำแท้ๆ ส่งกลับไปเรียบร้อยแล้ว

ครับ” คนๆ นี้ก็คือพี่สำวดวงซวยของหลิวหลันคนที่เคยไป

อำละวำดที่บ้ำนเสี่ยวเชี่ยน ส่งกลับไปได้แล้วจิตใจก็เบิกบำน

รู้สึกว่ำบุญคุณครั้งนี้ของอวี๋หมิงหลำงช่ำงใหญ่หลวงนัก

“วันนี้หัวหน้ำใหญ่ดูอำรมณ์ดีมำกเลยนะครับ?”

เอ่อ… เรื่องถูกเมียถีบตกเตียงแน่นอนว่ำไม่ได้น่ำภูมิใจ

เท่ำไร ไม่ควรพูดออกไป แต่อวี๋หมิงหลำงนึกถึงผลงำนเมื่อเช้ำ

แล้วก็อดภูมิใจไม่ได้

“ก็ประมำณนึง ช่วงหลำยวันมำนี้พี่สะใภ้นำยอำรมณ์

1 1 7 7 7

ฉุนเฉียว ฉันอยำกจะเอำใจเขำสักหน่อย เวลำนี้เขำคงก ำลังดีใจ

ปำกยิ้มไม่หุบแน่นอน เห้อ ชีวิตน่ะนะ ใครๆ ก็อยำกมีควำมสุข

ถ้ำนำยหญิงของบ้ำนจิตใจสงบอำรมณ์เบิกบำน ทั้งครอบครัวก็

ย่อมรักกันดี”

ค ำพูดแบบนี้พอออกจำกปำกอวี๋หมิงหลำงไม่เพียงแต่จะฟัง

ดูหรูหรำหมำเห่ำ ยังแฝงไว้ซึ่งควำมหมำยอันดี

ลูกน้องได้ฟังดังนั้นก็เกิดควำมเลื่อมใส สมกับเป็นหัวหน้ำ

ใหญ่!

ปรัชญำลึกซึ้ง!

“หัวหน้ำใหญ่ท ำยังไงช่วยชี้แนะได้ไหมครับ ช่วงหลำยวันมำ

นี้เมียผมก็อำรมณ์ไม่ค่อยดีเท่ำไร น้องสำวเขำท ำเอำไว้น่วมพอ

ตัว เมียผมชอบคิดมำกผมเลยอยำกเอำใจเขำหน่อย!”

อวี๋หมิงหลำงได้ฟังก็ภูมิใจสุดๆ”อันที่จริงก็ง่ำยมำก ผู้

หญิงน่ะมีลิปสติกกันทุกคนไม่ใช่เหรอ นำยก็เอำลิปสติกเขียน

ค ำพูดหวำนๆ ให้เขำบนกระจก รับรองพอเห็นนะมีน้ำตำซำบซึ้ง

แน่ๆ ประทับใจไม่รู้ลืม นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่ำโรแมนติก! ชีวิตคู่จะ

หลงลืมควำมโรแมนติกไม่ได้ อย่ำลืมควำมรู้สึกแรกเพียงเพรำะ

1 1 7 7 8

เรื่องยิบย่อยในชีวิต!”

คุณพระช่วย ล้ำสุดๆ! สำยตำที่ลูกน้องมองอวี๋หมิงหลำงเต็ม

ไปด้วยประกำยแห่งควำมเลื่อมใส สมกับเป็นหัวหน้ำใหญ่จริงๆ

ปริญญำโทสองใบท ำให้เข้ำใจชีวิตได้ขนำดนี้ ดูชีวิตหัวหน้ำใหญ่

สิ!

“หัวหน้ำใหญ่เรียนมำจำกไหนครับเนี่ย?”

“… ถำมเยอะแยะท ำไม!”

อ่ำนมำจำกกำร์ตูน เป็นถึงหัวหน้ำใหญ่พูดได้เหรอเรื่อง

แบบนี้?

หึ หึ เมียเขำเห็นควำมโรแมนติกของเขำขนำดนี้จะต้อง

ประทับใจไม่รู้ลืมแน่นอน จำกนิสัยชมเชยกับลงโทษที่แยกแยะ

อย่ำงชัดเจนของเสี่ยวเชี่ยน วันนี้กลับไปเขำจะต้องได้ค ำชมอย่ำง

ร้อนแรงแน่นอน แค่อวี๋หมิงหลำงจินตนำกำรดูก็รู้สึกว่ำตัวเองช่ำง

ฉลำดหลักแหลมอะไรขนำดนี้

เมียจ๋ำจะต้องรักเขำมำกขึ้นอย่ำงแน่นอน!

เปล่ำเลย

1 1 7 7 9

ในควำมเป็นจริงตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนก ำลังก ำลิปสติกที่เหลือ

เพียงน้อยนิดแน่น สมองก็คิดหำวิธีท ำลำยล้ำงอวี๋เสี่ยวเฉียงต่ำงๆ

นำนำ

เหยียบให้จมดิน จับแหกขำแล้วโยนลงจำกตึก สำดสลอด

ใส่แก้วกินน้ำของเขำ…

1 1 7 8 0