แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1396 เป็นเพรำะแรงดึงดูดทั้งนั้น

ทุกอย่ำงจะถูกคนๆ นั้นแย่งไปหมด พอนึกถึงตรงนี้อำข่ำก็

รู้สึกว่ำตัวเองควรซื้อตั๋วบินหนีไปที่อื่น ไปยิ่งไกลยิ่งดี

ที่ด้ำนล่ำงเรือ อวี๋หมิงหลำงตบบ่ำเจิ้งซวี่ แล้วเอำหูฟังขนำด

เล็กยัดใส่หูของเจิ้งซวี่ ได้ยินเสียงของเสี่ยวเชี่ยนกับอำข่ำชัดแจ๋ว

“ได้ยินยัง?” อวี๋หมิงหลำงถำมเจิ้งซวี่

“แกติดเครื่องดักฟังไว้ตั้งแต่เมื่อไร?” เจิ้งซวี่ฟังสักพัก ที่แท้

เธออำรมณ์ไม่ดีก็เพรำะแบบนี้!

“เมื่อกี้นี้ อ่อ ใช้เครื่องดักฟังที่อำข่ำของแกให้เมียฉันมำด้วย

นะ แบบนี้เรียกว่ำอัฐยำยซื้อขนมยำย เพอร์เฟกต์!”

เจิ้งซวี่นึกถึงค ำพูดของอำข่ำเมื่อกี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

อวี๋หมิงหลำงเหล่มองเจิ้งซวี่ “แกคงไม่โง่วิ่งไปบอกเขำหรอก

นะว่ำ มีอะไรท ำไมไม่บอกแกตรงๆ กลับไปคุยเปิดอกกับเมีย

ฉัน?”

เจิ้งซวี่ชะงัก “ท ำไมจะไม่ได้?”

1 1 7 6 4

“จิ๊ จิ๊ มิน่ำเมียฉันถึงได้ว่ำแกโง่ ดูท่ำจะโง่จริงว่ะ! แกเอำชนะ

ใจเขำไม่ได้จนเขำไม่พึ่งแกแบบเต็มร้อย แกไม่ได้ท ำให้เขำรู้สึก

ปลอดภัย เพื่อนอย่ำงพวกเรำต้องคอยช่วยแกอย่ำงอ้อมๆ

เพื่อให้เข้ำใจควำมรู้สึกนึกคิดของเขำ ไม่เพียงแต่แกจะไม่ส ำนึก

ว่ำตัวเองไม่มีควำมสำมำรถท ำให้ผู้หญิงเขำไว้ใจ ยังจะมีหน้ำไป

ถำมเขำแบบนั้นอีกเหรอ? ถ้ำแกไปถำมอีกหน่อยเขำจะยิ่ง

รังเกียจแก แม้แต่ฉันกับเมียก็จะพลอยซวยไปด้วย!”

โง่หรือเปล่ำ!

มีเพื่อนโง่ คนแบบนี้หำเมียได้ไงวะเนี่ย? เสี่ยวเฉียงสงสัย

พอเจอเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเสี่ยวเชี่ยนอีคิวของเขำก็พุ่งสูง ข่ม

พี่ซวี่ได้เต็มที่

เจิ้งซวี่คิดๆ ดู ถึงค ำพูดของไอ้เล็กฟังแล้วน่ำหงุดหงิด แต่ก็

ใช่ว่ำจะไม่มีเหตุผล เขำนั่งลงบนเก้ำอี้แล้วคิดหำทำง

“ผู้หญิงน่ะเดิมทีก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ใจแคบอยู่แล้ว อยู่กับ

สิ่งมีชีวิตอันตรำยที่หัวใจยังเล็กกว่ำเมล็ดข้ำวแบบนี้ก็ต้องยึด

หลักกำรเดียว ขี้ไม่ออกก็อย่ำโทษว่ำโลกไม่มีแรงดึงดูด

ยกตัวอย่ำงให้เห็นชัดๆ นะ เวลำเมียฉันโกรธฉันไม่โทษเขำหรอก

1 1 7 6 5

ฉันต้องท ำผิดตรงไหนแน่นอน!”

พูดแบบนี้ดูเหมือนจะไม่ผิดปกติอะไร แต่ท ำไมรู้สึก…

แปลกๆ ชอบกล?

เสี่ยวเชี่ยนลงมำดูว่ำตกปลำกันไปถึงไหนแล้วก็ได้ยินเสี่ยว

เฉียงพูดเรื่อง ‘ขี้ไม่ออก’ พอดี เธอยืนอยู่ตรงนั้นด้วยอำกำร

พะอืดพะอม

อีคิวของอวี๋หมิงหลำงไม่ถือว่ำต่ำเกินไป แต่มันก็มีหลักกำร

ห้ำมพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับเสี่ยวเชี่ยน เวลำเป็นกุนซือช่วยคนอื่น

ล่ะไหลรื่นนัก แต่พอพูดถึงเสี่ยวเชี่ยนไม่เพียงแต่อีคิวจะติดลบ ไอ

คิวก็ดูเหมือนจะไม่มีด้วย

พออวี๋หมิงหลำงพูดจบก็รู้สึกว่ำบรรยำกำศดูแปลกๆ เขำหัน

ไปก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนยืนอยู่ตรงบันได ก ำลังมองมำทำงเขำ

“ดูซิ แรงดึงดูดมหำศำล!”

ค ำว่ำแรงดึงดูดปกติใช้กันก็ไม่ได้ผิดปกติอะไร แต่เมื่อกี้เขำ

พูดว่ำ ขี้ไม่ออกก็อย่ำโทษว่ำโลกไม่มีแรงดึงดูด…

เสี่ยวเชี่ยนออกอำกำรโมโห ยกมือชี้หน้ำเขำ

1 1 7 6 6

“นำย!”

“ครับผม!” อวี๋หมิงหลำงยืนตรงรอรับค ำชม

หึ หึ ภำรกิจที่เมียมอบให้เสร็จสมบูรณ์เกินร้อย คืนนี้

กลับไปคงให้รำงวัลเขำจัดเต็มเลยใช่ไหม?

หรืออำจจะเหมือนเมื่อคืน…

ฮี่ ฮี่ ~

คนบำงคนคิดไปไกลแล้ว

“นำยมำย่ำง แล้วจัดกำรกินเบียร์สองลังให้หมดด้วย!”

“เมียจ๋ำ… อยู่ระหว่ำงรอรับค ำสั่งผมดื่มเยอะไม่ได้นะ…” เขำ

ประท้วงเสียงแผ่ว ท ำไมรู้สึกว่ำสีหน้ำกับน้ำเสียงของเมียไม่ค่อย

เหมือนก ำลังชื่นชมเขำอยู่?

“กินไม่หมดก็แบกกลับ!”

เสี่ยวเชี่ยนแสยะยิ้ม

“ยังไงซะนำยก็เป็นผู้ชำยที่มี ‘แรงดึงดูด’ นำยก็ใช้แรงดึงดูด

แบกเบียร์กลับบ้ำนแล้วกัน!”

1 1 7 6 7

จำกท่ำเรือเดินไปลำนจอดรถไกลพอตัวเลยนะ ไหนจะต้อง

แบกขึ้นบ้ำนอีก อยำกตบปำกตัวเองจริงๆ!

อวี๋หมิงหลำงมองเมียที่ออกค ำสั่งเสร็จก็เดินกระแทกส้นสูง

ออกไปรำวกับนำงพญำ เขำก็ยังไม่เข้ำใจอยู่ดีว่ำท ำไมเมียถึง

โมโห

คิดอยู่สักพักในที่สุดก็สรุปแบบเข้ำข้ำงตัวเอง เขำหันไป

สอนเจิ้งซวี่ด้วยสีหน้ำจริงจัง

“เห็นยัง? ผู้หญิงก็ประหลำดแบบนี้แหละ ทุกเดือนจะมีช่วงที่

อำรมณ์ขึ้นๆ ลงๆ โดยไร้สำเหตุ เวลำแบบนี้จะ”

“อวี๋เสี่ยวเฉียง! กลับบ้ำนไปเช็ดกระจกทุกบำนด้วยนะ ทุก

ห้อง ทั้งหมด!” เสี่ยวเชี่ยนตะโกนลงมำจำกด้ำนบน เธอยังไม่ได้

เดินไปไหนไกล ได้ยินทั้งหมด!

เจิ้งซวี่มองอวี๋หมิงหลำงหำเรื่องใส่ตัว อำรมณ์อัดอั้นตันใจ

เมื่อครู่หำยไปหมด

นั่นสิ นี่เขำกังวลอะไรอยู่กันแน่?

แม้แต่ผู้ชำยอย่ำงไอ้เล็กยังหำเมียได้ แถมยังมีลูกน่ำรักแบบ

1 1 7 6 8

นี้อีก แล้วเขำจะแย่ไปกว่ำไอ้เล็กได้ยังไง?!

มิตรภำพดอกไม้พลำสติกของผู้ชำยก็ได้เริ่มขึ้นแบบนี้ อวี๋ห

มิงหลำงรู้สึกตัวเองช่วยเมียด้วยกำรมำคุยกับเจิ้งซวี่ให้แล้วแถม

ยังถูกเมียพำลโกรธเพรำะควำมโง่ของเจิ้งซวี่อีก (?) แต่เห็นแก่ที่

หมอนี่มันโง่ อีคิวก็ต่ำจนน่ำประทับใจ อวี๋หมิงหลำงตัดสินใจแล้ว

ว่ำจะหยุดเป็นศัตรูกับเจิ้งซวี่ก่อนชั่วครำว มีคนโง่แบบนี้อยู่ข้ำงๆ

ช่วยให้ตัวเองดูฉลำดขึ้นมำก ควำมโง่ของเจิ้งซวี่ท ำให้เขำดูเป็น

คนจิตใจดีขึ้นมำทันที เมียจะต้องรักเขำมำกขึ้นแน่นอน

บังเอิญจริง เจิ้งซวี่ก็คิดแบบนั้น

มีคนซื่อบื้ออย่ำงไอ้เล็กอยู่ข้ำงๆ เวลำอำข่ำมองมำแล้ว

เปรียบเทียบมีเหรอจะมองไม่เห็นส่วนดีของเขำ? ไม่กลัวหรอกว่ำ

จะไม่รู้จักของดี แต่กลัวกำรเปรียบเทียบมำกกว่ำ! โอกำสที่จะได้

สร้ำงภำพลักษณ์ใหม่มำถึงแล้ว!

ครั้นแล้วผู้ชำยสองคนก็มองหน้ำกัน สำยลมยำมค่ำคืนพัด

ผ่ำน จำกที่เจอหน้ำกันทีไรก็เขม่นใส่กัน เวลำนี้กลับคิดไปในทำง

เดียวกัน

“ขึ้นไปดื่มกันสักแก้วไหม?” อวี๋หมิงหลำงยื่นมือออกไป

1 1 7 6 9

เจิ้งซวี่จึงตีมือกลับ

“คิดแบบนั้นอยู่พอดี!”

และแล้วค่ำคืนนี้เสี่ยวเชี่ยนกับอำข่ำก็ได้เห็นภำพอันน่ำ

ประหลำดใจ

ผู้ชำยสองคนที่เคยไม่ถูกกัน ครั้งนี้กลับไม่มีกำรต่อปำกต่อ

ค ำ ไม่มีกำรใส่ร้ำยซึ่งกันและกัน นั่งกอดคอดื่มเหล้ำกันหน้ำตำ

เฉย?

“นึกถึงเมื่อก่อนที่พวกเรำอยู่หมู่บ้ำนเดียวกัน ร่วมมือกันไล่

พวกเด็กๆ หมู่บ้ำนอื่นไปไม่น้อย แปบเดียวก็ผ่ำนไปหลำยปี นึก

ไม่ถึงว่ำแฟนของพวกเรำจะมีอำจำรย์คนเดียวกันอีก พรหมลิขิต

จริงๆ มำเจิ้งซวี่ ดื่มให้กับพรหมลิขิตของพวกเรำ!” อวี๋หมิงหลำ

งยกแก้ว

เจิ้งซวี่ชนแก้วกับอวี๋หมิงหลำง “นั่นสิ ฮวงจุ้ยหมู่บ้ำนพวกเรำ

ดี ถึงแต่ละคนจะแยกย้ำยไปท ำงำนของตัวเอง แต่เรื่องหำแฟน

สำยตำก็เฉียบคมใช่ย่อย”

เอ๋…

1 1 7 7 0

อำข่ำตกใจกับท่ำทำงของสองคนนี้จนต้องขยี้ตำมอง เกิด

อะไรขึ้นกับสองคนนี้กันแน่ ท ำไมอยู่ๆ ก็กอดคอรักกันดี?

“เห็นยัง ขนำดสองคนนี้ยังกลับมำดีกันได้ แล้วโลกนี้ยังจะมี

อะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก? มองโลกในแง่ดีหน่อย!” เสี่ยวเชี่ยนตบ

บ่ำอำข่ำ อำข่ำคีบอำหำรเข้ำปำกด้วยสภำพตัวแข็งทื่อ

นั่นสิ สองคนนี้ยังญำติดีกันได้… บำงทีเรื่องอำจไม่ได้

เลวร้ำยอย่ำงที่เธอคิด… ก็ได้มั้ง?

อำข่ำลุกไปห้องน้ำ เจิ้งซวี่ก็อยำกตำมไปด้วย เขำอยำกคุย

กับอำข่ำเรื่องที่เธอกลุ้มใจ แต่กลับถูกเสี่ยวเชี่ยนดึงตัวไว้

“อย่ำบุ่มบ่ำม”

“เขำเป็นถึงขนำดนั้นแล้วยังจะให้ผมอยู่เฉยๆ เหรอ?” นับ

ตั้งแต่เจิ้งซวี่รู้เหตุผลที่ท ำให้อำข่ำอำรมณ์ไม่ดีเขำก็นั่งไม่ติด

“คนไหนผูกปมก็ต้องให้คนนั้นแก้ด้วยตัวเอง เรื่องนี้ต้อง

วำงแผนระยะยำว ไว้เป็นหน้ำที่ฉันจัดกำรเอง”

1 1 7 7 1