แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1411 ดีใจกันขนำดนี้ยั่วโมโหใครเหรอ

ประธำนเชี่ยนเจอคนมำสำรพัดรูปแบบ คนระดับล่ำงที่คิด

จะปีนขึ้นมำเล่นด้วย เธอสะใจแบบไหนก็เอำคืนแบบนั้น

“ก่อนจะว่ำคนอื่นก็ดูพรรคพวกของตัวเองบ้ำงนะ พวกคุณก็

มีชำยใส่หน้ำกำกไม่ใช่เหรอ? แล้วท ำไมเขำไม่เปิดเผยใบหน้ำ

ตัวเองบ้ำงล่ะ?”

“แกจะไปเทียบกับเขำได้ไง? คนละชั้น!”

“แล้วคุณเอำตัวมำเทียบกับฉันได้ไง? สมควรแล้วเหรอ?

คุณชำยหนง ตอนนี้เขำมีแต้มอยู่เท่ำไรนะ?” เสี่ยวเชี่ยนท ำเป็น

เงี่ยหูฟัง

“ศูนย์”

“แล้วฉันล่ะ?”

“ตอนเริ่มเธอมีศูนย์ ตอนนี้ก็ยินดีด้วยนะ ครั้งแรกก็ชนะมำ

เลยห้ำแต้ม ถึงตำมกฎเธอจะต้องให้ดอกเบี้ยพี่ครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยัง

เหลือตั้งสำมแต้มเลยนะ”

“ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ ได้ยินยัง? อยำกรู้ว่ำฉันเป็นใคร รอคุณฟักไข่

1 1 8 9 7

ออกมำเสมอกับฉันได้เมื่อไรค่อยว่ำกัน~ จริงสิ ฉันยังมีค ำพูด

อยำกจะพูดอีกหน่อย!”

ถึงเวลำที่เธอจะได้ล้ำงแค้นให้พวกพ้องแล้ว!

หำกจะว่ำกันโดยทั่วไปแล้ว เวลำเสี่ยวเชี่ยนเล่นงำนคน น้อย

ครั้งที่จะใช้วิธีแบบในวันนี้

ตอนที่อคำเทอหนำนกั่วแพ้ให้เธอจนหมดควำมมั่นใจ เธอ

ได้จงใจพูดยั่วโมโหอีกฝ่ำย เพื่อให้ทำงนั้นควบคุมอำรมณ์ไม่ได้

อำรมณ์ของมนุษย์เมื่อเตลิดไปไกลก็จะขำดสติจนใช้

อำรมณ์เป็นใหญ่ สิ่งที่กระท ำลงไปในเวลำนั้นจะค่อนข้ำงสุดโต่ง

และก็เป็นช่วงที่ถูกชักจูงได้ง่ำยที่สุด

“รู้ไหมว่ำท ำไมฉันถึงได้เลือกหัวข้อฝำแฝด? นั่นก็เพรำะ

บรรพบุรุษของฉันเป็นหมอผี ตำทิพย์ของฉันแค่ดูก็รู้ว่ำคุณยังมี

พี่สำวอีกคน และพี่สำวฝำแฝดคนนี้ก็คือคนที่คุณไม่ถูกชะตำด้วย

อย่ำงแรง แต่คุณก็น่ำจะรู้ จำกทฤษฎีของเฟสติงเกอร์ เรื่องที่คุณ

ควบคุมได้ในชีวิตมีเก้ำสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนที่ควบคุมไม่ได้มีแค่

สิบเปอร์เซ็นต์ คุณคิดว่ำพี่สำวที่ไม่เอำไหนคนนั้นคือเก้ำสิบ

เปอร์เซ็นต์ แต่เมื่อทุกอย่ำงสิ้นสุดลงคุณจะพบว่ำเขำคือสิบ

1 1 8 9 8

เปอร์เซ็นต์ คุณควบคุมไม่ได้”

“เพ้อเจ้อ!” ตอนนี้หนำนกั่วถูกเสี่ยวเชี่ยนยั่วโมโหจนขำดสติ

แต่เธอไม่เชื่อเรื่องหมอผีอะไรนั่น เพียงแต่เสี่ยวเชี่ยนเอำเรื่อง

เฉพำะทำงมำเสริมท ำให้ดูน่ำเชื่อถือ หนำนกั่วเลยรู้สึกกลัว

“ก่อนที่กำรแข่งขันจะเริ่มต้นขึ้นอย่ำงเป็นทำงกำร คุณก็มอง

ฉันเหมือนกับที่มองพี่สำวตัวเอง คุณคิดว่ำตัวเองชนะแน่นอนใช่

ไหมล่ะ? ยังจ ำได้ไหมว่ำก่อนแข่งตัวเองมั่นใจแค่ไหน? สีหน้ำมั่น

อกมั่นใจของคุณใครเห็นก็ยำกจะลืม ฉันและพี่สำวของคุณล้วน

เคยเป็นเก้ำสิบเปอร์เซ็นต์ที่คุณคิด”

เสี่ยวเชี่ยนเว้นกำรพูด จำกนั้นก็ยิ้มในแบบที่ก ำลังจะล้ำง

สมองคน

“แต่นับจำกวินำทีนี้ไป คุณจะพบว่ำทุกอย่ำงเปลี่ยนไปแล้ว

คุณไม่มีทำงอยู่เหนือฉันได้เลย คุณไม่มีทำงเอำชนะฉันเพื่อถอด

หน้ำกำกของฉันได้ ก็เหมือนกับที่คุณไม่มีทำงได้รับควำมสุข

เหมือนกับที่พี่สำวคุณได้รับ หึ หึ หึ”

พูดจบเสี่ยวเชี่ยนยังท ำมือเหมือนหมอดูลูกแก้วพลำงพูด

ประกอบ

1 1 8 9 9

“ฟันเฟืองแห่งโชคชะตำ นับจำกนี้จะเปลี่ยนไป ไปฟัง ไป

เห็น สิบเปอร์เซ็นต์ของคุณจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้~”

กำรพูดล้ำงสมองแบบนี้จะสร้ำงควำมไม่สบำยใจให้หนำน

กั่วมำกที่สุด ทิ้งไว้ในจิตใต้ส ำนึกของเธอ ส่งผลเป็นอย่ำงมำกใน

อนำคต

แต่ทั้งหมดนี้ก็แค่กำรเริ่มต้นเท่ำนั้น

อคำเทอหนำนกั่วตื่นตระหนก เธอยังไม่อยำกจะเชื่อว่ำ

ตัวเองแพ้แล้ว

เธอหันไปมองชำยลึกลับที่อยู่ข้ำงๆ ก็อดนึกถึงลูกพี่ใหญ่ที่

อยู่เบื้องหลังเจอำร์ไม่ได้ เธอพูดเสียงสั่น

“ขอโทษ ฉันแพ้แล้ว…”

“ค ำพูดนี้เธอเก็บไว้ไปพูดกับพี่ใหญ่ดีกว่ำนะ” ชำยลึกลับพูด

อย่ำงไม่แยแส

“เลยท ำคุณแพ้ด้วย ฉัน… ขอโทษ!”

“อ่อ เรื่องนั้นเหรอ ไม่ส ำคัญหรอก”

1 1 9 0 0

อคำเทอหนำนกั่วเงยหน้ำด้วยควำมสงสัย ชำยลึกลับใจ

กว้ำงขนำดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

“ฉันลงเงินฝั่งนู้นชนะน่ะ เฉิน ฉันหมำยถึง หัวหน้ำคณะน้อย

เก่งทีเดียว อืม น่ำเสียดำยที่ลงเงินน้อยไปหน่อย มันก็แค่เรื่องแพ้

ชนะ” พอเปลี่ยนรถคันนึงพอดี

อคำเทอหนำนกั่วแทบกระอักเลือด

“นี่คุณลงฝ่ำยตรงข้ำมชนะเหรอ?!” ทุเรศ ทุเรศที่สุด!

“พูดมำก ใครเก่งก็ลงคนนั้น” ชำยลึกลับลุกขึ้นแล้วหันหน้ำที่

ใส่หน้ำกำกน้ำวนไปมองเหยียด

“ถ้ำเธออยำกชนะเขำ อย่ำงน้อยก็ต้องอีกสิบปี”

“อ๊ำก!!!” อคำเทอหนำนกั่วกรีดร้องเสียสติ น่ำโมโหที่สุด!

หลังจำกที่เสี่ยวเชี่ยนแสร้งท ำเป็นหมอดูเสร็จเธอก็กดปิด

กำรสื่อสำร พอหันไปก็เห็นหนงเย่ำเอำมือลูบคำงพลำงมองเธอ

อยู่ สำยตำนั้นไม่เหมือนกับตอนปกติ

“มองอะไรน่ะ ไปสิ”

1 1 9 0 1

“พี่พบว่ำ… ค ำพูดที่หมำทหำรใช้บรรยำยถึงเธอมันตรงดีนะ”

“ใช่ ควำมรู้ควำมสำมำรถของฉันเตรียมพร้อมอยู่เสมอ ใน

ฐำนะที่เป็นสมำชิกใหม่ของฟำร์ม ฉันขอขอบคุณองค์กรที่ได้บ่ม

เพำะฉันขึ้นมำ ขอบคุณอำจำรย์ที่เมตตำ ขอบคุณสำมีของฉัน

ขอบคุณเสี่ยวเหวย ขอบคุณคนสวย… เป็นต้น”

หนงเย่ำได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดบทขอบคุณก็รอเธอขอบคุณเขำ

ด้วยควำมตื่นเต้น แต่พอฟังถึงชื่อหมำ เขำก็พบว่ำไม่มีชื่อตัวเอง

นี่เธอเอำเขำไปอยู่ใน ‘เป็นต้น’

“เพรำะกำรสนับสนุนและช่วยเหลือของทุกคน ฉันถึงได้มี

ผลงำนในวันนี้ จริงสิ ฉันยังต้องขอขอบคุณแผ่นดินเกิดที่แสน

ยิ่งใหญ่ของฉันด้วย รวมถึงประชำชนผู้เป็นที่รักทุกคน ผืนดินอัน

อุดมสมบูรณ์ได้อุ้มชู”

“พอ! คิดว่ำตัวเองได้โนเบลเหรอ?”

“พี่เริ่มก่อนนะ พี่บอกว่ำหมำทหำรบรรยำยถึงฉันตรงดี คน

ประเทศเรำมีควำมอ่อนน้อมถ่อมตนมำก เวลำที่คนอื่นชม ไม่ว่ำ

ในใจจะคิดยังไง ต่อให้คิดว่ำที่มีวันนี้ก็เพรำะควำมพยำยำมของ

ตัวเองเพียงคนเดียว ไม่เกี่ยวกับคนอื่นเลยสักนิด ก็ยังต้อง

1 1 9 0 2

ขอบคุณพวกผู้น ำอยู่ดี”

ประธำนเชี่ยนภูมิใจ เธอรู้สึกว่ำตัวเองสอบผ่ำนในด้ำน

กำรเมือง!

“… ควำมหนำของหน้ำเธอนี่ชักจะใกล้เคียงกับหมำทหำร

ของเธอเข้ำไปทุกวัน พี่หมำยถึงหมำทหำรบอกว่ำเธอเป็นแม่

หมอ จุดนี้ตรงทีเดียว พี่ว่ำฟำร์มเรำน่ำวิจัยอีกแนวทำงหนึ่ง โดย

มีเธอเป็นหัวเรือใหญ่ แนวทำงนั้นก็คือท ำอย่ำงไรถึงจะน ำ

จิตวิทยำสมัยใหม่ผสมผสำนกับควำมเชื่องมงำยได้อย่ำงลงตัว”

หนงเย่ำท ำท่ำเลียนแบบหมอดูลูกแก้วของเสี่ยวเชี่ยนเมื่อครู่

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำจริงจัง “ใช่ ฉันเป็นคนที่มีควำมคิด

สร้ำงสรรค์แบบนี้แหละ กับคนในประเทศนี้ฉันมักพูดว่ำตัวเอง

เป็นเทพหรืออะไรแนวๆ นั้น แต่กับพวกฝรั่ง ฉันจะเอำมุกหมอผี

กับลูกแก้ววิเศษมำใช้ เป็นกำรผสมผสำนกันระหว่ำงตะวันตกกับ

ตะวันออก เพื่อแสดงถึงวัฒนธรรมอันลึกซึ้ง”

“… ยอมเลยจริงๆ ไปเถอะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงข้ำวพวกเธอ”

“เอ๊ะ? ไปร้ำนซุปหมำล่ำร้ำนไหนเหรอ?”

1 1 9 0 3

หนงเย่ำพูดชื่อมำหนึ่งที่ ถือเป็นร้ำนที่แพงที่สุดของเมือง

หลิน ไม่มีหนึ่งใน

“มองอะไรเล่ำ ศิษย์พี่ของเธอไม่ใช่คนขี้งกสักหน่อย เธอให้

ดอกเบี้ยพี่มำสองแต้ม พี่เลี้ยงข้ำวเธอก็สมควรแล้ว ไปโทรหำ

หมำทหำรของเธอสิ ถำมดูว่ำว่ำงหรือเปล่ำ พี่จะไปถำมตำแก่ดู

อ้อ ไม่รู้ว่ำผื่นของแมวหลีฮวำหำยหรือยัง ถ้ำดีขึ้นแล้วทุกคนจะ

ได้ไปกินพร้อมกัน กินเสร็จก็ไปร้องคำรำโอเกะ พี่จะหำสำวๆ ให้

หมำทหำรของเธอสักคนสองคน…”

1 1 9 0 4