แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1412 ประโยคนี้นี่แหละควำมจริง

พอได้ยินหนงเย่ำพูดแบบนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็ยิ้มไม่หุบ

ก่อนหน้ำนี้เธอเคยคุยกับอวี๋หมิงหลำงเรื่องนี้ เธออยำกเข้ำ

ไปเป็นส่วนหนึ่งของฟำร์ม ได้รับกำรยอมรับจำกศิษย์พี่ทุกคน

ไม่ใช่อำศัยใบบุญของพ่อหรือใช้สิทธิ์ควำมเป็นลูกสำว หำกใช้วิธี

นี้กับคนเก่งมำกควำมสำมำรถ สุดท้ำยเธอจะไม่มีลูกน้องสักคน

รับมือกับคนแบบนี้ก็ต้องเอำควำมสำมำรถเข้ำสู้

เวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนเห็นกำรยอมรับในตัวเธอจำกสำยตำของ

หนงเย่ำ และเข้ำใจแล้วว่ำนับจำกนี้ไปสถำนะของเธอมั่นคงแล้ว

เก้ำสิบเปอร์เซ็นต์ เธอเป็นส่วนหนึ่งของทีมพ่อเธอแล้ว

พ่อ หนูท ำได้แล้ว!

ประธำนเชี่ยนก ำหมัดแน่น รู้สึกว่ำตัวเองไม่ท ำให้ชีอวี่เซวียน

ผิดหวัง เธอภูมิใจมำก อยำกรีบไปหำพ่อเร็วๆ ไม่รู้ว่ำพ่อเธอ

ออกไปแล้วหรือยัง อยำกไปรำยงำนให้เขำรู้

ประธำนเชี่ยนใช้โอกำสนี้พิสูจน์ตัวเอง ได้รับกำรยอมรับ

จำกหนงเย่ำอย่ำงเป็นทำงกำร ชีอวี่เซวียนมีเหรอจะไม่ใช้โอกำส

1 1 9 0 5

นี้ชื่นชมลูกสำวตัวเองแบบสุดๆ

แต่ตอนนี้เขำก ำลังกุมขมับกลุ้มใจอยู่

เอ่อ เขำควรอธิบำยกับเบบี๋เชี่ยนยังไงดี เรื่องแผนเป็นตุเป็น

ตะที่พ่อท ำเพื่อเธอทั้งหลำยนั้น แท้จริงแล้วเธอคิดไปเองคนเดียว

เลย

เขำแค่คิดจะซื้อเรือยอร์ชให้เธอกับเสี่ยวเหวยแค่นั้นเอ๊งงงง!

~

สำมนำทีต่อมำชีอวี่เซวียนก็ตีหัวตัวเองพลำงพึมพ ำ

“กำรค้นพบอันโด่งดังของโลกจ ำนวนมำกล้วนเกิดจำกควำม

ผิดพลำดอันสวยงำม ผลิตภัณฑ์ที่เจ๋งๆ ล้วนเกิดจำกควำมไม่

ตั้งใจ อย่ำงเพนนิซิลลินงี้ กำงเกงยีนส์งี้ พวกนี้มันเกิดจำกควำม

ไม่ตั้งใจทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? ใช่ มำร์ก ทเวนเคยพูดไว้ นักค้นพบที่

ยิ่งใหญ่ที่สุด นอกจำก ‘ควำมบังเอิญ’ แล้วยังจะมีใครอีก?”

รำวกับว่ำเป็นกำรตอบค ำพูดพึมพ ำของเขำ เสี่ยวเชี่ยนโทร

เข้ำมำพอดี

“พ่ออยู่ไหน?”

1 1 9 0 6

“ออกมำแล้ว รอพวกลูกอยู่ที่รถในลำนจอดรถ”

“ตอนเย็นกินข้ำวด้วยกันนะ กินเสร็จแล้วไปร้องเพลงเล่นไพ่

กัน คนแก่อย่ำงพ่ออยำกร่วมกิจกรรมของคนหนุ่มสำวไหม?”

อ๊ำ~~~ ในที่สุดลูกสำวก็มำชวนร่วมกิจกรรมบันเทิงก่อน

หัวใจพองโต~

ทันใดนั้นชีอวี่เซวียนก็รู้สึกว่ำ บำงครั้งกำรเข้ำใจผิดที่

สวยงำมมันก็เจ๋งอยู่นะ ปล่อยควำมจริงลอยไปกับผีเถอะ~

∗∗∗

แต่ปำร์ตี้ทั้งครอบครัวของเสี่ยวเชี่ยนกลับต้องเลื่อนออกไป

หนึ่งวัน

เดิมทีหลังจำกเล่นงำนอคำเทอหนำนกั่วได้แล้วเธออยำกนัด

ทุกคนออกมำ จำกนั้นก็จะพูดเรื่องนี้กับอำข่ำ เพื่อช่วยลดอิทธิพล

ไม่ดีของหนำนกั่วที่มีต่ออำข่ำ

อันที่จริงเสี่ยวเชี่ยนอยำกถำมอวี๋หมิงหลำงว่ำอยู่ๆ เขำก็โผล่

มำได้ไง แถมยังยืมเงินมำเล่นพนันข้ำงเธอด้วย แต่พอเธอออกมำ

ก็ไม่เห็นอวี๋หมิงหลำง โทรไปก็ไม่ติด ดูท่ำน่ำจะงำนเข้ำกลับไปที่

1 1 9 0 7

หน่วยแล้ว

เธอเองก็ชินกับกำรที่เขำมำๆ ไปๆ ไม่ค่อยได้มีวันพักแบบนี้

แล้ว จึงคิดว่ำคงต้องไปงำนปำร์ตี้คนเดียว

แต่พอตกเย็น ขณะที่ประธำนเชี่ยนเปลี่ยนชุดเรียบร้อย

เตรียมจะออกจำกบ้ำน ทันใดนั้นอวี๋หมิงหลำงก็โทรหำเธอ

“เมียจ๋ำ มำหำหน่อยได้ไหม?”

“มีธุระเหรอ?”

“ต้องกำรควำมช่วยเหลือจำกคุณหน่อย”

“เดี๋ยวฉันไป” เสี่ยวเชี่ยนวำงสำย มองชุดกึ่งทำงกำรของ

ตัวเองแล้วก็ถอนหำยใจ

“เป็นอะไรไปเสี่ยวเชี่ยน?” แม่อวี๋แต่งตัวให้เสี่ยวเหวยเสร็จ

แล้วจึงพำเบบี๋เสี่ยวเหวยออกมำ

“ที่ท ำงำนหมิงหลำงต้องกำรควำมช่วยเหลือจำกหนู หนูคง

ไปงำนเลี้ยงไม่ได้แล้วค่ะ”

แม่อวี๋ถอนหำยใจ “เห้อ พวกลูกสองคนนี่ไม่ง่ำยเลยนะ เขำ

1 1 9 0 8

วันๆ มำๆ ไปๆ แทบไม่ได้เจอหน้ำ ยังจะพำหนูเหนื่อยไปด้วย

อีก”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มให้ เธอรู้สึกพอใจแล้ว อย่ำงน้อยเวลำที่เขำ

งำนไม่ยุ่งก็ยังได้เจอกัน สะใภ้ทหำรที่ต้องอยู่กับบ้ำน นำนๆ จะ

ได้เจอสำมีแบบนั้นล ำบำกกว่ำอีก

“เสี่ยวเหวย รอแม่อยู่ที่บ้ำนนะลูก”

“ฮึกๆ…” เสี่ยวเหวยเบะปำก ดูไม่โอเคเท่ำไร

“เด็กคนนี้คล้ำยเจ้ำเล็กตอนเด็กๆ รับปำกอะไรเขำไว้ก็ต้อง

ท ำให้ได้ มำกลับค ำตอนหลังก็จะงอน ไปเถอะ เดี๋ยวแม่โอ๋หลำน

เอง”

แม่อวี๋อุ้มหลำนเดินไปเดินมำ เสี่ยวเหวยเห็นแม่จะไปก็

ร้องไห้

เสี่ยวเชี่ยนท ำใจไม่ได้ ใจอ่อนแล้ว

“ช่ำงเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูพำลูกไปด้วย”

เสี่ยวเหวยยิ้มออกทันที

1 1 9 0 9

“พำไปด้วยจะสะดวกเหรอ?”

“ยังไงหนูก็เป็นแค่ผู้ช่วยที่ไม่รับเงินเดือน ไม่ได้ต้องอยู่ใน

กฎระเบียบของพวกเขำ ถ้ำยุ่งยำกนักเดี๋ยวหนูบอกผู้บังคับบัญชำ

เองค่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

เสี่ยวเชี่ยนอุ้มลูกออกจำกบ้ำน แม่อวี๋พูดพึมพ ำกับตัวเอง

“เห้อ สองคนนี้ก็งำนยุ่งเหลือเกิน ลูกก็ต้องเลี้ยง งำนก็ต้อง

ท ำ เจ้ำเล็กเป็นแบบนั้น เสี่ยวเชี่ยนก็เป็นแบบนั้น ไม่ง่ำยเลย

จริงๆ…”

พูดจบแม่อวี๋ก็นั่งบนโซฟำแล้วหยิบแว่นสำยตำยำวขึ้นมำใส่

หยิบหนังสือที่พกมำ ชื่อหนังสือเด็ดมำก ‘ทหำรเถื่อนหลงรักฉัน!’

นับตั้งแต่แม่อวี๋ติดนิยำยก็อ่ำนชนิดที่แทบวำงไม่ลง

เปิดไปหน้ำที่คั่นเอำไว้ แล้วก็ต้องโมโห เธอเห็นหน้ำนั้นถู

กอวี๋หมิงหลำงเอำปำกกำเน้นข้อควำมขีดไว้ส่วนหนึ่ง ด้ำนข้ำงมี

ข้อควำมที่ถูกเขียนด้วยปำกกำหมึกซึม

เนื้อหำตรงส่วนนั้นพูดถึงนำงเอกที่ติดหนี้นอกระบบ

พระเอกในฐำนะที่เป็นผู้บัญชำกำรทหำรได้พำทีมหน่วยรบพิเศษ

ไปจัดกำรให้

1 1 9 1 0

อวี๋หมิงหลำงเขียนไว้ว่ำ ตำมกฎของทหำร กำรเคลื่อนย้ำย

ทหำรโดยพลกำรจะต้องถูกสอบสวนหำควำมรับผิดชอบ ไหนจะ

ก่อนหน้ำนั้นที่พระเอกใช้อ ำนำจบังคับให้นำงเอกย้ำยงำนอีก

รวมถึงบำงฉำกที่พระเอกเอำของรำคำแพงที่คนอื่นให้มำไปให้

นำงเอก ริบของโจรที่เป็นเพชรมูลค่ำมหำศำลไปให้นำงเอก ล้วน

เป็นพฤติกรรมที่ผิดกฎ

เปิดหน้ำต่อไป ขีดเน้นข้อควำมพร้อมเขียนก ำกับ อันนี้ผิด

กฎ อันนั้นก็ไม่ถูกต้อง

แม่อวี๋โมโหจนเกือบหำยใจไม่ทัน

มันยังมีจิตส ำนึกไหมเนี่ย! ไอ้ลูกคนนี้มำเขียนไว้ตั้งแต่

เมื่อไร?

“ไอ้ลูกเฮงซวยปล่อยให้อยู่ว่ำงไม่ได้เลย ให้มันท ำงำน

เยอะๆ น่ะถูกต้องแล้ว!” แม่อวี๋กัดฟันโกรธ เธอตัดสินใจถอน

ค ำพูดเมื่อครู่ที่สงสำรลูกชำยตัวแสบ!

ทำงด้ำนเสี่ยวเชี่ยนอุ้มลูกเดินออกนอกประตู พอพ้นหมู่บ้ำน

ไปก็เห็นรถของอวี๋หมิงหลำงรออยู่ด้ำนนอก

เสี่ยวเชี่ยนเปิดประตูจับเสี่ยวเหวยนั่งที่นั่งของเด็ก ขณะที่

1 1 9 1 1

คำดเข็มขัดนิรภัยให้ลูกก็ถำมขึ้น

“มีเรื่องอะไร?”

“วันนี้ตอนบ่ำยคุณให้ควำมร่วมมือกับพวกผมในกำรตำม

จับผู้ต้องหำ ตอนนี้จับได้แล้วอยู่กับทีมต ำรวจอำชญำกรรม แต่

ให้ตำยผู้ต้องหำก็ไม่ยอมพูดอะไร ผมเลยอยำกให้คุณช่วยไปง้ำง

ปำกหน่อย”

“ฉันให้ควำมร่วมมือกับนำย… จับผู้ต้องหำ?” เรื่องตั้งแต่

เมื่อไรกัน แล้วจับใคร?

“อืม นี่เป็นกำรจับผู้ต้องหำที่เบื้องบนอนุมัติแล้ว” อวี๋หมิง

หลำงพยักหน้ำ เขำไม่มีทำงท ำเรื่องที่ผิดกฎ

“งั้นเรื่องที่นำยเล่นพนัน?”

“ท ำถูกต้องตำมกฎทุกอย่ำง ผมบอกเบื้องบนไปแล้ว

สถำนกำรณ์ในตอนนั้นถ้ำไม่ลงเงินพนันมันไม่เป็นประโยชน์กับ

คุณ” แน่นอนว่ำในใจเขำจะหงุดหงิดยิ่งกว่ำ

“เอ่อ แล้วเงินที่ชนะล่ะ?” ประธำนเชี่ยนสนใจเรื่องนี้

อวี๋หมิงหลำงหันหน้ำไปแล้วฉีกยิ้มเห็นฟัน

1 1 9 1 2

“เรำเอำไปใช้ได้อิสระ”

“…” นี่แหละประเด็นส ำคัญ!

“ผู้บัญชำกำรยังแซวอีกนะว่ำ นับตั้งแต่คุณมีอำจำรย์คนใหม่

คุณภำพหน่วยข่ำวกรองของพวกเรำก็ยกระดับขึ้นมำทันที มีคนที่

อยำกเข้ำหำพ่อคุณเยอะแยะ ผู้บัญชำกำรอยำกให้คุณรักษำ

มำตรฐำนในวันนี้ไว้ เพื่อช่วยงำนของพวกเรำในวันหน้ำ”

เสี่ยวเชี่ยนเบ้ปำก “จริงๆ แล้วเขำเสียดำยเงินที่จะต้องจ่ำย

เพื่อจ้ำงพ่อฉันมำกกว่ำมั้ง?”

ประโยคนี้นี่แหละควำมจริง

1 1 9 1 3