แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1419 ครั้งนี้ไม่มีใครจำกไป

เจิ้งซวี่ดันตัวอำข่ำออก จำกนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้ำไปหำอคำเท

อหนำนกั่ว

เวลำเหมือนหยุดนิ่ง เจิ้งซวี่หันหลังให้อำข่ำ สีหน้ำอำข่ำ

เหมือนถูกดูดวิญญำณไปแล้ว เธอมองคนที่รักเดินจำกไป

ส่วนอคำเทอหนำนกั่วที่อยู่อีกด้ำนกลับยิ้มอย่ำงสมบูรณ์

แบบรำวกับชนะแล้ว

เธอชนะเสมอ ขยะอย่ำงอคำเทอริสก็เป็นแค่กำกเดนใน

สำยตำเธอ ทุกครั้งล้วนถูกเธอแย่งไปอย่ำงไม่เกินควำม

คำดหมำยเลยสักนิด ครั้งนี้เองก็เช่นกัน

ให้เธอรับช่วงต่อผู้ชำยที่แสนเพอร์เฟกต์คนนี้ไปแล้วกัน

พอคิดได้ถึงตรงนี้อคำเทอหนำนกั่วก็ยิ้มอย่ำงได้ใจ ใช้เสียง

ที่ตัวเองคิดว่ำไพเรำะที่สุดพูดกับเจิ้งซวี่

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันชื่ออคำเทอหนำนกั่ว”

พูดพลำงส่งสำยตำแห่งผู้ชนะไปทำงอำข่ำ นังขยะ ดูให้ดีนะ

ผู้ชำยของเธอถูกฉันแย่งไปยังไง!

1 1 9 6 7

“นังร่ำน ท ำตัวน่ำรังเกียจ!”

ดูซะ เขำต้องเสน่ห์ฉัน เขำ เดี๋ยวนะ เขำพูดว่ำไงนะ?

รอยยิ้มสุดแสนเพอร์เฟกต์ของหนำนกั่วถึงกับชะงัก เธอยัง

ไม่ค่อยเข้ำใจ ท ำไมผู้ชำยสมบูรณ์แบบคนนี้ถึงได้ท ำหน้ำโมโห

ใส่เธอแล้วพูดจำหยำบคำยออกมำ?

เจิ้งซวี่โมโห เขำไม่เพียงแต่ขยี้ชัยชนะของหนำนกั่ว ยังปลุก

อำข่ำจำกควำมหวำดกลัวได้ส ำเร็จด้วย

“คุณก็คือสำรเลวที่ท ำให้แฟนผมฝันร้ำยทุกวันใช่ไหม?”

เจิ้งซวี่มำยืนตรงหน้ำอคำเทอหนำนกั่วแล้ว เขำมองเธอด้วยสี

หน้ำโมโหสุดๆ

เป็นครั้งแรกที่เทคนิคที่ไม่เคยแพ้ของหนำนกั่วใช้ไม่ได้ผล

เธอเอำมือปิดปำกท ำท่ำตกใจสุดขีด แสร้งท ำเป็นหวำดกลัว

“คุณพูดอะไรกันคะ ฉันไม่เข้ำใจ ระหว่ำงเรำเกิดกำรเข้ำใจ

ผิดหรือเปล่ำ? ไปนั่งคุยกันดีๆ ไหมคะ?”

พูดจบเธอก็ส่งสำยตำอ้อนวอนให้

ไม่มีผู้ชำยคนไหนรอดพ้นมำรยำนี้ของเธอได้ ทุกคนล้วน

1 1 9 6 8

ต้องถูกสำยตำเธอสะกด

แต่ไม่รวมพี่ซวี่

เดิมทีเจิ้งซวี่เห็นอำข่ำตกใจกลัวเหมือนลูกนกเขำก็ปวดใจ

พอแล้ว เวลำนี้ยังมำเห็นผู้หญิงคนนี้ใช้หน้ำตำที่เหมือนอำข่ำท ำ

ท่ำทำงตอแหลแบบนี้อีก เขำโมโหกัดฟันแน่น

เขำยกมือขึ้นอย่ำงไม่ลังเล จำกนั้นก็ผัวะๆ!

อคำเทอหนำนกั่วเอำมือจับหน้ำ เธอถูกตบจนหน้ำหัน!

ส่วนอำข่ำได้แต่อ้ำปำกค้ำงด้วยควำมตกใจ ถึงขนำดที่ต้อง

ขยี้ตำดู ไม่ ไม่ได้ตำฝำดใช่ไหม?

“ไอ้งั่งอย่ำงคุณมำท ำบ้ำอะไร! ผมขอเตือนให้รีบไสหัวไปซะ

ไปให้ไกลที่สุด ถ้ำยังกล้ำออกมำใช้หน้ำที่เหมือนแฟนผมท ำเรื่อง

สกปรกอีกล่ะก็ ผมเจอเมื่อไรได้จัดกำรคุณแน่!”

เจิ้งซวี่พูดจบก็ท ำท่ำเหมือนจะตบอีกรอบ!

เวลำนี้เขำไม่มีเวลำสนใจเรื่องที่เขำถือเรื่องกำรตบผู้หญิง

แล้ว

1 1 9 6 9

ในสมองของเขำคิดแต่ภำพเมื่อกี้ที่ยัยน่ำรักตัวสั่นอยู่ในอ้อม

กอดของเขำ ล้วนเป็นเพรำะผู้หญิงคนนี้ ตบแค่นี้ยังเบำไป!

อคำเทอหนำนกั่วช็อคสุดขีด เธอไม่เคยถูกผู้ชำยตบมำก่อน

ผู้ชำยแต่ละคนล้วนทะนุถนอมเธอ เธอมีควำมมั่นใจและ

มำรยำที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่ทั้งหมดนี้ได้ถูกท ำลำยตรงนี้แล้ว

ทันใดนั้นสมองก็นึกถึงกำรแข่งขันเมื่อวำนตอนกลำงวัน ค ำ

ท ำนำยที่ผู้หญิงใส่หน้ำกำกคนนั้นพูดไว้

“ฟันเฟืองแห่งโชคชะตำ นับจำกนี้จะเปลี่ยนไป ไปฟัง ไป

เห็น สิบเปอร์เซ็นต์ของคุณจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้~”

น้ำเสียงรำวกับสำปแช่งนั้นปกคลุมตัวหนำนกั่ว ผู้ชำยที่จ้อง

มำเหมือนจะฆ่ำเธอคนนี้ดวงตำแดงก่ำด้วยควำมโกรธ เหมือน

พร้อมจะเข้ำมำได้ทุกเมื่อ

โชคชะตำจะเริ่มเปลี่ยนไปนับจำกนี้แล้วจริงๆ

ไม่ว่ำจะเป็นอคำเทอหนำนกั่วหรืออคำเทอริส

สิบเปอร์เซ็นต์หรือเก้ำสิบเปอร์เซ็นต์ในที่สุดก็ได้เกิดกำร

เปลี่ยนแปลง

1 1 9 7 0

“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!” เจิ้งซวี่ตะคอกด้วยควำมโมโห ถ้ำยัง

ไม่ไปเดี๋ยวได้เจอตบอีกที!

อคำเทอหนำนกั่วเหมือนเพิ่งตื่นจำกฝัน เธอวิ่งหนีไปอย่ำง

รวดเร็ว

รถแท็กซี่ที่เธอนั่งมำยังจอดรออยู่ข้ำงถนน ก็คือผู้ชำยที่พูด

ภำษำถิ่นที่พำเธอไปวนรอบเมืองหลินมำนั่นแหละ สุดท้ำยได้พำ

เธอมำสถำนที่น่ำกลัวที่นี่ ท ำให้ฟันเฟืองแห่งโชคชะตำสิบ

เปอร์เซ็นต์ได้เริ่มต้นขึ้น

“Go go go!” อคำเทอหนำนกั่วขึ้นรถในสภำพลนลำน

“อิหยังอีกวะเนี่ย?” คนขับรถงง เขำเห็นผู้หญิงคนนี้ผมเผ้ำ

ยุ่งเหยิงอย่ำงกับคนบ้ำ

“Go!” ตอนนี้อคำเทอหนำนกั่วอยำกรีบไปจำกสถำนที่น่ำ

กลัวแห่งนี้ให้ไวๆ

“โกว? อ๋อ เข้ำใจแล้ว อยำกไปเหมินโถวโกวเหรอ? แต่มัน

ไกลมำกเลยนำ เปิดมิเตอร์ร้อยห้ำสิบ ไม่เปิดร้อยเดียว เอำแบบ

ไหนดี?”

1 1 9 7 1

อคำเทอหนำนกั่วเห็นเจิ้งซวี่มองมำทำงนี้ก็ตกใจแทบอยำก

เหำะหนี เธอเห็นคนขับยังไม่ขับออกไปเสียทีก็โมโหด่ำหยำบ

ออกมำรัวๆ

คนขับฟังไม่ออกแต่ก็เริ่มสตำร์ตรถ

“เข้ำใจแล้ว คุณอยำกให้เปิดมิเตอร์ใช่ไหม? วำงใจได้

คนขับอย่ำงเรำซื่อสัตย์เสมอ เหมินโถวโกวใช่ไหม นั่งดีๆ เด้อ

ไปโลด~”

รถมุ่งหน้ำไปยังเขตภูเขำ อคำเทอหนำนกั่วไม่กล้ำหัน

กลับไปมอง กลัวว่ำผู้ชำยที่เหมือนปีศำจคนนั้นจะไล่ตำมมำ

เจิ้งซวี่เห็นรถออกไปแล้วถึงได้ท ำเสียง หึ ออกมำ เขำหรี่ตำ

มองพลำงคิดว่ำจะขับรถไล่ตำมไปดีไหม จับผู้หญิงคนนั้นลำก

เข้ำข้ำงทำงแล้วตบซ้ำยตบขวำ!

“เจิ้งซวี่…” อำข่ำเหมือนเพิ่งตื่นจำกฝัน เธอมองเขำด้วย

ดวงตำแดงก่ำ

เจิ้งซวี่หัวใจอ่อนยวบ สำวเท้ำเข้ำไปหำเธอ จับเธอมำกอด

ไว้พลำงตบปลอบเบำๆ คนละเรื่องกับท่ำทำงดุร้ำยเมื่อครู่

1 1 9 7 2

“ไม่ต้องกลัว เขำไม่กล้ำมำแล้วล่ะ”

“นำยท ำร้ำยคนได้ไง…”

“ตบน่ะถูกแล้ว! ครั้งหน้ำถ้ำกล้ำมำอีกก็จะตบอีก!”

นำงจิ้งจอกที่เช้ำจรดเย็นจ้องแต่จะท ำเรื่องไม่ดี ดูซิท ำให้ยัย

น่ำรักของเขำกลัวแค่ไหน ถึงขนำดเป็นโรคหวำดกลัว พอนึกถึง

ตรงนี้เจิ้งซวี่ก็รู้สึกว่ำที่ตบเมื่อกี้ยังเบำไปด้วยซ้ำ

หำงตำเขำเหลือบไปเห็นอวี๋หมิงหลำงกับเสี่ยวเชี่ยนสองผัว

เมียที่ยืนดูเหตุกำรณ์อยู่ เจิ้งซวี่ตะโกนเรียกเสี่ยวเชี่ยน

“เฉินเสี่ยวเชี่ยนมำนี่!”

เสี่ยวเชี่ยนมองดูเหตุกำรณ์จนลืมเรื่องไม่สบำยใจเมื่อครู่ไป

หมด เธอไม่คิดเลยจริงๆ ว่ำเจิ้งซวี่จะตบผู้หญิง

แถมคนที่ถูกตบยังหน้ำเหมือนอำข่ำเปี๊ยบ กล้ำลงมือได้

ยังไงนะ

“มีอะไร?” เสี่ยวเชี่ยนเดินไปถำม

“ตำมแนวทำงกำรรักษำของคุณ ผมควรจะไปลำกยัยนั่น

1 1 9 7 3

กลับมำคุกเข่ำขอโทษอำข่ำไหม? อำกำรของโรคหวำดกลัวถึงจะ

ไม่ปรำกฏอีก? วันนี้เขำฝันร้ำย ผมกลัวต่อไปเขำจะฝันร้ำยไป

เรื่อยๆ”

“ไม่จ ำเป็นแล้ว ฉันว่ำต่อไปอำข่ำ…” เสี่ยวเชี่ยนมองอำข่ำ

ด้วยแววตำแฝงควำมหมำย สำยตำของอำข่ำได้เปลี่ยนไปแล้ว

ไม่เหมือนคนที่หวำดกลัวแบบเมื่อกี้

“ต่อไปจะเป็นไง?” เจิ้งซวี่ถำมด้วยควำมร้อนใจ ถ้ำเสี่ยว

เชี่ยนบอกว่ำต่อไปก็ยังจะฝันร้ำยเขำจะขับรถไล่ตำมไปจริงๆ จะ

ซ้อมให้แข้งขำหักเลยคอยดู

เดิมทีเขำก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว เวลำนี้ยิ่งหัวร้อนขึ้นมำอีก

ถ้ำได้โอกำสก็จะเล่นงำนเอำให้สุด

“ต่อไปไม่ฝันร้ำยแล้วล่ะ ฝันร้ำยของเขำถูกนำยท ำลำย

หมดแล้ว”

“ประธำนเชี่ยน…” อำข่ำมองเสี่ยวเชี่ยนแล้วมองเจิ้งซวี่ สิ่งที่

ส ำคัญที่สุดของเธอทั้งหมดยังอยู่ตรงนี้

ไม่มีใครจำกไปพร้อมกับหนำนกั่ว นี่เป็นครั้งแรก

1 1 9 7 4

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองก ำลังฝัน

1 1 9 7 5