แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1423 เธอว่ำเขำล้ำงสมองฉันเหรอ?

“ก็แค่ซื้อรถไม่ใช่เหรอ ถึงกับต้องสงสัยฉันขนำดนี้เลย ถ้ำ

เธอยังไม่หยุดแซวฉันคงยืนเขินอยู่อย่ำงนี้…” ขณะที่อำข่ำก ำลัง

คุยกับประธำนเชี่ยนอยู่นั้น ทันใดนั้นสีหน้ำเธอก็เปลี่ยนไป ยืนตัว

แข็ง

“เป็นอะไรไป?” เสี่ยวเชี่ยนเห็นเธอผิดปกติ อำข่ำมองไป

รอบๆ ด้วยสีหน้ำหวำดระแวงต่ำงจำกเมื่อครู่

“เขำอยู่แถวนี้ ฉันรู้สึกได้…”

สัมผัสพิเศษระหว่ำงฝำแฝดด้วยกันที่วิทยำศำสตร์ก็ยำกจะ

อธิบำยแบบนี้ เสี่ยวเชี่ยนก็เพิ่งเคยเจอครั้งแรก เธอมองไปตำม

สำยตำของอำข่ำ แล้วก็เห็นรถแท็กซี่ที่จอดอยู่ข้ำงทำง อคำเทอห

นำนกั่วลงมำจำกรถคันนั้น

“ท ำไมเขำไม่ขับรถเองล่ะ?” เสี่ยวเชี่ยนเห็นหนำนกั่วเดินมำ

ทำงนี้ก็จับมืออำข่ำเพื่อให้ก ำลังใจ

“เขำเป็นพวกชอบหลงทำงน่ะ…”

“อุ๊บ” เสี่ยวเชี่ยนข ำออกมำ “ถึงได้บอกไงว่ำเธออย่ำได้มอง

1 2 0 0 1

คนบำงคนวิเศษเลิศเลอจนเกินไป คนธรรมดำกันทั้งนั้น ใครบ้ำง

ไม่มีข้อบกพร่อง?”

ถึงหัวใจจะแข็งแกร่งขึ้นมำบ้ำงแล้ว อีกทั้งยังได้ควำมรักและ

มิตรภำพเสริมควำมมั่นใจ แต่พอได้เจอปีศำจในควำมฝันปรำกฏ

กำยอีกครั้งตรงหน้ำ อำข่ำก็ยังคงควบคุมควำมผิดปกติของ

ตัวเองไม่ได้ เธอเกร็งไปทั้งตัว

เสี่ยวเชี่ยนเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร เธอแค่ยืนอยู่ข้ำงอำ

ข่ำ มองอคำเทอหนำนกั่วเดินเข้ำมำหำด้วยสำยตำเย็นชำ

ใบหน้ำผุดรอยยิ้มเล็กน้อย

“พี่สำวของฉัน ยังสบำยดีไหม?”

อคำเทอหนำนกั่วยืนอยู่ตรงหน้ำอำข่ำ จ้องหน้ำพร้อม

รอยยิ้ม แววตำปรำกฏควำมอำฆำตแค้น

อำข่ำยังไม่พูดอะไร เสี่ยวเชี่ยนตอบค ำถำมแทนเธอด้วย

ภำษำอังกฤษ

“หน้ำหำยบวมแล้วเหรอ? อ่อ ไม่ปรำกฏตัวหลำยวัน มัวแต่

ประคบน้ำแข็งอยู่ที่บ้ำนใช่ไหมล่ะ?”

1 2 0 0 2

ไม่มีเวลำมำสิ้นเปลืองค ำพูดกับคนแบบนี้ และก็ขี้เกียจฟัง

ค ำพูดตำมมำรยำท ค ำพูดตรงๆ แบบนี้ท ำให้อคำเทอหนำนกั่ว

ยิ้มค้ำง เบนสำยตำไปยังเสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ข้ำงอำข่ำ

“คุณเป็นเพื่อนพี่สำวฉันเหรอ?” ครำวก่อนตอนที่ถูกผู้ชำยดุ

ร้ำยตบ อคำเทอหนำนกั่วก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนแล้ว

“ไม่เกี่ยวกับเธอ”

อคำเทอหนำนกั่วรู้สึกคุ้นเสียงของเสี่ยวเชี่ยนมำก น้ำเสียง

อ่อนโยนแบบนี้ เจือด้วยควำมยโสหน่อยๆ ฟังดูเหมือนเพรำะดี

แต่กลับท ำให้อคำเทอหนำนกั่วรู้สึกหวำดกลัว ซึ่งเป็นควำม

หวำดกลัวที่มำจำกจิตใต้ส ำนึก

“เพื่อนของพี่สำวก็คือเพื่อนของฉัน ในเมื่อได้เจอกันแล้วไม่

สู้พวกเรำมำท ำควำมรู้จักกันหน่อย ไปหำที่ดื่มกำแฟเป็นไง?”

“ไม่เอำ!” อำข่ำปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด

“พี่ พวกเรำไม่ได้เจอกันนำนแล้วนะ พี่คงไม่ใจร้ำยปฏิเสธ

ฉันต่อหน้ำเพื่อนพี่หรอกใช่ไหม?” อคำเทอหนำนกั่วยิ้มให้อำข่ำ

รอยยิ้มแบบนำงฟ้ำนี้ช่ำงหวำนจับใจคน

1 2 0 0 3

เสี่ยวเชี่ยนจับมืออำข่ำ “ในเมื่อมีคนเลี้ยง งั้นพวกเรำไม่สู้

สนองควำมต้องกำรเขำหน่อย”

“ประธำนเชี่ยน?” อำข่ำส่งสำยตำขอควำมช่วยเหลือจำก

ประธำนเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนจับมือเธอไว้แล้วขยิบตำให้

พี่ซวี่อุตส่ำห์เริ่มเปิดสนำมมำให้อย่ำงสวยงำมแล้ว ส่วนที่

เหลือยกให้เธอจัดกำรเอง

กะแล้วว่ำไม่มีใครปฏิเสธฉันได้ อคำเทอหนำนกั่วยิ้มอย่ำง

มั่นใจ เธอเหลือบมองรถด้ำนหลังอำข่ำ จำกนั้นก็ยิ้มชะงัก

“พี่เปลี่ยนรถแล้วเหรอ?”

“อืม”

“หึ หึ ไม่ขับรถรำคำถูกหน้ำตำน่ำเกลียดนั่นแล้วเหรอ ฉันว่ำ

คันนั้นมันเหมำะกับพี่มำกกว่ำนะ จริงสิ พี่เล่ำให้เพื่อนฟังหรือ

เปล่ำว่ำเคยขับรถชนแมวตำย? ลูกแมวที่สุดแสนจะน่ำรักถูกพี่ขับ

รถทับตำยทั้งครอก…”

อคำเทอหนำนกั่วใช้น้ำเสียงที่พูดปกติขยี้ปมในใจคนอื่นได้

อย่ำงเป็นธรรมชำติ ดื่มด่ำกับควำมทุกข์ของพี่สำวเช่นที่แล้วๆ

1 2 0 0 4

มำ

“ถึงลูกแมวพวกนั้นจะถูกรถพี่ทับสภำพไม่น่ำมอง แต่ฉันว่ำพี่

ก็ไม่แคร์ใช่ไหมล่ะ? ยังไงมือพี่ก็เคยเปื้อนเลือดมำตั้งเยอะแยะ

ควำมตำยของคนพี่ยังไม่แคร์ แล้วนับประสำอะไรกับลูกแมว

ล่ะเนอะ อ้อ ขอโทษที ลืมไปว่ำเพื่อนพี่อยู่ด้วย ฉันเล่ำแบบนี้คง

ไม่ท ำให้ตกใจใช่ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนพยุงอำข่ำ รู้สึกได้ว่ำอำข่ำยืนเหมือนจะล้ม เธอ

หันไปส่งสำยตำอำฆำตใส่หนำนกั่ว

ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็คือคนที่ขยี้บำดแผลสร้ำงควำมหวำดกลัว

ให้อำข่ำเรื่อยๆ ใช้วิธีพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่ำเพื่อสะสมตะกอนในใจ

ค ำพูดตั้งแต่แรกจนจบล้วนสร้ำงควำมรู้สึกอันหนักหน่วง แต่ละ

ประโยคล้วนเป็นกำรล้ำงสมองทำงอ้อม

ดูท่ำฝ่ำมืออรหันต์ของพี่ซวี่เมื่อหลำยวันก่อนจะยังไม่ทรง

อำนุภำพมำกพอสินะ

ประธำนเชี่ยนดันแว่นตำ ทันใดนั้นเธอก็หัวเรำะออกมำแล้ว

พูดค ำพูดที่ท ำให้สถำนกำรณ์เปลี่ยน

“ลูกแมวครอกนั้น เธอเป็นคนวำงไว้ใต้ล้อรถเองสินะ ถึงมือ

1 2 0 0 5

เขำจะเคยเปื้อนเลือดมำเยอะ แต่ในบรรดำเลือดที่เปื้อนเหล่ำนั้น

จะต้องเป็นเพรำะเสียสละเพื่อช่วยปกป้องเธออย่ำงแน่นอน เธอ

ไม่มีสิทธิ์ว่ำเขำแบบนั้น”

ค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยนแสดงถึงควำมแน่ใจ เล่นเอำอคำเทอห

นำนกั่วถึงกับเหวอ ส่วนอำข่ำก็ตื่นจำกควำมกลัว เธอหันไปมอง

ประธำนเชี่ยนด้วยสีหน้ำตกใจสุดขีด

เสี่ยวเชี่ยนเขกหัวอำข่ำหนึ่งที

“ถูกคนอื่นรังแกไม่รู้จักตอบโต้บ้ำง ยัยโง่เอ๊ย”

เวลำนี้อำข่ำรู้สึกเหมือนอยู่ในฤดูหนำว ทันใดนั้นก็มีน้ำอุ่น

ไหลลงคอ ให้ควำมอบอุ่นได้ทั้งร่ำงกำย

“เห็นทีเพื่อนคนนี้จะยังไม่รู้อำชีพเก่ำของพี่ใช่ไหม?” อคำเท

อหนำนกั่วตกใจค ำพูดแฉของเสี่ยวเชี่ยนไปหลำยวินำที ด้วย

เซนส์ในอำชีพที่ไวเป็นพิเศษท ำให้เธอรู้ว่ำผู้หญิงตรงหน้ำนี้ไม่

ธรรมดำ

“รู้ ไม่ใช่แค่รู้จักเขำดีนะ ยังเข้ำใจเธอด้วย”

เห็นได้ชัดว่ำวิชำของเสี่ยวเชี่ยนเหนือกว่ำ

1 2 0 0 6

ลูกไม้ที่เดิมทีอคำเทอหนำนกั่วเอำไว้ใช่เล่นงำนอำข่ำได้ถูก

เสี่ยวเชี่ยนท ำลำยลง

“งำนของเขำเหมือนกับเธอ เธอพูดว่ำมือของเขำเคยเปื้อน

เลือด แล้วเธอล่ะ? หมอที่ไม่ยอมช่วยคน กลำงคืนเคยเจอเสียง

ร้องโหยหวนของคนไข้ที่จะตำยแล้วเธอไม่ช่วยบ้ำงไหม?

ควำมรู้สึกที่ยืนอยู่บนเงินที่ทับถมคนตำยมันวิเศษมำกไหม?”

อคำเทอหนำนกั่วสะเทือนใจค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยนเดินถอย

ไปหนึ่งก้ำวพลำงมองสำยตำที่เอำเรื่องของเสี่ยวเชี่ยน

“แกเป็นใครกันแน่?”

“เพื่อนเขำ” แค่นั้นเอง

ประธำนเชี่ยนเปิดประตูรถ ดันตัวอำข่ำเข้ำไปแล้วหันไปพูด

กับอคำเทอหนำนกั่ว

“ต่อหน้ำพี่สำว ลูกไม้เด็กประถมของเธอมันก็งั้นๆ แหละ

กลับไปฝึกอีกสองสำมปีค่อยมำแผลงฤทธิ์แล้วกันนะ ดูท่ำวันนี้

เธอไม่ได้จริงใจที่จะเลี้ยงพวกเรำเท่ำไร ในเมื่อเป็นแบบนั้นงั้นไว้

วันอื่นแล้วกัน อ้อจริงสิ”

1 2 0 0 7

ทันใดนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็ยิ้มกว้ำง แววตำส่อประกำยเชือดเฉือน

“เคยได้ยินเสียงร้องของลูกแมวที่ถูกเธอฆ่ำตำยพวกนั้นมำ

เข้ำฝันบ้ำงไหม? ฉันว่ำคนที่พวกมันเกลียดจริงๆ น่ำจะเป็นเธอ

มำกกว่ำ”

ฝุ่นตลบหลังจำกรถแล่นออกไปท ำให้อคำเทอหนำนกั่ว

ส ำลัก เธอนึกถึงค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยน ผู้หญิงที่ดูเหมือนแปลก

หน้ำคนนี้ท ำไมให้ควำมรู้สึกเหมือนเคยรู้จักกันมำก่อน?

อีกทั้งหลังจำกที่ได้คุยกันเมื่อกี้ อคำเทอหนำนกั่วก็รู้สึกแย่

มำก คล้ำยกับหัวใจถูกทิ่มแทง เป็นแบบนั้นอยู่พักใหญ่เลย

ทีเดียว

“ทุเรศ!” เธอเตะไปทำงที่รถวิ่งออกไป ไม่ได้ควำมสุขจำก

กำรที่ได้ข่มพี่สำวจอมโง่ กลับได้ควำมหวำดกลัวเข้ำมำเต็มหัวใจ

ชนิดที่บอกไม่ถูก

ระหว่ำงทำงเสี่ยวเชี่ยนได้ถำมอำข่ำ

“เล่ำเรื่องแมวมำหน่อยสิ”

“อันที่จริงฉันเกือบลืมไปแล้ว…” มันเป็นเรื่องที่นำนมำกแล้ว

1 2 0 0 8

“เรื่องเล็กๆ หลำยเรื่องที่ดูเหมือนไม่มีอะไร อำจเป็น

จุดเริ่มต้นของควำมผิดปกติในใจก็ได้นะ เขำใช้เรื่องนี้ล้ำงสมอง

เธอในแง่ลบ เห็นได้ชัดว่ำเรื่องนี้ส ำคัญมำกทีเดียว”

“เธอว่ำเขำล้ำงสมองฉันเหรอ?!”

1 2 0 0 9