แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1424 สัญชำตญำณของมนุษย์ก็เป็นแบบนี้

เสี่ยวเชี่ยนท ำตำตี่ใส่

“เธอคงไม่ได้เพิ่งรู้นะ? เธอไม่รู้สึกบ้ำงเหรอเวลำเจอเขำ

อำกำรเธอไม่ปกติน่ะ ควำมกลัวก็มีระดับนะ อำกำรอย่ำงเธอนี่

เกินคนปกติไปหลำยเท่ำทีเดียว ดูก็รู้ว่ำถูกคนอื่นตั้งใจให้เป็น มี

แค่เธอเท่ำนั้นแหละที่หลงไปติดกับ”

“ตอนที่ฉันเพิ่งซื้อรถคันแรก เขำมำหำฉัน ปรำกฏว่ำอยู่ๆ

รถก็ไปทับลูกแมวตำยทั้งครอก จนถึงตอนนี้มันยังฝังใจฉันอยู่

เลย”

“ขับรถทับแมวทับหมำตำยมันก็เป็นไปได้อยู่หรอก ถึงจะไม่

สบำยใจอยู่บ้ำงแต่ไม่มีทำงถึงกับเสียใจไปหลำยปี ดีๆ ชั่วๆ เธอ

ก็เป็นสปำยมำก่อนนะ ท ำไมเรื่องนี้ถึงได้สร้ำงควำมสะเทือนใจได้

มำกขนำดนี้?”

พอเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนี้อำข่ำถึงได้เข้ำใจ หรือว่ำเรื่อง

ทั้งหมดก่อนหน้ำนี้คือ

“ถูกต้อง เขำจงใจสร้ำงกับดักให้เธอ ล้ำงสมองเธอมำนำน

1 2 0 1 0

หลำยปี เธอก็ถล ำลึกเข้ำไปในกับดักของเขำมำกขึ้นเรื่อยๆ”

“ท ำไมเขำต้องท ำแบบนั้นด้วย ฉันไม่เข้ำใจเลย… พวกเรำ

เป็นฝำแฝดกัน เขำท ำแบบนี้แล้วจะได้ประโยชน์อะไร?”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ตอบ เธอมองไปนอกหน้ำต่ำงรถ

ย่ำนธุรกิจที่อยู่ไม่ไกลออกไปก ำลังมีกิจกรรม มีป้ำยขนำด

ใหญ่เขียนไว้ว่ำรับบริจำคเพื่อเด็กชำวเขำ

“หยุดรถ พวกเรำลงไปเดินเล่นกัน”

ทั้งสองคนลงจำกรถแล้วเดินไปทำงนั้น กิจกรรมนี้ใหญ่มำก

ทีเดียว นักศึกษำหลำยคนมำเป็นอำสำสมัคร มีคนเข้ำมำบริจำค

จ ำนวนหนึ่ง

เสี่ยวเชี่ยนเห็นต้ำอีด้วย เธออยู่ในชุดของอำสำสมัคร ก ำลัง

ยุ่งอยู่

“ประธำนเชี่ยน!” ต้ำอีกวักมือเรียกเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนจึง

พำอำข่ำเดินเข้ำไปหำ

“ท ำอะไรอยู่เหรอ?”

1 2 0 1 1

“กิจกรรมในเมืองน่ะ บริจำคหน่อยไหม?” ต้ำอีเขย่ำกล่อง

เสี่ยวเชี่ยนหยิบธนบัตรหลำยใบหย่อนใส่กล่องพร้อมปฏิเสธไม่

ออกนำม นี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย

“ลูกล่ะ?”

ต้ำอีชี้ไป เสี่ยวเชี่ยนมองตำมมือ พ่ำนพ่ำนยืนอยู่กับอีหยำ

งน้อยที่ข้ำงทำง มีพี่เลี้ยงคอยดูอยู่ ที่ตัวของพ่ำนพ่ำนติดป้ำย

อำสำสมัครอยู่ด้วย ก ำลังเล่ำเรื่องชำวเขำให้เด็กที่อำยุพอๆ กับ

เขำฟังอยู่

เสี่ยวเชี่ยนหัวเรำะ “นี่ฝึกแต่เด็กเลยเหรอ?”

“วันนี้ที่โรงเรียนพ่ำนพ่ำนดูหนังกันก็เลยปล่อยก่อน ฉันเลย

พำมำด้วย ปลูกฝังจิตสำธำรณะ” ต้ำอีค่อนข้ำงให้ควำมสนใจกับ

กำรศึกษำของลูก

“เดี๋ยวเสร็จแล้วไปนั่งเล่นบ้ำนฉันหน่อยไหม?”

“ช่วงบ่ำยฉันต้องไปฝึกงำน” ต้ำอียังพูดไม่ทันจบก็รู้สึกได้ถึง

สำยตำรอคอยอย่ำงมีควำมหวังสำดมำจำกด้ำนข้ำง พอหันไปก็

เห็นสำยตำของพ่ำนพ่ำน

1 2 0 1 2

“อันที่จริงนะฮะแม่ ผมมีเวลำ ตอนบ่ำยไม่มีเรียน…” พ่ำน

พ่ำนคิดถึงน้องเสี่ยวเหวยแล้ว มองแม่ด้วยสำยตำที่น่ำสงสำร

“งั้นพ่ำนพ่ำนกับอีหยำงไปกับฉัน เธอฝึกงำนเสร็จแล้วค่อย

มำรับ” เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจจิตใจของเด็กน้อย

ลงมำเดินเล่นแค่นี้ก็ได้ลูกน้องติดกลับไปสองคน

อำข่ำช่วยอุ้มอีหยำงน้อย เสี่ยวเชี่ยนอยำกจูงพ่ำนพ่ำน แต่

ถูกเด็กน้อยปฏิเสธอย่ำงเขินๆ

“อำเล็ก ตอนนี้ผมโตแล้ว ไม่ต้องจูงแล้วก็ได้ฮะ”

เสี่ยวเชี่ยนข ำ

“ได้จ้ะ โตเป็นหนุ่มน้อยแล้วนะเรำ อำเคำรพกำรตัดสินใจ

ของหนู”

มีแม่คนหนึ่งเพิ่งบริจำคเสร็จจูงลูกมำ ใช้โอกำสนี้สอนลูก

“ต่อไปโตขึ้นต้องตั้งใจเรียนนะ ถ้ำไม่ตั้งใจเรียนก็จะเหมือน

เด็กชำวเขำพวกนี้ เห็นรูปพวกนั้นไหม เด็กพวกนั้นแม้แต่เสื้อผ้ำ

ใหม่ๆ ก็ไม่มี!”

1 2 0 1 3

พ่ำนพ่ำนได้ยินแบบนั้นก็หน้ำนิ่ว เสี่ยวเชี่ยนถำมพ่ำนพ่ำน

“เป็นอะไรเหรอ?”

“เปล่ำฮะ” พ่ำนพ่ำนยังเด็กแต่กลับเก็บควำมรู้สึกเก่ง นิสัย

คล้ำยกับพี่รอง ในใจเข้ำใจดีทุกอย่ำงแต่กลับไม่พูดออกมำ

เสี่ยวเชี่ยนชินแล้วที่เด็กคนนี้ควำมคิดโตไว เธอยื่นมือไปลูบ

หัวพ่ำนพ่ำน “หนูไม่ชอบค ำพูดของน้ำคนนั้นใช่ไหม?”

“ฮะ… เรื่องชำติก ำเนิด เรำเลือกเกิดไม่ได้”

อำข่ำได้ฟังก็ตกใจ “พวกเธอสอนลูกกันยังไงน่ะ?”

น่ำอัศจรรย์มำก เด็กตัวแค่นี้พูดออกมำได้ขนำดนี้!

พอเห็นแบบนี้ แม่ที่จูงลูกมำคนนั้นพูดจำดูคิดน้อยไปเลย

จริงๆ

เสี่ยวเชี่ยนหัวเรำะ “อันที่จริงค ำพูดของแม่คนนั้นก็เหมือน

คนปกติทั่วไป กำรมีควำมสุขบนควำมทุกข์ของคนอื่นล้วนมีอยู่

ในจิตใจของคนเรำทุกคน คนที่ใจกว้ำงแบบพ่ำนพ่ำนของเรำพบ

ได้น้อยมำก”

1 2 0 1 4

“เธอจะบอกว่ำแม่คนนั้นมีควำมสุขบนควำมทุกข์ของคนอื่น

เรอ? ไม่น่ำมั้ง พำลูกมำบริจำคมันเป็นเรื่องที่คนจิตใจดีท ำไม่ใช่

เหรอ แล้วจะเป็นแบบนั้นได้ไง?”

เสี่ยวเชี่ยนมองไปยังคนที่เข้ำมำบริจำค จำกนั้นก็ยิ้มออกมำ

“ควำมเศร้ำของคนอื่นบำงทีก็อำจเป็นควำมสุขของคนบำง

คน ค ำพูดของฉันอำจจะฟังดูโหดร้ำยไปหน่อย อะไรคือควำม

เป็นตัวเอง? ควำมเป็นตัวเองก็คือกำรมีควำมสุขบนควำมทุกข์

ของคนอื่น เรำมักจะแอบมีควำมสุขในขณะที่คนอื่นเป็นทุกข์ แต่

กลับไม่ค่อยพอใจเวลำที่เห็นคนอื่นมีควำมสุข นี่สิถึงจะเป็น

สันดำนที่แท้จริงที่สุดของมนุษย์ ท่ำทีที่แม่คนนั้นแสดงออกมำก็

ไม่ใช่ในแง่ลบหรอกนะ”

กำรมีควำมสุขบนควำมทุกข์ของคนอื่นล้วนเป็นสันดำนแย่ๆ

ที่ฝังอยู่ในจิตวิญญำณของมนุษย์ทุกคน บำงคนมีสัญชำตญำณ

แบบนี้มำกเป็นพิเศษ สุดท้ำยก็จะกลำยเป็นคนแบบอคำเทอห

นำนกั่ว บำงคนอำจได้รับอิทธิพลจำกกำรเลี้ยงดูในครอบครัวจน

สันดำนแบบนี้เจือจำงลง อย่ำงเช่นพ่ำนพ่ำน

“ในสัญชำตญำณของมนุษย์ มีสิ่งหนึ่งที่ส ำคัญมำกก็คือกำร

เปรียบเทียบ ทุกคนต่ำงเอำตัวเองเปรียบเทียบกับคนอื่นอยู่

1 2 0 1 5

ตลอดในจิตใต้ส ำนึก ตอนเรียนเปรียบเทียบผลกำรเรียน พอโต

ขึ้นก็เทียบเรื่องกำรงำน กำรเปรียบเทียบนี้ถ้ำใช้ในทำงที่ถูกก็จะ

เกิดควำมหมำยในแง่บวก อำรยธรรมของมนุษย์ก็ล้วนก้ำวหน้ำ

จำกกำรเปรียบเทียบไม่หยุดหย่อนของมนุษย์ ควำมคิดแบบนี้

ควบคุมไม่ได้ ก็เหมือนกับที่เรำห้ำมเด็กไม่ให้ฉี่รดที่นอนไม่ได้”

นี่ก็คือสัญชำตญำณ

เสี่ยวเชี่ยนมองแม่ลูกคู่นั้นเดินไปไกล ในควำมเป็นตัวเอง

ของมนุษย์มีสิ่งหนึ่งก็คือ ไม่อยำกยอมรับว่ำตัวเองแพ้

ดังนั้นเวลำที่เห็นคนอื่นด้อยกว่ำตัวเองก็จะเกิดควำมพอใจ

แบบที่ไม่แสดงออกให้คนอื่นเห็น ก็เพรำะเรื่องศีลธรรมท ำให้

ต้องข่มควำมรู้สึกนี้ไว้ ไม่แสดงออกภำยนอก

“ฉันพอจะเข้ำใจแล้ว…” อำข่ำได้ฟังเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนี้ก็

นึกถึงค ำพูดที่เธอเคยอ่ำนเจอในนิตยสำร

ยำมที่เรำล ำบำกให้ลองนึกถึงคนที่ล ำบำกกว่ำเรำ แบบนี้มัน

ไม่ใช่สัญชำตญำณกำรเปรียบเทียบของมนุษย์แบบที่ประธำน

เชี่ยนพูดถึงเหรอ?

“เธอเข้ำใจแล้วจริงๆ เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนมองอำข่ำด้วยแวว

1 2 0 1 6

ตำแฝงควำมนัย

อำข่ำชะงัก หรือประธำนเชี่ยนยังหมำยควำมถึงอย่ำงอื่น

ด้วย?

เมื่อไปถึงบ้ำนประธำนเชี่ยนอำข่ำก็จอดรถหน้ำตึก เสี่ยว

เชี่ยนพำเด็กๆ ลงจำกรถ

“พี่สะใภ้!”

เสี่ยวเชี่ยนหยุดเดิน หลิวหมิ่นฝำแฝดที่เธอเคยช่วยไว้ครำว

ก่อนจูงลูกหิ้วตะกร้ำไข่ไก่ยืนอยู่ตรงทำงเข้ำ

“ก ำลังจะไปหำที่บ้ำนพอดีเลย บังเอิญจัง อันนี้ฉันเอำมำให้

ค่ะ”

“เกรงใจเกินไปแล้ว เอำไว้กินเถอะค่ะ ที่บ้ำนฉันยังมีอยู่เลย”

“ครำวก่อนน้องฉันมำสร้ำงควำมวุ่นวำยให้ตั้งเยอะ นี่ฉันเอำ

มำจำกบ้ำนแม่ ไข่ไก่นี่พวกเรำเลี้ยงเองเลยนะคะ เอำไปท ำไข่ตุ๋น

ให้เด็กๆ กินเถอะค่ะ ไม่ได้แพงอะไร ฉันแบ่งไปให้สะใภ้คนอื่น

ด้วย”

เสี่ยวเชี่ยนปฏิเสธไม่ลง เธอรับของแล้วแสดงควำมขอบคุณ

1 2 0 1 7

หลิวหมิ่น เพื่อนบ้ำนกันก็คงเลี่ยงน้ำใจแบบนี้กันไม่ได้

พอเข้ำบ้ำนแล้วพ่ำนพ่ำนก็รีบไปหำเสี่ยวเหวย เสี่ยวเหวย

เห็นพี่ชำยมำหำก็ยิ้มหน้ำบำนเหมือนดอกไม้

อำข่ำรู้สึกได้ถึงรังสีอ ำมหิตจำกคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอ

อีหยำงน้อยท ำหน้ำบึ้งมองพี่ชำยเล่นกับเสี่ยวเหวย หน้ำยับยู่เป็น

ซำลำเปำ

ในที่สุดอีหยำงน้อยก็ทนไม่ไหวตะเบ็งเสียงร้องไห้จ้ำ

“อ๊ำ! ท ำไมร้องล่ะ!” อำข่ำท ำอะไรไม่ถูก เธอยังไม่ได้ท ำอะไร

เลยนะ

เสี่ยวเชี่ยนรับอีหยำงมำวำงลง พ่ำนพ่ำนหันมำกวักมือเรียก

น้องชำย อีหยำงน้อยถึงยิ้มออก เข้ำไปหำพี่ชำยกับเสี่ยวเหวย

“สัญชำตญำณของมนุษย์ แสดงออกอย่ำงชัดเจนในเด็ก”

เสี่ยวเชี่ยนมองเด็กทั้งสำมคนแล้วยิ้มออกมำอย่ำงพอใจ

1 2 0 1 8