แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1445 กฎของธรรมชำติ เขำตำยเรำรอด

สีหน้ำตึงเครียดของหนำนกั่วอยู่ในสำยตำของเสี่ยวเชี่ยน

หมด เธอส่งสำยตำรู้กันให้อวี๋หมิงหลำง เสี่ยวเฉียงพยักหน้ำ

กรรมเป็นคนกันเองย่อมมีจังหวะให้ลงมือเยอะ

อันที่จริงเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้เขียนแค่สิบค ำถำม เธอเขียนไว้สิบ

ห้ำค ำถำม ตั้งแต่ข้อห้ำเป็นต้นไปล้วนเป็นกับดักทุกข้อ ค่อยๆ

เพิ่มระดับควำมกดดันให้มำกขึ้นตำมอำกำรวิตกของหนำนกั่ว

ส่วนอวี๋หมิงหลำงในฐำนะที่เป็นกรรมกำร ขอแค่หยิบเฉลยตำมที่

เสี่ยวเชี่ยนส่งสัญญำณให้เป็นพอ

ตอนเสี่ยวเชี่ยนเขียนค ำตอบก็ได้ใช้เทคนิคเล็กน้อย เธอลง

ตัวเลขก ำกับไว้ที่ท้ำยค ำตอบทุกข้อ ถ้ำค ำถำมข้อนี้หลอกล่อ

หนำนกั่วไม่ได้ ค ำถำมข้อต่อไปเธอก็จะกระโดดไปข้ออื่น อวี๋หมิง

หลำงก็แค่หำค ำตอบตำมที่เธอใบ้ให้เป็นพอ

พอเห็นหนำนกั่วมีอำกำรแบบนี้ในใจเสี่ยวเชี่ยนก็ยิ่งมั่นใจ ดู

ท่ำหนำนกั่วจะมีปัญหำจริงๆ แค่ข้อนี้ก็ล่อหนำนกั่วมำติดกับได้

แล้ว ค ำถำมส ำรองที่เหลือก็ไม่ต้องใช้

1 2 1 8 9

หนำนกั่วไม่รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงล่อให้เธอมำติด

กับ ยิ่งไปกว่ำนั้นเธอไม่รู้ว่ำอีกด้ำนของก ำแพงอำข่ำก ำลังใช้

อุปกรณ์ส่องนกแอบฟังอยู่ เธอยืนอยู่ตรงนั้นพลำงคิดว่ำ

จุดประสงค์ที่แท้จริงของเสี่ยวเชี่ยนคืออะไรกันแน่

“ท ำไม ตอบไม่ได้เหรอ? ฉันคิดว่ำประสบกำรณ์อันโชกโชน

ของเธอจะท ำให้เธอตอบค ำถำมแบบนี้ได้อย่ำงสบำยเสียอีก”

เสี่ยวเชี่ยนจงใจท ำท่ำทำงเย้ยหยันใส่เพื่อยั่วโมโหหนำนกั่ว

“ฉันไม่เข้ำใจว่ำแกพูดเรื่องอะไร…” หนำนกั่วถูกพูดจำยั่ว

โมโห หัวใจก็แทบเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอพยำยำมแสร้งท ำเป็น

ตอบค ำถำมข้อนี้ด้วยท่ำทำงปกติ

มำถึงตำเสี่ยวเชี่ยนตอบ เธอยังคงตอบอย่ำงสบำยๆ

เหมือนเดิม ตอบเสร็จก็ถึงตำเสี่ยวเชี่ยนถำม ประธำนเชี่ยนที่

มั่นใจเต็มร้อยเริ่มวำงกับดักอีกครั้ง

“ทฤษฎีปมเอดิปุสของซิกมันด์ ฟรอยด์หมำยถึงกำรที่ลูก

ชำยมีควำมรู้สึกต่อแม่ผิดแปลกออกไป แล้วถ้ำเป็นกรณีลูกสำว

กับพ่อล่ะ ปมนี้จะเรียกว่ำอะไร โรคประสำทที่เกิดจำกปมพวกนี้มี

อะไรบ้ำง”

1 2 1 9 0

“พอแล้ว!” หนำนกั่วห้ำมเสี่ยวเชี่ยนด้วยสีหน้ำที่แย่มำก

ค ำถำมหยั่งเชิงก่อนหน้ำนี้เธอคิดว่ำมันเป็นเรื่องบังเอิญได้

แต่ค ำถำมข้อนี้กลับบ่งชี้ออกมำ เห็นได้ชัดว่ำไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ผู้หญิงใส่หน้ำกำกผีเสื้อคนนี้จะต้องรู้อะไรมำอย่ำงแน่นอน ถึงได้

ถำมค ำถำมพื้นฐำนง่ำยๆ แบบนี้กับเธอ!

ท่ำทำงที่แสดงออกของหนำนกั่วท ำให้เสี่ยวเชี่ยนยิ้มอย่ำงผู้

ชนะออกมำ อวี๋หมิงหลำงเองก็เลิกคิ้ว

กลับไปต้องท ำธงเกียรติยศมอบให้เมียหน่อยแล้ว บนนั้น

เขียนว่ำ ปรมำจำรย์จอมหลอกลวง

“ถึงเจอำร์ของเรำจะมีจุดยืนไม่เหมือนฟำร์มเจ็ดหมู่ของพวก

แก แต่ก็ไม่เคยก้ำวก่ำยซึ่งกันและกัน แล้วแกจะมำยุ่งเรื่องส่วนตัว

ของฉันท ำไม!” เห็นได้ชัดว่ำหนำนกั่วไม่อยำกตอบค ำถำมข้อนี้

ของเสี่ยวเชี่ยน เธอคิดว่ำเสี่ยวเชี่ยนก ำลังปั่นหัวเธอ

ผู้หญิงใส่หน้ำกำกคนนี้จะต้องรู้เรื่องภำยในแน่นอน ถึงได้จง

ใจมำเล่นงำนเธอ!

“เรื่องส่วนตัวอะไร? พวกเรำไม่ได้ก ำลังแข่งอยู่เหรอ?” เสี่ยว

เชี่ยนแสร้งท ำเป็นไม่เข้ำใจ

1 2 1 9 1

“หึ หึ กำรแข่งแบบนี้ฉันไม่มีทำงแข่งกับแกต่อหรอก” หนำน

กั่วหันตัวจะเดินหนี อวี๋หมิงหลำงยื่นมือไปขวำงไว้

“ท ำไม แข่งได้ครึ่งเดียวก็จะไป สละสิทธิ์แล้วเหรอ?”

“ฉันไม่มีทำงแข่งกับคู่ต่อสู้ที่จงใจดูถูกฉันหรอก” ตอนนี้

หนำนกั่วแค่อยำกไปจำกที่นี่

เธอไม่แน่ใจว่ำผู้หญิงใส่หน้ำกำกคนนี้รู้เรื่องภำยในมำก

น้อยแค่ไหน ตอนนี้เธอลนลำนอยำกรีบออกจำกตรงนี้

“จะไปก็ได้ แต่ตำมสัญญำ เธอแพ้ฉันแล้วต้องตอบค ำถำม

ของฉันหนึ่งค ำถำม”

เสี่ยวเชี่ยนวำงกับดักล่อตั้งมำกมำย จุดประสงค์มีเพียงอย่ำง

เดียวก็คือค ำถำมที่เธอก ำลังจะถำมต่อไปนี้ นี่ไม่เพียงแต่จะ

เกี่ยวข้องกับควำมจริงเรื่องพฤติกรรมผิดแปลกของหนำนกั่ว ยัง

เกี่ยวข้องกับอีกค ำตอบนั่นก็คือ ท ำไมหนำนกั่วถึงได้จงเกลียดจง

ชังอำข่ำขนำดนี้ ถึงกับอยำกให้อำข่ำเป็นโรคหวำดกลัว ท ำลำยที่

สำวฝำแฝดของตัวเอง

หนำนกั่วได้ยินแบบนั้นก็หยุดคิด ถ้ำเธอไม่ไปแล้วแข่งต่อ

ผู้หญิงใส่หน้ำกำกที่ไร้ศีลธรรมคนนี้ก็ยังมีโอกำสถำมตอบอีก

1 2 1 9 2

หลำยข้อ ผู้หญิงคนนี้ถำมจี้จุดอ่อนของเธอไม่หยุด ไม่สู้ยอมแพ้

แล้วตอบเพียงค ำถำมเดียวดีกว่ำ

แน่นอนว่ำไปไหนไม่ได้แล้ว ผู้ชำยปิดหน้ำคนนี้ฝีมือดีมำก

ตอนนี้หนำนกั่วไม่มีทำงเลือกอื่น ท ำได้แค่กัดฟันรับปำกเสี่ยว

เชี่ยน

“ถำมมำสิ ฉันยอมแพ้”

“ค ำถำมของฉันคือ”

อันที่จริงค ำถำมที่เสี่ยวเชี่ยนเตรียมไว้ควรเป็น ‘ตอนนั้นที่

ทดสอบไอคิวกัน หนำนกั่วหรืออำข่ำกันแน่ที่ไอคิวสูงกว่ำ’

ถ้ำถำมไปแบบนี้เห็นได้ชัดว่ำจะช่วยเรียกควำมมั่นใจใน

ตัวเองให้อำข่ำได้มำก เพรำะเสี่ยวเชี่ยนสงสัยว่ำที่หนำนกั่ว

เกลียดอำข่ำขนำดนี้อำจเป็นเพรำะกำรทดสอบไอคิวครั้งนั้นมี

กำรเล่นตุกติก

แต่อำกำรของหนำนกั่วรุนแรงกว่ำที่เสี่ยวเชี่ยนคิด กับดัก

ของเธอเมื่อครู่ถึงกับท ำให้คู่ต่อสู้อยำกหนี นั่นก็แสดงว่ำหนำนกั่ว

ร้อนตัว ปมแอบรักพ่อจะต้องมีอะไรแน่นอน กุญแจส ำคัญอยู่ตรง

นี้นี่แหละ

1 2 1 9 3

สมองของประธำนเชี่ยนวำงแผนไปทีละขั้น ภำยในระยะเวลำ

อันสั้นทันใดนั้นสมองของเธอก็บังเกิดควำมคิดที่กล้ำมำก

ครั้นแล้วประธำนเชี่ยนก็หรี่ตำ ริมฝีปำกยิ้มเล็กน้อย ถำมใน

สิ่งที่ท ำให้หนำนกั่วต้องหนำวเข้ำกระดูก

“อำกำรทำงจิตของเธอในตอนนี้เกี่ยวข้องกับลูกพี่ใหญ่ของ

เจอำร์หรือเปล่ำ?”

“สำรเลว!!” หนำนกั่วได้ยินแบบนั้นก็เหมือนกับคนบ้ำ เธอ

คิดจะเข้ำไปกระชำกตัวเสี่ยวเชี่ยน แต่ถูกอวี๋หมิงหลำงแยกออก

เธอหำยใจหอบแรง ใบหน้ำบิดเบี้ยวเหมือนผีรำวกับ

สะเทือนใจอย่ำงหนัก ดวงตำเบิกโพลง แต่ในสำยตำเสี่ยวเชี่ยน

อำกำรที่น่ำกลัวแบบนี้กลับน่ำเศร้ำอย่ำงไม่มีที่สิ้นสุด เสี่ยวเชี่ยน

ถอนหำยใจ

“ดูท่ำจะเหมือนกับที่ฉันคิดไว้ ถ้ำคิดแบบนี้ เธอเองก็เป็น

เหยื่อเหมือนกันสินะ… ถึงฉันจะสงสำรในสิ่งที่เธอประสบมำ แต่

แค้นก็ส่วนแค้น เธอจะเอำควำมโชคร้ำยของตัวเองไปลงกับคน

ใกล้ตัวที่สุดไม่ได้ ใครท ำร้ำยเธอ เธอก็ควรไปล้ำงแค้นคนๆ นั้น

นี่กลับท ำร้ำยฝำแฝดของตัวเอง พฤติกรรมแบบนี้ของเธอ

1 2 1 9 4

ท้ำยที่สุดแล้วจะเอำไฟมำแผดเผำตัวเอง”

“เพ้อเจ้อ พวกแกมันเพ้อเจ้อ ฉันเปล่ำเสียหน่อย ฉันไม่มี

อะไรทั้งนั้น!” หนำนกั่วตะโกนเสร็จก็หันตัววิ่งหนี อวี๋หมิงหลำงจะ

ตำมแต่เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำให้เขำ

มองภำพด้ำนหลังของหนำนกั่วที่ค่อยๆ หำยไปจำกซอย

แววตำของเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้มีควำมดีใจที่ชนะ มีเพียงควำมเวทนำ

ที่ไม่สิ้นสุด

ควำมจริงมักโชกโชนไปด้วยเลือดสด ขณะที่เธอออกหน้ำ

แทนอำข่ำก็ได้เปิดบำดแผลของหนำนกั่วด้วย แต่ประธำนเชี่ยน

ไม่เสียใจที่ท ำลงไป

“กฎของธรรมชำติ เขำตำยเรำรอด” เสี่ยวเชี่ยนถอนหำยใจ

ในซอยเล็กๆ ที่ไม่มีร่องรอยของหนำนกั่วแล้ว

“ประธำนเชี่ยน มันเรื่องอะไรกันแน่?” อำข่ำกระโดดข้ำม

ก ำแพงมำโดยมีเจิ้งซวี่ตำมหลังมำติดๆ

อวี๋หมิงหลำงเองก็มองเสี่ยวเชี่ยนด้วยควำมอยำกรู้ ทุกคน

ต่ำงไม่เข้ำใจว่ำท ำไมแค่ค ำถำมไม่กี่ข้อก็สำมำรถบีบให้หนำนกั่ว

ที่ไม่กี่นำทีก่อนยังดูร่ำเริงกลำยเป็นสภำพเหมือนคนบ้ำได้

1 2 1 9 5

“ฉันหมำยถึงอันที่จริงโลกที่พวกเรำอยู่ล้วนเป็นไปตำมกฎ

ของธรรมชำติ ไม่เขำตำยเรำก็ตำย ผู้อ่อนแอย่อมถูกผู้ที่แข็งแกร่ง

กว่ำกลืนกิน ผู้ที่อยู่เหนือสุดบนห่วงโซ่อำหำรกดขี่คนที่อยู่ต่ำลง

มำ อำข่ำ เขำรังแกเธอขนำดนี้ สำเหตุมันก็แค่เขำถูกท ำร้ำยจำก

คนที่อยู่เหนือกว่ำ”

“ฉันไม่เข้ำใจ…” อำข่ำท ำหน้ำไม่เข้ำใจตั้งแต่ต้นจนจบ แต่

เธอกลับรู้สึกได้ถึงอำรมณ์สติแตกของหนำนกั่ว

“กลับไปเรำค่อยคุยกัน ฉันอำจต้องเล่ำเรื่องที่น่ำสลดสุดๆ

แต่ไม่ควรค่ำให้สงสำรให้พวกเธอฟัง แต่ก่อนจะฟังเรื่องนี้ พวก

เธอต้องเตรียมใจไว้ก่อน เพรำะควำมจริงมักโหดร้ำยเสมอ

โดยเฉพำะเธออำข่ำ ฉันหวังว่ำเธอฟังจบแล้วจะไม่คลุ้มคลั่งไป

เสียก่อน”

เสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนี้ออกมำหลังจำกเงียบไปสักพัก

เธอลังเลเป็นอย่ำงมำกว่ำจะบอกอำข่ำดีหรือเปล่ำ แต่

หลังจำกที่ลังเลสักพักประธำนเชี่ยนก็ตัดสินใจที่จะพูดไปตำม

ควำมจริง

1 2 1 9 6