แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1446 เบื้องหลังจิตใจที่บิดเบี้ยวล้วนเป็นบำดแผล

ทั้งหมดหอบควำมสงสัยตำมเสี่ยวเชี่ยนกลับไปโรงแรม อวี๋ห

มิงหลำงเงียบตลอดทำง

เขำไม่เข้ำใจพวกเรื่องจิตวิทยำเท่ำไร แต่เขำถนัดกำรตั้งข้อ

สันนิษฐำนอย่ำงมีตรรกะ เขำน ำเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มำเรียงร้อย

เข้ำหำกัน ดูเหมือนจะเข้ำใจขึ้นมำแล้ว

“เมียจ๋ำ ปมเอดิปุสก็คือหลงรักแม่ตัวเองใช่หรือเปล่ำ?”

“ใช่”

“งั้นที่เมื่อกี้คุณถำม แล้วหลงรักพ่อคืออะไร?”

เสี่ยวเชี่ยนไม่ตกใจที่อวี๋หมิงหลำงถำมแบบนี้ ถ้ำสมองอย่ำง

อวี๋หมิงหลำงมองเรื่องนี้ไม่ออกสิแปลก เขำคิดได้ตำมคำด

“อำกำรหลงรักพ่อเรียกว่ำ ปมอีเล็คตร้ำ อันที่จริงสองอย่ำง

นี้เป็นอำกำรที่ตรงกันข้ำม ก็คือกลับกัน อย่ำงเช่น ปมอีเล็ค

ตร้ำจะกลำยเป็นลูกสำวหลงรักพ่อ ฉันคิดว่ำปัญหำอยู่ที่ตรงนี้นี่

แหละ”

อวี๋หมิงหลำงเข้ำใจแล้ว มิน่ำหนำนกั่วถึงได้เรียกผู้ชำยสูงวัย

1 2 1 9 7

แบบนั้นมำหำ หลังได้ยินค ำถำมของเสี่ยวเชี่ยนก็อำรมณ์ฉุนเฉียว

ถ้ำเป็นแบบนั้น

“งั้นที่เขำเกลียดอำข่ำ หรือจะเป็นเพรำะ?!”

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำด้วยสีหน้ำเคร่งเครียด ใช่ เหตุผลนั้น

แหละ

บนโลกนี้ไม่มีควำมรักใดที่ไร้เหตุและผล และก็ไม่มีควำม

เกลียดใดที่ไร้เหตุและผลเช่นเดียวกัน เบื้องหลังที่บิดเบี้ยวมัก

เป็นบำดแผลที่ไม่อำจรับได้

บนสนทนำของสองสำมีภรรยำไอคิวสูงคู่นี้สร้ำงควำมร้อน

ใจให้อำข่ำเป็นอย่ำงมำก เธอไม่เห็นจะเข้ำใจเลยสักนิด

เวลำนี้กลับถึงโรงแรมแล้ว อวี๋หมิงหลำงเปิดประตูให้ทุกคน

เข้ำไป อำข่ำรีบถำมอย่ำงทนรอไม่ไหวอีกต่อไป

“ประธำนเชี่ยน บอกฉันมำเถอะว่ำมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน

แน่?”

“เรื่องมันต้องเริ่มจำกที่วันนี้ฉันกับเสี่ยวเฉียงสะกดรอยตำม

ไป…”

1 2 1 9 8

เสี่ยวเชี่ยนเริ่มเล่ำตั้งแต่เธอกับอวี๋หมิงหลำงเจอหนำนกั่วได้

อย่ำงไร จนกระทั่งตำมไปถึงโรงแรมแล้วพบว่ำหนำนกั่วอยู่กับ

ผู้ชำยสูงวัย

ฟังถึงตรงนี้เจิ้งซวี่ก็หัวร้อน

“ยัยประสำท! ท ำไมต้องมำปลอมตัวเป็นผู้หญิงของฉันด้วย

วะ เลว อยำกฆ่ำให้ตำย!”

น่ำขยะแขยงที่สุด พี่ซวี่นึกภำพคนที่หน้ำตำเหมือนผู้หญิง

ของเขำไปท ำเรื่องอย่ำงว่ำ อยำกไปท ำให้หนำนกั่วเสียโฉมซะ

เดี๋ยวนี้

“เขำป่วยจริงๆ นั่นแหละ ในควำมเป็นจริงเมื่อมำถึงขั้นนี้เขำ

มีแนวโน้มเป็นโรคบุคลิกภำพแตกแยกแล้ว”

“เธอหมำยถึงโรคหลำยบุคลิกน่ะเหรอ?!” อำข่ำตกใจสุดขีด

เธอยังแอบคิดว่ำหนำนกั่วเก่งกว่ำเธอตั้งเยอะ มีทุกอย่ำงที่

เธอไม่มี นึกไม่ถึงว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะบอกว่ำหนำนกั่วป่วย?!

“ใช่ และสำเหตุส ำคัญที่ท ำให้เขำมีอำกำรเป็นแบบในตอนนี้

ก็คือ… ผู้ชำยทุเรศคนหนึ่ง”

1 2 1 9 9

“ใคร! บอกฉันมำ!”

“งั้นฉันจะเล่ำให้เธอฟังเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้ต้องเริ่มจำกเมื่อ

หลำยปีก่อน มีพี่น้องฝำแฝดหญิงคู่หนึ่ง ถึงพวกเขำจะเป็นเด็ก

ก ำพร้ำแต่ก็เกื้อกูลกันเป็นอย่ำงดี คนพี่ร่ำเริงสดใส คนน้อง

อ่อนแอเก็บควำมรู้สึก พี่สำวมักจะปกป้องน้องสำวเสมอ

จนกระทั่งวันหนึ่งมีผู้ชำยที่ดูมีฐำนะเข้ำมำในชีวิต อยำกเลือกหนึ่ง

คนรับไปเลี้ยง คนน้องอยำกไปมำก จึงเล่นตุกติกตอนที่ท ำ

แบบทดสอบวัดสติปัญญำ ซึ่งแน่นอนว่ำนี่เป็นเพียงกำรคำดเดำ

ของฉัน หรือบำงทีอำจไม่ได้มีกำรเล่นตุกติก ฉลำดไอคิวสูงอยู่

แล้วก็เป็นได้”

เสี่ยวเชี่ยนยังไม่แน่ใจเรื่องใครไอคิวสูงกว่ำกัน เธอก็แค่คำด

เดำ

อำข่ำดูผิวเผินไม่ค่อยฉลำด ควำมรู้เฉพำะทำงที่เรียนมำก็

งั้นๆ แต่ดูจำกเวลำท ำอะไรก็แล้วแต่โดยเฉพำะตอนคบกับเจิ้งซวี่

ไม่เหมือนคนโง่เลยสักนิด ตรงไหนที่ควรฉลำดก็ไม่ได้แสดง

ควำมโง่เขลำออกไป

“งั้นเขำก็สูงกว่ำแน่นอน ยังต้องถำมอีกเหรอ?” อำข่ำฟังออก

ว่ำเสี่ยวเชี่ยนหมำยถึงตัวเองกับหนำนกั่ว จึงรีบถำมต่อ

1 2 2 0 0

“แล้วไงต่อ?”

“จำกนั้น… คนน้องก็ถูกเลือก แต่หลังจำกที่ถูกพำตัวไปแล้ว

สิ่งที่รอเธออยู่กลับเป็นนรกไม่ใช่สวรรค์… ฉันแน่ใจได้เก้ำสิบ

เปอร์เซ็นต์เลยว่ำ คนที่เอำเธอไปเลี้ยงหลังจำกพำเธอไปแล้ว…

ได้ข่ม… แถมยังหลำยครั้งด้วย ไม่ตัดเรื่องกำรใช้ควำมรุนแรง

ออกไป”

เสี่ยวเชี่ยนพยำยำมพูดเลี่ยงแล้ว แต่อำข่ำก็เข้ำใจ เธอแทบ

หยุดหำยใจ

“ล้อเล่นหรือเปล่ำ? ตอนเขำถูกเอำตัวไปยังเป็นเด็กอยู่เลย

นะ!”

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น พฤติกรรมผิดปกติของเขำในตอนนี้ได้

สะท้อนสิ่งที่เขำประสบมำในวัยเด็ก ท ำไมเขำต้องเรียกผู้ชำยสูง

วัยมำให้ทรมำนตัวเองที่ปลอมตัวเป็นพี่สำว? มันได้สะท้อน

ควำมรู้สึกของเขำในตอนนั้น เขำอยำกให้คนที่ถูกพำตัวไปคือ

เธอไงล่ะ อยำกให้คนที่โชคร้ำยเป็นเธอ ควำมร่ำเริงสดใสของ

เธอเป็นสิ่งที่เขำอิจฉำริษยำแทบบ้ำ เขำถึงได้พยำยำมท ำลำยทุก

อย่ำงของเธอไง”

1 2 2 0 1

นี่ก็คือควำมจริง

คนๆ นั้นปฏิบัติต่อหนำนกั่วอย่ำงไรกันแน่เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้

แต่ดูจำกท่ำทำงที่หนำนกั่วแสดงออกในวันนี้ มันต้องน่ำสมเพช

มำกแน่นอน

“ผมวิเครำะห์ดูนะ กำรที่เขำมีฝีมือได้ถึงขนำดนี้ บำงทีอำจ

เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ต้องประสบในตอนนั้น” อวี๋หมิงหลำงเอ่ยปำก

พูด ทุกคนมองไปทำงเขำ

“ถึงผมจะไม่ได้เรียนด้ำนจิตวิทยำ แต่ในบรรดำคนท ำผิดที่

ผมเคยคลุกคลีด้วยก็มีคนที่เอำของมำล่อเด็กผู้หญิง ถ้ำท ำไม่ได้

ก็…”

ค ำพูดพวกนั้นพูดออกมำมันโหดร้ำยเกินไป ขอหยุดแค่ตรง

นี้

เสี่ยวเชี่ยนเองก็เห็นด้วยกับควำมคิดของอวี๋หมิงหลำง “ฉัน

ไม่ปฏิเสธว่ำโลกนี้มีอัจฉริยะมำกมำย อย่ำงเช่น ศิษย์พี่ใหญ่กับ

แมวหลีฮวำที่ฉลำดโดยก ำเนิด แต่คนส่วนใหญ่เป็นแบบฉันที่

สมองช้ำ”

“คุณเนี่ยนะสมองช้ำ?” เจิ้งซวี่ทนฟังต่อไปไม่ไหว ถ้ำอย่ำง

1 2 2 0 2

เฉินเสี่ยวเชี่ยนเรียกว่ำสมองช้ำ แบบนั้นประชำกรเกินครึ่งของ

โลกคงตำยกันไปแล้ว

“ฉันหมำยถึงในด้ำนพรสวรรค์ พูดไปตำมควำมจริง ฉันมี

วันนี้ได้ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องดวงด้วย ฉันไม่ได้โดดเด่นเรื่อง

พรสวรรค์ที่มีมำแต่ก ำเนิด สู้สำมีฉันหรือศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้”

ไอคิวของเสี่ยวเชี่ยนถือว่ำค่อนข้ำงสูง แต่เธอรู้ดีว่ำกำรที่เธอ

ไปยืนอยู่แนวหน้ำได้นั้นเป็นเพรำะประสบกำรณ์ที่สะสมมำใน

สองชำติรวมถึงควำมพยำยำมอย่ำงยำกล ำบำก

“ว่ำกันตำมตรง พรสวรรค์ของหนำนกั่วยังแย่กว่ำฉันเลย

ด้วยซ้ำ เขำมีวันนี้ได้จะต้องผ่ำนกำรฝึกฝนที่ไม่อำจบอกใครได้

อย่ำงแน่นอน ฉันคิดว่ำที่เสี่ยวเฉียงพูดมำใกล้เคียงควำมจริง

ที่สุด”

และก็เพรำะอดีตเหล่ำนั้นที่ท ำให้จิตใจของหนำนกั่วบิด

เบี้ยวกดดันขั้นสุดจนเริ่มตำมรังควำนล้ำงแค้นอำข่ำอย่ำงบ้ำคลั่ง

ควำมรู้สึกของอำข่ำในตอนนี้รำวกับตกลงไปในหุบเขำ

น้ำแข็ง เย็นยะเยือกตั้งแต่หัวจรดเท้ำ เธออยำกเถียงเสี่ยวเชี่ยน

กลับไปว่ำเป็นไปไม่ได้ แต่เธอกลับเข้ำใจว่ำมีควำมเป็นไปได้สูงที่

1 2 2 0 3

เสี่ยวเชี่ยนพูดนั้นเป็นควำมจริง

อำข่ำเอำมือกอดตัวเอง นี่เป็นท่ำพื้นฐำนที่มนุษย์ท ำเพื่อ

ปกป้องตัวเอง

รำวกับว่ำเธอเห็นหนำนกั่วในวัยเด็กก ำลังถูกคนรังแกร้อง

เรียกหำพี่สำว ท ำไมพี่ไม่มำปกป้องฉัน…

ภำพควำมจริงเหล่ำนั้น เสียงในวัยเด็กของน้องสำวรวมกับ

ดังอยู่ข้ำงหูของอำข่ำ น้ำตำของอำข่ำไหลออกมำโดยที่เธอไม่

รู้ตัว

ในอดีตถูกรังแกอย่ำงน่ำเวทนำ เธอเองก็เคยโกรธน้องสำว

ว่ำท ำไมต้องท ำกับเธอขนำดนั้น แต่หลังจำกที่ได้ฟังทั้งหมดนี้

จำกปำกเสี่ยวเชี่ยน ควำมโกรธเกลียดทั้งหมดของอำข่ำก็ถูก

ควำมเศร้ำขนำดใหญ่เข้ำปกคลุม

น้องสำวเธอเคยถูกทรมำนอย่ำงไร้มนุษยธรรมในที่ที่เธอ

มองไม่เห็น!

“ฉันไม่รู้เลย ฉันไม่รู้เลยจริงๆ…” อำข่ำพึมพ ำ น้ำตำไหล

ออกมำไม่หยุด

1 2 2 0 4

“เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน! เรื่องนี้จะโทษอำข่ำของฉันเหรอ? ยัย

นั่นป่วย ถูกใครรังแกก็ไปหำคนๆ นั้นสิ ตัวเองซวยเองยังจะมำ

ล้ำงแค้นคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่งั้นเหรอ? อำข่ำไม่ต้องร้องนะ เรื่อง

นี้เกี่ยวกับคุณที่ไหนกัน?” เจิ้งซวี่เห็นอำข่ำร้องไห้แล้วก็ปวดใจ

เขำไม่คิดว่ำอำข่ำต้องรับผิดชอบตรงไหน ถ้ำหนำนกั่วเคย

ถูกท ำแบบนั้นจริงๆ มันก็น่ำสงสำรอยู่ แต่ตัวเองจะมำลำกพี่สำว

ให้ซวยไปด้วย แบบนั้นเจิ้งซวี่จะไม่ทน

“ไม่ใช่ นำยไม่เข้ำใจ นำยไม่เข้ำใจ… ตอนนั้นหนำนกั่ว

จะต้องอยำกให้ฉันไปช่วยเขำแน่ๆ เขำจะต้องคิดแบบนั้น

แน่นอน” อำข่ำก ำลังจะควบคุมสติไม่ได้แล้ว

1 2 2 0 5