แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1449 อวี๋เสี่ยวเฉียงที่หนีไปกับนำงจิ้งจอก

ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนไปเคำะประตูห้องอำข่ำก็เตรียมใจไว้แล้ว

ว่ำจะได้เห็นอำข่ำในสภำพขอบตำด ำคล้ำใบหน้ำซีดเซียว ปรำกฏ

ว่ำไม่ได้เห็นอำข่ำลุกมำเปิด เป็นเจิ้งซวี่เดินหำวออกมำในสภำพ

เหนื่อยล้ำ

“เล่นสงครำมกันจนฟ้ำสว่ำง?” อวี๋หมิงหลำงเลิกคิ้ว

เจิ้งซวี่ท ำเสียง หึ “ก็อยำกอยู่หรอก”

เสี่ยวเชี่ยนมองอำข่ำที่หลับสนิท มีคนเข้ำมำก็ยังไม่ตื่น เธอ

จึงถำมเจิ้งซวี่

“นำยใช้วิธีไหนท ำให้อำข่ำหลับได้”

เจิ้งซวี่เหลือบมองอวี๋หมิงหลำง สำยตำของไอ้เล็กดูลำมก

มำก แปดสิบเปอร์เซ็นต์มันคงคิดเป็นเรื่องอย่ำงว่ำ

อันที่จริงพี่ซวี่ก็อยำกคุยโม้ไปว่ำตัวเอง ‘ร่ำงกำยฟิตปั๋ง’ ท ำ

อำข่ำเหนื่อยจนต้องหมดแรงหลับไป

แต่เนื่องจำกเฉินเสี่ยวเชี่ยนเป็นจิตแพทย์มืออำชีพ กำร

โกหกต่อหน้ำเธอก็เหมือนคิดจะหลอกเด็ก ดังนั้นพี่ซวี่จึงพูดไป

1 2 2 2 2

ตำมควำมจริง

“ใส่ยำนอนหลับลงในนมก่อนเธอนอน”

จำกนั้นก็นอนถึงฟ้ำสว่ำงเลย

สำยตำลำมกของอวี๋หมิงหลำงแปรเปลี่ยนเป็นมองเหยียด

ในทันที พี่ซวี่เห็นแล้วก็โมโห

“เมื่อวำนเธอเป็นแบบนั้นแกจะให้ฉันลงมือได้ไงวะ? พูด

อะไรก็ไม่เข้ำใจ ค ำปลอบก็ฟังไม่เข้ำหู ฉันก็ทนเห็นเธอไม่สบำย

ใจจนนอนไม่หลับเพรำะคนแบบนั้นก็ไม่ได้”

ผู้หญิงของใคร ใครก็รัก เจิ้งซวี่ไม่สงสำรหนำนกั่วเลยสักนิด

แต่ก็เข้ำไปรบกวนจิตใจที่ก ำลังเสียใจของอำข่ำไม่ได้เลยจริงๆ

เห็นเธอควบคุมอำรมณ์ไม่ได้คุยกันก็ไม่รู้เรื่อง เจิ้งซวี่ไม่มีศิลปะ

ในกำรพูดคุยแบบเสี่ยวเชี่ยน เขำจึงใส่ยำนอนหลับให้เธอกิน

“นำยท ำดีมำก กำรแช่แข็งอำรมณ์ก็เป็นวิธีแก้ปัญหำอย่ำง

หนึ่ง”

เสี่ยวเชี่ยนมองอำข่ำที่ยังหลับอยู่ จำกนั้นก็ดูเวลำ ยังเช้ำอยู่

เธอโบกมือ

1 2 2 2 3

“พวกนำยพำลูกไปกินอำหำรเช้ำ รอพวกเรำหนึ่งชั่วโมง

เสร็จแล้วฉันจะไปหำพวกนำยแล้วค่อยไปสนำมแข่งด้วยกัน”

อวี๋หมิงหลำงอุ้มเสี่ยวเหวยออกไปพร้อมกับเจิ้งซวี่ เจิ้งซวี่

เป็นห่วงอำข่ำคอยหันกลับมำมองถี่ๆ

“ไม่เป็นไรน่ำ เมียฉันอยู่แกจะกลัวไรวะ ไป ลงไปกินอำหำร

เช้ำกัน”

อวี๋หมิงหลำงลำกเจิ้งซวี่ไป เขำรู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนก ำลังจะใช้วิธี

ล้ำงสมองเพื่อเตรียมตัวก่อนแข่งให้อำข่ำแน่นอน ไม่ต้องกังวล

เลยสักนิด

ชั้นล่ำงของโรงแรมมีห้องอำหำร เป็นบุฟเฟต์อำหำรเช้ำ

แบบฝรั่ง ตอนทั้งสองคนเข้ำไปหนงเย่ำก็นั่งกินด้วยท่วงท่ำสง่ำ

งำมอยู่ก่อนแล้ว

“หัวหน้ำคณะน้อยล่ะ?” หนงเย่ำโบกมือให้อวี๋หมิงหลำง

“สร้ำงขวัญก ำลังใจให้อำข่ำอยู่” อวี๋หมิงหลำงกวำดตำมอง

จำนอำหำรของหนงเย่ำ ท่ำทำงอำหำรเช้ำจะไม่น่ำพิสมัยเท่ำไร

“อร่อยไหม?”

1 2 2 2 4

หนงเย่ำยักไหล่ “อร่อยมำก พวกนำยต้องชิมเลยนะ”

อำหำรรสแย่แบบนี้กินคนเดียวไม่สนุก ต้องชักชวนคนอื่น

ให้มำลิ้มรสเป็นเพื่อนกัน

ดูจำกสีหน้ำไม่เหมือนอร่อยเลยสักนิด อวี๋หมิงหลำงไม่หลง

กลหรอก เขำเอำมีดแหวกไข่ออก ทั้งไข่ขำวไข่แดงไหลออกมำ

ด้วยกัน เห็นแล้วน่ำสะอิดสะเอียน ดูก็รู้ว่ำเมียเขำไม่ชอบแน่

“ฉันออกไปซื้ออำหำรเช้ำให้เมียก่อน เจิ้งซวี่นำยอยู่นี่ เดี๋ยว

ฉันกลับมำหำ”

“จะไปตรงไหน?” เจิ้งซวี่ถำม

“ฉันจ ำได้ว่ำถนนด้ำนหน้ำมีร้ำนขำยของกิน ว่ำจะไปซื้อตรง

นั้น”

เจิ้งซวี่เป็นห่วงอำข่ำ กลัวเธอตื่นแล้วจะเรียกหำเขำจึงไม่ได้

ตำมไปด้วย เขำไปหำที่นั่งกินอำหำรเช้ำ

เวลำค่อยๆ ผ่ำนไป ไม่รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะเกลี้ยกล่อมไปถึง

ไหนแล้ว เจิ้งซวี่กินไปดูเวลำไป นี่เพิ่งผ่ำนไปครึ่งชั่วโมงเอง อวี๋ห

มิงหลำงยังไม่กลับมำ เขำก็ไม่กล้ำขึ้นไปรบกวนกำรรักษำของ

1 2 2 2 5

เสี่ยวเชี่ยน

ครั้นแล้วพี่ซวี่จึงสั่งกำแฟมำดื่มระหว่ำงรออวี๋หมิงหลำงกลับ

มำ

เวลำค่อยๆ คืบคลำนไป อวี๋หมิงหลำงก็ยังคงไม่กลับมำ

เจิ้งซวี่รู้สึกแปลกๆ ร้ำนขำยอำหำรก็อยู่ไม่ไกลจำกตรงนี้

ท ำไมไอ้เล็กถึงไปนำนขนำดนี้ คงไม่ได้เกิดเรื่องขึ้นนะ เขำจึงโทร

หำเสี่ยวเฉียง โทรติดแต่ไม่มีคนรับ

เจิ้งซวี่ไม่เข้ำใจว่ำอวี๋หมิงหลำงท ำอะไรอยู่กันแน่ แต่ก็ไม่

กล้ำออกจำกโรงแรม ท ำได้แค่นั่งที่เดิมรออวี๋หมิงหลำงกลับมำ

ผ่ำนไปอีกครึ่งชั่วโมง อวี๋หมิงหลำงก็ยังไม่กลับมำ แต่เห็นเสี่ยว

เชี่ยนกับอำข่ำลงมำด้วยกัน

ดวงตำอำข่ำดูแดงเล็กน้อย แต่ท่ำทำงสดชื่นทีเดียว เสี่ยว

เชี่ยนน่ำจะเตรียมตัวก่อนแข่งให้เธอได้ดีมำก เจิ้งซวี่จ้องอำข่ำอยู่

นำนแล้วก็พบว่ำเธอไม่ได้ดูควบคุมอำรมณ์ไม่ได้อย่ำงที่คิดไว้ ถึง

ตำจะแดงแต่ไม่ได้แข็งกร้ำวแบบเมื่อวำน ดูท่ำฝีมือของเฉินเสี่ยว

เชี่ยนจะไม่ได้ด้อยลง

“เสี่ยวเฉียงของฉันล่ะ?” เสี่ยวเชี่ยนไม่เห็นเสี่ยวเฉียงกับ

1 2 2 2 6

เสี่ยวเหวยจึงถำมขึ้น

“ออกไปซื้ออำหำรเช้ำให้คุณ ไปได้ชั่วโมงกว่ำแล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนได้ยินว่ำไปนำนแล้วก็หน้ำนิ่ว “โทรหำหรือยัง?”

อยู่ต่ำงบ้ำนต่ำงเมืองแบบนี้เขำไปท ำไมตั้งนำน? นี่อีกสักพัก

ก็ต้องไปสนำมแข่งแล้ว ท ำไมเขำยังไม่กลับมำอีกล่ะ?

เสี่ยวเชี่ยนไม่วำงใจจึงกดโทรหำอวี๋หมิงหลำง รอสำยอยู่

นำนกว่ำเขำจะรับ น้ำเสียงดูเครียดทีเดียว

“ลูกเชี่ยน”

“นำยอยู่ไหน?”

“ทำงผมมีเรื่องนิดหน่อย พวกคุณไปสนำมแข่งก่อนนะ ผม

อำจจะไปช้ำหน่อย เมื่อกี้ผมโทรให้หนงเย่ำมำหำแล้ว เดี๋ยวเขำ

จะเป็นคนพำต้ำเหวยกลับไป”

ปลำยสำยมีเสียงจอแจดังลอดเข้ำมำ เสี่ยวเชี่ยนได้ยินเสียง

คนพูดภำษำท้องถิ่นของที่นี่ ดูเหมือนจะมีคนแปลภำษำให้อวี๋ห

มิงหลำงไปด้วยพร้อมกัน ประมำณว่ำค่ำรักษำแพงมำก

1 2 2 2 7

“ใครป่วย? นำยไม่เป็นไรนะ?” เสี่ยวเชี่ยนใจหำยวำบ หรือ

เสี่ยวเฉียงจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอยู่ข้ำงนอก?

“ไม่ใช่ผม ผมเจอคนรู้จัก เรื่องมันยำว ไว้กลับไปจะเล่ำให้

ฟัง คุณไปตั้งใจแข่งก่อนนะ”

เสี่ยวเชี่ยนงงไปหมด เธอฟังออกว่ำอวี๋หมิงหลำงดูอำรมณ์

ไม่ดีเท่ำไร แต่เขำกลับบอกว่ำไม่มีอะไร แล้วเรื่องค่ำรักษำนั่นมัน

อะไรกันแน่?

ผ่ำนไปสิบนำทีหนงเย่ำก็อุ้มเสี่ยวเหวยเดินเข้ำมำ

ถึงขนำดที่อวี๋หมิงหลำงต้องส่งลูกกลับมำก่อนก็แสดงให้

เห็นว่ำต้องเป็นเรื่องใหญ่ที่เขำปลีกตัวออกมำไม่ได้เลย

“เขำท ำอะไรอยู่?” เสี่ยวเชี่ยนถำมหนงเย่ำ

หนงเย่ำเห็นได้เวลำแล้วจึงบอกเสี่ยวเชี่ยน “ขึ้นรถก่อน

เดี๋ยวไปเล่ำระหว่ำงทำง”

พอขึ้นรถแล้วเสี่ยวเชี่ยนก็เร่งหนงเย่ำด้วยควำมไม่สบำยใจ

เจิ้งซวี่ที่ตำมมำด้วยก็พูดขึ้น

“ไอ้เล็กคงไม่ได้ฉวยโอกำสมำอยู่ต่ำงบ้ำนต่ำงเมืองไปแอบ

1 2 2 2 8

เต๊ำะสำว พอถูกจับได้เลยโมโหท ำร้ำยคนอื่น แต่กลับถูกคุมตัวไว้

หรอกนะ?”

เสี่ยวเชี่ยนหันไปถลึงตำใส่เจิ้งซวี่ด้วยควำมโมโห เจิ้งซวี่ลูบ

จมูก “ล้อเล่นน่ำ”

“ไม่ตลก!” เสี่ยวเฉียงของเธอไม่ใช่คนเสร็จกิจไวเสียหน่อย

ต่อให้เขำแอบไปท ำอย่ำงว่ำก็คงไม่ใช้เวลำแค่ตอนออกไปซื้อ

อำหำรเช้ำแปปเดียวหรอก เวลำมันไม่ได้เคมะ!

“เรื่องนี้เขำพูดถูกครึ่ง” หนงเย่ำยังพูดไม่ทันจบเสี่ยวเชี่ยนก็

หน้ำถอดสี

“เขำท ำจริงเหรอ?!” เธอไม่อยำกเชื่อเลยจริงๆ ว่ำสำมีเธอจะ

ท ำเรื่องแบบนั้น

หนงเย่ำหันไปมองเสี่ยวเชี่ยนพลำงยิ้มเจ้ำเล่ห์ เสี่ยวเชี่ยนรู้

ว่ำตัวเองโดนตกแล้วจึงรีบนั่งให้ดี แสร้งท ำเป็นไม่สนใจ

“ฉันไม่เชื่อหรอก เสี่ยวเฉียงของฉันไม่ใช่คนโสดหมื่นปี

เหมือนใครบำงคน เมียที่บ้ำนสวยขนำดนี้ สมองเขำมีแต่น้ำ

เท่ำนั้นแหละถึงจะออกไปกินนอกบ้ำน แน่นอน ฉันเข้ำใจจิตใจที่

บิดเบี้ยวของพี่ที่พยำยำมจะใส่ร้ำยป้ำยสีผู้ชำยของฉัน คนเรำถ้ำ

1 2 2 2 9

ส่วนล่ำงต้องอดกลั้นมำกๆ สมองก็จะตื้อตำมไปด้วย ใช่มะศิษย์พี่

ใหญ่?”

1 2 2 3 0