แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1450 ยุแยง

ชำยโสดเพียงคนเดียวในรถถึงกับจุกอก เดิมทีเขำคิดจะ

แกล้งเสี่ยวเชี่ยน ปรำกฏว่ำถูกเอำคืนเสียอย่ำงนั้น เป็นชำยโสด

วัยนี้มันผิดตรงไหน!

“รีบพูดมำว่ำเขำท ำอะไรอยู่กันแน่? ถ้ำไม่พูดล่ะก็ หึ หึ… ฉัน

ไม่ถือสำหรอกนะที่จะหำป้ำๆ มำช่วย ‘ระบำย’ ท่อตันๆ ของ

พี่น่ะ!” เสี่ยวเชี่ยนพูดอย่ำงชั่วร้ำย

ศิษย์พี่ใหญ่อยำกกัดผ้ำเช็ดหน้ำด้วยควำมเคียดแค้น ศิษย์

น้องคนนี้ไม่น่ำรักเอำเสียเลย! เถียงกันทีไรเขำที่เป็นฝ่ำยชอกช้ำ

เสียดแทงใจเหลือเกิน!

“รำยละเอียดพี่ก็ไม่ค่อยรู้ หมำทหำรของเธอโทรบอกให้พี่

ไปรับหลำนแล้วยังให้พี่หำล่ำมท้องถิ่นให้ด้วย ตอนที่พี่พำคนไป

ถึงเขำอยู่ที่โรงพยำบำล ดูเหมือนจะก ำลังท ำเรื่องให้คนนอน

โรงพยำบำลอยู่ ท่ำทำงเหมือนรู้จักกัน”

“รู้จัก?!” เสี่ยวเชี่ยนตกใจ

ถ้ำอยู่ในประเทศ อวี๋หมิงหลำงเจอคนรู้จักแล้วให้ควำม

1 2 2 3 1

ช่วยเหลือก็ไม่แปลกหรอก เขำเป็นพ่อพระชนิดที่ว่ำถ้ำเจอคน

เดือดร้อนแล้วไม่ช่วยคงกลับบ้ำนมำเป็นทุกข์ไปหลำยวัน เสี่ยว

เชี่ยนเองก็ชินแล้วที่เขำคอยช่วยเพื่อนทหำรอยู่บ่อยๆ

แต่นี่มำอยู่เมืองนอกแล้วจะเจอคนรู้จักได้ไง?

“คนที่เขำช่วยเป็นผู้หญิงด้วยนะ สวยมำกด้วย~” สีหน้ำของ

หนงเย่ำบ่งบอกเลยว่ำ ยุแยง!

“ศิษย์พี่ใหญ่ท ำไมพูดกับประธำนเชี่ยนแบบนี้ล่ะ ไม่เห็น

เหรอว่ำเรำก ำลังจะไปแข่งกัน พี่มำท ำเสียขวัญแบบนี้เดี๋ยวก็ได้

เสียงำนหรอก!” อำข่ำมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสำยตำเป็นห่วง เธอ

กังวลว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะเสียสมำธิเพรำะเรื่องของพี่เฉียง

เจิ้งซวี่พูดอย่ำงไม่สบอำรมณ์ “ไอ้เล็กมันแยกแยะไม่ออก

เหรอว่ำอะไรส ำคัญกว่ำ? สถำนกำรณ์แบบนี้มันไม่มำเหมำะสม

แล้วเหรอ?”

เขำไม่สนใจผลกำรแข่งขัน แต่กังวลมำกกว่ำว่ำผู้หญิงของ

เขำจะสะเทือนใจเพรำะงำนนี้ เสี่ยวเชี่ยนลำกอำข่ำมำด้วยเพรำะ

อยำกช่วยก ำจัดเงำมืดในจิตใจ ถ้ำแม้แต่เสี่ยวเชี่ยนยังเสียสมำธิ

จนแพ้กำรแข่งขัน ถึงตอนนั้นอำข่ำคงจิตตกยิ่งกว่ำ

1 2 2 3 2

ตอนนี้พี่ซวี่อยำกลำกคอไอ้เล็กที่ไม่ได้เรื่องมำชกสักที

หนงเย่ำที่เติมเชื้อไฟยังไม่หน ำใจ เขำพูดจะยั่วโมโหเสี่ยว

เชี่ยนต่อ

“ไม่งั้นเธอสละสิทธิ์กำรแข่งขันแล้วไปตำมสำมีเธอดีไหม ถึง

หมำทหำรของเธอจะหล่อสู้พี่ไม่ได้ ควำมเท่ก็เป็นรอง ควำม

ฉลำดยิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่ก็ยังดีกว่ำพวกผู้ชำยที่ไม่เป็นโล้เป็น

พำยข้ำงนอกนั่น ถ้ำหมอนั่นไปเร่ำร้อนกับผู้หญิงคนอื่นจริง เธอ

ไม่ต้องร้องไห้จนก ำแพงเมืองจีนถล่มอย่ำงเมิ่งเจียงหนี่ว์เลย

เหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนแสยะยิ้ม “ภำษำจีนพี่ก้ำวหน้ำไวดีเนอะ แม้แต่

เรื่องเมิ่งเจียงหนี่ว์ร้องไห้จนก ำแพงเมืองจีนถล่มยังรู้ แต่พี่คิดมำก

ไปแล้ว ถ้ำเขำกล้ำไปเร่ำร้อนกับคนอื่นจริง ฉันจะจัดอำหำร

อีสำนให้ก่อน”

“อะไร?” หนงเย่ำยังคิดตำมไม่ทัน

พี่ซวี่ที่เป็นฝำแฝดทำงจิตวิญญำณของเสี่ยวเชี่ยนตอบให้

“ตบแตงกวำ”

“…” โหดร้ำย!

1 2 2 3 3

“อำข่ำ จ ำที่ฉันบอกได้แล้วใช่ไหม?” เสี่ยวเชี่ยนถำมอำข่ำ

อำข่ำจ้องประธำนเชี่ยนตำไม่กระพริบ แถมยังเอำมือโบกข้ำงหน้ำ

ด้วย

“ประธำนเชี่ยนไม่ได้สะเทือนใจใช่ไหม?”

“เปล่ำ”

“งั้นเธอ” ไม่เป็นห่วงว่ำพี่เฉียงไปไหนเลยสักนิดเหรอ แถม

ยังมีอำรมณ์พูดเรื่องกำรแข่งขันด้วย?

“คนเรำต้องรู้ตัวว่ำท ำอะไรอยู่ ตอนนี้ภำรกิจของพวกเรำคือ

ไปแข่ง ส่วนเรื่องสำมีฉัน ฉันไม่กังวลเลยสักนิด ควำมเชื่อใจ

ระหว่ำงสำมีภรรยำยังไงก็ต้องมีบ้ำง ยิ่งไปกว่ำนั้นศิษย์พี่ใหญ่ก็

ช่วยบ ำบัดจิตใจให้ฉันแล้วด้วย ถ้ำฉันยังกลุ้มเรื่องนี้อยู่อีก แบบ

นั้นไม่เท่ำกับท ำให้ชำยโสดที่พยำยำมช่วยลดควำมขัดแย้งของ

ครอบครัวฉันผิดหวังหรอกเหรอ”

พอได้ยินแบบนั้นหนงเย่ำก็เบ้ปำก “ครั้งนี้ไม่เก็บค่ำรักษำ

แล้วกัน ตั้งใจแข่งให้ดีก็พอ”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้ม “ต่อให้พี่ไม่รักษำฉันก็ไม่เป็นอะไรอยู่ดี”

1 2 2 3 4

อำข่ำได้ยินคนระดับหัวกะทิคุยกันก็นั่งท ำตำแป๋ว

“ศิษย์พี่ใหญ่ท ำกำรรักษำตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

สองคนนี้ไม่ได้ก ำลังนั่งเถียงกันอยู่เหรอ?

“วิธีนี้เรียกว่ำกำรก ำจัดพิษ ดึงเอำสิ่งที่เขำคิดว่ำฉัน

หวำดกลัวออกมำก่อน พูดง่ำยๆ ก็คือคำดเดำว่ำจิตใจของฉันจะ

แบกรับได้มำกแค่ไหน จำกนั้นก็ดึงเอำควำมหวำดกลัวจำกจิตใต้

ส ำนึกของฉันออกมำในขอบเขตนี้ แบบนี้ฉันก็จะไม่กลัวแล้ว

แน่นอนว่ำเขำน่ะจุ้นจ้ำนเกินไป ต่อให้เขำไม่ท ำแบบนี้ฉันก็ตั้ง

สมำธิได้อยู่ดี”

หนงเย่ำมองบน หำว่ำเขำยุ่งไม่เข้ำเรื่องเหรอ~

“มีวิธีแบบนี้ด้วยเหรอ…” อำข่ำถึงได้เข้ำใจ มิน่ำศิษย์พี่ใหญ่

ถึงได้ท ำแบบนั้น ที่แท้ก็เป็นกำรพูดในทำงตรงกันข้ำม

“อำข่ำจ ำให้ดีนะ ควำมกลัวมำจำกกำรที่มันอยู่เหนือกำร

ควบคุมและขอบเขตกระบวนกำรรับรู้ของเรำ ควำมกลัวที่

มองเห็นได้มำจำกสิ่งที่เรำควบคุมได้ เช่น บำงคนกลัวงู บำงคน

กลัวแมลงสำบ บำงคนกลัว”

1 2 2 3 5

“สำมีตัวเองนอกใจ?” ศิษย์พี่ใหญ่พูดได้จังหวะ ได้รับสำยตำ

มองบนจำกเสี่ยวเชี่ยนไปเต็มๆ ไอ้คนปำกมำก!

“ส่วนควำมหวำดกลัวที่เป็นนำมธรรม เช่น ควำมกลัวที่แสน

ซับซ้อนที่เธอมีต่อหนำนกั่วพวกนั้น รวมถึงบำงคนที่กลัวผี สิ่ง

เหล่ำนี้มันอยู่เหนือขอบเขตกำรรับรู้ของพวกเรำถึงได้เกิดเป็น

ควำมกลัว อันที่จริงวันนี้จะแพ้หรือชนะก็ไม่ส ำคัญหรอก ขอแค่

เธอสำมำรถยืนเผชิญหน้ำบนเวทีกับหนำนกั่วได้อย่ำงกล้ำหำญก็

ถือว่ำเธอชนะแล้ว ลองนึกถึงค ำพูดที่ฉันบอกนะ เธอเห็นแต่ด้ำน

สว่ำงของเขำแต่ไม่ได้เห็นด้ำนที่บิดเบี้ยวของเขำ ยำมที่เธอรู้ว่ำ

เขำไม่ได้เก่งไปเสียทุกอย่ำงแบบที่เธอคิด เขำเองก็เป็นชนชั้นล่ำง

ของห่วงโซ่อำหำร เธอยังจะกลัวเขำอยู่ไหม?”

อำข่ำก ำหมัดแน่น ควำมรู้สึกที่เธอมีต่อน้องสำวในเวลำนี้

ซับซ้อนสุดๆ ไม่ได้แค่กลัวธรรมดำแล้วหลังจำกที่ได้รู้ว่ำน้องสำว

ตัวเองเจออะไรมำ ตอนนี้เธออยำกฉีกเนื้อคนที่เคยรังแกน้องสำว

เธอมำกกว่ำ แต่พอนึกว่ำต้องไปเผชิญหน้ำกับหนำนกั่ว ในใจก็

ท้อถอยโดยที่ไม่รู้ตัว

ก ำลังใจที่ประธำนเชี่ยนให้ก่อนหน้ำนี้สูญเปล่ำแล้วหรือ

เปล่ำ เธอยังกลัวอยู่เลย กลัวตัวเองไม่มีควำมสำมำรถท ำเพื่อ

1 2 2 3 6

ประธำนเชี่ยนได้ในกำรแข่งขัน กลัวยิ่งกว่ำก็คือ…

เธอจนปัญญำที่จะเผชิญหน้ำน้องสำวที่แสนซับซ้อนคนนั้น

“มนุษย์ยังกล้ำหำญได้อยู่ไหมถ้ำเขำหวำดกลัว? แต่นั่นเป็น

เพียงครั้งเดียวที่มนุษย์จะกล้ำหำญได้” ทันใดนั้นเจิ้งซวี่ก็พูด

ภำษำอังกฤษออกมำคล่องปร๋อ

อำข่ำมองเขำด้วยสีหน้ำตกใจ

“นี่เป็นประโยคที่ผมชอบที่สุดในซีรี่ส์อเมริกัน” เจิ้งซวี่พยัก

หน้ำให้ก ำลังใจอำข่ำ เชื่อมั่นในตัวเอง คุณท ำได้!

อำข่ำมองเจิ้งซวี่ด้วยควำมซำบซึ้งใจ ประกำยควำมหวัง

เกิดขึ้นในหัวใจ

ทุกคนต่ำงให้ก ำลังใจเธอ เธอก็ต้องเข้มแข็งกล้ำหำญให้

มำกขึ้น

มีแค่ชำยโสดที่พูดขึ้นมำโดยไม่รู้กำลเทศะ

“กำรศึกษำขั้นพื้นฐำนของประเทศพวกเธอใช้ได้นี่ นักเลงก็

พูดภำษำต่ำงประเทศเป็นด้วย?”

1 2 2 3 7

เสี่ยวเชี่ยนมองบนใส่ “ภำษำจีนฉันแก่กล้ำขนำดนี้ พวกคน

ต่ำงชำติอย่ำงพี่ไม่มีทำงตำมทันหรอก!”

ค ำพูดของเจิ้งซวี่มำจำกเรื่องมหำศึกชิงบัลลังก์

เวลำที่คนเรำหวำดกลัวยังจะกล้ำหำญได้อยู่หรือเปล่ำ?

มีแค่ตอนหวำดกลัวเท่ำนั้นที่มนุษย์ถึงจะกล้ำหำญได้!

อำข่ำมองเจิ้งซวี่ที่ให้ก ำลังใจเธอ ไหนจะประธำนเชี่ยนที่เป็น

ห่วงเธอ รวมถึงศิษย์พี่ใหญ่ที่ปำกไม่พูดอะไรแถมยังท ำตัวน่ำ

หมั่นไส้แต่ก็แสดงออกว่ำห่วง สองมือของเธอก ำหมัดแน่น

“ฉันจะพยำยำม!”

เธอไม่มีทำงให้ถอยแล้ว เมื่อกี้ประธำนเชี่ยนพูดกับเธอตอน

อยู่ในห้อง มีแค่ควำมเด็ดเดี่ยวและควำมเข้มแข็งของเธอถึงจะพำ

คนที่เธอต้องกำรออกจำกทะเลแห่งควำมทุกข์ได้ ถ้ำตัวเองยังล้ม

แล้วจะช่วยคนอื่นได้อย่ำงไร?

เมื่อไปถึงสนำมแข่งหนงเย่ำกับเจิ้งซวี่ก็เข้ำทำงประตูหน้ำ

เสี่ยวเชี่ยนพำอำข่ำเข้ำไปทำงที่ใช้ส ำหรับผู้เข้ำแข่งขันโดยเฉพำะ

ขณะที่ก ำลังตรวจบัตรประจ ำตัวอยู่นั้นก็มีเสียงตกใจดังมำจำก

1 2 2 3 8

ด้ำนหลัง

“อำข่ำ? ท ำไมมำอยู่ที่นี่ได้?” อคำเทอหนำนกั่วยืนอยู่

ด้ำนหลังเสี่ยวเชี่ยน มองคนที่ไม่ควรจะมำปรำกฏตัวที่นี่ด้วยสี

หน้ำตกใจ

เสี่ยวเชี่ยนเหลือบมองหนำนกั่ว ตกใจกับท่ำทำงของเธอ ไม่

ถูกสิ ท่ำทำงของหนำนกั่วท ำไมไม่เหมือนกับที่เธอคิดไว้เลย?

ห่ำงออกไปไม่ไกล คนที่ใส่หน้ำกำกคนหนึ่งมองเห็น

เหตุกำรณ์ทั้งหมด เขำฉีกยิ้มน่ำกลัวออกมำ

จัดกำรเลย เฉินเสี่ยวเชี่ยน

1 2 2 3 9